‘De kaart naar ons eiland’ van Valerie Fraser Luesse

Het is 1947 als de vader van Peyton tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de familie Cabot van het paard geslingerd wordt en een akelige hoofdverwonding oploopt. Hij wordt in het plaatselijke ziekenhuis opgenomen, zijn vooruitzichten zijn slecht. Er is een grote rivaliteit tussen vader Marshall en zijn jongere broer Julian. Omdat Peytons moeder Kate problemen van Julians kant verwacht wordt Marshall in het diepste geheim overgebracht naar een ziekenhuis in Atlanta. 

Key West

Al die tijd is Peyton bij zijn vader en moeder in het ziekenhuis. Zijn grote sterke vader die zo slecht uit de oorlog teruggekomen is. Verslaafd aan drank en met verschrikkelijke driftbuien. Zijn stoere vader die toen hij een tiener was van Savannah naar Key West in Florida fietste en daar zijn moeder tegenkwam. Zijn vader die nu op het randje van de dood zweeft. Zijn moeder stuurt Peyton naar haar tante Gert. Bij haar kan hij uitrusten en weer tot zichzelf komen. En Peyton komt daar tot de conclusie dat ook hij naar Key West wil fietsen. Helemaal nu het meisje op wie hij zo verliefd is daarnaartoe verbannen is. 

Uitdaging
Hij overlegt het met tante Gert en zij helpt hem met de voorbereidingen. Vroeg in de ochtend, als de natuur nog slaapt, pakt hij zijn spullen en begint aan de fietstocht van 800 kilometer naar het uiterste puntje van Florida. Na een paar dagen wordt het al moeilijk en denkt hij waar ben ik aan begonnen. Maar de uitdaging en de hulp die hij krijgt van de plaatselijke bevolking houden hem op de fiets. De tocht die hem helemaal terugwerpt op zichzelf geeft hem inzicht in zijn eigen doen en laten, maakt hem volwassener en zijn zelfvertrouwen groeit met de dag. 

Oceaan

Niet alleen Peyton is de hoofdpersoon in dit boek, de Atlantische Oceaan heeft ook een prominente plek. De kust, de stranden, de havens, de mensen die er wonen, ze veroveren Peytons hart, hij zal ze nooit meer vergeten. Sterker nog, hij zal er altijd terug blijven komen.  

‘De kaart naar ons eiland’ straalt aan alle kanten positiviteit uit. Het is een lief boek met hier en daar een niet storend zwart randje. De sterke verbondenheid met de oceaan doet denken aan de Tillermanboeken van Cynthia Voigt. 

‘Hoe de bij haar vleugels kreeg’ van Susan Carol McCarthy

Florida, 1951.  Reesa wordt op een avond wakker omdat Luther, een werknemer van haar vaders citrusonderneming onverwacht aanklopt. Luther is op zoek naar haar vader, zijn zoon Marvin is niet thuisgekomen van een avondje uit en hij vreest het ergste.  Reesa’s vader schiet onmiddellijk te hulp, met de pick-up en de hond Buddy gaan de mannen op onderzoek uit. Uren later komen ze terug, ze hebben Marvin meer dood dan levend aangetroffen.  In elkaar geslagen door Klanners, leden van de Ku Klux Klan die het leven in Centraal Florida beheersen met hun macht en geweld, met hun haat tegen zwarten, joden en rooms-katholieken. En Yankees uit het Noorden, zoals Reesa’s familie,  die hun neus in hun zaken steken pruimen ze ook niet. Voordat hij  bij de lokale dokter komt is Marvin al overleden, een drankruzie in een bar concludeert de politie.

Geweld

Marvin en Reesa waren twee handen op één buik. Altijd samen, altijd filosoferen over de toekomst, over honkbal, en streken uithalen. Ze mist hem zo verschrikkelijk. Zijn ouders zijn kapot van het verdriet, Reesa’s familie ook, maar ze zijn allemaal ook  boos, boos.  Wat kun je doen tegen zoveel achterbaks en stiekem geweld?  Er wordt een brief gestuurd naar de FBI waar ze geen antwoord op krijgen en het voorval komt de burgerrechtenbeweging onder ogen.  Zij komen via Luther in contact met Reesa’s  vader en sporen de zwarte bevolking aan  zich voor de kieswet te laten registreren.  Dat zint de Klan niet, ze voelen zich beledigd en in het nauw gedreven. Het geweld escaleert en Reesa’s familie komt zwaar onder vuur te liggen. Een laatste wanhoopspoging moet de Klan het zwijgen opleggen.

Beklemmend

Feit en fictie gaan hand in hand in deze indrukwekkende en beklemmende roman.  McCarthy heeft haar jeugdherinneringen gekoppeld aan de moord in 1951 op de jonge citrusplukker Melvin Womack en de moordaanslag op burgerrechtenactivisten Harry T. en Harriette V. Moore in Mims, Florida. Deze mix levert een indringend beeld van een door geweld beheerst gesegregeerd stadje, waar de kaarten lijken geschud en ieder zijn plaats moet kennen.  Reesa observeert, is betrokken en soms radeloos. Haar ouders geven haar door hun moedige houding hoop op een betere toekomst. Het boek is al in 2002 in de VS gepubliceerd maar heeft nog niets aan actualiteit en urgentie ingeboet.