‘Films die nergens draaien’ van Yorick Goldewijk

Het is deze week Kinderboekenweek en daar hoort een Gouden Griffelwinnaar bij voor het beste kinderboek van het jaar. Dit jaar is dat ‘Films die nergens draaien’. Hoofdpersoon is Cato, twaalf jaar en een tikje recalcitrant. Ze woont samen met haar vader, haar moeder is bij haar geboorte overleden. Cato vindt haar vader maar een saaie piet. Er zit geen enkele fut in hem, hij zit maar neerslachtig op de bank. Alle vragen die ze over haar moeder heeft worden afgewimpeld.  Ook is er buurvrouw Cornelia. Die helpt in de huishouding, kookt en bemoeit zich ook met Cato. Cato gruwt van haar. Helemaal als ze de praatjes die rondgaan gehoord heeft. Cornelia zou haar man vermoord hebben. 

Bioscoop
Alles verandert als Cato in contact komt met Mevrouw Kano. Cato ziet in huis een kaartje liggen met de uitnodiging om naar de oude bioscoop te komen. Ze gaat er naartoe en treft er Mevrouw Kano. Die zet Cato dadelijk aan het werk want er zullen binnenkort bezoekers komen. Elke keer maar één per voorstelling. Cato kan haar mooi helpen, vindt Kano. Al snel komt de eerste bezoeker. Cato mag niet bij de voorstelling zijn maar nieuwsgierig als ze is gaat ze toch stiekem kijken. Het rare is dat ze wel de film ziet maar niet Kano en de bezoeker. Ook bij de volgende voorstellingen gaat het zo. 

Konijn
Thuis escaleert de toestand. Cornelia laat Cato’s konijn ontsnappen. Cato houdt zielsveel van hem. Ze wordt zo kwaad op haar vader dat ze haar spullen pakt en naar de bioscoop verhuist. En daar komt ze langzaam maar zeker te weten welke films er draaien. Dat ze daar zelf een rol in speelt. Dat ze misschien antwoorden kan krijgen over haar moeder. Dat Kano niet is wie ze lijkt te zijn. Maar wie is ze dan wel? 

Laagjes
Goldewijk heeft een prachtig boek geschreven, met heel veel laagjes en een verrassend einde. Je kunt het als een spannend boek lezen, wat veel kinderen zullen doen, als volwassene kijk je er toch anders naar. Het is een genot dit boek te lezen, het sprankelt en fonkelt, je kunt het slecht wegleggen. Het is dus niet alleen voor kinderen, het is voor iedereen van 9 tot 99 een heerlijk boek.  

‘De jongen en de Papegaaiduiker van Michael Morpurgo en Benji Davis

Allen Wilson en zijn moeder zijn aan boord van een schip dat bij de Scilly-eilanden in een vliegende storm op de rotsen loopt. Als ze van boord klauteren lijkt alle hoop verloren. Maar over de woeste zee komt een roeibootje hun kant op. Vuurtorenwachter Benjamin Postlethwaite heeft het schip in nood gezien en komt de opvarenden redden. Dertig mensen die naar het eiland geroeid moeten worden. Vijf keer gaat hij heen en weer. Tot alle mensen veilig zijn. 

Schilderijtje
In de vuurtoren kunnen ze een beetje op adem komen. Allen kijkt zijn ogen uit. Overal staan schilderijen van de vuurtorenwachter. Hij is er danig van onder de indruk. Als ze de volgende dag opgehaald worden, krijgt hij een klein schilderijtje mee. In het kille landhuis van zijn grootouders denkt hij dikwijls terug aan de vuurtorenwachter. Samen met zijn moeder schrijft hij een bedankbrief en ook daarna klimt hij geregeld in de pen. Nooit komt er een antwoord. Zou de vuurtorenwachter hen vergeten zijn? 

Papegaaiduiker
Allen zit al op kostschool als hij teruggaat naar Papegaaiduikerseiland. Hoe zou het met Postlethwaite zijn? Is hij daar nog?  Op weg naar de veerboot hoort Allen dat Benjamin er nog steeds woont. Maar vuurtorenwachter is hij niet meer. Die tijd is voorbij. De vuurtoren doet geen dienst meer.  De vuurtorenwachter heeft een nieuwe missie, hij verzorgt een jonge papegaaiduiker. Die vogels hebben het eiland lang gemeden.  Nu is er één gewond aankomen waaien.  Samen zoeken ze naar zandspiering, het favoriete eten van de papegaaiduikers.  

Ongeopend
Schilderen doet Benjamin nog wel. Alle muren hangen vol met zijn schilderijen. Zo heeft hij alle drenkelingen geschilderd. Allen hangt er ook tussen. Alleen is hij nu wel een kop groter en veel sterker. Ook vindt Allen alle brieven die ze ooit schreven. Ongeopend in een doos. Wat is daarmee aan de hand? Allen neemt de tijd om alles te ontdekken, samen met Benjamin woont en werkt hij op Papegaaiduikerseiland. 

Cadeauboek
Als je favoriete Engelse kinderboekenschrijver samen met je favoriete Engelse illustrator een boek maakt, dan moet je het lezen en ik raakte gelijk ontroerd door dit prachtige verhaal. Kinderen kunnen het zelf lezen vanaf ongeveer acht jaar. Het is een prachtig boek om cadeau te geven en om het heel vaak voor te lezen.