‘Plassen op schrikdraad’ van Simon van der Geest

Simon van der Geest is een veelzijdige auteur. Won twee Gouden Griffels en één zilveren. Schrijft boeken, gedichten en theaterteksten. Zijn nieuwste boek is ‘Plassen op schrikdraad’, gedichten die geïllustreerd zijn door Karst- Janneke Rogaar.   

Het eerste gedicht is een geweldige binnenkomer. “Vandaag nam ik eens een andere route Ik had zin om eens goed te verdwalen”.  Hij loopt door de stad, komt bij een ruimtebasis en vertrekt naar een andere planeet. Beleeft van alles, komt thuis en ziet daar zijn uitgebluste vader: “Zeg pap, verdwaal jij wel genoeg?” Daarna volgt het plassen op het schrikdraad, een soort van initiëring. Het levert hem de heldennaam Elektroman op. 

Bankjezitten

Het vraagt leeuwenmoed om samen met zijn zusje bij de buurman aan te bellen om een bal terug te halen: ‘twee angsthazen maken samen toch een piepklein leeuwtje’. Of om van de hoge af te duiken. Of om over een boomstam over een sloot te lopen. ‘Horizin’ is een geweldige opsteker voor iedereen die moeite met lezen heeft. Allereerst is er het woord zelf, horizin past beter bij horizon, want de horizon is meestal langgerekt als een zin. Alles wat hij ziet kan hij in één adem opnoemen. Maar op school zinnen lezen is andere koek. Op papier zijn de letters stijf en stom. Verzuipt hij in het moeras van samenklanken. Vriend Tim heeft een telefoon gekregen. Buitenspelen verwordt tot bankjezitten. Met moeite krijgt hij Tim zover dat hij even meebouwt aan een hut. Na drie balken heeft hij al geen zin meer. En zo vervliegt de tijd tot niets. Volgend jaar, als hijzelf een telefoon krijgt, zombiet hij met Tim mee.   

Simon van der Geest weet met zijn rake bewoordingen en sfeertekeningen een wereld te openen waarin al die prachtige woorden als horizin, bankjezitten of zombiet vanzelfsprekend zijn. Een wereld van een tienjarige, die als hij genoeg van het gezeur heeft met een bootje vertrekt: 

Bootje

“Als je nu niet stopt /  met zeuren aan mijn kop / pak ik mijn bootje / pleur het in een slootje / en peddel zonder om te kijken / helemaal naar zee! 

En als je zegt: / Dat haal je nooit / je bent pas tien / zeg ik: O, nee? / Dat zullen we / nog weleens zien…..” 

Voor Holland Opera en Duda Pavia Company schreef Van der Geest een nieuwe bewerking van ‘De Bremer Stadsmuzikanten’. Dit is in december te zien in Amersfoort, begin volgend jaar gaat de voorstelling op tournee en doet op zondag 8 februari De Spiegelzaal in Zwolle aan.

‘Spinder’ van Simon van der Geest

Afgelopen dinsdag is de Gouden Griffel uitgereikt aan Simon van der Geest voor zijn boek ‘Spinder’.  Het is de tweede keer dat de jonge kinderboekenschrijver deze prijs wint, in 2011 viel hem voor het boek ‘Dissus’ dezelfde roem ten eer. Toch lijken de twee boeken in niets op elkaar. Was ‘Dissus’ een hertaling in dichtvorm van Homerus’ Odyssee, ‘Spinder’ is een prozaverhaal over twee broers.

Oorlog

Spinder heeft de kelder onder hun huis ingericht als terrarium, hij houdt er insecten in alle soorten en maten.  Van elk diertje kent hij niet alleen de eigenschappen, hij geeft heel veel om ze en behandelt ze als vrienden. Als zijn grote broer Jeppe de kelder wil gaan gebruiken om te drummen, breekt er oorlog uit.  Alles wordt uit de kast gehaald om de insectenverzameling in tact te houden.

Geheim
Als een rode draad door het verhaal loopt ‘het geheim’ waarvan de lezer niet weet wat het is, wel dat het te maken heeft met de dood van Spinders  oudste broer Ward. Het maakt het boek spannend als een pageturner.  Door de dagboekvorm zit de lezer Spinder heel dicht op de huid, het is dan ook heel gemakkelijk je in te leven in de gedachtewereld van deze tienjarige jongen.