‘Het restaurant van de herinneringen’ van Yuta Takahashi

Kotoko Niki is op weg naar een restaurant aan zee waar ze een herinneringsmaal* hoopt te nuttigen. Het restaurant, piepklein, alleen geopend in de vroege ochtend, ligt in het district Chiba. Verscholen achter de duinen, enkel een wit schelpenpad leidt naar de ingang. De reis van Tokio ernaartoe was al een hele onderneming, eerst met de sneltrein, daarna een wankele bus en vervolgens nog vijftien minuten lopen.  Ze heeft gereserveerd, ze komt dus niet voor niets. 

Rampdag

Haar gedachten gaan al lopend terug naar die rampdag, de dag dat haar broer Yuito verongelukt is. Samen liepen ze op een zebrapad toen een auto met hoge snelheid naderde. Haar broer had het eerst in de gaten wat er stond te gebeuren, gaf Kotoko een flinke duw, ze haalde al struikelend de overkant. Maar hijzelf werd vol geraakt. Kotoko voelt zich schuldig aan zijn dood. Eigenlijk had zij het moeten zijn waar haar ouders om rouwen. Niet de talentvolle Yuito die een prachtige toekomst voor zich had. 

Favoriete eten

Een sterke windvlaag waait haar hoed van haar hoofd. Ze rent er tevergeefs achteraan, maar ziet tot haar verrassing een jonge man opduiken die de hoed op het nippertje redt. Als hij haar de hoed overhandigt herkent ze zijn stem, hij heeft haar reservering aangenomen. Is hij de eigenaar van het restaurant? Hij is nog zo jong. Hoe zal het hem lukken haar broers favoriete eten klaar te maken? Wat staat haar te wachten als ze naar binnengaat? Durft ze nog wel? 

Kagezen

*Een herinneringsmaal, kagezen in het Japans, wordt geserveerd voor iemand die overleden of afwezig is. Het is het lievelingsmaal van die persoon en zolang de damp van de maaltijd komt, kan het zijn dat de overledene zich meldt. Dat de achterblijver een gesprek heeft met de persoon wiens maaltijd gegeten wordt. Een omstander ziet niets van het gebeuren, het is echter wel het definitieve afscheid. Of de overledene zich werkelijk laat zien of dat het alleen de herinneringen van de achterblijver zijn, wie zal het zeggen. 

Takahashi weet te overtuigen in dit troostrijke boek, legt veel uit en weet ondanks dat een spirituele sfeer op te roepen zodat je als lezer graag wil geloven dat het werkelijk zo plaats gevonden heeft.

‘Wind in de zeilen’ van Trish Doller

Het is nog geen jaar geleden dat Anna Becks vriend Ben is overleden. In een diepe depressie heeft hij zichzelf het leven benomen. Anna’s verdriet is enorm en wordt nog vergroot door de houding van haar schoonmoeder. Alles wat Anna en Ben samen hadden heeft ze teruggeëist, waaronder de verlovingsring en hun boot. Maar de boot laat Anna zich niet afpakken. Het was de droom van Ben en haar om samen door het Caribisch gebied naar Trinidad te varen. Toen hij nog in goeden doen was had Ben de reis al uitgestippeld. In een vlaag van woede en verdriet besluit Anna de reis dan maar alleen te gaan maken. 

Shock

Echt een goede zeiler is ze niet en de eerste overtocht vanuit Miami naar Bimini gaat al bijna mis als ze op een haar na door een tanker wordt overvaren. Hoe moet ze de rest van de reis door zien te komen? De oversteek naar Turks- en Caicoseilanden en Puerto Rico is meer dan zeshonderd kilometer. Dat gaat ze echt niet in haar eentje redden. Ze moet hulp zien te vinden en hangt daarom een briefje op dat ze een bemanning zoekt. Als ze haar moeder belt en over haar plan vertelt is die in shock. “Het was Bens reis, voegt ze Anna toe, niet de jouwe”. 

Vreemde

Terneergeslagen door de gebeurtenissen tijdens de doorwaakte zeilnacht en de reactie van haar moeder, heeft ze een beroerde dag. Ze drinkt zich klem, pikt een vent op maar bedenkt zich net op tijd, valt al jankend en straalbezopen in de rubberboot waarmee ze aan land gekomen is in slaap. De volgende ochtend wordt ze wakker in haar eigen kajuit. Verbaasd over hoe ze daar gekomen is krijgt ze de volgende schok te verwerken, er staat een vreemde man rustig koffie te drinken op haar boot! Wie is hij en hoe komt hij daar? 

Luchtig

‘Wind in de zeilen’ is ondanks het pittige thema niet zwaar om te lezen. Doller heeft een luchtige manier van vertellen, schuwt de moeizame episodes niet. Juist door deze aanpak komt Anna steeds meer tot leven en kun je het boek bijna niet wegleggen!  Goed om te weten dat hierna nog twee delen volgen, één met de zus en de ander met de beste vriendin van Anna, in de hoofdrol. 

Klik hier voor het reisplan van Anna. En luister hier naar de Play list van de muziek die Doller tijdens het schrijven beluisterde.

‘Altijd Nooit meer’ van Loes den Hollander

Loes den Hollander komt zaterdag 3 december in de Bibliotheek Raalte. Ze gaat daar vertellen over haar schrijverschap en neemt ook het thema van Nederland Leest ‘Oud worden, jong blijven’ onder de loep. Loes den Hollander is bekend van haar spannende thrillers waarvan de meest recente ‘De heks in mij’ nog maar net is verschenen.  Haar uitgever noemt haar niet voor niets ‘thrillerkoningin’. Maar ze heeft ook een zeer ontroerend boek geschreven over de zes maanden nadat haar partner op 20 juni 2021 was overleden: ‘Altijd Nooit meer’. 

Vergetelheid
“Dit verhaal is een afscheid van een bijzondere man en een ode aan onze liefde. Met dit verhaal wil ik hem behoeden voor de vergetelheid. Want hij was er, hij was van betekenis en mag niet vergeten worden”. Zo eindigt de proloog van het boek. Vier jaar lang heeft Loes haar lief bijgestaan na zijn hersenaneurysma in 2017. Hoe hij als een bijna kasplantje het ziekenhuis verliet met de diagnose dat er weinig vooruitgang zou zijn. Hoe ze samen vochten deze diagnose van tafel te krijgen. Want hij ging wel de strijd aan, keek telkens wat hij nog kon, in plaats van te treuren over zijn verlies aan capaciteit. En kwam ver. Hoe ze getroffen werden door de uitval van Loes. En ook daarna weer moed hadden om door te gaan. 

Afblijven
Het gemis is groot en onberekenbaar. Er zijn dagen dat het draaglijk is, vaker wordt ze echter overweldigd door enorm verdriet. Meestal is het op onverwachte momenten dat het haar aanvliegt.  Maar ook “Kom niet aan mijn verdriet, het is van mij, ik koester het zorgvuldig”. Ze is er duidelijk in, als ze er klaar voor is wil ze het delen met anderen. Maar tot dan: afblijven. Na verloop van weken begint ze stappen te maken. Ze begint voorzichtig veranderingen aan te brengen in huis. Zijn muziekkamer wordt eetkamer. De kledingkast komt voorzichtig aan bod. Maar ver weg is hij nooit, haar lief! 

Geschenk
‘Altijd Nooit meer’ is een ontroerend boek. Nuchter geschreven maar met een geweldige zeggingskracht. Troostend en met veel herkenning voor wie het ook overkomt. Lees het en geef het cadeau aan iemand van wie je denkt dat hij of zij het nodig heeft. Een beter geschenk in tijden van rouw is niet denkbaar.  

‘Het geheim van het Nachtegaalbos’ van Lucy Strange

Soms kom je een boek tegen waarvan je denkt dat veel mensen het zouden moeten lezen. Niet een nieuw boek, uitgekomen in 2017,  niet een actueel boek, ook niet een roman maar een kinderboek. Een debuut, ook nog eens. Maar zo prachtig, je blijft lezen! 

Henrietta
Het is 1919  als Henrietta met haar moeder en babyzusje vanuit Londen naar het platteland vertrekt. Ook juffie Jane, de kinderjuf gaat mee. Ze betrekken een huis niet ver van zee. Henrietta’s vader is voor zijn werk in het buitenland. Er is iets mis met haar moeder,  ze ligt almaar op bed, dokter Hardy komt om de haverklap en Henrietta wordt bij haar weggehouden.  Het heeft vast te maken met haar overleden broer Robert. Die is toen ze nog in Londen woonden gestorven. 

Verhuizing
Haar moeder is daarna ingestort, een verhuizing naar het platteland zou haar goed doen. Nu ze daar zijn probeert Henrietta de draad weer op te pakken. Maar ze mist haar broer zo vreselijk, soms lijkt het net of hij bij haar is. Dan hoort ze zijn stem en praat ze met hem. En ze mist haar moeder. Waarom wordt ze maar niet beter? Waarom komt de dokter zo vaak? Hoe komt het dat de dokter haar moeder wil laten opsluiten in een gesticht? Henrietta is ten einde raad. 

Sprookjeswereld
Op haar zwerftochten door het bos, komt ze een zwerfster tegen. Mot, zo noemt Henrietta haar, woont diep verscholen in de bossen in een woonwagen, niemand ziet haar, niemand kent haar. Alleen Henrietta heeft contact met haar. Niemand wil haar dan ook geloven als ze iets over Mot vertelt. Henrietta leeft in een sprookjeswereld, zo zegt de dokter. Het is vast een erfelijke vorm van krankzinnigheid. Het is ook beter als babyzusje Biggetje, wie geeft een kind zo’n krankzinnige naam!, een tijdje bij de dokter komt wonen. 

Ultieme poging
Alle pogingen van Henrietta om haar moeder en zusje te redden lijken tevergeefs. Tot ze, geïnspireerd door Mot en met instemming van Robert een radicale beslissing neemt. Daarbij krijgt ze uit onverwachte hoek hulp om in een ultieme poging haar moeder uit de handen van dokter Hardy en zijn handlangers te bevrijden. 

Van Lucy Strange is in 2020 een tweede boek verschenen: ‘Ons kasteel aan zee’.

‘Noem haar naam’ van Jorie Horsthuis

Jorie is een halve tweeling. Haar tweelingzusje is tijdens hun geboorte in 1981 levenloos ter wereld gekomen. Tot ze zes is weet Jorie het niet. Op een dag vertelt haar moeder haar in tranen dat ze de helft van een tweeling is. Omdat Jorie ziet hoeveel verdriet haar moeder daarbij heeft brengt ze het gegeven van tweeling zijn in haar jonge jaren nog nauwelijks ter sprake.  Na de tweeling zijn er al snel twee broertjes geboren, het jonge, drukke gezin wordt opgeslorpt door de dagelijkse bezigheden en het verloren zusje raakt ogenschijnlijk op de achtergrond. In haar tienerjaren verdringt Jorie het bijna maar als volwassene kijkt ze er anders tegenaan. ’Ze gaat op zoek naar een zusje dat er nooit is geweest'. 

Pijnlijk
Allereerst gaat ze het gesprek met haar ouders aan. Pijnlijk vindt ze dat. Ze informeert haar inmiddels volwassen broertjes, de één is positiever dan de ander. Ze gaat zich inlezen, heeft gesprekken met deskundigen op het gebied van doodgeboorte en verlies. Ze neemt contact op met het ziekenhuis waar ze geboren zijn (Hengelo), met de gemeente, met het crematorium. Ze spreekt de gynaecoloog en de vroedvrouw en prijst zich gelukkig dat  beiden haar te woord willen staan. Ondertussen spookt nog steeds de angst van vroeger door haar hoofd,  heb ik mijn zusje in de buik vermoord? 

Naam
Haar zoektocht naar wat er gebeurd is in 1981 en in het gezin waar ze opgegroeid is geeft Jorie niet alleen inzicht in haar eigen gevoelens maar gaat het hele gezin aan. Jorie neemt ze mee op haar pad, haar ouders reageren elk heel anders maar lopen wel samen met Jorie op. De zoektocht brengt verdriet, bezorgdheid, boosheid, opluchting en openheid waar in het verleden het stilzwijgen de overhand had. Uiteindelijk wordt de naam genoemd, de naam van haar tweelingzusje waar ze zo weinig van wist maar die steeds eigener wordt.  Het zusje dat, ook al is ze er nooit fysiek geweest, helemaal bij hen hoort. 

Monumentje
Het is een monumentje voor haar tweelingzusje, dit boek waarin Jorie naar haar op zoek gegaan is. Het verhaal ontroert je, houdt je bezig, roept bewondering op. Bewondering voor de wijze waarop Jorie Horsthuis het thema opgepakt heeft, bewondering voor haar doorzettingsvermogen en de stijl waarin ze het gegoten heeft. Journalistiek , soms zakelijk, kritisch op zichzelf, maar bovenal buitengewoon eerlijk over haar gevoelens die haar zoektocht opriep.

‘Een verre plek vlakbij’ van Hayley Long

Griff en Dylan trekken met hun ouders de hele wereld over. Elke twee jaar verkassen ze naar een nieuw werelddeel waar de ouders een betrekking op een internationale school aangaan.  Zo woonden ze al in Shanghai, Barcelona en München. Ze beginnen nu aan hun tweede jaar in New York, het is zomervakantie, Griff is jarig, het is zijn dertiende verjaardag en ze komen terug van vakantie. Het is bloedheet in de stad, de jongens zitten te etteren op de achterbank,  hun moeder zet in arren moede de radio wat harder, ze zijn al bijna in hun wijk Queens als het noodlot toeslaat. Ze komen in een dodelijk ongeluk terecht , hun ouders zijn op slag dood, Griff en Dylan belanden in het ziekenhuis.

Wales

Omdat er verder niemand in New York is die hen op kan vangen komen de jongens bij de directeur van hun school terecht. Na vijf dagen ziekenhuis kunnen ze naar haar toe, in de tussentijd zal het Britse consulaat iets voor hen proberen te regelen. In de VS blijven is uitgesloten. De mensen van het consulaat vinden een nicht van hun moeder in Wales, zij en haar man zijn bereid de jongens in huis te nemen. In New York zijn ze al wat op adem gekomen, Blessings, de directeur van de school, heeft ze fantastisch opgevangen. Maar hoe zal het in Wales gaan? Zijn Dee en haar man Owen wel geschikt om zomaar kinderen in huis te nemen? Dylan voelt zich verantwoordelijk voor zijn broertje, hij ziet dat Griff zich steeds meer terugtrekt. Zelf heeft hij een ontsnappingsroute voor zijn verdriet, steeds vaker gaat hij in gedachten terug naar de plaatsten waar ze gewoond hebben en de mensen die daar bij horen: een verre plek vlakbij.

Tragedie

Verdriet, liefde, vreugde, verbijstering,  al deze heftige emoties spelen een hoofdrol in dit fantastische boek. Met raffinement en empathie schetst Hayley Long de weg die de jongens gaan na het heftige ongeluk. Petje af voor Dee en Owen, voor hun inzet en begrip, petje af voor de suffe leraar die Griff aan een speciaal project mee laat doen. Maar vooral petje af voor de auteur die ons laat genieten en treuren met Griff en Dylan, die hun karakters diepgang en authenticiteit geeft waardoor je ze niet snel zult vergeten.