‘De grote tuin’ van Lola Randl

Filmmaker Lola Randl is van de stad naar het platteland verhuisd. Ze heeft besloten dichter bij de natuur te willen wonen en als het lukt ook een grote moestuin te beginnen. Net zoals haar moeder, die landschapsarchitect is, dat ook heeft. Samen met haar man betrekt ze een huis met een grote lap grond in de omgeving van Brandenburg. De eerste ochtend staat gelijk dorpsbewoner Irmgard, die liefkozend Irmi wordt genoemd, op de stoep. Irmi wil komen poetsen, dat heeft ze ook bij de vorige bewoner gedaan. 

Andere bezigheden
Via Irmi leert Lola haar dorpsgenoten kennen. Irmi bestiert samen met haar man Hermann een enorme tuin met de prachtigste bloemen en groenten. Om stik jaloers op te worden. Zoiets wil Lola ook. Maar ze heeft ook nog zoveel andere bezigheden. De zorg voor haar kinderen, haar minnaar waar ze geregeld een nachtje doorbrengt, haar therapeute in de stad die ze wekelijks bezoekt, dat is elke keer een hele onderneming en tenslotte is er nog de analyticus. Voorheen haar therapeut, maar daar is ze mee gestopt toen ze te vaak bij hem in bed belandde. 

Als dan ook nog het dorp overspoeld wordt met Japanse dames die een Japans theehuis opzetten, Hermann een beroerte krijgt en haar moeder van zich doet spreken, komt er van tuinieren niet dat wat ze gehoopt had terecht. 

DDR
In ongeveer 350 kleine hoofdstukjes van soms maar één alinea of op zijn langst anderhalve pagina vertelt Randl haar verhaal. Ze filosofeert over van alles en nog wat, van de oude DDR met zijn collectieve boerderijen tot een zwerm (bijen), van vrije tijd tot de invasie van de Japanse dames, van ruileconomie tot oud worden. Ondertussen leer je de bewoners van het dorp kennen en krijg je een beeld van hoe Lola in het dorp past en soms ook niet past. Moet ze er blijven wonen, moet ze terug naar de stad?  Ze weet het niet. 

Lola Randl (1980) is ook filmmaker. Ze heeft een flink aantal films op haar naam staan, heeft daar ook prijzen mee gewonnen. In 2014 maakte ze een documentaire over hoogopgeleide stedelingen die terug naar hun roots gaan op het platteland. Haar debuutroman ‘De grote tuin’ werd genomineerd voor de Deutsche Bucherpreis.

‘De beentjes van Sint-Hildegard’ van Johan Nijenhuis

Jan en Gedda zijn al 35 jaar bij elkaar. Ooit heeft Gedda Jan gered van de ondergang. Na een ongeluk waarbij zijn vrouw en dochtertje omkwamen kwam Jan Gedda tegen. Ze greep hem bij de lurven, regelde alles in zijn leven en zette hem weer op het goede spoor. Maar nu zijn schoonvader is overleden ziet Jan waartoe de verregaande bemoeienis van zijn vrouw en schoonmoeder kunnen leiden: tegen zijn wil wordt zijn schoonvader begraven in plaats van gecremeerd. Want het kerkhof is zo makkelijk dichtbij en dan kan schoonmoeder elke dag even naar het graf toe. Ondanks Jan’s tegensputteren gaat het zo als de vrouwen bedisseld hebben. 

Begeleid wonen

Het opent Jan de ogen. Hij kan niet langer in dit huwelijk dat veel weg heeft van begeleid wonen ( maar daar heb je misschien nog meer vrijheden dan Jan nu ervaart) blijven hangen. Maar scheiden wil Jan ook niet. Gedda heeft hem tenslotte gered, ze houdt veel van hem, daarvan is hij overtuigd. Hoe ontkomt hij aan haar bedilzucht zonder haar voor het hoofd te stoten? 

Alzheimer
Op de kinderboerderij krijgt hij een ingeving: Alzheimer is zijn nooduitgang. Jan veinst dummelig te worden, nog wel iets erger dan dat, van het ene op het andere moment is hij de weg kwijt. Gedda regelt opvang en Jan komt op de gesloten afdeling van een verpleeghuis terecht. Daar komt hij zijn oude makker en studiegenoot Anton tegen. Die trapt niet in zijn leugenachtige dementie. Jan krijgt een week om orde op zaken te stellen. Een week waarin Jan de laatste wens van zijn schoonvader laat uitkomen. Maar is een week lang genoeg om zijn huwelijk te redden? Jan hoopt er het beste van. 

Ondertiteling
De film ‘De beentjes van Sint-Hildegard’ heeft al een groot publiek in de bioscoop getrokken. Dik kans dat u de film al heeft gezien. Toch blijft het de moeite waard nog eens te kijken. De hoofdrolspelers Herman Finkers en Johanna ter Steege, beiden geweldige acteurs.  De bijrollen met daarin een keur aan  bekende Twentenaren als Leonie ter Braak, Erik Dijkstra, Nathalie Baartman, Thea Kroese en Daphne Bunskoek. Ook spelers die in ‘Van jongeleu en oale groond’ en bij ‘Hanna van Hendrik’ voorbijkwamen. Iedereen kent in zijn of haar omgeving wel een Gedda. Het is zo herkenbaar. En voor wie geen Twents spreekt, geen zorgen, er is ondertiteling ( heeft Gedda geregeld!).