‘Boeken, thee & troost’ van Hika Harada

Sango Takashima verhuist van het kleine Obihiro naar Tokio om de boekenwinkel van haar overleden broer Jirõ voort te zetten. Hij is al een tijd geleden overleden, Sango moest eerst moed verzamelen om deze stap te zetten. Ze leest weliswaar veel, heel veel zelfs, maar tweedehandsboeken zijn een vak apart. De grote stad, het feit dat ze niets van winkelbeheer weet, dat helpt allemaal niet. Toch gaat ze, met een droef hart, haar familie en vrienden achterlatend. 

Nieuwsgierig

Gelijk de eerste dag komt haar nichtje Mikiki, die Japanse letterkunde aan de universiteit studeert, een kijkje nemen. Gestuurd door haar moeder die bezorgd is over Sango. Hoe zal zij zich, die niets van de wereld weet, in Tokio handhaven? Hoewel ze elkaar nauwelijks kennen, is er gelijk een band tussen Sango en Mikiki. Bovendien is Sango nieuwsgierig van aard, ze heeft al snel goed contact met de huurder van de bovenverdiepingen van het pand en ook met haar naaste buren die een koffietentje hebben. Over geld hoeft ze zich geen zorgen te maken, het pand is schuldenvrij en de huurinkomsten zijn goed. Dat er weinig klanten zijn, dat geeft dus niet. 

Luisterend oor

Mikiki komt steeds vaker in de winkel, soms wel elke dag. Als haar oudtante Sango even weg moet om iets te regelen, past Mikiki op de winkel. Ze nemen ook telkens lekkere hapjes voor elkaar mee. Voor lunch of avondeten. En als het zo uitkomt delen ze het ook met de klanten. Want Sango verkoopt niet alleen boeken, ze is vooral ook een luisterend oor voor de veelal jonge mensen die haar winkel bezoeken. Mikiki begint zelfs achterstand op te lopen met haar studie. De winkel is zoveel aantrekkelijker dan de colleges Japanse literatuur. In de winkel gebeurt het echt, er is een schat aan boeken, hier zou ze wel altijd willen zijn. 

Vormelijkheid

Wie iets meer over Japan, over de cultuur, het eten of de omgangsvormen wil weten moet zeker dit boek lezen. De Japanse vormelijkheid, de omgang met elkaar, krijgt in deze roman betekenis waardoor je het land en de mensen beter leert begrijpen. Ook het verschil in generaties, Harada laat afwisselend Sango en Mikiki aan het woord, wordt helder. Eerder kwam het boek ‘Sparen voor geluk’ van Harada al in Boek van de Week voorbij.

‘Sparen voor geluk’ van Hika Harada

Je neemt een familieroman mee naar huis, over drie generaties vrouwen in Japan. Je bekijkt de inhoudsopgave en ziet tot je grote verbazing hoofdstukken als “Ga ervoor! Tien miljoen spaargeld’ en “Kosteneffectiviteit”. Wat is dit voor boek? Is het bij het verkeerde genre beland? Heel nieuwsgierig begin je te lezen. En dan, heel geruststellend, blijkt het toch een familieroman. Maar wel met een financieel tintje. 

Pensioen

Twee zussen Miho en Maho. De één jong getrouwd met een eenvoudige brandweerman, de ander net begonnen aan haar eerste baan. Hun moeder Tomoko, jarenlang moeder en huisvrouw. Hun grootmoeder Kotoko, de moeder van hun vader, sinds een paar jaar weduwe. Een vrouw met een nuchtere kijk op zaken, weer uitkijkend naar een baan om haar geslonken pensioen aan te vullen. 

Kostenplaatje

We volgen elk van hen met een eigen hoofdstuk. Miho is de eerste. Ze werkt in haar eerste baan, huurt een appartement in een dure buurt, ziet hoe bij een reorganisatie haar oudere collega genadeloos de laan wordt uitgestuurd. Dat zet haar aan het denken. Hoe wil ze zelf haar eigen leven inrichten? Zal ze verhuizen naar een minder chique buurt?  Het kostenplaatje wordt van alle kanten bekeken. Bovendien vergelijkt ze haar eigen leven met het ogenschijnlijk harmonieuze leven van haar zus. 

Topverkoper

Tomoko krijgt een vreselijke boodschap, ze heeft kanker. Bovendien gaat haar beste vriendin scheiden. Het zet haar aan het denken over haar eigen situatie. Haar veel afwezige echtgenoot, de band met haar kinderen en haar schoonmoeder. Wil ze wel zo verder? Grootmoeder Kotoko heeft andere zorgen. Haar pensioen is aan het slinken, ze wil eigenlijk wel weer een baan. Hoe lang is het geleden dat ze in een warenhuis werkte en daar topverkoper was? 

Prijskaartje

Ik weet niet hoe het in Japan in een familie of in de maatschappij toegaat. Maar als ik dit boek lees kan ik niet anders denken dan dat al het geluk dat de vrouwen willen vinden in geld wordt vertaald. Aan alles hangt een prijskaartje, ze hebben het voortdurend over effecten, pensioenen, ziektekosten, kosten van het dagelijkse leven. Zuinig zijn is het credo. Het is vooral een heel interessant boek waarin de familiebetrekkingen, ondanks al dat financiële gedoe, een zeer voorname rol spelen.