‘De zomer die alles was’ van Mariska Overman

Puca heeft zomervakantie. Ze is gelukkig weg uit groep acht, ze kijkt verlangend uit naar de middelbare. Op school werd ze gepest, vanwege haar naam, vanwege nog het één en ander. Ook omdat ze dieren begraaft. In het bos dicht bij haar huis. Haar klasgenoten vonden haar raar, punt uit. Thuis is het ook niet gezellig, haar jongere broer Toff is druk en zeer aanwezig. Dat heeft wel een naam maar die is Puca vergeten. Haar moeder zorgt voor hun tweeën, haar vader is meestal aan het werk in een koud land. En als hij wel thuis is, schreeuwt hij of is niet te genieten. Nu heeft hij bericht gestuurd dat ze naar zee gaan. Puca wil niet, Toff wil niet en eigenlijk wil hun moeder ook niet. 

Klok

Op een ochtend treft ze een jongen in het bos. Hij is nieuw in de straat, ze heeft hem wel eens gezien. Ze raken aan de praat, met hem kan ze gewoon praten. Hij vindt haar antwoorden normaal, kijkt haar niet aan alsof ze een freak is. Eerst is Puca wantrouwend, Rover gedraagt zich zo anders dan haar klasgenoten. Het lijkt te klikken, nu kan ze de dagen wat sneller doorkomen. De tijd ging zo langzaam, zes weken klokkijken of het al wat opschiet, dat is niet te doen. 

Vertragen

Maar voor Rover is het juist andersom. Hij wil de tijd vertragen, zo lang mogelijk over een dag doen. Die dag een beetje leuk doorbrengen. Hij maakt er geen geheim van waarom hij dat wil. Hij gaat namelijk dood, is terminaal ziek, iedere minuut telt voor hem. Puca en Rover trekken steeds meer met elkaar op. Door Rovers houding durft Puca de wereld beter aan. Ze komt veel bij hem, ook als het steeds minder met hem gaat. Een vriendschap die kort zal zijn maar voor Puca een wereld van verschil maakt. 

Kinderwereld

Mariska Overman is docent filosofie en levensbeschouwing. Samen met haar man maakte ze een kaartspel om met kinderen over de dood te praten. ‘De zomer die alles was’ is haar vierde jeugdboek. In een korte, bondige stijl leef je met Puca en Rover mee. Het laat je kennismaken met een kinderwereld die voor ons volwassenen vaak verborgen ligt. Het motto ‘Lees jezelf jong’ is hier dus zeker van toepassing.

‘Ik wens je het allerbeste’ van Mason Deaver

Ben de Backer is bijna achttien als hij zijn ouders vertelt dat hij non-binair is. Hij heeft er heel lang over nagedacht of hij het ze wel of niet zal vertellen. Ben hoopt en vertrouwt erop dat zijn ouders hem zullen begrijpen. Maar niets is minder waar. Zijn moeder valt helemaal stil, zijn vader begint te schreeuwen. Schreeuwt dat hij het huis uit moet, dat hij Ben nooit meer wil zien. Ben rent weg, zwalkt uren door de buurt, wat kan hij doen? Veel opties heeft hij niet, er rest hem niets anders dan zijn zus te bellen. 

Hannah

Al tien jaar heeft hij haar niet meer gezien. Zijn grote zus Hannah. Gelijk na haar eindexamen is ze vertrokken en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Het enige wat hij van haar heeft is een telefoonnummer. En dat is nu zijn reddingsboei. Hannah springt in de auto en binnen het uur is zij bij hem. Ze neemt hem mee naar huis, stelt hem voor aan zijn zwager Thomas. Ben kan bij hen blijven, ze regelt school voor hem, zorgt voor nieuwe kleding, een nieuwe frisse start. 

Hen/ hun

Ben treft het op zijn nieuwe school. Er wordt veel aan kunst gedaan, Ben schildert graag en goed en wordt al snel de lieveling van lerares Liu die hem in dit vak alle vrijheid geeft. Ben is erg bezig met zijn identiteit. Veel hulp daarbij krijgt hij van Mariam. Hij heeft hen gevonden op een platform voor lhbti’ers. Nu Ben bij zijn zus woont wil hij ook graag met hen/hun aangesproken worden.   

Buddy

Op school is Ben het liefst op zichzelf. Dat zou ook prima gelukt zijn als niet Nathan daar geweest was. Nathan is Bens buddy op school. Hij dringt zich niet op maar laat zich ook zeker niet aan de kant schuiven. Ben ontkomt niet aan hem en de vriendschap laat niet lang op zich wachten. Gaan hun gevoelens verder dan vriendschap? Houden Bens ouders zich koest? Kan Ben bij Hannah blijven? Vragen, vragen, vragen. 

Mason Deaver heeft met deze debuutroman een verpletterende indruk gemaakt. Young adult readers lopen met hem weg. En terecht. Wie zo mooi en ontroerend de hobbelige weg naar eigen identiteit en volwassenheid kan verwoorden verdient een plek op elke boekenplank.

‘Blijf zachtjes bij me’ van Jacqueline Woodson

Hij is Zwart, zoon van een beroemde vader (iets met films) en moeder (schrijver). Hij is enig kind, een heel goede basketballer en zit nog maar net op het Percy College. Een uitmuntend goed college, een privéschool, hagelwit, alleen voor studenten met zeer bemiddelde ouders en voor studenten met een beurs. Hij heet Jeremiah maar iedereen noemt hem Miah. 

Zij is wit, Joods, jongste dochter van een begenadigd stel. Nakomertje met twee oudere broers en twee oudere zussen die geen van allen nog thuis wonen. Zij is ook voor het eerst op het Percy College. Ze is benieuwd of ze daar vrienden zal krijgen. Ze is graag alleen, het grote huis waar ze woont past haar wel. Zij heet Elisha maar wil Ellie genoemd worden. Alleen haar moeder weigert dat, daarom noemt Ellie haar Marion in plaats van mama. 

Onafscheidelijk
Aan het begin van het schooljaar botsen ze, terwijl ze op zoek zijn naar een lokaal, tegen elkaar op. Alle boeken op de grond, excuses en dan kijken ze elkaar aan, barsten in lachen uit. Er is een klik, het voelt als een magisch moment. Hij blijft in haar gedachten, zij laat hem niet meer los. Verder gaat het niet, het blijft dromen over elkaar. Totdat hij overgeplaatst wordt naar haar geschiedenisklas. Hij gaat naast haar zitten en vanaf dat moment zijn ze onafscheidelijk. 

Melanine
Elk vrij moment brengen ze samen door. Zij verwondert zich over zijn prachtige body, zijn humor en zijn melanine. Denkt dat het laatste geen rol meer speelt. Hij helpt haar uit de droom. Hij wordt nog steeds beoordeeld op zijn uiterlijk. Te laag ingeschat. Zij filosofeert hoe het zou zijn als ze hem mee naar huis zou nemen.  Hij doet dat, neemt haar mee om met zijn moeder kennis te maken. Zo leren ze elkaar steeds beter kennen. Maar zijn ze echt voor elkaar voorbestemd? Of haalt het leven een lelijke grap met ze uit. 

Bitter
Woodson, veelvuldig geëerd met literaire prijzen waaronder de prestigieuze Hans Christian Andersen Award, schreef deze aansprekende young adult roman ruim twintig jaar geleden. Helaas is het thema van discriminatie en achterstelling nog steeds griezelig actueel. De roman is literair prachtig verwoord, maar heeft een o zo bitter eind.