‘Montana’ van Alexandru Popescu

Ivan Josan is in Engeland als journalist werkzaam bij een regionale televisiezender. Altijd op zoek naar nieuws en scoops, iedereen te vlug af zijn met nieuwsfeiten. Zo is hij nu op weg voor een interview met een hertog die tot de koninklijke familie behoort. Op terugweg moet er haast gemaakt worden, nog dezelfde avond moet het interview geredigeerd worden. Midden in de nacht strompelt Ivan naar huis, komt langs een kroeg en thuis is verder weg dan ooit. Hij laaft zich aan de drank, het is jaren geleden dat hij gedronken heeft. 

Schuilkelders

De drank doet hem belanden in zijn jeugd in Transnistrië, waar hij met andere kinderen opgroeide op een spoorwegemplacement. Wonend in de wagons, vormden de gezinnen een vrijgevochten ministaatje, met eigen regels, voor de ouders het zware werk, voor de kinderen een vrijstaat. Niet gehinderd door overheid of andere gezagsdragers. Tot 1992 een moeilijke maar ook een heerlijke plek om te wonen. In dat jaar verandert alles echter, door Rusland gesteunde milities veroveren hun grondgebied. Er vallen bommen, de kelders worden de schuilkelders. Ivans vader komt om het leven, alles wordt anders. 

Illegaal

Toch belandt Ivan in Engeland, hij doet een master aan een Engelse universiteit, krijgt een relatie met Claire, heeft een leuke baan bij de tv. Hij peinst er niet over om terug te gaan naar Transnistrië. En dat hoeft ook niet, totdat zijn moeder een hartinfarct krijgt en zijn hoogzwangere zus Eva, die inmiddels in Oostenrijk woont, niet in staat is om haar te gaan helpen. Ivan waagt het erop, probeert illegaal Transnistrië binnen te komen en merkt dan dat de nachtmerries van zijn jeugd nog lang niet voorbij zijn. 

In zijn boeiende debuutroman neemt Popescu ons mee naar zijn jeugd in Moldavië. In flashbacks laat hij hoofdpersoon Ivan vertellen over het bijzondere niemandsland Transnistrië. Waar corruptie en willekeur hoogtij vieren. En waar Ivan Josan het elke keer weer voor elkaar krijgt in de problemen te komen.

In een verhelderend nawoord legt de vertaler Jan Willem Bos de geschiedenis van Moldavië en Transnistrië uit. Daarnaast is er een kaartje van Moldavië en van de streek Transnistrië. Gelegen op de noordelijke oever van de rivier de Nistru bevindt het zich nog steeds in de Russische invloedssfeer.

‘Wat ongezegd blijft’ van Elizabeth Strout

Geschiedenisleraar Artie Dam (Damn-Dam voor zijn leerlingen) heeft een rustig bestaan aan de oostkust van de VS. Een prachtig huis pal aan het water, een fijne vrouw, Evie, en één kind, zoon Rob. Op zijn zevenenvijftigste heeft hij het lesgeven goed onder de knie, de leerlingen hangen aan zijn lippen, hij weet het verleden voor ze tot leven te brengen. 

Water, wind, de elementen

Toch zijn er dingen die knagen, zijn eigen jeugd bijvoorbeeld. Opgegroeid in een arm gezin met een moeder die geregeld opgenomen moest worden in een psychiatrische instelling. Zijn jongere zusje Maria, die zo van zoet hield, wat haar elke keer weer ontzegd werd. Ook de huidige tijd doet hem pijn. De herverkiezing van president met het oranje gezicht, die onafwendbaar lijkt. Het baart hem zorgen. Waar blijft het land waar hij ooit trots op was. Maar als hij zijn zeilboot pakt en het water opgaat, lijken alle problemen te vervliegen. Hij geniet van het water, de wind, de elementen. Weg zijn de sombere gedachten, de eenzaamheid die hij voelt, de zin van leven die vervaagd is. 

Familiegeheim

Zijn huwelijk met Evie lijkt een sleur te worden, zoon Rob ziet hij zelden of nooit. Zijn wekelijkse eetafspraak met vriendin Flossie, met wie hij zo enorm goed kan lachen, heeft door haar verhuizing zijn langste tijd gehad. Op school beginnen ouders stelling te nemen tegen woke uitingen, zaken die altijd als gewoon werden bestempeld zijn ineens verdacht. Het lijkt zijn rustige leven te veranderen, maar de grootste schok moet dan nog komen. Een familiegeheim waar hij jarenlang onwetend van was, wordt geopenbaard. Al die dingen die ongezegd bleven, lijken voor de draad te komen. Of toch niet? 

Elizabeth Strout weet op een rustige manier het leven van Artie te ontrafelen en te definiëren. Dat leven is niet spectaculair, niet groots of meeslepend. Maar wel zo boeiend dat je deze roman maar moeilijk weg kunt leggen. En tussen neus en lippen door, spuit Strout de nodige kritiek op het huidige maatschappelijke klimaat in de VS. Je hoeft niet te raden waar zij politiek staat. Dat blijft zeker niet ongezegd. Strout is een veel gelezen en geliefde auteur, haar stijl heeft wel wat weg van Anne Tyler, ook iemand die met gewone woorden een ongewone werkelijkheid kan scheppen.

‘Sugartown’ van Caragh Maxwell

Twintiger Saoirse komt na vijf jaar Londen terug op het Ierse platteland. Berooid klopt ze aan bij haar moeder. Ze kan namelijk geen kant meer op. Haar vriend James heeft haar in de steek gelaten, de universitaire studie die ze begon stopte al naar een paar maand, ze heeft haar spullen gepakt en van het laatste geld een ticket naar Ierland gekocht. Niet dat ze graag bij haar moeder is. Ze hebben een nogal lastige relatie met elkaar. Haar ouders zijn toen Saoirse nog jong was gescheiden.  Hij was een dronkenlap, haar moeder depressief en zoekende. Alles veranderde toen zij een nieuwe man tegenkwam, trouwde en nog eens drie dochters kreeg. Saoirse voelde zich te veel, had te veel gezien, te veel gehoord, te veel verleden bij zich. 

Huishoudgeld

Nu ze terug is, neemt ze weer contact op met haar vriendin Doireann. Ze gaan uit, ze gaan zich te buiten. Saoirse wil “meer van alles: meer drank, meer coke, meer sigaretten, meer mensen, meer dansen, meer nacht. Ik wil dat de zon nooit meer op komt”. Een beetje zoals haar vader leefde, toen ze klein was. Zoals haar moeder het deed, tot ze op twintigjarige leeftijd zwanger van haar werd. Haar ouders probeerden het, goede ouders te zijn, tot er weer een ‘Slechte Vrijdag’ aanbrak en haar vader met het huishoudgeld verdween en er een zwarte wolk over haar moeder neerdaalde. 

Afgrond

Via Doireann leert ze Charlie kennen, ze valt voor hem als een blok. Is tot over de oren verliefd, kan alleen aan hem denken. Ze krijgt een baantje en met het kleine beetje geld dat ze verdient kan ze net al haar uitspattingen betalen. Thuis bij haar moeder gaat het van kwaad tot erger, alleen haar zusjes kunnen nog tot haar doordringen. Als het erop lijkt dat Charlie haar laat zitten, gaat het finaal mis. Blijkbaar kon ze toch nog dieper vallen, was de afgrond dichterbij dan ze dacht. 

Caragh Maxwell maakt indruk met deze debuutroman. Ze is een veelbelovende jonge Ierse auteur, die het beroerde leven van twintiger Saoirse op lichte toon vertelt. Een beetje afstandelijk misschien, maar ze zet wel precies de goede toon. Maxwell schreef al veel voor internet en volgde vervolgens een opleiding creative writing. Haar eerste boek is alom enthousiast ontvangen.

‘Sandwich’ van Catherine Newman

Al meer dan twintig jaar gaat vijftiger Rocky in de zomer met haar man en kinderen een week naar Cape Cod. Ze huren daar altijd hetzelfde huisje, het voelt als thuiskomen. Het huisje is inmiddels wel wat oud, niet alles doet het meer goed, maar zo voelt Rocky zich ook wel eens. Het roept vooral herinneringen op. Aan toen de kinderen, Jamie en Willa, nog klein waren. Zanderige voetjes tegen Rocky’s buik, zonnebrandolie, de geur alleen brengt haar al terug. Jamies vriendin Maya is ook mee. En Rocky’s ouders komen ook nog, later in de week. Ook dat is een jaarlijks ritueel. 

Waarheid

Er is altijd wel wat aan de hand met het huisje. Dit keer is het de sceptic tank die het af laat weten. Een verstopte wc, met een ontstopper weet haar man Nick de boel weer op gang te krijgen. Zoals hij zoveel weet op te lossen. Rustig en bedaard als hij is, niet kwaad te krijgen. Dit jaar gaat het echter anders. Schoondochter Maya blijkt zwanger te zijn. Onverwacht maar niet ongewenst. Het brengt Rocky terug naar haar eigen zwangerschappen. Nu ze in de overgang is, lijkt het lang geleden, toch staat haar die tijd nog levendig voor ogen. Eerst Jamie, vier jaar later Willa. Wat daarna gebeurde heeft ze nog nooit met haar kinderen gedeeld. Het is Willa die blijft vragen. Hoe was het, hoe ging dat, waren er meer zwangerschappen? Hoe liepen die af? Rocky kan niet langer zwijgen. De waarheid moet op tafel! 

Verbazing en ongemak

Een week lang leven we mee met dit gezin. Gaan naar het strand, eten heerlijke dingen (tenminste als je van kreeft en veel vis houdt), doen dutjes en gaan pijnlijke gesprekken niet uit de weg.  Het is een gouden week, zo wil Rocky het graag onthouden. Maar de onthullingen brengen ook verbazing en ongemak. Helemaal als ook Rocky’s vader zijn familiegeschiedenis bloot legt. 

Catherine Newman weet in deze prettig te lezen roman, een gevoelige snaar te raken. Ze laat je reflecteren op je eigen leven, iedereen heeft (grote of kleine) geheimen of periodes in het leven die niet senang waren. Deel je dat met anderen, ben je een open boek of hou je het voor jezelf?  Alles is mogelijk.

‘O, Caledonia’ van Elspeth Barker

In deze roman val je met de deur in huis. Janet, zestien, ligt vermoord onderaan de trap van het statige buitenhuis Auchnasaugh in Caledonia, Schotland. Gekleed in de zwarte kanten avondjapon van haar moeder, alles duidt op een bloeddorstige moord. Hoe het zover heeft kunnen komen lees je in de volgende hoofdstukken. Ze is geboren in Edinburgh, tijdens WOII, haar vader heeft geen hoge dunk van zijn eerste kind. Vader Hector trekt weer ten oorlog, moeder Vera en Janet gaan inwonen bij de grootouders. Een huis aan zee, grootvader schrijft er zijn preken, kindermeid Nanny heeft de touwtjes wat betreft Janet in handen. 

Verkeerd

 Al snel wordt broertje Francis geboren, Janet is dol op hem. Als de oorlog teneinde is, verhuist het gezin naar Auchnasaugh in het noorden van Schotland. Vader heeft het van een verre oom geërfd, het is er koud, kil alleen de korte zomers zijn aangenaam. Er volgen al snel meer kinderen, Vera is dol op baby’s, van kinderen houdt ze een stuk minder. En Janet is wat dat betreft vreselijk de klos. Alles wat ze doet loopt verkeerd af of wordt verkeerd begrepen. Janet gruwt van het huis, van het personeel. Vooral van Jim die voortdurend konijnen en herten afschiet en ze afgevild en zonder kop te drogen hangt. Zijn bloed bevlekte kleding, het dodelijke mes, ze gaat hem steevast uit de weg. 

Noodlot

Op school is ze ook een buitenbeentje, op kostschool verandert daar niets in. Alhoewel, ze heeft daar één vriendin, Cynthia, die net als zijzelf buiten de groep valt. Janet houdt van Grieks en Latijn, van Shakespeare, ze mag het graag reciteren, wat haar verwijten van een nerdy, nuffige en hautaine houding oplevert. Ze fotografeert, houdt van de natuur, is graag op zichzelf. Janet is een onbegrepen kind, omringd door mensen die niet de moeite willen nemen haar echt te leren kennen. En zo dendert ze op haar noodlot af. 

‘O, Caledonia’ is de debuutroman van Elspeth Barker (1940-2022). Het boek verscheen in 1991 en sleepte verschillende literaire prijzen in de wacht. Dertig jaar later komt er een Engelse heruitgave die nu in het Nederlands vertaald is. Stilistisch een pareltje, dit aangrijpende verhaal van een onbegrepen kind dat opgroeit in de akelig kille wereld van de naoorlogse lagere aristocratie in Schotland.  

‘De jongen van zee’ van Garrett Carr

Ambrose en Christine Bonnar wonen met hun peuter Declan in het Ierse Donegal. Ambrose is visser, samen met zijn maat Tommy brengt hij wekelijks vis binnen. Christine werkt in het hotel van het dorp. Op een dag is er een baby aangespoeld. Wonderbaarlijk gered door de dorpsgek, gaat het kind van gezin naar gezin om er een nachtje door te brengen. Als Ambrose de baby ophaalt weet hij binnen een half uur dat hij het jongetje wil houden. Dit prachtige kind gaat hun gezin niet meer verlaten. 

Levensbestemming

Christine is wat bedenkelijker, maar ze is makkelijk over te halen. Alleen peuter Declan gromt en bromt, hij moet die indringer niet. Ook Christines zuster Phyllis ziet er geen heil in. Wonend op loopafstand van haar jongere zus heeft ze alles door wat daar in huis gebeurt. Zelf zorgt ze voor hun vader Eunan die na een hersenbloeding totaal afhankelijk van haar is. Phyllis verandert, verzuurt, ze ziet de hulp die ze haar vader biedt als haar levensbestemming. 

Opzouten

Brendan, de vondeling, is een buitenbeentje in het dorp. Gaat stilletjes zijn eigen gang, zwerft langs de kust en komt bij zonderlingen over de vloer. Hij luistert naar hun verhalen en zo jong als hij is, bemoedigt hij ze. Het geeft hem een reputatie die Ambrose en Christine niet prettig vinden. Toch gedogen ze het, het is een fase, het gaat wel weer over. Declan zet zich echter sterk tegen zijn adoptiebroer af, het liefst zou hij hem voorgoed laten verdwijnen. Hij trekt veel naar opa Eunan. De oude man, die een echt een lastig portret is, sterkt hem in zijn idee dat Brendan niet deugt, dat hij op moet zouten. 

Zo verlopen de jaren, de visopbrengst loopt achteruit, Ambrose’ maat Tommy gaat alleen verder met steeds grotere trawlers, Ambrose heeft de trein gemist met zijn hardnekkige voorkeur voor zijn houten schip. Het gezin vervalt in armoede, de onderlinge verhoudingen worden scherper en scherper. 

IJzingwekkend

Het dorp, de verteller van het verhaal, ziet het allemaal gebeuren. Ze hebben een sterke mening over van alles en nog wat. De invalshoek van het verhaal is behoorlijk origineel, in het begin is het wel even wennen, wie is die wij? Carr vertelt op rustige toon dit bijzondere en soms ijzingwekkende verhaal dat boeit tot de laatste bladzijde.

‘Nooit, nooit, nooit’ van Linn Strømsborg

Een roman over een dilemma dat veel jonge vrouwen in deze tijd kunnen ervaren.  Wel of geen kinderen en als ik het niet wil, hoe valt dat bij de mensen in mijn omgeving. Een jonge Noorse, haar naam wordt in het boek niet genoemd, weet diep in haar hart dat ze geen kinderen wil. Ze ziet zichzelf in de toekomst niet als moeder. Haar partner Philip denkt er anders over. Maar, zegt hij, ik wil wat jij wil en ik wil vooral bij jou zijn. 

Standpunt

Alles wordt anders als ze per ongeluk toch zwanger wordt maar gelukkig een miskraam krijgt. Dat klinkt raar maar anders was het een abortus geworden. Dan komt het nieuws dat hun vrienden Anniken en Alex hun eerste kind verwachten. Philip en zij leven heel erg met hen mee. Toch is er een groot verschil in hoe ze ermee omgaan. Zij is vooral begaan met Anniken, Philip richt zich meer op het kind dat in aantocht is. Het gaat wrikken en naar acht jaar komt er een einde aan hun relatie. Philip weet dat hij graag vader wil worden, zij blijft bij haar standpunt. 

Met vriendjes spelen

Als kind heeft ze gezien hoe haar piepjonge moeder worstelde om rond te komen. Hoe haar grootmoeder de benen nam naar Spanje, zo ver als mogelijk van haar kinderen, die ze alleen kreeg omdat het in die tijd zo hoorde.  Toch heeft ze een fijne jeugd gehad, hutten bouwen, boeken lezen, met vriendjes spelen, ook de middelbare school was okay. Maar ook toen was het evident: geen kinderen voor haar. 

Reacties

Nu ze het duidelijk aan eenieder heeft laten weten, komen de reacties. Bijna iedereen wil haar van haar voornemen afpraten. “Ze weet niet wat ze mist, het is zo mooi een kind te zien opgroeien”, een hele stoet van vrienden, kennissen, familie weet het allemaal zo goed. Maar zij weet het beter, het is haar gevoel, er komt geen kind. 

Strømsborg filosofeert over en duidt aan de hand van verschillende thema’s het standpunt van de ik-figuur. Dat doet ze inlevend, serieus maar ook met gevoel voor humor. ‘Nooit, nooit, nooit’ werd genomineerd voor de Noorse Boekenprijs. Dit is haar eerste boek dat in het Nederlands is vertaald.

‘De levenscyclus van de gewone octopus’ van Emma Knight

Pen en Alice zijn twee hartsvriendinnen in Toronto. Vanaf het eerste moment dat ze bij elkaar in de klas zaten, is het dikke mik tussen die twee. Nu zijn ze klaar voor een universitaire studie en onafhankelijk van elkaar besluiten ze in Schotland te gaan studeren. Pen omdat ze achter het grote geheim van haar vader wil komen,  Alice wil zo ver mogelijk bij haar altijd angstige en overbezorgde moeder vandaan. 

Verwarring

Pen’s vader heeft zijn masterstudie ooit in Londen gedaan. Daar raakte hij bevriend met Lord Elliot Lennox. Lord Lennox kwam uit Schotland, heeft zich ontwikkeld tot een wereldberoemde thrillerauteur, maar bleef altijd contact zoeken met Pen’s vader. Die reageerde nergens op, toch weet Pen van die geschiedenis. Ze is dan ook razend nieuwsgierig naar Lennox en hoopt bij hem de oplossing van het geheim te vinden. Ze schrijft hem in een overmoedige bui een brief en krijgt prompt een uitnodiging op zijn kasteel in Stonehaven te komen. Daar wordt ze zeer hartelijk ontvangen, de hele familie is gul en vriendelijk in haar blijken van genegenheid. Maar ze wordt niets wijzer, de verwarring wordt alleen maar groter, vooral als ze gevoelens krijgt voor Lennox’ zoon Sasha. 

Theater

Waar Pen bijna preuts is en altijd volgens de normen van haar familie leeft, is Alice uitbundig in al haar contacten. Haar doel is actrice te worden, ze krijgt een affaire met een docent, feest meer dan dat ze studeert, ze is zo blij dat ze onder de angstige knoet van haar moeder uit is! Het is haar talent dat haar uiteindelijk doet belanden waar ze het liefst terecht wil komen: op de planken van een groot theater. 

Stormen

Maar is hun vriendschap sterk genoeg om alle stormen te doorstaan. In het eerste halfjaar lijkt er een verwijdering tussen de twee. Totdat Alice in de problemen komt en Pen tot het besef komt dat ze Alice moet bijstaan. Vanaf dat moment zijn ze weer de vriendinnen die alles delen, op elkaar kunnen bouwen en elkaar het geluk gunnen waar ze zo naarstig naar op zoek zijn. 

Emma Knight, journaliste en ondernemer, weet in haar debuutroman de coming of age van twee jonge vrouwen haarscherp neer te zetten. Alle gevoelens en verwikkelingen, vooral die van Pen, komen levensecht over.  Het smaakt naar meer.

‘De kraanvogels vliegen naar het zuiden’ van Lisa Ridzén

Bo Andersson is negenentachtig en woont nog op zichzelf op het Zweedse platteland. Altijd een sterke kerel geweest, werkte op een houtzagerij, was dol op zijn vrouw Fredrika en genoot van het opgroeien van hun zoon Hans.  Was hecht met zijn vriend Ture met wie hij graag optrok. Ze kenden elkaar zo goed, maar nu zijn beiden oud. Ze bellen elke week nog een keer met elkaar. Spreken dan over hun thuishulp, beiden zijn niet langer sterk en gezond, het leven heeft hen gesloopt. 

Sixten de hond

Fredrika is dement, verblijft in een verpleeghuis. Herkent hem niet meer, ook hun zoon Hans is een onbekende voor haar. Bo wil eigenlijk niet meer mee om haar te bezoeken. Kan het niet aanzien hoe ze geworden is door deze akelige ziekte. Nee, hij blijft liever thuis, samen met zijn hond Sixten. Zijn trouwe viervoeter, die zo graag bij hem op de harde keukenbank ligt. Sixten is hem alles. Hij is aanhankelijk, kruipt dicht tegen Bo aan. Hij is een grote troost, Sixten maakt het leven, dat hem zo ongenadig in de tang heeft, draaglijk. Dagelijks komt er vier keer een thuishulp langs. De meesten zijn okay, met Ingrid kan Bo het echt goed vinden, ze begrijpt hem en houdt net als hij van Sixten. 

Stram

Iedereen begint zich wel steeds meer zorgen om Bo en de hond te maken. Want Sixten moet naar buiten, moet uitgelaten worden. Met zijn stramme benen klimt Bo dan van de bank. Probeert zich op de been te houden, als de hond te ver weggaat, kan hij hem niet bijhouden. Soms struikelt hij, gaat het nog net goed. Zoon Hans dringt er steeds meer op aan dat de hond weg moet. Bo verzet zich, met alle kracht die hij nog in zich heeft. Want zonder Sixten kan hij niet! 

Flarden

Ridzén neemt de lezer mee in de gedachtewereld van Bo. Terug naar zijn jeugd, zijn wrede vader, zijn liefde voor Fredrika, zijn werkzame leven. Zijn leven van toen, waar telkens weer flarden van het heden in door sijpelen. Daarnaast lezen we de korte en droge aantekeningen van de thuishulpen. Met elkaar geeft dat een ontroerend beeld van een echt geleefd leven. Prachtig verwoord, een ongelooflijke mooie debuutroman. Die je soms even weg moet leggen omdat het bijna te veel wordt, te dichtbij komt.

‘De redding’ van Judith Koelemeijer

Het is januari 2010, een koude wintermaand, als Leah en Mirjam in Haarlem naar een lezing over filosofische wijsbegeerte gaan. Ze kennen elkaar niet en dat zou ook zo gebleven zijn als er niet dat ingrijpende ongeluk was gebeurd. Het is de zeventigjarige Leah die nog even een parkeerkaartje achter de voorruit van haar auto wil doen. Het is zo koud dat ze op de bestuurdersstoel gaat zitten. Er is wat gehannes met haar jas, ze zoekt de sleutels van de auto, kan ze niet vinden en hoe het gebeurt weet ze niet maar de auto begint te schuiven, zo de Leidsche Vaart in. Ze was al zo beducht om aan de rand van het water te parkeren, maar sprak zichzelf toe dat ze niet zo kinderachtig moest doen. Nu dobbert ze naar het midden van de vaart, wat kan ze doen, hoe komt ze hier uit? 

Oranjekade

Student Mirjam heeft lang getwijfeld of ze naar de lezing zal gaan. Eigenlijk wilde ze wel maar het was ook alsof ze nog een bevestiging van iemand wilde. Van haar hoogleraar bijvoorbeeld. Nu komt ze op een holletje aanlopen, heeft zich moeten haasten om op tijd te zijn. Als ze op de Oranjekade aankomt ziet ze een auto in de donkere vaart drijven. Er zit iemand in, een man, hoe kan ze helpen? Ze klimt in een boot maar vanaf daar kan ze niets uithalen. Terug de kade op waar inmiddels veel mensen staan. Ze kijken, ze filmen, ze praten, zijn ongerust maar doen niets. Dat kan niet denkt Mirjam, iemand moet iets doen. De auto ligt al bijna helemaal onder water als Mirjam een hand ziet bewegen. En ze neemt een besluit dat haar leven voor altijd zal veranderen. 

Novelle

Judith Koelemeijer hoorde via het tijdschrift Libelle over deze gebeurtenis. Zij vroegen haar contact met beide vrouwen op te nemen, een interview af te nemen en daarna een vervolgverhaal te schrijven. Koelemeijer was echter druk met haar biografie over Etty Hillesum en gaf de opdracht terug. Toch liet het verhaal haar niet los. Na de voltooiing van de biografie zocht ze contact met Leah en Mirjam. Ze waren bereid hun verhaal nogmaals te vertellen met als resultaat deze zeer leesbare novelle, waarin niet alleen de gebeurtenis maar ook hun levens belicht worden.  

‘Het laatste lijstje van Mabel Beaumont’ van Laura Pearson

Mabel is al tweeënzestig jaar getrouwd met Arthur. Nooit is ze tot over haar oren verliefd op hem geweest, die verliefdheid gold een ander. Maar ze is tevreden met Arthur. Hij is dol op haar, doet alles voor haar, legt haar in de watten. Kinderen kregen ze niet, dat was verdrietig, vooral voor hem. Maar ze zijn content met elkaar, ze hebben samen een mooie leeftijd bereikt. Dat dat niet eeuwig door kon gaan, besefte Mabel heel goed. Maar dat hij als eerste zou overlijden, dat heeft ze nooit bedacht. 

Vesting

Toch gebeurt dat. Mabel is er behoorlijk door van de kook. Zozeer dat ze niet weet wat te doen. De dokter is gebeld, de uitvaartondernemer heeft het stoffelijk overschot opgehaald, maar verder komt ze niet. Ze blijft een week in huis, doet niets, behalve Olly de hond in de tuin uitlaten. Langzaam komt ze tot het besef dat ze de begrafenis niet langer tegen kan houden, met haar laatste energie regelt ze dat en als het achter de rug is, trekt ze zich terug in haar vesting. 

Vind D

Groot is haar verbazing als kort daarna Julie zich meldt. Julie werkt voor de thuiszorg. Arthur heeft voor zijn dood deze hulp geregeld en betaald. Drie maanden lang zal Julie elke werkdag langskomen om Mabel te verzorgen. Ondertussen gaat Mabel door de spullen van haar man. Hij maakte graag lijstjes, op de laatste staat: Vind D. Dat kan alleen maar op haar jeugdvriendin Dot slaan, denkt Mabel. Hoe kan ze die terugvinden, ze zijn met onenigheid uit elkaar gegaan? 

Van de radar verdwenen

Gelukkig is Julie vindingrijk en in de loop van de tijd ontmoet Mabel nog wat andere vrouwen. Kirsty, die de hond graag uitlaat, Patty, bij wie Julie en Mabel op dansles gaan en niet te vergeten Erin. Een tiener nog, worstelend met haar identiteit. Vooral zij is bepalend voor de verandering die Mabel ondergaat, van een teruggetrokken vrouw tot iemand die kan genieten van andermans gezelschap. Samen zoeken ze naar Dot, maar hoe vind je een persoon die je meer dan zestig jaar niet hebt gezien, die van de radar is verdwenen? 

Laura Pearson schrijft feel-good boeken, ‘Het laatste lijstje van Mabel’ is de eerste in het Nederlands vertaalde titel en smaakt zeker naar meer.

‘Hafni zegt’ van Helle Helle

Hafni gaat scheiden.  Ze kijkt terug op de start van haar huwelijk, alles zou ze nu anders doen. Ze zou sowieso geen volmondig ja geven op zijn aanzoek, meer een ‘ja maar’. De eerste woning, daar zou ze niet weer zoveel op inzetten. Tja, echt met elkaar praten, dat heeft ze jaren geleden al opgegeven. En nu is ze op ‘smørrebrødreis’. Van Frederiksund via Roskilde naar het eiland Als en als laatste naar de grote Zuid-Jutse koffietafel in Gråsten waar ze drie keer zeven soorten gebak en banket serveren. Al zolang ze een auto heeft, heeft ze hiervan gedroomd. 

Vindingrijk

Een week heeft ze ervoor gepland. Dat loopt echter vreselijk uit de hand. Overal waar ze overnacht is wel iets dat haar langer op die plek houdt.  Een man, lekker eten, de prachtige omgeving. Of het zit haar gewoon niet mee, haar reistas wordt gestolen, er zijn te veel mensen waar ze zich aan ergert, de auto gaat kapot. Toch blijft ze aan haar reisplan vasthouden. Vindingrijk als ze is, vist ze na het verlies van haar reistas, kleren uit een zak die bij een kledingcontainer staat. Zo staat ze daar nu in een satijnen jack en een suède broek. Overal waar ze een steiger aan open water vindt, neemt ze een duik. Heerlijk in het ijskoude water, dan voel je dat je leeft! 

Regeltjes

Waar ze echt veel last van heeft is het stemmetje in haar hoofd die van alles voorschrijft. Regeltjes, regeltjes, regeltjes, te veel om op te noemen. “Glazen niet op de kop in de kast. Geen zuur bij chloorbleek. Stof van bladeren met melk afnemen. Deur niet openen met handcrème aan je handen.” De hele dag gaat het zo door in haar hoofd. Ook de schaamte en ergernis over dingen die fout gingen, raakt ze niet kwijt. Waarom vergeet ze de mooie gebeurtenissen? 

Inkijkje

Hafni vertelt en vertelt, de schrijver luister en noteert. Vaak in korte zinnen, heel erg to the point, ontrolt zich Hafni’s leven voor de lezer. Een inkijkje in de ziel van een beschadigd iemand die praat en praat en praat. Die grote en kleine avonturen beleeft op haar ‘smørrebrødreis’ en alles vanuit hetzelfde perspectief bekijkt, namelijk dat van haarzelf. Hafni zegt veel en als lezer verwonder je je over de zeggingskracht van haar woorden.

‘De gentleman uit Peru’ van André Aciman

Een nieuw jaar strekt zich voor ons uit. Wat zal het brengen? In je persoonlijke leven, in je omgeving, in de wereld? We weten het niet, soms heb je wel verwachtingen. Maar hoe vaak komt dat uit? Dat geldt niet voor de gentleman uit Peru. Hij heeft de gave dingen en gebeurtenissen te zien die dichtbij of ver in de toekomst zijn. Ook weet hij alles over het verleden. Als hij een groepje jongelui in Italië tegen het lijf loopt weet hij ze te imponeren door met een enkel handgebaar de pijn uit de schouder van Mark weg te nemen. 

Averij

Ze verblijven in hetzelfde hotel. Hij is begin zestig, slank, baardje en verzorgd gekleed. Zit altijd alleen aan een tafeltje en observeert. De jonge Amerikanen detoneren wat, ze zijn luidruchtig, blijven maar een paar dagen, hun boot heeft averij opgelopen en wordt gerepareerd. Het personeel weet hun uitbundigheid niet te temperen. Ze becommentariëren de overige gasten met veel plezier, blijven ze echter ook angstvallig uit de weg gaan. Totdat de gentleman uit Peru op Mark afstevent en zijn hand op Marks schouder legt. Het ijs lijkt gebroken. 

Margot

Ze komen aan de praat, de jongelui zijn oud studenten die met elkaar op een privé cruise zijn. Hun afspraak was dat de eerste van hun clubje die vermogend zou zijn deze trip zou betalen. En zo is het geschied. Ze wachten nu de reparatie af en trekken dan weer verder. De gentleman uit Peru weet heel veel over hen. Intieme dingen, die niemand eigenlijk weet, dingen die ze altijd voor zichzelf hielden. De jongelui zijn sceptisch, één van hen, Margot, wordt er zelfs vreselijk kwaad over en loopt briesend van tafel. Zij kan de insinuaties niet langer verdragen. Maar toch is zij degene naar wie de gentleman op zoek is. Met haar wil hij afspreken, met haar wil hij tijd doorbrengen. Wat heeft hij haar te zeggen? 

Reïncarnatie

Aciman vertelt in een bijzonder prettige stijl het wonderlijke verhaal van de gentleman uit Peru. Een verhaal over reïncarnatie, een verhaal dat je, ook als je daar niets van wil weten, met veel plezier kunt lezen. Aciman is een Italiaans-Amerikaanse schrijver, is professor aan de Universiteit van New York en een groot kenner van het werk van Marcel Proust.

‘Een onmogelijk leven’ van Matt Haig

De gepensioneerde wiskundelerares Grace Winters zit te verpieteren in haar plattelandsbungalow. Haar man Karl is vier jaar geleden overleden, hun zoontje fietste op achtjarige leeftijd tegen een bus aan en kwam daarbij om. Grace is zich daar altijd schuldig over blijven voelen, het was haar fout dat ze niet met hem meeging naar de stad. Het leven heeft voor haar eigenlijk geen zin meer, het gaat als een nachtkaars uit. Elke dag, elke week, elke maand is hetzelfde. 

Erfgenaam

Tot op een dag een brief van een notaris op haar deurmat valt. Ze heeft een huis geërfd op Ibiza.  Eerst denkt ze dat het een oplichterstruc is, ze is al eens al haar spaargeld op die manier kwijtgeraakt. Maar de persoon van wie ze erft, heeft ze ooit gekend. Het is Christina van der Berg, die naam zegt haar niets, maar de meisjesnaam Christina Papadakis wel. Dat was een collega docent. Ze gaf muziekles, een verlegen jonge vrouw met een glamorous uitstraling. Ooit hebben ze samen kerst gevierd, Christina heeft dat onthouden en nu is Grace haar erfgenaam. Wat te doen, moet ze de erfenis aanvaarden of toch maar niet? 

Alberto

Grace neemt een kloek besluit, ze boekt een vlucht naar Ibiza, komt in het gedateerde huis van Christina en er zijn gelijk een paar dingen die opvallen. Een olijfpot met water dat lijkt te gloeien, een plant die als uitgestorven bekend staat, doet het prima in een pot bij de oprit. Er is een man, Alberto, Christina schrijft in haar instructies aan Grace dat ze contact met hem moet zoeken. Beschroomd rijdt Grace in de oude rammelbak van Christina naar de duikschool waar Alberto zou moeten zijn. Op het moment dat ze hem ziet weet ze dat hij een gevaarlijk persoon is, toch kan ze de drang om letterlijk met hem in zee te gaan, niet weerstaan. Midden in de nacht duikt de altijd zo voorzichtige Grace in de wateren rond Ibiza, een ervaring die haar leven totaal op de kop zal zetten. 

Onmogelijk

Haig laat Grace het verhaal in briefvorm, nou ja eigenlijk een e-mail, aan een jonge oud-student van haar schrijven. Zijn vraag naar aanleiding van een mentale dip inspireert haar tot het vertellen over haar bijzondere leven op Ibiza, een leven dat ze tot kort daarvoor, voor onmogelijk had gehouden.

‘Zij die achterbleef’ van Jean Kwok

Het is 2007, Jasmine is China en haar gewelddadige man ontvlucht en is op zoek naar een baantje. Zonder papieren is de kans op een degelijke baan uitzichtloos. Daarom loopt ze alle restaurants in Chinatown in New York af. Maar niemand zit te wachten op een serveerster of afwashulp. Bovendien verdient ze daar veel te weinig, ze moet haar schuld aan de slangenkoppen afbetalen. Als haar dat niet binnen afzienbare tijd lukt, zal ze voor hen moeten werken en dat is iets wat ze koste wat kost wil voorkomen. Tijdens haar strooptocht loopt ze Dawn tegen het lijf. Zij heeft dezelfde achtergrond en werkt in een beruchte nachtclub, gerund door Chinezen. Jasmine twijfelt, het lijkt haar vreselijk, maar het betaalt goed. Ze waagt het erop en solliciteert. 

Fifi

Rebecca werkt als redacteur voor de uitgeverij die ooit van haar vader was. Het is een keihard wereldje, grote auteurs binnenhalen, manuscripten redigeren, de concurrentie te slim af zijn, ze kan het maar het voelt lang niet altijd goed. Samen met haar man Brandon heeft ze een Chinees kindje geadopteerd. Brandon spreekt goed Chinees en omdat ze graag willen dat hun dochter Fifi haar wortels en culturele achtergrond leert kennen hebben ze een Chinese nanny in huis gehaald. Lucy, zo heet ze, is erg op zichzelf. Ze kan fantastisch met Fifi overweg maar buiten dat laat ze weinig van zichzelf zien. 

Wereld van verschil

Jasmine is een kiene jonge vrouw, ze is zich bewust van haar schoonheid, toch houdt ze die het liefst verborgen. Haar ex man Wen zal zeker naar haar op zoek zijn, ze vreest zijn toorn, ze weet hoe gewelddadig en berekenend hij is. 

Rebecca maakt de ene blunder na de ander, bovendien is er een oud-collega die haar bloed wel kan drinken. Als ze dan ook nog gaat twijfelen aan de huwelijkstrouw van haar man, raakt ze in een diepe poel van ellende. 

Ingenieus

Twee vrouwen in New York die niet meer van elkaar kunnen verschillen. Jean Kwok weet beide echt tot leven te brengen. Ze kent als insider de Chinese cultuur als geen ander, het zwijgen, de sociale controle, het gezichtsverlies. Ook de uitgeverswereld is haar na een aantal romans niet vreemd. Hoe ze de twee bij elkaar brengt is ingenieus en verrassend.

‘Rio’ van Jolanda Clément

Het is 1924 als inspecteur Eliades in een rustig district van São Paulo bij een lijk geroepen wordt, de man is duidelijk vermoord, doodgeschoten. Het is een dandyachtig type dat veel in de danshal te vinden was. Daar danste hij bijna dagelijks en Maria was zijn favoriete danspartner. Maar dat alles weet Eliades nog niet. De eerste dag tast hij nog in het duister. Als hij op weg naar huis zijn leven en kille huwelijk overdenkt, brengen zijn voeten hem ongemerkt naar het adres waar een jonge vrouw woont die mannen ‘ontvangt’. Na enig aarzelen belt Eliades aan, zij opent de deur en meldt hem dat het nu niet uitkomt. Maar binnenkort zal ze contact met hem opnemen. 

Danshal

Maria woont in een pension, vanuit haar kamer kan ze het huis van de doodgeschoten Rico zien. Vaak hebben ze samen gedanst en Maria heeft wel een oogje op hem. Ze heeft echter ook andere besognes, ze is op zoek naar haar vader die in Santos verdwenen is. Bovendien zoekt ze naar ander werk naast het dansen in de danshal waar ze voor betaald krijgt. Ze komt in een deftig huishouden terecht waar de vrouw des huizes de scepter zwaait. Eerst is het schoonmaakwerk maar als haar werkgeefster merkt dat Maria goed en netjes kan schrijven, veranderen haar werkzaamheden al snel in secretaressewerk. Ze vindt het geweldig. 

Heldhaftig

De rust in het district wordt ernstig verstoord als de jonge luitenants van het leger in opstand komen tegen het regime. Het politiebureau van Eliades, waar hij zich met zijn team heeft verschanst, wordt in puin geschoten. Na nog één heldhaftige daad besluit Eliades naar zijn fuzenda op het platteland te gaan. Zijn vrouw had hij weken ervoor al weggestuurd, niets staat hem in de weg iemand mee te nemen. En zo geschiedt het. 

Brieven

De twee verhaallijnen in deze roman lijken in het begin maar niet bij elkaar te komen. Dat is ongetwijfeld de opzet want de ontknoping en de verwevenheid van Eliades' wereld met die van Maria zijn zeer verrassend en zie je niet gelijk aankomen. Maria vertelt haar verhaal in haar dagboeken waarin ze brieven aan haar zus Artura schrijft. Eliades wordt door de auteur op de voet gevolgd. Al met al een heel bijzondere roman met een zeer verrassende ontknoping.

‘Het gat’ van Hye-young Pyun

Oghi opent langzaam zijn ogen en bedenkt dat hij in het ziekenhuis is. Samen met zijn vrouw is hij met de auto verongelukt, zij heeft het niet overleefd, hij ternauwernood. Hij kan niets in beweging krijgen, zijn armen niet, zijn benen niet, zijn mond is strak en stijf, lijkt wel dichtgesnoerd, alleen zijn ogen kan hij laten rollen. Een verpleegster neemt zijn bloeddruk op, hij ziet het, maar voelt niets. 

Tolk

De arts die hem onderzoekt drukt hem op het hart dat hij door wilskracht vooruit kan gaan, medisch gezien kunnen ze weinig voor hem doen. En zo belandt Oghi uiteindelijk weer in zijn eigen huis, onmachtig om te praten, alleen met het knipperen van zijn ogen kan hij communiceren.  Het is zijn schoonmoeder die alles voor hem regelt. Een inwonende verpleegster, fysiotherapie, iedereen praat tegen hem, antwoorden kan hij niet, zijn schoonmoeder neemt de taak van tolk op zich. 

Ambities

Al die tijd overdenkt Oghi zijn vorige leven. Hoe hij studeerde aan drie universiteiten in Zuid-Korea, hoe hij opklom in zijn vak als cartograaf, dankzij Google Earth steeds meer buiten zijn werk optrad als deskundige op congressen en gastcolleges gaf. Zijn vrouw had ook ambities. Ze wilde journalist worden, auteur, elke twee jaar was er een nieuwe poging iets tot stand te brengen, altijd mislukte het. Uiteindelijk stort ze zich op de tuin bij hun huis. Leest alles wat los en vast zit, maakt er haar paradijsje van. Met weemoed denkt Oghi eraan terug. 

Ommekeer

Nu is hij overgeleverd aan zijn schoonmoeder. Haar heeft hij in hun verkeringstijd leren kennen als een sophisticated lady, iemand die voor hem onbereikbaar was. Maar ze is veranderd, kan losgaan als een viswijf, brullen als een gewond kind. Oghi verbaast zich om die ommekeer, wat is er in haar gevaren? Toch blijft hij doorzetten, het zou hem toch moeten lukken eindelijk weer een hand of een been in beweging te krijgen. Hij wil weer terug naar zijn oude baan, in een rolstoel desnoods, hij geeft niet op! Nooit! 

Een heel bijzonder boek, dat is ‘Het gat’, merkwaardig hoeveel je van iemand, die niets meer kan, over het leven in Zuid-Korea opsteekt. Het gebeurt bovendien niet vaak dat je een uit het Koreaans vertaald boek leest. Het smaakt in elk geval naar meer.

‘Liefde op donkere dagen’ van Ewald Arenz

Elias en Vera gaan een huis net buiten de stad bezichtigen. Dat doen ze wel vaker. Niet dat ze op zoek zijn naar een huis, financieel kunnen ze zich dat helemaal niet permitteren. Ze doen het voor de lol. Een leuk uitje. Aangekomen bij het huis zien ze dat het oud en niet erg goed onderhouden is. Romantisch is het wel met een veranda en rozenstruiken. De eigenaar staat hen al op te wachten: Clara, strak in het mantelpak, maakt gelijk een overweldigende indruk op Elias. Ze heeft iets waar hij bij Vera vergeefs naar zoekt. Zijn relatie met Vera is al lange tijd onevenwichtig. Vera houdt erg veel van hem, hij is op haar gesteld, maar daar houdt het voor Elias bij op. 

Standvastig

’s Avonds staat Elias weer op de planken, hij is toneelspeler, en deze avond is het de première van hun nieuwe stuk. In het publiek zit Clara, meegevraagd door een kennis, ze is ze stomverbaasd maar ook wel aangenaam verrast Elias te zien. Na afloop gaan ze samen wat drinken en flaneren door de stad. Er is een vonk, ze weten zeker dat ze elkaar vaker willen zien.  Elias verbreekt zijn relatie met Vera, het levert hem verbitterde verwijten op, toch is hij standvastig, hij gaat voor Clara. 

Tegenkrachten

Zeker, twijfels zijn er ook. Clara is een stuk ouder dan Elias. Ze is mantelzorger voor haar dementerende moeder, heeft net ontslag gekregen bij de krant, moet op zoek naar een nieuwe baan als fotograaf, is er wel plek voor een nieuwe liefde? Ook Elias twijfelt, Vera geeft zich niet zomaar gewonnen, hij heeft een dochter Jule, zit nog twee jaar vast aan het toneelgezelschap in de stad, hij kan dus ook niet gaan en staan zoals hij wil. Hoe kan dit koppel de tegenslagen het hoofd bieden? Is de liefde sterk genoeg? Of zullen de tegenkrachten het pleit winnen. 

Humor

Als je bovenstaande leest zou je denken dat het een simpele liefdesroman is. Niets van dit alles, Ewald Arenz brengt lichtvoetig, filmisch en met veel gevoel voor humor de geschiedenis van Clara en Elias over het voetlicht. Ze komen tot leven, het zijn allesbehalve platte karakters, het is een boek om in één ruk uit te lezen. Arenz won met een eerder boek de Duitse Boekhandelsprijs.

‘De ondergrondse zon’ van Andrea Lundgren

 Mella is teruggegaan naar het huis van haar jeugd. Diep in de bossen van Zweden wil ze weer tot zichzelf komen. Het was heel bijzonder toen ze jong was, op een dag verdween ze uit het blikveld van haar moeder. Zelf zei ze dat ze in een steen verdwenen was. Toen haar moeder terugkwam op de plek waar Mella verdwenen was, was ze ook zomaar weer terug. Vreemd, raadselachtig, zoals er zoveel in haar leven vreemd en raadselachtig is. 

Bang

Mella houdt van de dieren, vooral de ondergrondse kunnen op haar aandacht rekenen. De aarde, de wormen, de kevertjes, het is haar allemaal even dierbaar. Het ‘echte’ leven is echter een hel voor haar. Bang voor alles en iedereen, toch verlangt ze naar vriendschap, soms lukt het om een tijd met iemand op te trekken. Maar het blijft moeilijk, liever is ze alleen, zonder starende blikken, zonder moeilijke conversaties. Ze gaat het uit de weg. Haar excuus is het boek dat ze schrijft. Dat heeft haar aandacht nodig. Ze reageert nergens op, alleen de telefoontjes van haar bezorgde moeder wil ze, met moeite, beantwoorden. 

Hond

Er komt een hond in Mella’s leven. Door iemand achtergelaten en vastgebonden aan een lantaarnpaal en vervolgens mee naar huis genomen door een vriendelijke voorbijganger.  Eigenlijk wil ze geen hond, het is ook nog een grote hond, hij maakt haar bang. Toch lijkt het een goede keuze, ze is veel alleen, ze heeft de ruimte, de hond kan haar goed doen. Als de hond bij de eerste keer dat ze buiten komt er vandoor gaat, slaat de schrik Mella om het hart. Gelukkig komt de hond binnen vier seconden terug. 

Dicht op de huid

Zo kruipen we als lezer in het hoofd van Mella. Daar schiet het alle kanten op, van haar kinderjaren naar het nu, naar haar tienertijd, de schoolgebeurtenissen. En altijd komen de aarde en de dieren weer in beeld. Onuitroeibaar in haar gedachten: “Een wonderlijk doorschijnend ogenblik lang ben ik dit alles. De zwarte ogen van de berk, de glinstering van de rivier. Het onwerkelijk groene gras. Het suizen van de wind. Ik blijf staan waar ik sta, alle bloedvaten in mijn hoofd trekken samen en mijn hoofd zit vol mieren, vol slaap”. Lundgren weet zo dicht op de huid van Mella te komen, heel bijzonder.

‘De stad in je hoofd’ van Tessa de Loo

Zaterdag 20 april was Tessa de Loo te gast in de Bibliotheek Ommen. In 1983 stapte De Loo op verpletterende wijze het Nederlandse landschap van de literatuur binnen met de verhalenbundel ‘De meisjes van de suikerwerkfabriek’.  Later gevolgd door vele titels waarvan ‘De tweeling’ het hartverscheurende oorlogsverhaal van twee jonge vrouwen, één van de bekendste is. Haar laatste roman is ‘De stad in je hoofd’. Tessa de Loo werd geïnterviewd door Roos ter Beek, het was een prachtige middag. 

Nijmegen

Twan is acht jaar als op 22 februari 1944 zijn stad Nijmegen door de geallieerden wordt gebombardeerd. Het gebeurt heel onverwacht, het bomalarm was net ingetrokken, de hemel weer helder als de vliegtuigen op de terugweg naar hun bases hun vernietigende lading loslaten. Twan, op weg naar school, moest nog even een boodschap voor zijn moeder doen. Zo kan hij op het laatste moment schuilen in een portiek, waar ook een peuter in een wandelwagentje op haar moeder staat te wachten. Alles om hen heen is kapot, de apotheek van Twans vader, zijn ouders en kleine zusje Fien zijn dood. 

Tekenen

Wanhopig gaat Twan met het meisje op weg naar zijn tante in de oude benedenstad. Ook daar chaos en wanhoop maar de meeste huizen zijn nog intact. Twan en het meisje, Paula heet ze, worden door de familie in huis genomen. Paula kan echter niet blijven, ze wordt bij de nonnen ondergebracht. Vanaf zijn zolderkamertje kan Twan het klooster waar ze is zien. Hij kijkt uit over de binnenstad, het maakt een verpletterende indruk op hem en zoals hij voor het bombardement ook al vaak deed, hij begint te tekenen. Alle huizen die hij ziet, zelfs de huizen die weg zijn, tekent Twan.  Zo houdt hij zijn herinneringen aan de verwoeste stad levendig. 

Strijd

We volgen Twan op weg naar volwassenheid, in zijn strijd om het behoud van de stad. De nieuwe tijd brengt plannen om de Benedenstad tegen de vlakte te gooien. Twan kan het niet verdragen. Samen met zijn dierbaren die hij in de loop der jaren heeft leren kennen probeert hij dit desastreuze verloop te keren. Redt hij dat of is het een vergeefse strijd tegen de macht, het geld en de ambtenarij?