Spoedkeizerssnede
Dit is één van de vele mails die Yannic na de vroeggeboorte van zijn eerste kind Gustav rond moet sturen. Christina, zijn vrouw, was ruim dertig weken zwanger toen de geboorte zich voortijdig aankondigde. Hevige buikpijn en bloedverlies doet hen naar het ziekenhuis snellen. In shock en van de kaart, komen ze daar aan. Christina wordt gelijk opgenomen, een spoedkeizerssnede volgt. Gustav is dan al overleden, het leven van Christina wordt op het nippertje gered. Ze mogen een paar dagen in het ziekenhuis blijven, Gustav wordt elke dag bij hen gebracht. Er worden foto’s van Gustav gemaakt, de grootouders en vrienden komen, huilen mee, weten geen troost te brengen.
Naar het zuiden
Er moet veel geregeld worden, aangifte bij de burgerlijke stand, overleg met de begrafenisondernemer. In Duitsland gaat dat allemaal net wat anders dan hier. Ook nu staan familie en vrienden hen bij. Yannic’s vader in Indonesië, familie in Australië, op het moment van de begrafenis herdenken zij ook de kleine Gustav. Als alles achter de rug is, vluchten Yannic en Christina weg. Willen alleen maar met elkaar zijn, geen mensen zien, in Wenen is er een familievakantiehuis, ze verblijven er korte tijd. Trekken daarna verder naar het zuiden, komen tot rust. Maar Gustav en het leed vergeten, dat zal nooit, nooit gebeuren.
Angst en pijn
Federer grijpt de lezer met deze memoir aan Gustav gelijk bij de keel. De weg
naar het ziekenhuis, de angst en de pijn van Christina, de stunteligheid van
Yannic, half wakker en half aangekleed, alsof je het voor je eigen ogen ziet gebeuren.
Ook de vorm waarin Federer het verhaal gegoten heeft, met veel uitgeschreven korte
whatsapp berichten, elke keer hetzelfde over de dood van zijn zoon te moeten
vertellen, komt aan. Het boek ontving in Duitsland de Buchpreis Familienroman
2025
Geen opmerkingen:
Een reactie posten