‘Ooit gelukkig’ van Nico Dijkshoorn

Nadat Nico Dijkshoorn het boek ‘Nooit ziek geweest’ waarin hij met zijn vader afrekent,   heeft uitgebracht, bekruipt hem het gevoel dat hij daarin toch wel erg hard geweest is.  Hard voor zijn vader, hard voor zijn moeder, hard voor zijn broers en hard voor zichzelf.  Je dementerende vader op tv een klootzak noemen, een narcistische vent met een raar gevoel voor humor. Voor wie alles en iedereen moest wijken. Die je jeugd verpest heeft en ook je volwassen leven. Naar wie je niet meer om wil kijken. En dat ook niet doet.

Nel

Dan komt het vervolg: ‘Ooit gelukkig’ waarin zijn moeder Nel de hoofdrol krijgt.  Ook zij raakt steeds meer in de versukkeling, haar eindeloze gebabbel en gedesoriënteerde gedrag, Nico kan het eigenlijk niet langer aanzien. Steeds minder vaak bezoekt hij haar.  Thuis wonen kan niet meer, er komt een crisisopname in een tehuis in Aalsmeer.  Herinneringen aan hoe ze vroeger was komen bij Nico boven. Ooit was ze gelukkig, in Zwitserland was dat, waar ze als tiener een paar maanden verbleef.  Maar nu takelt ze af in een tehuis terwijl Klaas op een andere locatie wegkwijnt.

Tia

Kort na elkaar overlijden ze en dan overkomt Nico dat waar zijn moeder zo onder leed,  hij krijgt meerdere tia’s.  Zijn leven staat op de kop. Paniek, onzekerheid, angst om dood te gaan,  toch doorzetten, afmaken wat je begonnen bent,  realiseren dat je nooit weer de oude zult zijn, het treft hem als een bliksemschicht. Lieve mensen om hem heen bekommeren zich om zijn gezondheid maar ook om zijn gemoedsgesteldheid. Dat zet hem aan het denken. Hoe deed hij dat zelf bij zijn moeder, bij zijn vader? Heeft hij gefaald? Of was het wel okay zoals hij ermee omging? Vragen die alleen hijzelf kan beantwoorden.

Heftig

In ‘Ooit gelukkig’ kijkt Dijkshoorn zichzelf diep in de ogen.  In korte zinnen en heftige taal beschrijft hij het proces dat zich bij hem plaats vindt. Hij neemt zichzelf op de korrel, is nietsontziend in zijn waarnemingen. En als we mogen geloven dat de dialogen met zijn moeder waarheidsgetrouw zijn opgeschreven, dan heeft  hij zijn taalgebruik niet van een vreemde.  Een confronterend boek  dat je aan het denken zet.

Kleine dingen door Nico Dijkshoorn

 ´De wereld draait door´ van Matthijs van Nieuwkerk  heeft deze week de Zilveren Nipkovschijf gewonnen. De prijs wordt toegekend door de televisierecensenten van Nederland.  Eén van de vaste medewerkers aan de DWDD is Nico Dijkshoorn. Wekelijks levert hij een gedicht af, ter plekke geschreven en bijzonder actueel. 

Dijkshoorn is echter niet alleen maar dichter, hij trekt samen met Leon Verdonschot het land door met de literaire rock en roll voorstelling ‘Ook voor vrouwen’, schrijft columns en werkt mee aan de website van geenstijl.nl.  ‘Kleine dingen’ is een verzameling columns en gedichten. Het  boek staat vol met grappige verhaaltjes over dagelijkse dingen. Maar door de ogen van Dijkshoorn lijkt alles toch net anders.  Het wachten op een koffer op het vliegveld, lego bouwen of een omgewaaide boom, hij heeft overal zijn eigen filosofie over. Op die typische Nico Dijkshoorn toon, je hoort hem het boek als het ware voorlezen, neemt hij de lezer mee langs Ikea, helden, toen en nog veel meer zaken. Een boek om zo nu en dan eens op te pakken en glimlachend het pad van Nico Dijkshoorn te volgen.

Meer informatie over zijn boeken en de theatervoorstelling is te vinden op de website van Nico Dijkshoorn.