‘De bibliotheek van Parijs’ van Janet Skeslien Charles

Het is februari 1939 als Odile na een opleiding tot bibliothecaris solliciteert bij de American Library in Parijs. Ze heeft de nodige tegenstand van haar ouders moeten overwinnen maar het gaat haar lukken, ze krijgt de aanstelling. De bibliotheek is een plek waar zich dagelijks een groot aantal paradijsvogels verzamelen. Professoren, oud-diplomaten, huisvrouwen, maar ook Engelstalige kinderen met hun ouders zijn kind aan huis. 

Personeel
En het personeel is al net zo bijzonder geschakeerd, Miss Reeder, de doortastende directrice uit de VS, Boris, een vluchteling uit Oost-Europa, Bitsi, de vrolijke jeugdbibliothecaris, Peter en Helen die een stel worden, en nu dus ook Odile. Dochter van een politiecommissaris, en tweelingzus van Rémy. Odile is helemaal op haar plek. Ze geniet van elk aspect van het werken in de ALP. De dreiging van oorlog en het uitbreken ervan maakt het werken wel ingewikkeld, maar het personeel houdt vol en houdt de bibliotheek open. 

Lilly
In de tweede verhaallijn vinden we Odile in 1983 in Montana, VS. Als oorlogsbruid gekomen, haar man is vier jaar geleden overleden, is ze nu de buurvrouw van de jonge tiener Lilly. Odile leidt een teruggetrokken leven, alleen op zondag laat ze zich zien in de kerk. Lilly is gefascineerd door haar. Ze wil alles weten over Frankrijk en het liefst ook Frans leren.

Daarom stapt ze op een dag bij Odile binnen met de mededeling dat ze een spreekbeurt over Frankrijk gaat houden en graag wil dat Odile haar daarbij helpt. Het is het begin van een bijzondere vriendschap die zowel Odile als Lilly door moeilijke tijden sleept. Maar is hun vriendschap sterk genoeg? Is Lilly moedig genoeg om door het schild van Odile te breken? Zal Odile echt het achterste van haar tong laten zien? 

Verzinsel
Janet Skeslien-Charles heeft als programmamanager in de ALP gewerkt. De verhalen die ze daar hoorde zijn de bron van deze roman. De meeste genoemde personen hebben daadwerkelijk in de American Library gewerkt. Zo is deze roman een prachtige mix van feiten en verzinsel. Met een geweldig motto in het nawoord: “…ervoor te zorgen dat bibliotheken en leermiddelen voor iedereen beschikbaar zijn, en dat we mensen behandelen met waardigheid en mededogen”.

‘Het Vrouwenpaleis’ van Laetita Colombani

De Parijse Solène is advocate, een behoorlijk succesvolle. Ze leeft voor haar werk; haar relatie, haar familie, voor niemand heeft ze tijd. Al wat telt is de verdediging van dure cliënten die van het chique kantoor waar ze werkt gebruik maken. Haar wereld stort echter in als één van die chique lui na een onvoordelig vonnis zich in haar aanwezigheid en plein public om het leven brengt.  Burn-out is de conclusie van haar behandelend psychiater.  Als ze wat opknapt raadt hij haar aan vrijwilligerswerk te zoeken.

Publiek schrijver

“Gevraagd: publiek schrijver. Neem voor meer informatie contact met ons op”.  Na alle advertenties voor vrijwilligerswerk die Solène niet aanstaan, ziet deze oproep er veelbelovend uit. Ze meldt zich bij Het Vrouwenpaleis voor een intake. Aan de ene kant wil ze het graag, schrijven is helemaal haar ding,  maar ze ziet toch ook veel beren op de weg. De eerste weken lijkt ze gelijk te krijgen, de vrouwen die in Het Vrouwenpaleis wonen pruimen haar niet.

Elke donderdag zit Solène aan haar tafeltje te wachten, vaak vergeefs, maar langzaam komen de verzoeken op haar af. Een brief aan een zoon in Afrika, een brief aan koningin Elizabeth, hulp bij een sollicitatiebrief, het opleuken van een cv. Al schrijvend begint Solène zich beter te voelen en krijgt ze belangstelling voor de levensverhalen van de vrouwen en voor de geschiedenis van Het Vrouwenpaleis.

Leger des Heils

Blanche Peyron, heilsoldate vanaf haar vroege jeugd, weet in 1925 met behulp van veel geldschieters, een leegstaand gebouw met meer dan 700 kamers voor het Leger des Heils aan te kopen.  In dit gebouw wil ze vrouwen aan de onderkant van de samenleving een plek geven om te wonen en een nieuwe start te maken.  Nu bijna honderd jaar later wonen er nog steeds 400 vrouwen.  Met hun verschillende achtergrond geeft dat fricties, niet altijd is het er rustig en vredig. Toch beantwoordt het nog steeds aan het oorspronkelijke doel: een veilige plek voor vrouwen.

Fictie en werkelijkheid
Colombani verweeft het fictionele verhaal van Solène met de ware geschiedenis van Blanche en Het Vrouwenpaleis. Op enigszins zakelijke en soms wat afstandelijke toon komen de twee verhalen die nog niets aan actualiteit hebben ingeboet heftig binnen. Laat je door het saaie uiterlijk van het boek niet afschrikken, dit is echt een aanrader.