‘Het sprookje van de eeuwige zomer’ van Susan Crandall

Tally James ziet op het landelijke nieuws dat haar jongere broer Walden van moord wordt verdacht. Hij zou samen met twee anderen en onder invloed van een sekteleider brand gesticht hebben waarbij een man omgekomen is. Tally is in alle staten, ze kan zich niet voorstellen dat haar eens zo zachte broertje in een moordenaar veranderd is. Ze reist onmiddellijk af naar Mississippi om hem bij te staan.

Weggelopen

Het is 1972,  Tally is al negen jaar niet meer in haar ouderlijk huis geweest. In 1963 nam ze als zestienjarige de benen. Het  disfunctionele gezin waar ze in opgroeide viel na de dood van haar vader uit elkaar.  Alleen haar oude grootmoeder, die de eer van de familie en van het familiebezit, de Pearl River Plantation, hoog probeert te houden, woont nog in Mississippi. En Walden, die nu in staat van beschuldiging is gesteld. Haar moeder, haar grote broer Griff en haar kleine zusje Dharma, allemaal zijn ze verdwenen, zoals zij zelf ook verdween naar Californië.

Buien

Haar oude vriend Ross, die haar ooit het leven redde, is de eerste waar Tally zich meldt. Hij is bereid Tally te helpen. Allereerst gaan ze op zoek naar grootmoeder Gran, daarna moet er een advocaat voor Walden geregeld worden. Terwijl Tally daarmee bezig is gaan haar gedachten steeds weer terug naar het gezin waarin ze groot geworden is.

Een vader met buien, vreemde buien die Tally niet begrijpt maar er zo goed mogelijk mee om probeert te gaan. Een moeder die meer belang heeft bij vrienden die het goede doel, ver weg of dichtbij huis, nastreven dan bij haar man en kinderen. Een grootmoeder die angstvallig een familiegeheim bewaart. En een stadje waar de familie James eigenlijk uitgespuugd is door de plaatselijke bevolking. Het is Tally die de vrede tussen al die mensen probeert te bewaren. Tot zij het ook niet langer aankan en zonder bericht vertrekt.

Broeierig

Susan Crandall vertelt op meeslepende wijze het verhaal van een jong meisje verstrikt in een hopeloze situatie waar ze toch steeds het beste van probeert te maken. De broeierige sfeer die zowel in het gezin als in het stadje heerst, de botsing tussen lang geleden en heden, tussen kinderverdriet en volwassen begrip, dat zijn de kernwoorden voor deze uitstekende roman.

‘Uit het zuiden’ van Carine Crutzen

Het is net na het overlijden van haar moeder dat actrice Carine Crutzen in haar geboortestad  ‘De Kersentuin’ van Tsjechov speelt. In de laatste scene van het stuk neemt ze op het toneel met haar collega als broer en zus afscheid van het ouderlijk huis. Het moment grijpt haar aan, het lijkt zo veel op haar werkelijke leven. Ook haar beide ouders zijn nu overleden. De komende twee weken zal ze hun appartement leeghalen. Al hun bezittingen gaan door haar handen, alles roept herinneringen op. Als de laatste spullen verdeeld of ingepakt zijn sluit Carine het appartement af en vertrekt in de auto van haar moeder naar huis.

Alarmstand

De laatste tien, twaalf jaar zijn zwaar geweest voor Carine.  Vader had met Parkinson een nare ziektegeschiedenis, na zijn overlijden duurt het niet lang voor moeder ook ziek wordt.  Carine stond voortdurend in de alarmstand, als er weer iets aan de hand was 200 kilometer rijden, soms voor niets, meestal om wat langer te moeten blijven.  Nu ze er niet meer zijn voelt het ook als een opluchting. Maar ze mist ze ook zo erg.  

Dubbele gevoelens.  Beelden, geuren, zinnen van vroeger buitelen over elkaar heen.  Ze besluit het op papier te zetten, zo afstand te nemen en af te ronden. Ze vertrekt voor een tijd naar Zuid-Limburg, alleen. Zo kan ze haar herinneringen verwerken en haar kind-zijn afronden: “Herinneringen van een dochter die opgroeide in het zuiden, met een moeder die trouwde met een weduwnaar met kind”.  

Eerlijk

Carine is heel eerlijk over haar gevoelens, alles wat ze schrijft voelt authentiek aan. Ook zichzelf ontziet ze niet. Gevangen tussen gezin, werk, ouders,  heeft ze vaak heel negatief over zaken gedacht. Dat geluid laat ze ook horen. Ook de wanhoop als het allemaal niet lukt, of de blijdschap over een mooi moment. Zo ontrafelt ze haar jeugd, haar volwassen worden en de periode dat ze voor haar vader en moeder soms meer ouder dan kind is.  Ze neemt je mee in korte, stevige zinnen, soms bijna staccato. Korte hoofdstukjes, hooguit drie of vier bladzijden lang. Elk woord is raak, er staat geen enkele overbodige letter in het boek. Een heerlijk boek met veel stof om over na te denken. Zeker herkenbaar als je in dezelfde fase van het leven verkeert.