Water, wind, de elementen
Toch zijn er dingen die knagen, zijn eigen jeugd bijvoorbeeld. Opgegroeid in een arm gezin met een moeder die geregeld opgenomen moest worden in een psychiatrische instelling. Zijn jongere zusje Maria, die zo van zoet hield, wat haar elke keer weer ontzegd werd. Ook de huidige tijd doet hem pijn. De herverkiezing van president met het oranje gezicht, die onafwendbaar lijkt. Het baart hem zorgen. Waar blijft het land waar hij ooit trots op was. Maar als hij zijn zeilboot pakt en het water opgaat, lijken alle problemen te vervliegen. Hij geniet van het water, de wind, de elementen. Weg zijn de sombere gedachten, de eenzaamheid die hij voelt, de zin van leven die vervaagd is.
Familiegeheim
Zijn huwelijk met Evie lijkt een sleur te worden, zoon Rob ziet hij zelden of nooit. Zijn wekelijkse eetafspraak met vriendin Flossie, met wie hij zo enorm goed kan lachen, heeft door haar verhuizing zijn langste tijd gehad. Op school beginnen ouders stelling te nemen tegen woke uitingen, zaken die altijd als gewoon werden bestempeld zijn ineens verdacht. Het lijkt zijn rustige leven te veranderen, maar de grootste schok moet dan nog komen. Een familiegeheim waar hij jarenlang onwetend van was, wordt geopenbaard. Al die dingen die ongezegd bleven, lijken voor de draad te komen. Of toch niet?
Elizabeth Strout weet op een rustige manier het leven van Artie te
ontrafelen en te definiëren. Dat leven is niet spectaculair, niet groots of
meeslepend. Maar wel zo boeiend dat je deze roman maar moeilijk weg kunt
leggen. En tussen neus en lippen door, spuit Strout de nodige kritiek op het
huidige maatschappelijke klimaat in de VS. Je hoeft niet te raden waar zij
politiek staat. Dat blijft zeker niet ongezegd. Strout is een veel gelezen en
geliefde auteur, haar stijl heeft wel wat weg van Anne Tyler, ook iemand die met
gewone woorden een ongewone werkelijkheid kan scheppen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten