‘Liefdadigheid’ van Donna Leon

December is de maand dat je oude bekenden en geliefden weer treft. Onder de kerstboom of op pakjesavond. Zo ook bij ‘Boek van de Week’. We gaan van start in Venetië waar we commissario Guido Brunetti tegenkomen. Hij wordt aangesproken door zijn oude buurmeisje Elisabetta. Sinds hun jeugd hebben ze elkaar nauwelijks gezien, hoogstens een keer goedendag gezegd op straat. En nu zit ze in het politiebureau op een bankje op hem te wachten, ze moet hem dringend spreken. 

Ziekenhuis

Het gaat over haar dochter Flora, dierenarts, getrouwd met Enrico, accountant. Elisabetta del Balzo is bezorgd. De twee gedragen zich vreemd, zijn bloednerveus en Enrico probeert het gezelschap van zijn schoonouders te mijden.  Sinds hij een klus voor zijn schoonvader heeft gedaan, lijkt hij op eieren te lopen. Hoewel hij er bijna zes maanden zoet mee was, wilde hij er geen geld voor hebben. Het gaat om een liefdadigheidsstichting die Del Balzo opgericht heeft. De stichting ondersteunt een ziekenhuis in Belize, er is een mooie website, er is zelfs een dame die fondsen aanboort en de public relations doet. Alles lijkt prima in orde. 

Vandalen

Omdat Brunetti zich in wil dekken en Elisabetta niet alleen wil horen vraagt hij zijn doortastende collega Claudia Griffoni erbij. Op een sluwe manier weten ze samen veel informatie van Elisabetta los te peuteren. Toch blijft de hele zaak een unheimisch gevoel geven. Brunetti gaat eens hier en daar praten, komt ook bij een oud-admiraal van de marine terecht. Hij is één van de oprichters van de stichting. Maar de man is dementerend, hoe kan hij met zijn volle verstand de stichtingspapieren getekend hebben? De hele zaak komt in een stroomversnelling als de dierenartspraktijk van Flora wordt vernield. Zijn het vandalen die in het post-covid tijdperk hun gram halen? Of is hier iets heel anders aan de hand. 

Sfeerrijk

Donna Leon weet de sfeer van Venetië weer bijzonder goed te treffen. Het gebruik van Italiaanse woorden, het bekende politiebureau met signorina Elettra die nog steeds alle mazen in de wet gebruikt om informatie boven water te krijgen. De ritten met de vaporetto’s, de pallazo’s, het centrum en de turisti, dragen hier ook aan bij. Alle oude bekenden uit de vorige delen aanwezig. Al met al een zeer geslaagde literaire detectiveroman.

 

‘Vergiffenis’ van Donna Leon

Commissario Brunetti, al jaren werkzaam bij de Venetiaanse politie, zit met een moeilijk geval in de maag. Een collega van zijn vrouw bezoekt hem op het bureau om haar zorgen te uiten over haar zoon. Ze denkt dat de jongen, hij zit op een dure particuliere middelbare school,  aan de drugs is. Brunetti vindt de informatie te mager en schuift de zaak in een la. Maar als korte tijd later de vader van de jongen onder aan een brug bewusteloos aangetroffen wordt, bedenkt hij zich en pakt de zaak weer op. 

Doodlopend spoor

Samen met collega Claudia Griffoni en signorina Elettra loopt Brunetti de gangen van een lokale drugsdealer na.  Al snel lijkt dat een doodlopend spoor te zijn, het hele onderzoek moet van voren af aan opnieuw gedaan worden. Bureaucratie levert frustratie, hoewel Brunetti inmiddels zijn weg daar wel gevonden heeft. Signorina Elettra is daarbij een onmisbare hulp. Ze weet bronnen aan te boren in het ict netwerk en zo Brunetti te voorzien van alle nodige kennis omtrent verdachten en getuigen. Dat Elettra zelf verdachte is van een lek vanuit het politiebureau, maakt haar illegale praktijken niet makkelijker. Toch vindt ze samen met Brunetti die ene aanwijzing waardoor de ware dader in zicht komt. En dan blijkt dat goede bedoelingen en schuld soms heel dicht bij elkaar liggen.

Bedaard

Zo bedaard als Brunetti is, zo bedaard is dit boek geschreven. Veel aandacht voor Venetië en haar schoonheden. Veel aandacht voor Brunetti’s gezinsleven. Veel aandacht voor zijn filosofieën  over de zaak,  over de klassieken, over literatuur en over het leven in het algemeen. De veel gebezigde Italiaanse woorden als questura, commissario, professoressa verhogen de Italiaanse sfeer nog eens. ‘Vergiffenis’ is geen flitsende thriller, wel een gedegen detective met hier en daar literaire trekjes.

‘Ik aanbid je’ van Donna Leon

De beroemde sopraan Flavia Petrelli treedt op in theater La Fenice in  Venetië, ze schittert daar in de opera Tosca. Gewend aan veel aandacht valt het haar in eerste instantie niet op dat ze de laatste tijd wel heel veel gele rozen krijgt. In Londen, in Sint Petersburg en nu in Venetië wordt ze bedolven onder een bloemenpracht van een gulle anonieme gever.  Het wordt pas beangstigend als de bloemen ook buiten het theater bezorgd worden, zeker als ze zomaar ineens in haar appartement verschijnen.  Het lijkt erop dat ze een stalker heeft, iemand die haar aanbidt en volgt, waar ze ook gaat.

Obsessie

Gelukkig treft ze inspecteur Guido Brunetti na afloop van een voorstelling.  Hij heeft haar jaren geleden het leven gered en ervoor gezorgd dat ze niet langer verdacht werd in een zaak van een vermoorde Duitse dirigent.  Graag accepteert ze zijn uitnodiging te komen eten en tijdens die ontmoeting rept ze over haar bedenkingen over de stille aanbidder.  Brunetti die weet dat de sopraan zich nogal  eens als een drama queen kan gedragen hecht aanvankelijk niet veel waarde aan haar verdenkingen. Als echter een jonge collega zangeres  aangevallen wordt, moet hij wel in actie komen. Om de stalker te kunnen traceren moet hij zich verplaatsen in de psyché van deze obsessieve fan. Alleen zo kan hij meer slachtoffers voorkomen.

Sympathiek

Donna Leon weet met dit nieuwe avontuur van Commissario Brunetti weer een prachtige Venetiaanse sfeer op te roepen.  De Italiaanse mentaliteit van laat maar gaan, het lekkere eten, de muziekwereld rond de opera en de entourage in Venetië maken dit sympathieke detectiveverhaal een geweldige promotie voor Italië, je krijgt zo zin om er zelf naar toe te gaan.