‘Koken in de verkeerde eeuw’ van Teresa Präauer

Een jonge vrouw en haar partner hebben twee andere stellen uitgenodigd te komen eten. De Zwitser komt zonder zijn vriendin, ze moet werken, het andere echtpaar is er wel. Zij hebben hun zuigeling bij de grootouders gebracht, het is de eerste keer na de geboorte dat ze uitgaan. De gastvrouw is licht gespannen. Het huis waar ze nog maar net naartoe verhuisd zijn, is nog niet op orde, overal staan ingepakte bananendozen. De keuken is okay, ze schuift de quiche in de oven en heeft de tafel al gedekt. Er wordt een fles cremant opengetrokken, er wordt getoost, er wordt geconverseerd, het Dave Brubeck Quartet speelt op de achtergrond ‘Take five’, ze schuiven aan. 

Beleefd

Maar is het wel zo gegaan? Is het echtpaar niet te laat gekomen? Zoals ze altijd doen. Opgehouden in de stad, liepen een Amerikaans stel tegen het lijf. Was te gezellig om gelijk door te gaan. Nee, nu is het de Zwitser die het eerst binnenkomt. Banjert gelijk door naar de eetkamer. De fles cremant wordt opengetrokken, de nootjes in de schaaltjes op tafel opgepeuzeld. Er is jazzmuziek op de achtergrond. Ze zijn al aardig aangeschoten als het echtpaar arriveert. Er zijn spanningen tussen het vijftal, maar zich openlijk uitspreken doen ze niet. Alles blijft bedekt met een beleefd laagje en klinkt afstandelijk. Alsof ze elkaar niet raken met hun snedige opmerkingen. 

Stillevens

Zo ziet de lezer het begin van de avond een aantal keren langskomen. Elke keer net iets anders, het lijkt een zoekplaatje: zoek de tien verschillen! Ondertussen wordt alles zeer gedetailleerd besproken, het servies, de keuken, de glazen, de muziek, het eten, de studententijd, de toestand in de wereld en vooral en heel vaak, het eten. Het lijken wel stillevens: “een flesgroene aardewerken schaal met daarin rode aalbessen en donkere druiven. Salade van watermeloen met feta en muntblaadjes. Een vijg in kwartjes met een stuk kaas in het midden’. Dat is niet zo verwonderlijk, Präauer is niet alleen schrijver maar ook beeldend kunstenaar. 

Al met al is ‘Koken in de verkeerde eeuw’ een bijzonder boek. Literair, beeldend, herhalend, kunstzinnig. Met op de laatste bladzijden nog een bijzondere twist waardoor alles mogelijk toch net anders is dan wat je aanvankelijk dacht.

Wilts erfenis van Tom Sharpe

Deze week een humoristisch, satirisch boek van de schrijver Tom Sharpe.  Tom Sharpe schreef in 1976 zijn eerste boek over Henry Wilt, een wat sneue mislukte universiteitsdocent die door zijn onhandige gedrag  voortdurend in de problemen komt. In de loop der tijd kwamen er drie opvolgers , ‘Wilts alternatief’, ‘Wilt zit omhoog’ en ‘Wilt is nergens’ en nu is het mogelijk laatste deel verschenen: ‘Wilts erfenis’.  Tom Sharpe, geboren in 1928, is inmiddels op leeftijd maar schrijft nog steeds met een uiterst humoristische pen.

Als hoofd van de afdeling Culturele Vorming en privé heeft Wilt het zwaar te verduren. Zijn baan staat op de tocht, het schoolgeld van zijn vier dochters is idioot hoog, hij haalt dan ook opgelucht adem als de zomervakantie aanbreekt. Maar hij heeft buiten de waard gerekend, zijn snobistische vrouw Eva heeft een zomerbaan voor hem geregeld zodat ze voldoende geld zullen hebben om de vier heftig puberende dochters nog een jaar op de dure kostschool te houden. Wilt gaat de suffe zoon van een omhooggevallen wellustige aristocratische dame bijspijkeren. Samen met vrouw en dochters trekt Wilt in het tuinhuisje op het landgoed van de adellijke familie. Na wat  aanvankelijk een hoofdpijnzomer lijkt te worden, al dan niet door Wilts overmatig drankgebruik, keert het tij en weet Wilt de gebeurtenissen toch weer naar zijn hand te zetten.

Dit hilarische boek leest als een trein en past met zijn luchtige karakter prima bij de prachtige nazomerdagen waar we nu middenin zitten.