‘Moord onder de kersenbloesem’ van Dora Maas

Van 13 tot en met 31 mei staan de spannende boeken centraal in de Bibliotheek en in de boekhandel. Een goede reden om weer eens een spannend, maar ook erg humoristisch boek voor het voetlicht te halen.  Hannie Huurdeman zit in een dip. Het leven heeft haar weinig meer te bieden, haar man is alleen op reis gegaan naar Micronesië, wil de wereld verkennen terwijl Frankrijk vroeger al bijna te ver weg was. Haar kinderen wonen beide in het buitenland, ze heeft geregeld telefonisch contact, maar ook dat wordt zo gewoontjes. 

Adapter

Om de spanning er een beetje in te houden, neemt Hannie zo nu en dan wat uit een winkel weg. Kleine dingen, niets waardevols. Toch wordt ze betrapt, bij de AH, ze weet zich eruit te kletsen. Helaas heeft de buurvrouw het zien gebeuren, ze neemt contact op met Hannies dochter Tove in Tokio. Die is behoorlijk boos, haar moeder moet haar zinnen eens verzetten. Tove regelt een vliegticket, Hannie krijgt een week de tijd om haar koffers te pakken. Er zit niets anders op, Hannie vertrekt naar Tokio. Tove werkt daar op de ambassade, is druk met een receptie en een tentoonstelling. Op de dag van aankomst gaat het al mis, Hannies vliegtuig heeft vertraging, Tove staat niet meer op het vliegveld om haar op te halen. Hannies telefoon is leeg, daar staat het adres van Tove in. Ze moet eerst op zoek naar een adapter, want kan de stekker niet in een Japans stopcontact inpluggen, kortom de eerste dag is gelijk al een ramp. 

Bloemenwinkel

Tove is boos en ontdaan, op dag twee wordt Hannie eropuit gestuurd naar een rustige wijk. Bij een bloemenwinkel ziet ze een heel aardige oude man, blijkbaar werkt hij daar. Met handen en voeten en Google translate hebben ze een leuk gesprek. Dochter Tove moedigt Hannie aan nog eens bij de bloemenwinkel langs te gaan, dat is veilig, daar kan haar niets overkomen! Niets is echter minder waar. 

Dora Maas (pseudoniem van dramaturge Hetty Kleinloog) heeft met Hannie een gouden greep gedaan. Nuchter, onbevangen en soms heel naïef, dendert Hannie door haar Japanse avontuur. Laat zich door niemand stoppen, denkt intuïtief en is soms net de bekende olifant in de porseleinkast.  Een vrouw om niet snel te vergeten.

‘De koffiebar van tweede kansen’ van Shiori Ota

De Japanse tiener Himari is na een beroerde periode in Engeland terug in Japan. Ze ging naar Engeland om daar haar pianospel te verbeteren. Sinds ze als driejarige op de valse piano van haar oma liedjes begon te spelen, is haar moeder ervan overtuigd dat Himari een hemels talent heeft, dat er elke dag geoefend moet worden, dat ze niets mag doen wat haar grootse carrière als pianiste in de weg zal staan. Helemaal alleen ging ze naar het buitenland, ze haatte het daar. Geen vriendinnen, alles gericht op de piano, tot bij een ongeluk haar linkerhand zwaargewond raakte. En ze terug mocht naar haar eigen land. 

Vreemde dame

Vandaag gaat ze voor het eerst naar een nieuwe middelbare school. Ze ziet er als een berg tegenop. School is al een maand aan de gang, iedereen heeft natuurlijk al vrienden gemaakt, hoe kan ze ertussen komen. Onderweg ontmoet ze mevrouw Sugiura. Een vreemde dame die haar stoep staat te bezemen. Ze spreekt Himari aan, steekt haar een hart onder de riem, zegt dat ze een goed kind is. Iets dat Himari zwaar betwijfelt. Glimlach tegen je klasgenoten, zegt de oude dame, dat helpt. Het helpt in ieder geval Himari’s zware gemoed wat te verlichten. Op terugweg praat ze weer met Mevrouw Sugiura, helpt haar plantjes in de voortuin te zetten, drinkt iets met haar. Zo krijgt ze de naam van een koffiebar in een groot park in de stad te horen. 

Parkeerterrein

Als ze de volgende dag weer bij haar langs wil gaan, blijken het huis en de dame verdwenen. Er is nu een parkeerterrein, verder niets. Himari is verbijsterd, heeft ze zich alles verbeeld? Ze gaat op onderzoek uit, fietst naar het genoemde park en vindt de koffiebar die mevrouw Sugiura noemde. Tacet heet de bar, net als de muzikale aanwijzing die Himari in haar lessen geleerd heeft, de tijd waarin een bepaalde stem of instrument in een muziekstuk niet meedoet. Zwijgt. De eigenaren nemen haar mee in hun spirituele bezigheden, openen een wereld voor Himari die ze nooit meer zal vergeten. 

Shiori Ota is de auteur van de Manga-reeks Beautyful Bones. ‘De koffiebar van tweede kansen’ is haar eerste in het Nederlands vertaalde boek. Het leest als een trein, de verrassende ontknoping zie je echt niet aankomen.

‘Mijn leven in Japan’ van Chris Board

Het afgelopen jaar zijn er een aantal boeken die in Japan gesitueerd zijn in ‘Boek van de Week’ voorbij gekomen. Healing fiction worden ze genoemd, boeken waardoor je je beter gaat voelen. Warm, lief, soms spiritueel, geschreven door Japanse auteurs. ‘Mijn leven in Japan’ is de kijk van een Engelsman op het leven in Japan. Chris Board is nog maar net klaar met zijn opleiding aan de universiteit als hij in 2012 solliciteert naar een baan in Japan. Er is een Brits-Japans uitwisselingsprogramma van onderwijzers, een sollicitatie bij de Japanse ambassade verloopt nerveus, maar met zijn keuze voor de stad Kobe hoopt Chris succesvol te zijn. 

Stervenskoud

Hij wordt aangenomen maar gaat niet naar Kobe. Hij komt op het platteland in het noordwesten van het land terecht. Sakata is een kleine stad in een grote prefectuur, hij wordt in een appartementengebouw ondergebracht. Piepklein, schuifdeuren van papier, dunne wandjes, weinig verwarming. Dat is in de zomer. Hij weet dan nog niet dat er in de winter gemiddeld acht meter sneeuw valt, het stervenskoud is. Hij wordt hartelijk verwelkomd, de school waar hij komt te werken is enorm groot, er zijn honderdtwintig collega’s die met zijn allen in een al even enorme lerarenkamer bij elkaar zitten. Waar is hij aan begonnen! 

Abroad in Japan

Het eerste jaar is een bezoeking, van narigheid neemt hij zich voor tweeduizend Japanse tekens uit het hoofd te leren. Een gigantische uitdaging, en al kent hij al die tekens, meer dan vier woorden achter elkaar spreken blijkt soms nog te moeilijk. Het meest verwondert hem de houding van de mensen in het algemeen en van de leraren in het bijzonder: onaangedaan, emotieloos, hoe kan hij zo mensen duiden? Gelukkig zijn er een aantal mensen die hem ‘vinden’. Die wel in hem geïnteresseerd zijn, hem als vriend kiezen. Zoals de extravagante Natsuki die graag Engels spreekt en het liefst in elke zin een scheldwoord laat klinken.  Chris begint te wennen, begint YouTube filmpjes te maken, krijgt veel volgers op internet. Zijn kenmerk ‘Abroad in Japan’ raakt wereldwijd bekend. 

Soms hilarisch, dan weer met de nodige zelfspot, maar altijd onderhoudend, neemt hij ons mee in zijn leven in Japan. Onderwijl veel informatie gevend over geschiedenis, gebruiken, natuur en samenleving. Een heel andere invalshoek dan in ‘healing fiction’, maar zeker net zo interessant.

‘Het volgende station’ van Hiro Arikawa

Takarazuka is een middelgrote stad in de regio Kansai op het eiland Honshu in Japan. Binnen het stadsgebied loopt een spoorlijn van de Hankyu Spoorwegmaatschappij. Het is een drukbezochte lijn, men kan zowel naar Kobe als naar Osaka reizen. Onderdeel is een klein en vrijwel onbekend lijntje van Station Takarazuka naar Station Nishinomiya-Kitaguchi. Onderweg zijn er zeven haltes, elk met zijn eigen bijzonderheden. Zo is vlak bij de eerste halte de grote Centrale Bibliotheek. Masashi komt er geregeld. Altijd op zoek naar interessante titels. Hij herkent de jonge vrouw die deze dag naast hem plaats neemt onmiddellijk. Zij is het die hem geregeld te snel af is en zijn favoriete boeken voor zijn neus wegkaapt. Nu heeft hij de kans er iets van te zeggen. Of toch maar niet? 

Bruid

Op het volgende station stapt Shoko in. Gekleed in een feestelijke witte jurk komt ze van de bruiloftsreceptie van haar ex. Hij is gevallen voor een ander, een collega. Woedend is ze. Met haar komst probeerde ze het stel in een kwaad daglicht te zetten. Hun reputatie aan te tasten. Terwijl zij uitstapt wordt ze gezien door een klein meisje dat met haar oma op pad gaat. Het meisje denkt dat Shoko een bruid is, haar grootmoeder weet wel beter. 

Impact

Zo zijn er op elk traject tussen de verschillende haltes weer andere reizigers. Sommige van hen worden net als Shoko en Masashi uitgelicht. Ze komen in contact met medereizigers, het kan een afgeluisterd gesprek zijn, een losse opmerking of een conversatie met meer diepgang. Maar in ieder geval wel genoeg om een verandering in gang te zetten. Om, net als Yasue Ito, niet meer met een groep rijke dominante vrouwen op te willen trekken, of als Shoko ontslag te nemen en te verhuizen naar een buurt in de nabijheid van een ander station.  De toevallige ontmoetingen hebben een grote impact op de hoofdpersonages. Zoals we een half jaar later horen, als ze de route in omgekeerde richting nemen. 

Normen en waarden, omgangsvormen, cultuur en schoonheid, ongemerkt krijg je als lezer hier heel veel van mee. Arikawa laat Japanners over elkaar oordelen, soms sta je te kijken hoe anders het in Japan is, maar vaak is de overeenkomst met onze cultuur groter dan we ooit hadden kunnen bedenken.

‘De kat die een bibliotheek ging redden’ van Sosuke Natsukawa

Nanami is dertien en dol op lezen. Ze is dagelijks in de bibliotheek te vinden. Vanwege haar astma is ze vaak uitgesloten van sport, kinderfeestjes, leuke uitstapjes met school. In boeken vindt ze haar eigen wereld. Haar vader nam haar toen ze nog klein was bijna dagelijks mee naar de bieb. Het was haar moeder die hen twee aanmoedigde in het lezen. Maar haar moeder leeft niet meer, Nanami is nog maar alleen met haar vader. 

Lege plekken

Het valt Nanami op dat er in de bibliotheek steeds meer boeken heel lang weg zijn, alsof ze van de aardbodem verdwenen zijn. De oude bibliothecaris maakt zich daar geen zorgen over, ze zijn uitgeleend, komen heus wel een keer terug. Nanami vertrouwt het niet. Als ze op een dag in een gangpad een blauwwit licht ziet en een man in het grijs die één van haar favoriete boeken meeneemt, wil ze hem achterna. Maar dan verschijnt er een kat, een kat die praat. Een kat die haar vraagt of het wel verstandig is de man te volgen. Want ze heeft geen notie waar ze terecht zal komen. De kat wel, die is daar al eerder geweest. Hij kent het gevaar en wil Nanami daarvoor behoeden. Maar Nanami is eigenwijs en gaat toch. 

Hart

Dit alles klinkt als een kinderboek, maar dat is deze roman geenszins. Nanami komt in een griezelige wereld terecht waar de woekeraar het voor het zeggen heeft. Die wil de wereld het liefst veranderen in een koude, ambitieuze plek waar alleen succes en geld de dienst uitmaken. Waar de empathie verdwenen is, waar de mensen de inhoud van de boeken vergeten zijn, alleen met het hoofd denken en niet meer met hun hart. Het wordt een heftige strijd, waarbij Nanami ook in de boekwinkel van Rintaro Natsuki terecht komt, de hoofdpersoon uit het boek ‘Het verhaal van de kat die de boeken wilde redden’. De voorganger van deze roman. 

Wereldleiders

Filosofisch, literair, absurd, sprookjesachtig, avontuurlijk, met veel verwijzingen naar boeken uit de wereldliteratuur. Fascinerend om te lezen en (mogelijk onbedoeld) heel actueel, het is alsof je bepaalde niet nader te noemen wereldleiders hoort praten. Een boek om nog eens lang over na te denken. Achter in het boek is een literatuurlijst met alle genoemde boeken uit het verhaal.

‘Het restaurant van de herinneringen’ van Yuta Takahashi

Kotoko Niki is op weg naar een restaurant aan zee waar ze een herinneringsmaal* hoopt te nuttigen. Het restaurant, piepklein, alleen geopend in de vroege ochtend, ligt in het district Chiba. Verscholen achter de duinen, enkel een wit schelpenpad leidt naar de ingang. De reis van Tokio ernaartoe was al een hele onderneming, eerst met de sneltrein, daarna een wankele bus en vervolgens nog vijftien minuten lopen.  Ze heeft gereserveerd, ze komt dus niet voor niets. 

Rampdag

Haar gedachten gaan al lopend terug naar die rampdag, de dag dat haar broer Yuito verongelukt is. Samen liepen ze op een zebrapad toen een auto met hoge snelheid naderde. Haar broer had het eerst in de gaten wat er stond te gebeuren, gaf Kotoko een flinke duw, ze haalde al struikelend de overkant. Maar hijzelf werd vol geraakt. Kotoko voelt zich schuldig aan zijn dood. Eigenlijk had zij het moeten zijn waar haar ouders om rouwen. Niet de talentvolle Yuito die een prachtige toekomst voor zich had. 

Favoriete eten

Een sterke windvlaag waait haar hoed van haar hoofd. Ze rent er tevergeefs achteraan, maar ziet tot haar verrassing een jonge man opduiken die de hoed op het nippertje redt. Als hij haar de hoed overhandigt herkent ze zijn stem, hij heeft haar reservering aangenomen. Is hij de eigenaar van het restaurant? Hij is nog zo jong. Hoe zal het hem lukken haar broers favoriete eten klaar te maken? Wat staat haar te wachten als ze naar binnengaat? Durft ze nog wel? 

Kagezen

*Een herinneringsmaal, kagezen in het Japans, wordt geserveerd voor iemand die overleden of afwezig is. Het is het lievelingsmaal van die persoon en zolang de damp van de maaltijd komt, kan het zijn dat de overledene zich meldt. Dat de achterblijver een gesprek heeft met de persoon wiens maaltijd gegeten wordt. Een omstander ziet niets van het gebeuren, het is echter wel het definitieve afscheid. Of de overledene zich werkelijk laat zien of dat het alleen de herinneringen van de achterblijver zijn, wie zal het zeggen. 

Takahashi weet te overtuigen in dit troostrijke boek, legt veel uit en weet ondanks dat een spirituele sfeer op te roepen zodat je als lezer graag wil geloven dat het werkelijk zo plaats gevonden heeft.

‘Boeken, thee & troost’ van Hika Harada

Sango Takashima verhuist van het kleine Obihiro naar Tokio om de boekenwinkel van haar overleden broer Jirõ voort te zetten. Hij is al een tijd geleden overleden, Sango moest eerst moed verzamelen om deze stap te zetten. Ze leest weliswaar veel, heel veel zelfs, maar tweedehandsboeken zijn een vak apart. De grote stad, het feit dat ze niets van winkelbeheer weet, dat helpt allemaal niet. Toch gaat ze, met een droef hart, haar familie en vrienden achterlatend. 

Nieuwsgierig

Gelijk de eerste dag komt haar nichtje Mikiki, die Japanse letterkunde aan de universiteit studeert, een kijkje nemen. Gestuurd door haar moeder die bezorgd is over Sango. Hoe zal zij zich, die niets van de wereld weet, in Tokio handhaven? Hoewel ze elkaar nauwelijks kennen, is er gelijk een band tussen Sango en Mikiki. Bovendien is Sango nieuwsgierig van aard, ze heeft al snel goed contact met de huurder van de bovenverdiepingen van het pand en ook met haar naaste buren die een koffietentje hebben. Over geld hoeft ze zich geen zorgen te maken, het pand is schuldenvrij en de huurinkomsten zijn goed. Dat er weinig klanten zijn, dat geeft dus niet. 

Luisterend oor

Mikiki komt steeds vaker in de winkel, soms wel elke dag. Als haar oudtante Sango even weg moet om iets te regelen, past Mikiki op de winkel. Ze nemen ook telkens lekkere hapjes voor elkaar mee. Voor lunch of avondeten. En als het zo uitkomt delen ze het ook met de klanten. Want Sango verkoopt niet alleen boeken, ze is vooral ook een luisterend oor voor de veelal jonge mensen die haar winkel bezoeken. Mikiki begint zelfs achterstand op te lopen met haar studie. De winkel is zoveel aantrekkelijker dan de colleges Japanse literatuur. In de winkel gebeurt het echt, er is een schat aan boeken, hier zou ze wel altijd willen zijn. 

Vormelijkheid

Wie iets meer over Japan, over de cultuur, het eten of de omgangsvormen wil weten moet zeker dit boek lezen. De Japanse vormelijkheid, de omgang met elkaar, krijgt in deze roman betekenis waardoor je het land en de mensen beter leert begrijpen. Ook het verschil in generaties, Harada laat afwisselend Sango en Mikiki aan het woord, wordt helder. Eerder kwam het boek ‘Sparen voor geluk’ van Harada al in Boek van de Week voorbij.

‘Morisaki’s boekwinkel’ van Satoshi Yagisawa

Takako zit in zak en as, haar vriend en collega Hideaki kondigt doodleuk aan dat hij volgend jaar gaat trouwen met een meisje dat op een andere afdeling werkt. Takako is in shock. Uit schaamte en verdriet neemt ze ontslag, maar ja, hoe moet het dan verder? Geen inkomen meer, wel de dure huur betalen, dat gaat niet lukken. 

Zwarte schaap

Als ze schoorvoetend haar moeder over haar situatie vertelt krijgt ze twee opties: of weer naar huis komen of bij haar oom Satoru intrekken. Satoru, het zwarte schaap van de familie die na zwerftochten over de hele wereld uiteindelijk toch de boekwinkel van zijn vader overnam. Ze kiest voor het laatste. Vertrekt naar de wijk Jinbocho, een wijk vol met boekwinkels. De meeste antiquarisch, zo ook de winkel van oom Satoru. Als ze haar oom een handje helpt in de winkel, kan ze er gratis wonen. 

Radeloos

Veel omzet heeft de winkel niet, ze zit zich vaak te vervelen en pakt zo nu en dan een boek op om te lezen, die oude literatuur bevalt haar wel. Als oom Satoru in de loop van de dag verschijnt heeft ze interessante gesprekken met hem. Over de tijd dat hij in Parijs woonde, daar zijn vrouw Momoko ontmoette met wie hij nu al jaren getrouwd is. Maar ze is vertrokken, heeft hem radeloos achtergelaten, vijf jaar is ze al uit beeld. 

Spion

’s Avonds gaat ze vaak koffiedrinken in het buurtcafé. Ze heeft er mooie gesprekken met de chef, met de man in de keuken en met Wada. Knappe man, belezen, attractief. Met hem zou ze wel wat meer willen. Of toch ook niet? Na een halfjaar vertrekt ze helemaal opgeknapt naar een nieuwe bestemming. Het is maanden later dat haar oom haar opbelt, Momoko is terug. Out of the blue kwam ze de winkel binnenlopen en woont nu op de zolder boven de winkel. Takako is met stomheid geslagen maar ook vreselijk nieuwsgierig. Als een spion van oom Satoru probeert ze haar tante uit te horen. Waar ze al die tijd geweest is, wat ze gedaan heeft. Ze wordt niets wijzer. 

Morisaki’s boekwinkel is een boek waarvan je na twee bladzijden al weet dat je het met veel plezier uit gaat lezen. Lichte toon, krachtige zinnen, warme reflecterende karakters, mooie verhaallijn, een heerlijk boek.

‘Sparen voor geluk’ van Hika Harada

Je neemt een familieroman mee naar huis, over drie generaties vrouwen in Japan. Je bekijkt de inhoudsopgave en ziet tot je grote verbazing hoofdstukken als “Ga ervoor! Tien miljoen spaargeld’ en “Kosteneffectiviteit”. Wat is dit voor boek? Is het bij het verkeerde genre beland? Heel nieuwsgierig begin je te lezen. En dan, heel geruststellend, blijkt het toch een familieroman. Maar wel met een financieel tintje. 

Pensioen

Twee zussen Miho en Maho. De één jong getrouwd met een eenvoudige brandweerman, de ander net begonnen aan haar eerste baan. Hun moeder Tomoko, jarenlang moeder en huisvrouw. Hun grootmoeder Kotoko, de moeder van hun vader, sinds een paar jaar weduwe. Een vrouw met een nuchtere kijk op zaken, weer uitkijkend naar een baan om haar geslonken pensioen aan te vullen. 

Kostenplaatje

We volgen elk van hen met een eigen hoofdstuk. Miho is de eerste. Ze werkt in haar eerste baan, huurt een appartement in een dure buurt, ziet hoe bij een reorganisatie haar oudere collega genadeloos de laan wordt uitgestuurd. Dat zet haar aan het denken. Hoe wil ze zelf haar eigen leven inrichten? Zal ze verhuizen naar een minder chique buurt?  Het kostenplaatje wordt van alle kanten bekeken. Bovendien vergelijkt ze haar eigen leven met het ogenschijnlijk harmonieuze leven van haar zus. 

Topverkoper

Tomoko krijgt een vreselijke boodschap, ze heeft kanker. Bovendien gaat haar beste vriendin scheiden. Het zet haar aan het denken over haar eigen situatie. Haar veel afwezige echtgenoot, de band met haar kinderen en haar schoonmoeder. Wil ze wel zo verder? Grootmoeder Kotoko heeft andere zorgen. Haar pensioen is aan het slinken, ze wil eigenlijk wel weer een baan. Hoe lang is het geleden dat ze in een warenhuis werkte en daar topverkoper was? 

Prijskaartje

Ik weet niet hoe het in Japan in een familie of in de maatschappij toegaat. Maar als ik dit boek lees kan ik niet anders denken dan dat al het geluk dat de vrouwen willen vinden in geld wordt vertaald. Aan alles hangt een prijskaartje, ze hebben het voortdurend over effecten, pensioenen, ziektekosten, kosten van het dagelijkse leven. Zuinig zijn is het credo. Het is vooral een heel interessant boek waarin de familiebetrekkingen, ondanks al dat financiële gedoe, een zeer voorname rol spelen.

‘Het meisje in de witte kimono’ van Ana Johns

De vader van Tori Kovač  is ernstig ziek. Als oud-marineman mag hij gebruik maken van een militair ziekenhuis. Tori wijkt daar niet van zijn zijde. Haar moeder is al lang geleden overleden, als enig kind staat ze er alleen voor.  Haar vader heeft haar altijd verteld dat hij voor hij haar moeder leerde kennen een andere grote liefde had. Maar verder noemde hij er niet veel over.  Na een kort ziekbed overlijdt hij, zonder Tori precies te vertellen wat er in zijn diensttijd is gebeurd. 

Brief retour
Tori is dan ook heel verbaasd als ze in de post een niet bestelbare retour aantreft,  een brief die haar vader naar Japan gestuurd heeft. “Mijn liefste Krekel. Ik hoop dat deze brief je weet te bereiken…” zo is de aanhef. De ondertekening is nog geheimzinniger: ‘Hajime’, is dat de naam van haar vader? Als ze later ook nog foto’s vindt, staat haar besluit vast. Tori vertrekt naar Japan om de geschiedenis van haar vader te ontdekken. 

Krekel

Haar vader was als marinier rond 1957 in Japan. Als onderdeel van de naoorlogse bezetting. Hij maakte daar kennis met een jong Japans meisje. Zij groeit op in een redelijk welvarend maar conservatief gezin. Daar is geen plek voor een Yankee. Krekel, zo heet ze, zet haar zin door en trouwt (onofficieel) met Hajime. Haar familie verstoot haar. Ze komt vreselijk in de problemen als haar Hajime niet terugkeert van een missie en zij zwanger blijkt te zijn. Hoe moet ze in haar eentje een kind, een half Amerikaans  ‘bastaardkind’ notabene, groot brengen? Zonder geld, zonder steun van wie dan ook? 

Schrijnend
Twee verhaallijnen, één in het verleden en één nu.  De zoektocht van Tori levert een mooi beeld op van een vader-dochter relatie. Met openheid, liefde, maar ook een zekere schroom om dingen te vertellen dan wel te vragen. Als journaliste is Tori gewend onderzoek te doen, maar haar eigen vader bevragen blijkt toch van een andere orde. De verhaallijn in Japan in 1957 is zeer verschillend van de lijn in het nu. Het taalgebruik is plechtiger en verrijkt met Japanse uitdrukkingen, de verhoudingen in een Japans gezin lijken goed getroffen en de werkelijkheid van een gewenste zwangerschap in een ongewenste omgeving is schrijnend. Al met al een prachtige roman, gebaseerd op feitelijkheden uit de Japanse geschiedenis.