‘De koffiebar van tweede kansen’ van Shiori Ota

De Japanse tiener Himari is na een beroerde periode in Engeland terug in Japan. Ze ging naar Engeland om daar haar pianospel te verbeteren. Sinds ze als driejarige op de valse piano van haar oma liedjes begon te spelen, is haar moeder ervan overtuigd dat Himari een hemels talent heeft, dat er elke dag geoefend moet worden, dat ze niets mag doen wat haar grootse carrière als pianiste in de weg zal staan. Helemaal alleen ging ze naar het buitenland, ze haatte het daar. Geen vriendinnen, alles gericht op de piano, tot bij een ongeluk haar linkerhand zwaargewond raakte. En ze terug mocht naar haar eigen land. 

Vreemde dame

Vandaag gaat ze voor het eerst naar een nieuwe middelbare school. Ze ziet er als een berg tegenop. School is al een maand aan de gang, iedereen heeft natuurlijk al vrienden gemaakt, hoe kan ze ertussen komen. Onderweg ontmoet ze mevrouw Sugiura. Een vreemde dame die haar stoep staat te bezemen. Ze spreekt Himari aan, steekt haar een hart onder de riem, zegt dat ze een goed kind is. Iets dat Himari zwaar betwijfelt. Glimlach tegen je klasgenoten, zegt de oude dame, dat helpt. Het helpt in ieder geval Himari’s zware gemoed wat te verlichten. Op terugweg praat ze weer met Mevrouw Sugiura, helpt haar plantjes in de voortuin te zetten, drinkt iets met haar. Zo krijgt ze de naam van een koffiebar in een groot park in de stad te horen. 

Parkeerterrein

Als ze de volgende dag weer bij haar langs wil gaan, blijken het huis en de dame verdwenen. Er is nu een parkeerterrein, verder niets. Himari is verbijsterd, heeft ze zich alles verbeeld? Ze gaat op onderzoek uit, fietst naar het genoemde park en vindt de koffiebar die mevrouw Sugiura noemde. Tacet heet de bar, net als de muzikale aanwijzing die Himari in haar lessen geleerd heeft, de tijd waarin een bepaalde stem of instrument in een muziekstuk niet meedoet. Zwijgt. De eigenaren nemen haar mee in hun spirituele bezigheden, openen een wereld voor Himari die ze nooit meer zal vergeten. 

Shiori Ota is de auteur van de Manga-reeks Beautyful Bones. ‘De koffiebar van tweede kansen’ is haar eerste in het Nederlands vertaalde boek. Het leest als een trein, de verrassende ontknoping zie je echt niet aankomen.

‘Het restaurant van de herinneringen’ van Yuta Takahashi

Kotoko Niki is op weg naar een restaurant aan zee waar ze een herinneringsmaal* hoopt te nuttigen. Het restaurant, piepklein, alleen geopend in de vroege ochtend, ligt in het district Chiba. Verscholen achter de duinen, enkel een wit schelpenpad leidt naar de ingang. De reis van Tokio ernaartoe was al een hele onderneming, eerst met de sneltrein, daarna een wankele bus en vervolgens nog vijftien minuten lopen.  Ze heeft gereserveerd, ze komt dus niet voor niets. 

Rampdag

Haar gedachten gaan al lopend terug naar die rampdag, de dag dat haar broer Yuito verongelukt is. Samen liepen ze op een zebrapad toen een auto met hoge snelheid naderde. Haar broer had het eerst in de gaten wat er stond te gebeuren, gaf Kotoko een flinke duw, ze haalde al struikelend de overkant. Maar hijzelf werd vol geraakt. Kotoko voelt zich schuldig aan zijn dood. Eigenlijk had zij het moeten zijn waar haar ouders om rouwen. Niet de talentvolle Yuito die een prachtige toekomst voor zich had. 

Favoriete eten

Een sterke windvlaag waait haar hoed van haar hoofd. Ze rent er tevergeefs achteraan, maar ziet tot haar verrassing een jonge man opduiken die de hoed op het nippertje redt. Als hij haar de hoed overhandigt herkent ze zijn stem, hij heeft haar reservering aangenomen. Is hij de eigenaar van het restaurant? Hij is nog zo jong. Hoe zal het hem lukken haar broers favoriete eten klaar te maken? Wat staat haar te wachten als ze naar binnengaat? Durft ze nog wel? 

Kagezen

*Een herinneringsmaal, kagezen in het Japans, wordt geserveerd voor iemand die overleden of afwezig is. Het is het lievelingsmaal van die persoon en zolang de damp van de maaltijd komt, kan het zijn dat de overledene zich meldt. Dat de achterblijver een gesprek heeft met de persoon wiens maaltijd gegeten wordt. Een omstander ziet niets van het gebeuren, het is echter wel het definitieve afscheid. Of de overledene zich werkelijk laat zien of dat het alleen de herinneringen van de achterblijver zijn, wie zal het zeggen. 

Takahashi weet te overtuigen in dit troostrijke boek, legt veel uit en weet ondanks dat een spirituele sfeer op te roepen zodat je als lezer graag wil geloven dat het werkelijk zo plaats gevonden heeft.