‘De oorlog die ik eindelijk won’ van Kimberly Brubaker Bradley

Twee jaar geleden was de voorloper van dit boek 'De oorlog die mijn leven redde' aan de beurt. Het verhaal van de twaalfjarige Ada die door haar moeder in hun bovenhuis opgesloten gehouden wordt omdat ze een klompvoet heeft. Die ernaar hunkert naar school te gaan en daarom stiekem met haar broertje samen als evacué in 1940 naar Kent gaat. Daar komen ze bij Susan in huis, worden door hun moeder teruggehaald en komen nadat hun moeder omkomt bij een bombardement in Londen weer in Kent terecht.

Oorlog

Deel twee start met de ziekenhuisopname van Ada, ze wordt aan haar klompvoet geopereerd. Maandenlang is ze in het ziekenhuis, Susan komt elke dag op bezoek en ook haar broertje Jamie ziet ze vaak. Als ze terug mag naar hun huis in Kent gebeurt het meest verschrikkelijke wat ze kan bedenken, het huis van Susan wordt bij een Duitse aanval met de grond gelijk gemaakt.  Ze gaan tijdelijk in het jachthuis van de adellijke familie Thornton wonen.  Daar krijgen Ada en Jamie  in hun dagelijkse leven steeds meer te maken met de gevolgen van de oorlog.  Lady Thornton trekt na de vordering van het landhuis ook bij Susan in , de joodse studente Ruth komt bij hen wonen, er zijn landmeisjes die helpen met het boerenwerk.  Voedsel wordt schaars, alles is op de bon, de oorlog beheerst hun hele leven. Ada moet daar mee leren dealen, wantrouwig als ze is ligt ze vaak dwars en gaat een conflict niet uit de weg.  

Boos

Alleen als ze paard rijdt kan Ada zichzelf zijn. Toen ze voor het eerst op weg naar Kent was  heeft ze vanuit de trein een meisje op een pony zien galopperen. Dat leek haar toen het ultieme geluk dat ze zou kunnen  bereiken. Van Susan heeft ze een pony gekregen, bijna dagelijks rijdt ze erop, dan voelt ze zich vrij en gelukkig. De rest van de tijd is ze vooral boos, al ziet ze dat zelf niet zo. Gelukkig laten de mensen om haar heen zich daardoor niet afschrikken. Zo komt het dat Ada langzaam loskomt van haar verleden en zichzelf leert overwinnen.

Hartverwarmend

‘De oorlog die ik eindelijk won’ is een hartverwarmend  boek. Kimberley Brubaker Bradley neemt je mee naar de heftige oorlogsjaren in Engeland, zo anders dan die in Nederland en toch ook zo herkenbaar.  Beklemmend, ontroerend en vol boosheid,  dit kinderboek  steekt menig volwassen boek naar de kroon.

‘De oorlog die mijn leven redde’ van Kimberley Brubaker Bradley

Afgelopen week was het de Week van de Alfabetisering. In die week wordt aandacht gevraagd voor laaggeletterdheid en taalverwerving. Het boek van deze week sluit daar naadloos bij aan. Het meisje Ada woont met haar moeder en jongere broertje James in Londen op driehoog in een armoedig appartement. Ada heeft een klompvoet en haar moeder houdt haar daarom verborgen voor de wereld. Ze mag het huis niet uit, ze mag niet naar school, ze mag niets en is geheel afhankelijk van haar broertje James.  Alles wat ze van de wereld kent is wat ze door het raam van hun kamer kan zien en wat haar broertje haar kan vertellen, verder reikt haar kennis niet.

Evacuatie

Als in 1939 de Tweede Wereldoorlog uitbreekt worden na verloop van tijd alle kinderen uit Londen geëvacueerd naar het platteland. Ada ziet haar kans schoon en vertrekt samen met haar broertje maar zonder de toestemming van hun moeder naar Kent.  Daar worden ze geplaatst bij juffrouw Susan Smith. En langzaam komt Ada tot bloei. Susan heeft al snel door dat Ada veel, zelfs eenvoudige begrippen niet kent, heel geduldig legt ze Ada van alles uit.  Hoe je een knoop aan moet zetten bijvoorbeeld. Het eerste wat Susan dan uitlegt is wat een naald is, wat een draad is, hoe je de draad in de naald doet en hoe je vervolgens met steekjes de knoop kan bevestigen. Ondanks Ada’s wantrouwen tegen volwassenen, haar moeder heeft haar niet alleen binnengehouden maar ook fysiek mishandeld, groeit er toch een vertrouwensband tussen Ada en Susan.  Maar kan Ada altijd in Kent blijven? Ze zou het graag willen maar de angst voor een terugkeer naar haar moeder is nooit ver weg.

Vlag en wimpel

‘De oorlog die mijn leven redde’ is een jeugdboek en geschikt voor kinderen vanaf 10 jaar. Het boek heeft in de VS een Honor Medal gekregen, de Amerikaanse Vlag en Wimpel voor een titel dat net niet het beste boek van het jaar is. En al is het een jeugdboek, het is ook zeer lezenswaardig voor volwassenen, er zitten zoveel lagen in die kinderen zeker zullen ontgaan maar iedereen met interesse voor de problematiek van laaggeletterdheid zeker aan zullen spreken.