‘Bonjour, Agneta’ van Emma Hamberg

Vijftiger Agneta zit gevangen in een saai huwelijk. Haar man Magnus is een sportfanaat, leeft volgens strenge voedingsregels en dwingt haar daarin mee te gaan. Op het oog doet ze dat, maar stiekem heeft ze stokbrood en lekkere kazen, verstopt achter de diepvries in de berging. En onder haar bed ligt een fles wijn. Hun kinderen zijn het huis uit, haar baan bij de overheid staat op de tocht, kortom, er is weinig om zich gelukkig over te voelen. 

Oudere jongen

Dan leest ze een advertentie: “Oudere jongen hulp nodig hebben.” Er staat nog veel meer bij, alles in krom Zweeds, bijna onbegrijpelijk. De vraag komt uit Saint Carelle in de Provence. Frankrijk, au pair zijn, iets waar ze wel eens van gedroomd heeft, zou ze het aandurven? Baan opzeggen, alleen met de trein naar Frankrijk en last but not least, Magnus vertellen dat ze weggaat? Ze twijfelt en twijfelt, maar als Magnus weer eens zijn riedel over hoe te leven ten gehore brengt, neemt ze een besluit. Ze gaat. 

Klooster

Ze pakt haar biezen, neemt voldoende eten en drinken mee voor onderweg, raakt in Hamburg, waar ze over moet stappen, totaal in paniek. Raakt daar ook nog eens haar telefoon kwijt, maar wil niet met hangende pootjes terug. Ze zet door, wordt in Saint Carelle liefdevol ontvangen. Alleen blijkt de ‘oudere jongen, Einar’ de tachtig te zijn gepasseerd. Hij begint te dementeren, heeft het huis waar hij woont, een oud klooster, totaal verwaarloosd, vergeet zijn kennis van de Franse taal, waar is Agneta terechtgekomen? 

Anjéta

Ze krijgt hulp van de vriendelijke buurvrouw Bonnibelle en barman Fabien, de opsteller van de advertentie. De moeilijkheid is dat zij geen Zweeds spreken en Anjéta, zoals ze haar daar noemen, geen woord Frans. Een week, belooft ze zichzelf, een week zal ze blijven. Maar na een week, volgt er nog één en nog één. Ze begint te wennen, begint anders naar zichzelf te kijken. Totdat Magnus plotseling voor haar neus staat. 

Emma Hamberg, auteur, illustrator en scriptschrijver, schrijft met veel gevoel en humor over haar hoofdpersonen, de karakters komen goed uit de verf, de sfeertekeningen zijn geweldig. Er zijn inmiddels twee vervolgdelen verschenen. Helaas nog niet in het Nederlands vertaald, maar dat
kan niet lang op zich laten wachten.   

‘Achter de horizon’ van Ciara Geraghty

Iris is Terry’s beste en eigenlijk ook enige vriendin. Ze kennen elkaar weliswaar nog niet een mensenleven, toch weten ze alles van elkaar. Tenminste, dat denken ze. Iris is single, heeft als verpleegkundige gewerkt, heeft MS en is nu de coördinator van een Alzheimerstichting. Terry is huisvrouw, ze regelt alles voor man en uitwonende dochters. Daarnaast heeft ze de zorg voor haar demente vader die in een verpleeghuis woont.  

Verjaardag
Als Terry samen met haar vader, hij logeert een weekje bij haar, bij Iris op verjaardagsbezoek wil gaan, treft ze Iris’ huis leeg aan. Op de laptop vindt Terry een aanwijzing: Iris is op weg naar Zwitserland. Ze weet wat de bedoeling van die trip is, wat in het katholieke Ierland niet kan, wil Iris in Zwitserland bewerkstelligen. Een einde maken aan haar leven. 

Veerboot
Terry weet dat Iris vliegangst heeft, ze snelt daarom met haar vader naar de veerboot naar Engeland, koopt tickets en confronteert Iris met haar aanwezigheid. Die is daar niet blij mee. Iris had alles tot in de puntjes geregeld, eerst naar Londen, naar een concert van haar held uit de tienerjaren, daarna door naar Zürich. Iris stelt voorwaarden, Terry mag mee tot aan de veerboot naar Frankrijk, dan moet ze terug naar huis. Maar Terry laat zich niet uit het veld slaan. Ze wil mee, om Iris op andere gedachten te brengen. Hoe kan ze Iris zo maar laten gaan? Ze kan Iris nog niet missen. 

Trip
Het wordt een waanzinnige trip door Engeland en Frankrijk. Met het zweet in de handen om geen brokken te maken rijdt Terry ‘aan de verkeerde kant van de weg’ door Frankrijk. Ze wordt steeds dapperder, dankzij Iris durft ze een heleboel vaste gewoontes los te laten. Niet meer alles controleren, niet meer bij alles te bedenken hoe het schoongemaakt of gewassen moet worden. Niet meer altijd een negatieve opmerking maken bij positieve zaken.  Alles voor het grote doel: bij Iris in de buurt blijven om het onafwendbare te voorkomen.  

‘Achter de horizon’ is ondanks het zware thema een lichte en luchtig geschreven roman. De vriendschap tussen de twee vrouwen, waarbij Terry de boventoon voert, het vaak komische gedrag van Terry’s vader en de vrolijke voorvallen onderweg, ze maken dat je deze roman zeker met een glimlach uit zult lezen.