De privédetective’ van Herma Kluin

Detectives en thrillers zijn mateloos populair deze dagen. Een spannend verhaal, een dader, een speurneus of een hoofdpersoon die toevallig een misdaad op het spoor komt. En meestal met een bevredigende afloop, de dader wordt gepakt. Hoe anders gaat het in de praktijk van een echte privédetective. Herma Kluin weet er alles van. Sinds 2017 beoefent ze het vak, met vallen en opstaan en veel hulp van collega’s weet ze een bloeiende zaak op te bouwen. Aan de hand van een vijftiental zaken doet ze uit de doeken hoe het er in werkelijkheid aan toegaat. 

Dure cadeaus

Neem de zaak van de escortdame. Collega Ben roept Herma’s hulp in bij een precaire zaak. De niet onbemiddelde Guus is een relatie met een escortdame begonnen. Hij overlaadt haar met dure cadeaus en neemt haar mee op een exclusieve vakantie. Zij gedraagt zich steeds meer afhoudend, het is duidelijk dat ze er geen zin meer in heeft. En nu wil Guus zijn dure cadeaus terug. Gaat hem dat met behulp van de privédetective lukken? Of is het, eens gegeven blijft gegeven? Het wordt een zaak met een bijzondere afloop. 

Dief ontmaskeren

In Duitsland bewoont Graaf G. in zijn eentje een enorm kasteel. Er komt binnenkort weer een restauratie aan. De vorige keer dat de Nederlandse restaurateur Dave in het kasteel aan het werk was, zijn er kostbare spullen verdwenen. De Graaf wil daarom tijdens de komende restauratie met behulp van een privédetective de dief ontmaskeren. Er komt een observatieteam, er worden camera’s geplaatst, Herma en collega’s zitten tien dagen eindeloos naar de beelden te turen. Gaat Dave weer in de fout? Of is er iets anders loos?  

Saai

De klus in Duitsland laat overduidelijk zien hoe saai sommige opdrachten zijn. Geen spannende achtervolgingen, geen heterdaadjes en vaak ook nog eens geen goede afloop. Toch is het werk zeker interessant te noemen, geen dag is hetzelfde. Echtscheiding, ouderverstoting, stalking, vermissing, moord, aanranding en verkrachting, het komt allemaal voorbij. De uitleg van zaak technische termen en wettelijke kaders, de opbouw van de zaken, het samenwerken met concullega’s, dat alles komt aan bod. Bovendien geeft de inleiding een goed beeld van de opleiding tot particulier onderzoeker. Dat maakt ‘De privédetective’ een interessant boek dat het werk van de moderne privédetective recht doet.

'Zarafa’ van Barbara Rottiers

De giraf Zarafa is een geschenk van de Pasja van Egypte aan de koning van Frankrijk, Karel X. De Fransen hebben in het begin van de negentiende eeuw een fascinatie voor Egypte. Napoleon is één van de aanjagers voor deze adoratie.  Er zijn veel opgravingen van oude tempels en graftombes, de sfinx van Gizeh wordt gevonden en de hiërogliefen worden eindelijk ontcijferd. Door zijn oorlogszuchtige beleid was de Pasja in ongenade gevallen bij de koning. Om dat te veranderen bedacht hij een kostbaar en zeer bijzonder cadeau: een giraf. 

Regenjas en schoenen

Eerst moest het beest nog gevangen worden, in Soedan. Het was nog een kalf, werd bij de moeder weggehaald die daarna doodgestoken werd. Langs de Nijl ging het richting Alexandrië, daarna op de boot naar Marseille en vervolgens weken in quarantaine vanwege de pest.  Aansterken en acclimatiseren in de stad zelf, waarna een voettocht naar Parijs volgt. De Fransen zijn stapelgek op het dier. Overal lopen dorpsbewoners en stedelingen te hoop om dit extravagante dier te bewonderen, ze wordt als een rockster onthaald.  Zarafa wordt goed verzorgd, ze krijgt zelfs een regenjas en schoenen om haar tegen het weer in Frankrijk te beschermen. Uit Egypte zijn Hassan en Atir meegekomen, hun inzet komt goed van pas. Vooral Atir kan prima met haar overweg en weet wat een giraf graag eet en hoe gevoelig ze is. Na aankomst in Parijs leeft Zarafa nog achttien jaar, uitzonderlijk lang voor een giraf in gevangenschap. 

Charme

Barbara Rottiers heeft een prachtig concept gevonden om dit verhaal te vertellen. Zo is zijzelf aan het woord maar neemt Zarafa de hoofdmoot voor haar rekening. Daarnaast is er Pieter, dierverzorger van de giraffes in een dierentuin in West-Vlaanderen die alles over de dieren weet. Wordt er geciteerd uit het dagboek dat Hassan bijhield, zijn er brieven, interviews en grappige opmerkingen. Maar bovenal zijn er haar illustraties, lief, zacht, komisch, zij onderstrepen het verhaal niet alleen maar zijn bijna een verhaal op zich. Rottiers is een Vlaamse, haar taalgebruik is navenant. Een enkele lezer kan zich daar mogelijk aan storen, voor velen zal het dit boek echter extra charme geven. 

Zarafa was al eens eerder hoofdpersoon in het boek ‘Kom Atir, kom” van Agnita de Ranitz. Klik hier voor die aflevering van Boek van de Week in 2020.

‘Wat kom jij hier doen?’ van Huub Keijbets

De opvang van asielzoekers en gevluchte Oekraïners is een heet hangijzer in veel plaatsen in Nederland. De hartverwarmende acties in Lemelerveld en Ommen waar de handen uit de mouwen worden gestoken vinden lang niet overal navolging. Maar hoe gaat dat nu precies in zijn werk. Wat doen COA en IND. Wat zijn hun criteria? Huub Keijbets werkte van 2001-2021 als vrijwilliger met vluchtelingen, asielzoekers en illegalen. Niet alleen zijn eigen impressies deelt hij met de lezer, met een kort overzicht van de opvang door de jaren heen maakt hij duidelijk hoe en waarom de opvang er is. 

Verblijfsvergunning

De eerste tien jaar werkt hij met mensen die al een verblijfsvergunning hebben. Samen met de beroepskrachten van Vluchtelingenwerk Nederland helpt hij ze op weg. Allereerst met huisvesting, het inrichten van een woning, aanvragen uitkering, het krijgen van een zorgverzekering, afsluiten contract energieleverancier. “Een lange mars door de Nederlandse bureaucratie”, aldus Keijbets. 

Surplace

De laatste tien jaar zijn het vooral de illegalen die hij bijstaat. Asielzoekers wier verzoek is afgewezenen en daarom illegaal zijn. Omdat het vluchtverhaal niet consistent was. Omdat er sprake zou zijn van een ‘surplace’ bekering van het geloof dan wel van de seksuele voorkeur. Met andere woorden, de aanvrager geeft alleen maar voor bekeerd te zijn omdat hij weet dat hij in zijn land van herkomst daarvoor vervolgd zou worden. Omdat de aanvrager niet de datum kan noemen waarop zijn ouders vermoord zijn. Dat hoor je toch te weten. Er lijkt sprake van willekeur, de aanvrager is zich er bovendien niet van bewust dat de IND'er die tegenover hem zit een geroutineerde interviewer is. 

Zieke vader

Soms is het heel terecht dat een aanvraag afgewezen wordt. Veiligelanders of jonge asielzoekers die door hun ouders gestuurd zijn om de weg voor de familie vrij te maken. Soms ook komt Keijbets erachter dat hij voorgelogen is. Dat iemand naar zijn zieke vader gaat terwijl die al vermoord was. Het schrijnendst zijn echter de werkelijke vluchtverhalen, hoe wreed en verdrietig is het om voor je veiligheid je eigen land te moeten ontvluchten. 

Keijbets verduidelijkt, maakt kritische kanttekeningen, verbaast en verwondert zich en is in een aantal gevallen gewoon boos over de gang van zaken. Het boek is al met al een verhelderend kijkje over de achterkant van de opvang waar we vaak geen weet van hebben.

‘Even bijkomen (van mijn gezin) van Eva Lohmann

Eva Lohmann rekent zichzelf tot de introverte mensen. Volwassenen en kinderen die niet graag op de voorgrond staan. Die uitstekend zichzelf kunnen vermaken, zeer geconcentreerd en lang met één onderwerp bezig kunnen zijn en zich in gezelschap snel ondergesneeuwd voelen. In haar beleving is de huidige wereld vooral ingesteld op extraverten. Een kind moet zich onderscheiden, goede cijfers halen, zich kunnen presenteren, zowel in sport als op school! 

Drukke verjaardag

De extraverte wereld is dodelijk vermoeiend voor de introverten. Een kinderfeestje kan een ramp zijn, bij al die drukte voelt een introvert kind zich absoluut niet goed. Het ziet er mogelijk zo erg tegenop dat het helemaal niet wil gaan. Hoe kun je zo’n kind toch mee laten doen. Lohmann geeft tips: door te zeggen dat alleen een cadeautje brengen ook okay is. Afspreken dat het kind even kan bellen als het teveel wordt, het eerder op te halen. En vooral ook van tevoren contact opnemen met de ouders van de jarige en uitleggen hoe jouw introverte kind met een verjaardag omgaat. 

Wegkruipen

Hoe kan een introvert kind het beste gedijen in de klas? Niet door achterin weg te kruipen. Ga vooraan zitten zegt Lohmann. Als je dan een keer je vinger opsteekt om wat te zeggen zijn er geen twintig hoofden die zich omdraaien en jou verwachtingsvol aankijken. Zo staan er tig tips om begrip te kweken voor je introverte kind. Lohmann zelf is door schade en schande wijs geworden. 

Rust en tijd voor jezelf

Hoe kun je als introverte volwassene voor jezelf opkomen. Het allerbelangrijkste je grenzen aan te geven. Je zult eerder vermoeid zijn door een druk gezelschap. Of door je drukke gezin. Of door de drukke decembermaand. Geef aan dat je tijd nodig hebt om tot rust te komen. Geef aan dat je die drukte niet trekt. Geef aan dat je dingen op jouw manier wil doen. Dat is best ingewikkeld voor iemand die introvert is, Toch is dat de manier: treed mensen vriendelijk tegemoet, maak oogcontact en vertel wat je nodig hebt: rust en tijd voor jezelf. 

Lohmann houdt een pleidooi voor de introverte mens, klein en groot, geeft tips, behandelt voorbeelden. Een boek niet alleen voor introverten maar vooral voor die anderen die introversie niet zo goed begrijpen.

‘Briljante planten’ van Geert-Jan Roebers en Margot Westermann

‘Ga je weleens de natuur in? Naar de duinen of naar het bos? Geef maar toe dat valt vaak tegen”. Zo begint dit bijzondere plantenboek. Voordeel van de planten is dat je ze veelvuldig aantreft. Ze verschuilen zich niet, je ziet ze vaker dan konijnen, egels, herten, hermelijnen of vogels. Daarom alleen al zijn planten razend interessant. Een plant is veel meer dan een beeldschoon, gewoon of onooglijk uiterlijk.   

Bladgroen

De eerste vraag in het boek is: ‘wat is een plant (of boom)’? Een plant is een plant, een boom is een boom, als hij bladgroen heeft. Het spul dat de bladeren hun kleur geeft. Het vangt licht op en slaat de energie daarvan op. Het is als het ware een zonnepaneel met een eigen accu. Daar kunnen we nog veel van leren. 

Samenwerken

Planten en bomen hebben al een lange carrière. 140 miljoen jaar geleden was er de eerste bloem. Daarmee vergeleken is de mens nog maar een groentje. Planten hebben ook vrienden. Andere planten waar ze mee samenwerken. Dieren die helpen bij de bestuiving. Of die zaden eten en ze weer uitpoepen. Daar moeten planten wel wat voor doen. Bijvoorbeeld lekker ruiken of smaken. Zodat de juiste dieren aangetrokken worden.   

Mijlenver

Planten en bomen kunnen de aanval zoeken, anderen zijn goed in de verdediging. Er zijn survivors die heel lang kunnen onderduiken. Ze kunnen reislustig zijn, kokosnoten kunnen zelfs mijlenver over zee reizen. Wat we eigenlijk heel goed moeten onthouden over planten en bomen is dat we veel van ze kunnen leren, dat we ze broodnodig hebben, dat we van ze kunnen genieten, en dat ze geniaal zijn. 

Humoristisch

‘Briljante planten’ is niet het zoveelste plantenboek met mooie foto’s. De illustraties van Margot Westermann zijn geweldig maar niet altijd geheel natuurgetrouw. Het boek is in drie grote delen opgesplitst die elk met een soort stilleven beginnen, prachtig. Daarna gaat ze los met grappige en humoristische illustraties die de net zo gevatte als zeer begrijpelijke tekst volgen. Het boek is een lust voor het oog, je hoeft het niet van a tot z te lezen, elke keer een stukje dat je aanspreekt kan ook heel goed. De bioloog Geert-Jan Roebers heeft al tig publicaties op zijn naam die allemaal met de natuur te maken hebben. 

‘Nu ga ik er eens op uit: wandeldagboeken 1884-1898’ van Jac. P. Thijsse, bezorgd door Marga Coesèl

Vrijwel iedereen van de oudere generaties kent wel werk van Jac. P. Thijsse. Van de Verkadealbums of één van zijn talrijke andere publicaties. Natuurkenner pur sang, voorvechter van natuurbescherming, wandelaar en dagboekschrijver. Maar van de eerste dagboeken was weinig bekend. Marga Coesèl ontsluit ze op schitterende wijze. 

Derde klas
Thijsse, geboren in 1865 als derde zoon in een redelijk welvarend gezin, mag op zijn vijfde naar de lagere school. Lezen en schrijven kan hij dan al. Op de eerste dag wordt hij gelijk bevorderd naar klas twee en aan het eind van diezelfde dag zit hij in de derde klas. Een heel intelligent kind met veel belangstelling voor de natuur. Zowel in zijn geboorteplaats Maastricht als in de latere woonplaatsen Grave en Woerden is hij altijd buiten te vinden. 

Kennis der Natuur
Omdat Jak, zo wordt hij thuis genoemd, zo kien is verhuist het gezin naar Amsterdam. Daar gaat hij naar de middelbare en later naar de kweekschool. Maar geen enkele school onderwijst hem in kennis der natuur. Terwijl hij daar zo gek op is. Hij neemt zich voor daar verandering in te brengen. Een docent raadt hem aan eropuit te trekken en een dagboekje bij te houden. Dat is het begin van zijn leven in dienst van en als voorvechter van de natuur. Is begin twintigste eeuw grondlegger van Natuurmonumenten, redt het Naardermeer van de ondergang als de vuilnisbelt van Amsterdam. 

In de eerste jaren wandelt hij vooral rond Amsterdam waar hij als leerkracht werkt. Hij trekt daarna naar Texel waar hij hoofd der school is. Texel is een waar natuurparadijs. Toch blijft Amsterdam trekken, hij keert er terug en zijn carrière neemt met zijn aanstelling bij Verkade een ware vogelvlucht. 

Bladerboek
Met het prachtige boek van Marga Coesèl worden de eerste wandeldagboeken ontsloten. Het heeft heel wat speurwerk gekost om alle teksten, foto’s en illustraties bij elkaar te vinden. De illustraties bijvoorbeeld komen allemaal uit werken die Thijsse met meerdere illustratoren maakte. Waaronder die van E. Heimans met wie hij de reeks ‘Van vlinders, bloemen en vogels’ uitbracht. Ook maakte hij zelf tekeningetjes, zwart-wit met een eigen signatuur. Een aantal voortreffelijk registers en een literatuurlijst maken dit boek extra toegankelijk. Een prachtig boek voor iedereen die in Thijsse geïnteresseerd is en een heerlijk bladerboek voor wie natuurbehoud nauw aan het hart ligt.

‘Er is er hier maar één de baas!: de ontspoorde macht van Gerard Sanderink

Gerard Sanderink was altijd al een opmerkelijke ondernemer. Wat de buitenwereld van hem zag was dat hij in de jaren tachtig en negentig groot werd in de ICT, graag bijna failliete bedrijven overnam en een eigenzinnig karakter had. Vooral in Twente werd publicitair redelijk veel aandacht aan hem besteed. Dat alles komt in een stroomversnelling als hij in 2018 zijn vriendin Brigitte van Egten aan de kant zet en in zee gaat met Rian van Rijbroek. Zij is een zelfbenoemd cyberexpert, beweert als hacker gewerkt te hebben en schrijft samen met oud-minister Willem Vermeend een boek. 

Fantast
Na een uitzending van Nieuwsuur valt ze door de mand, heel ICT  Nederland weet dat ze een fantast is. Maar Gerard Sanderink blijft onvoorwaardelijk in haar geloven. Dat ze eerder al twee ondernemers ten gronde gericht heeft dringt niet tot hem door. Nu hij met Van Rijbroek is, richt Sanderink zijn pijlen op zijn ex-vriendin Van Egten. Rechtszaak na rechtszaak wordt aangespannen, dwangsommen die de rechter hem oplegt weigert hij te betalen, vonnissen legt hij naast zich neer, niets brengt hem van zijn standpunt dat zijn ex hem heeft bedrogen. 

Grillen
Dat alles kan je nog met een glimlach aanschouwen totdat je bedenkt dat Sanderink de eigenaar is van drie enorm grote bedrijven. Centric heeft overheidsdiensten en De Nederlandse Bank als klant. Klanten met zeer gevoelige informatie. Er werken 3700 mensen. Strukton is een bouwgigant en de grootste in rail-infra. Oranjewoud is een ingenieursbureau met 8000 werknemers. Deze grote bedrijven, samen met nog een aantal kleinere, zijn afhankelijk van de grillen van Sanderink. 

‘Wat nu weer’!
Angelique Kunst werkt op de economieredactie van Dagblad Tubantia. Zij kende Sanderink al van voor 2018, Tubantia had al verscheidene interviews met hem gedaan. Met het begin van de rechtszaken wordt haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze duikt dieper en dieper in de zaak Sanderink. Werkt samen met Follow the Money, Financieel Dagblad en Brabants Dagblad. Haalt de onderste steen boven. Met als resultaat dit boek dat leest als een detective. Niet een ‘who dun it’, dat is wel bekend.  Meer van ‘wat nu weer’! En het verhaal is nog lang niet af, er lopen alweer nieuwe rechtszaken, we zullen nog veel over Sanderink horen.  Naast het boek is er ook een podcast, ook zeer de moeite van het beluisteren waard.

‘Het kan ook nooit normaal’ van Lieke Hester

Lieke Hester is hoofdagent bij politiebureau Burgwallen in Amsterdam. Veel van wat ze meemaakt schrijft ze in een blog van zich af. Na enig aandringen van haar omgeving is er nu ook een boek verschenen waarin ze over bijzondere voorvallen uit haar carrière van surveillant tot hoofdagent vertelt. Haar taalgebruik is echt Amsterdams, soms heel plat maar altijd recht voor zijn raap. Bij elk hoofdstuk staat in welke functie ze op dat moment werkt. Verder is er in geval van zelfdoding of huiselijk geweld een trigger opgenomen aan het begin van het hoofdstuk. Mocht het de lezer benauwen iets dergelijks te lezen, kan dat hoofdstuk gewoon overgeslagen worden.

Gorigheid
Je krijgt al snel door dat het leven van een agent in Amsterdam nogal hectisch kan zijn. Lieke heeft dat ook het liefst, liever een achtervolging dan een saaie dag. Eens in de zoveel tijd moet ze verplicht een half jaar administratief werk bij de recherche doen. Dat heeft absoluut niet haar voorkeur, toch leert ze daar ook veel. Ook de diensten in het cellencentrum zijn niet altijd leuk. Een zeurende arrestant met kiespijn. Lieke is zo aardig paracetamol voor hem te halen, ze weet hoe naar kiespijn kan zijn. En als dank een bekertje gorigheid over je heen krijgen. 

Pineut
Een scooterrijder achtervolgen, een jonge jongen. Doodsbang voor de politie maar vooral voor zijn vader. Had een bon voor rijden zonder rijbewijs kunnen krijgen, nu is hij echt de pineut. Op de fiets patrouilleren en door een bouwvakker bij een ‘dode’ man geroepen worden. Een dode die toch iets minder dood blijkt te zijn dan gedacht. Toch zijn het niet deze gebeurtenissen die de hoofdmoot van het boek zijn. De slechtnieuwsgesprekken maken indruk, de reanimaties, de slachtoffers van huiselijk geweld, de (bijna) zelfdodingen en niet te vergeten het incident waarbij ze zelf slachtoffer wordt van geweld. 

Foute grappen
Lieke Hester geeft een inkijk in het gevarieerde werk van een politieagent. Beeldend, je krijgt het gevoel echt met haar mee te lopen. Empathisch, voor veel mensen kan ze begrip opbrengen. Niet oordelend, zo probeert ze door het leven te gaan. Dat dat wel eens mislukt is heel begrijpelijk. En de foute grappen, ook dat snap je als lezer. ‘Het kan ook nooit normaal’!! Wie meer van Lieke Hester wil lezen kan terecht op https://liekeschrijft.amsterdam/.

‘Supergroen: helden en schurken van het voedselbos’ van Thijs Goverde

Volgende week woensdag begint de Kinderboekenweek 2022. Het thema is ‘Gi-ga-groen!’. ‘Supergroen’ is één van de boeken die speciaal voor de Kinderboekenweek is geschreven. Thijs Goverde is in Nijmegen betrokken bij de totstandkoming van een voedselbos. Zijn ervaring met planten, bomen en dieren die hij daar opdeed heeft hij omgezet in kostelijke verhalen. 

Boosaardig

Neem nou de boterbloem. Dat lieve plantje met van die schattige bloemetjes. Die alle Hollandse weiden zo mooi bespikkelt. Die blijkt vreselijk boosaardig te zijn. Het is een egoïst, denkt alleen aan zichzelf, is giftig voor alles en iedereen, haalt geen stikstof uit de lucht en doodt alle bodemleven. Zelfs het stuifmeel is giftig. Met zijn uitlopers bezet hij zoveel mogelijk grond. Het is ronduit een superschurk. 

Wortels
Maar er zijn ook superhelden in de natuur. Het duizendblad bijvoorbeeld is heel handig om in je voedselbos te hebben. Het verjaagt de slakken, verstikt onkruid, kan wonden genezen en zweefvliegjes zijn er dol op. Bovendien kan je het eten. De paardenbloem is ook zo’n type. Met zijn lange wortels helpt hij andere planten. Hij doorboort dikke lagen grond waar een andere plant geen kans zou maken. Maar nu wel, nu de paardenbloem de weg gebaand heeft. Hoe dom zijn wij om de paardenbloem weg te halen. Het is een held, een echte. 

Biologieboek
Zo worden verschillende planten besproken, de brandnetel, de distel, Jakobskruiskruid, huislook, de linde, riet, zevenblad en wilg passeren de revue. Van de laatste weet Goverde een hut te maken, groot en bloeiend in het voorjaar. Ook de schimmels, fruit, koolstof, stikstof en Co2 komen langs. Vaak verrassend, Goverde dicht de planten menselijke karaktertrekken toe waardoor je de eigenschappen veel beter onthoudt dan wanneer je een biologieboek zou doorspitten. 

Ridderverhaal
Waar kun je dit boek voor gebruiken? Allereerst om cadeau te geven aan een kind of volwassene. Want ook voor de laatste categorie lezers is het een geschikt boek om met een dikke glimlach door te lezen. Als voorleesboek, in de klas, in de opvang of thuis.  Goverde weet iets abstracts als een voedselbos met al zijn helden en schurken tot leven te wekken. Alsof het een spannend ridderverhaal is, een stijl waarbij hij zich helemaal thuis voelt. De illustraties van Saskia Heijmans zijn erg grappig en passen uitstekend bij de tekst.

‘The Green Life: het woonboek voor een bewuster leven’ van Marion Hellweg en Frederike Treu

Overal hoor en lees je over duurzaamheid. Maar wat kun je er zelf aan doen om duurzamer door het leven te gaan. Hoe pas je het toe in je eigen huis? Dat is de vraag die Marion Hellweg aan de lezer voorlegt. Wat kun je doen om je huis en huishouden duurzamer te maken. Wel, hoe jouw visie op wonen er ook uitziet, of je huis je persoonlijkheid moet weerspiegelen of dat je liever functioneel woont, iedereen kan iets aan duurzaamheid doen. 

Sfeervol
Dat hoeft volgens Hellweg niet drastisch te zijn. Belangrijk is dat je bij aankoop van spullen nadenkt of iets echt nodig is en of het duurzaam is. Bij de productie van het boek geven de samenstellers het goede voorbeeld: er is gebruik gemaakt van FSC-gecertificeerd papier en zijn geen lakken, folies of lamineerlagen gebruikt. Is het boek daardoor saai en suf geworden? Allerminst, de foto’s glimmen weliswaar niet maar zijn heel mooi, rustig en sfeervol. De teksten zijn ter zake en kort, er zijn veel tips en nergens wordt met een vermanend vingertje gezwaaid. 

Eigen stijl
Als voorbeeld worden de huizen van zes gezinnen besproken. Elk met een eigen invalshoek: een plattelandshuis, een huis vol zelfgemaakte en hergebruikte spullen, een huis dicht bij de natuur, een na een brand herbouwd huis, een oriëntaalse mix en een vintage huis. Elk een eigen stijl, maar ook allemaal ingericht in het kader van duurzaamheid. Daarna komen de verschillende kamers in een huis aan de beurt en wordt er afgesloten met een overzicht aan gebruikte materialen. 

Binnenklimaat
Hellweg heeft een heerlijk boek samengesteld, het showt veel mooie en duurzame materialen. Veel lichte houtsoorten, rustige en zachte kleuren, mooie decoraties. Maar ook: kijk bij alles hoe duurzaam het is. Volg niet elke woontrend, vogel uit wat echt bij jou en je gezin past, probeer plastic en kunststoffen te mijden, kijk hoe recyclebaar alles is. Ook upcycling, slow living en zero waste zijn belangrijk volgens Hellweg. Een gezond binnenklimaat met planten vervolmaakt de inrichting. Het boek eindigt met een materialengids en een overzicht van leveranciers van duurzame producten.  Ook al ben je niet echt op zoek naar duurzaamheid voor je huis, laat je dan niet afschrikken door de titel, het is sowieso de moeite waard het boek eens door te kijken. 

‘Ineens hadden ze een man voor mij…’ van Safikan Goelamhaider

Safikan Goelamhaider groeit in de zestiger jaren op in een Hindoestaans gezin in Suriname. Haar ouders zijn moslim, de twaalf kinderen waarvan Safikan de zevende is zijn wat losser. Haar vader is in eerste instantie nogal vooruitstrevend. De oudste dochters doen een goede opleiding en leven het leven zoals zij dat zelf willen. Maar voor Safikan loopt het allemaal anders. Zij wordt uitgehuwelijkt aan een Hindoestaanse man, hij woont in Nederland en hij en zijn broers hebben geen beste reputatie. Safikans vader komt daar te laat achter, ze trouwt en haar echtgenoot vertrekt gelijk weer naar Amsterdam. Zelf volgt ze een week later. 

Schiphol
Ze is zeventien jaar, kent weinig of niets van de wereld, wil ook helemaal niet getrouwd zijn. De vlucht van Paramaribo naar Nederland vindt ze een verschrikking. Het vliegtuig zit afgeladen vol, de grote uittocht in verband met de aanstaande onafhankelijkheid van Suriname is begonnen. Op Schiphol is er niemand voor haar in de aankomsthal. Niet haar broers of zussen die al in Nederland studeren. En ook niet haar schoonfamilie. Buiten staan die echter op haar te wachten. Het liefst zou ze vluchten maar ze nemen haar mee in bus en tram en droppen haar in een huis waarvan de kamers verhuurd worden. Allen vertrekken, ook haar echtgenoot. Safikan staat er alleen voor. 

Douche
Het is oktober, haar kleding is niet berekend op de herfst en winter. Er is geen douche in huis, vreselijk vindt ze dat, in Suriname douchte ze elke dag. Ze voelt zich met de dag viezer worden. Haar echtgenoot laat zich niet zien, gelukkig maar want ze moet niets van hem hebben. Heel vaak belt ze met haar vader, die wil dat ze weer naar huis komt. Maar dat wil Safikan ook niet. Wat wil ze wel? Hoe kan ze het volhouden in dit koude kikkerland. Hoe komt ze van haar man af? Hoe wordt ze weer gelukkig! 

Waar gebeurd
Dit waar gebeurde verhaal vertelt van de moeilijke start van Safikan in Nederland. Maar ook de geschiedenis van Safikans familie, van haar gelukkige jeugd in Billiton en het grote contrast met Nederland. Het heeft haar jaren gekost alles op papier te zetten. Een  egodocument van een intelligente doorzetter. Ze is nu gehuwd met de man van haar keuze en heeft twee kinderen en een kleinkind.

‘Kasper: achtbaan op losse schroeven’ van Jeroen van Veen

Jeroen van Veen is de vader van Kasper. Als Kasper net anderhalf is wordt er bij hem een hersentumor geconstateerd. Acht centimeter groot. Kaspers kansen op genezing lijken nihil, maar verlenging zit er misschien wel in. Met allerlei verschillende chemo’s wordt de tumor bestreden. Het is als schieten met een hagelgeweer op een mug, hopen dat één van de chemo’s wat zal gaan doen. Na tien weken is er een nieuwe MRI scan, helaas geen goed nieuws. Toch wordt er doorgezet, Kasper komt in een lang traject terecht. 

Ontwricht
Het is niet alleen voor Kasper een lijdensweg, het hele gezin raakt ontwricht. Jeroens vrouw Charlotte is op het moment van de eerste diagnose zes maanden zwanger. Na eenenveertig weken wordt zusje Doris geboren. Hoe kun je nog blij zijn met de geboorte van dit mooie vrolijke meisje terwijl je weet dat je andere kind doodziek is? Grote broer Brent is ook  van de leg. Hij snapt al wel een beetje wat er speelt maar is te jong om alles te begrijpen. Kasper staat in het middelpunt van al hun doen en laten. 

Protonen
Het uiteindelijke doel is bestraling. Daarvoor moet Kasper drie zijn, eerder kan het niet. Jeroen, auteur, kunstenaar en creatief, heeft bij de eerste diagnose ontslag genomen. Het is de beste beslissing die hij heeft kunnen nemen: voor Kasper zorgen. Charlotte blijft werken, van één salaris kunnen ze ook prima rondkomen. Jeroen is dus ook degene die overal met Kasper vanuit Amsterdam naartoe gaat. Naar het AMC en naar het Prinses Maxima Centrum in Utrecht. En als Kasper drie is zes weken lang naar Groningen voor de protonenbestraling. 

Levenslustig
Het is niet moeilijk om met Kasper op pad te gaan. Hij is meestal heel vrolijk, kien voor zijn leeftijd, maakt makkelijk contact, kletst met iedereen, is levenslustig en soms heel boos of verdrietig. Ook dan is er begrip. Hij is de lieveling van veel behandelaars. 

Spoiler alert
Jeroen houdt het dankzij Kasper zelf ook lang vol. Als er duizend dagen voorbij zijn besluit Jeroen al de verhalen rond het ziekteproces te verwerken in een boek. In korte hoofdstukjes leef je met hem en Kasper mee. Je gaat van Kasper houden, het is zo’n vrolijk en aandoenlijk kind. Je hoopt dat het goed af zal lopen, maar helaas, Kasper redt het niet.

‘Hoe maak je alles glutenvrij’ van Becky Excell

Er zijn steeds meer mensen die glutenvrij willen of moeten eten. Er zijn daarom ook steeds meer glutenvrije producten te koop. Vaak aan de prijzige kant, het kost blijkbaar veel moeite en geld om iets uit een product te halen. Becky Excell kreeg twaalf jaar geleden te horen dat ze last heeft van het prikkelbaredarmsyndroom (PDS). Al de heerlijke dingen die ze zo graag at kwamen op de verboden lijst te staan. Ze nam er geen genoegen mee en ging op ontdekkingstocht in glutenvrijland. Haar bucket list bevatte 100 gerechten, van brood tot gebak, van huiselijke recepten tot afhaaletenswaren als chinees en curry. Als ze die nu eens makkelijk en glutenvrij zou kunnen maken! Dan hoefde ze niets meer van haar favoriete gerechten te missen. 

Stoomcursus
Het boek begint met een stoomcursus glutenvrij koken, gevolgd door glutenvrije ingrediënten en vervangers uit de voorraadkast. Er is een onontbeerlijke legenda waar bij elk gerecht aangegeven wordt dat het behalve glutenvrij ook vegetarisch, vegan, zuivelvrij, lactosevrij, lactosearm of FODMAP-arm is. Dat laatste is voor mensen met PDS. In het hoofdstuk van de basis ingrediënten verschillende deegsoorten, pasta, mie, jus, zelfrijzend bakmeel, bloem en custard. Duidelijke aanwijzingen voor bereiding (die echt makkelijk is) maar ook voor het bewaren. Alles apart zetten, duidelijke labels, ervoor zorgen er geen kruisbestuiving is, Excell blijft het benadrukken. 

Bakken maar!
En dan: bakken maar! Te beginnen met brood, ontbijt en brunch. Bijvoorbeeld boerenbrood, bolletjes met kaas of Franse baguettes. Dan volgen de voorgerechten en snacks als spare ribs, Yorkshire pudding of vleespasteitjes. Via de afhaalrecepten, de huiselijke gerechten en het gebak belanden we bij de desserts. Rijk gevulde eclairs, een romige citroentaart, een trifle zoals tante Caroly die maakte, en als uitsmijter een lemon curd. Om je vingers bij af te likken. 

Regie
Een heerlijk kookboek, niet alleen om de recepten, ook de toon van Excell is bemoedigend. Als ervaringsdeskundige deelt ze haar tips en trucs, promoot ze het zelf maken van basis ingrediënten en geeft zo een medelotgenoot het gevoel zelf weer de regie over het eetpatroon te krijgen. Dat is misschien wel de grootste winst van dit fijne kookboek. 

‘Van landschap naar tuin: Nederland als inspiratiebron voor het maken van tuinen’ van Noel Kingsbury en Maayke de Ridder

Een nog betere ondertitel voor dit boek zou zijn: hoe een Engelsman tegen de Nederlandse tuinarchitectuur aankijkt. En hoe wij door zijn ogen naar ons landschap en onze tuinen meekijken. Verfrissend is dat. Dat iemand je wijst op bijzondere zaken die we zo vanzelfsprekend vinden. 

Zand en heide
Na een uitgebreide introductie waarin de ontstaansgeschiedenis van Nederland een voorname plaats inneemt, begint Kingsbury met zee en duinen. Allereerst verwondert hij zich over het feit dat je in Nederland niet afdaalt naar de zee, nee de zee is op veel plekken zelfs hoger dan het vasteland. De duinen vormen een goede bescherming, er is een bijzondere plantengroei, het is de inspiratie voor de tuinen van Machiel Vlieland.  Door gaan we naar zand en heide, woeste gronden werden ze vroeger genoemd. Ook met een specifieke begroeiing. Hier de tuinen van Frank van der Linden. 

Zo trekken we heel Nederland door. Met eigentijdse tuinen verbonden aan de landschappen die we hebben. De geschiedenis van de tuinarchitectuur wordt niet vergeten. Jac. P. Thijsse, Mien Ruys, Piet Oudolf en de tuinen van Paleis het Loo, ze komen uitgebreid aan bod. De lijnen en beplantingen van veel van de hedendaagse tuin zijn rechtstreeks op één van hen terug te voeren. 

Mien Ruys
De Dutch Wave van Piet Oudolf die de High Line in New York ontwierp heeft de Nederlandse manier van ontwerpen wereldwijd op de kaart gezet. Oudolf, zelf sterk beïnvloed door Mien Ruys die van strakke lijnen hield, heeft zich daaraan ontworsteld. Hij gaat als een kunstenaar te werk, niet langer de slaaf van de middenas is hij trendsetter en aanvoerder van de Nederlandse tuin- en landschapsarchitecten. 

Zonnehoed
Maayke de Ridder nam alle foto’s voor haar rekening. Overzichtsfoto’s, grote landschappen, sfeervolle tuinen, gedetailleerde afbeeldingen van specifieke plantengroepen, wie nog twijfelde weet na het bekijken van de foto’s hoe mooi Nederland is. De foto van zonnehoed na de bloei gezien door een spinnenweb is werkelijk magnifiek. De tuin van Arjan Boekel is een plaatje. De roze en rood-paarse tulpen op de Keukenhof, was je achtertuin maar zo mooi. De koningsvaren bij Luc Engelhard en het reuzenrabarberblad van Nico Kloppenborg.  Wonderschoon gefotografeerd. 

Mankeert er dan niets aan dit prachtige boek? Er is één minpuntje, het lettertype is weliswaar helder en duidelijk maar ook o zo klein. Een leesbril is hier echt nodig.

‘Getekend: sporen van kindermishandeling’ van Gijs Wanders en Herman van Hoogdalem

In elke schoolklas in Nederland zit gemiddeld één kind dat misbruikt of mishandeld wordt. Dat gegeven is schrikbarend. Hoe kun je erachter komen of een kind in die situatie zit? Veel kinderen die het overkomt, houden de mond stijfdicht. Door goed te kijken is het antwoord van Gijs Wanders in het voorwoord van dit indrukwekkende boek.  En als je dan niets ziet, nog beter kijken, luisteren en vertrouwen winnen. De slachtoffers verdienen aandacht. 

Hameeda
Om als mishandeld kind een volwaardig leven op te bouwen is verschrikkelijk moeilijk. Hameeda Lakho weet daar alles van. Zij is de initiatiefneemster van dit boek. Wil hiermee het taboe doorbreken. Geboren in Pakistan werd ze op vierjarige leeftijd samen met haar moeder en twee zusjes door haar vader naar Nederland gehaald. Gelijk bij aankomst ging het al mis, ze waren in de ogen van vader te brutaal. Jarenlange mishandeling volgt, tot een familielid melding maakt en ze in een kindertehuis komt. 

Portretten
Ook Mary-Jane, Cynthia, Yassine, Fouad, Lana, Sabrina, Jurgen en Marjan vertellen hun verhaal. Schrijnende gebeurtenissen die hun levens voor altijd zullen kleuren. Toch hebben ze de moed gehad aan dit project mee te doen. Niet alleen te vertellen wat hen overkomen is. Ook geportretteerd worden. En dat alles in één sessie. Eerst een schets, daarna een portret. Geschilderd door Herman van Hoogdalem. 

Ziel
Mooi zijn de reacties van de geïnterviewden bij het zien van hun beeltenis. Zoals Marjan het verwoordt: ”deze tekening laat zien hoe ik nu in het leven sta. Ik sta sterk in mijn schoenen en durf van me af te bijten, wat vroeger nooit lukte”. En Hameeda: “door de ogen kun je mijn ziel zien. Je ziet iemand die heeft geleden, die van heel ver is gekomen. Tegelijkertijd zie je kracht. Als ik was blijven hangen in het verdriet, was ik nooit geworden wie ik ben vandaag”. 

Moed en kracht
Al met al is ‘Getekend’ een zeer indrukwekkend boek. Het getuigt van moed en kracht van de deelnemers. Een inspiratie voor allen die met hun lot begaan zijn of die hetzelfde lot moesten ondergaan.

‘Kusje erop’ van Tijn Elferink en Rutger Verhoeff

“Bitter in de mond maakt het hart gezond, van op hoge hakken lopen wordt je incontinent, dik zijn is je eigen schuld, het weer is een voorspeller van pijnlijke gewrichten en walnoten zijn goed voor je hersenen”. De auteurs van ‘Kusje erop’ zijn op zoek gegaan naar de waarheid achter deze en 65 andere gezondheidsmythes. Elferink als gezondheidsjournalist en Verhoeff als huisarts. 

Bitter

Om op dat eerste terug te komen, bitter is eigenlijk een waarschuwingssein. Voor planten is het een verdedigingsmechanisme. Je zou dus denken dat het helemaal niet zo gezond is. Toch zijn er bittere planten / vruchten die we zijn gaan waarderen. Zoals cacao, olijfolie en koffie en thee. Die hoge hakken, daar zijn de geleerden nog niet over uit. Er is wel een standsverandering van de voeten die de activiteit van de bekkenbodemspieren zou kunnen veranderen. Maar of dat incontinentie tot gevolg heeft?!

Vierkante ogen
Zo gaan de twee auteurs zeventig mythes langs. Sommige mythes zijn al eeuwen oud, andere een stuk recenter. De vierkante ogen die je van televisiekijken krijgt, is zo’n nieuwe. Veel op een klein scherm turen heeft zeker (negatieve) invloed op het oog. Maar vierkant worden ze er echt niet van. Dik zijn is meestal niet je eigen schuld. Er zijn zoveel factoren die daarbij een rol spelen. Onder andere zelfcontrole. Je hebt pech als die niet goed ontwikkeld is. Toch ben je niet verloren. Met de tips van dit tweetal heb je in elk geval een goed begin. 

Kusje erop
De mythes worden volgens twee vaste patronen beschouwd. Een aantal wordt in één pagina afgedaan, andere krijgen een uitgebreide behandeling. Zoals het kusje erop. Dat hielp altijd, zeker toen we klein waren. Als we groter worden, wordt het vaak vervangen door wrijven. En ook dat helpt. Door op hetzelfde moment een ander gevoel te ervaren wordt de pijn minder. Er zijn drie theorieën hierover, elk even plausibel. 

Elferink en Verhoeff hebben grondig onderzoek gedaan, veel bronnen bestudeerd en ook Dr. Google geconsulteerd. Hoewel de laatste niet erg betrouwbaar is, zo zeggen ze zelf. Een prettige schrijfstijl en een humoristische toon maken ‘Kusje erop’ een plezierig boek om door te nemen.

‘Noem haar naam’ van Jorie Horsthuis

Jorie is een halve tweeling. Haar tweelingzusje is tijdens hun geboorte in 1981 levenloos ter wereld gekomen. Tot ze zes is weet Jorie het niet. Op een dag vertelt haar moeder haar in tranen dat ze de helft van een tweeling is. Omdat Jorie ziet hoeveel verdriet haar moeder daarbij heeft brengt ze het gegeven van tweeling zijn in haar jonge jaren nog nauwelijks ter sprake.  Na de tweeling zijn er al snel twee broertjes geboren, het jonge, drukke gezin wordt opgeslorpt door de dagelijkse bezigheden en het verloren zusje raakt ogenschijnlijk op de achtergrond. In haar tienerjaren verdringt Jorie het bijna maar als volwassene kijkt ze er anders tegenaan. ’Ze gaat op zoek naar een zusje dat er nooit is geweest'. 

Pijnlijk
Allereerst gaat ze het gesprek met haar ouders aan. Pijnlijk vindt ze dat. Ze informeert haar inmiddels volwassen broertjes, de één is positiever dan de ander. Ze gaat zich inlezen, heeft gesprekken met deskundigen op het gebied van doodgeboorte en verlies. Ze neemt contact op met het ziekenhuis waar ze geboren zijn (Hengelo), met de gemeente, met het crematorium. Ze spreekt de gynaecoloog en de vroedvrouw en prijst zich gelukkig dat  beiden haar te woord willen staan. Ondertussen spookt nog steeds de angst van vroeger door haar hoofd,  heb ik mijn zusje in de buik vermoord? 

Naam
Haar zoektocht naar wat er gebeurd is in 1981 en in het gezin waar ze opgegroeid is geeft Jorie niet alleen inzicht in haar eigen gevoelens maar gaat het hele gezin aan. Jorie neemt ze mee op haar pad, haar ouders reageren elk heel anders maar lopen wel samen met Jorie op. De zoektocht brengt verdriet, bezorgdheid, boosheid, opluchting en openheid waar in het verleden het stilzwijgen de overhand had. Uiteindelijk wordt de naam genoemd, de naam van haar tweelingzusje waar ze zo weinig van wist maar die steeds eigener wordt.  Het zusje dat, ook al is ze er nooit fysiek geweest, helemaal bij hen hoort. 

Monumentje
Het is een monumentje voor haar tweelingzusje, dit boek waarin Jorie naar haar op zoek gegaan is. Het verhaal ontroert je, houdt je bezig, roept bewondering op. Bewondering voor de wijze waarop Jorie Horsthuis het thema opgepakt heeft, bewondering voor haar doorzettingsvermogen en de stijl waarin ze het gegoten heeft. Journalistiek , soms zakelijk, kritisch op zichzelf, maar bovenal buitengewoon eerlijk over haar gevoelens die haar zoektocht opriep.

‘Dagboek van een verloskundige’ van Marlies Koers

Marlies Koers is midden twintig als ze in een verloskundigenmaatschap in Deventer stapt. Na haar opleiding heeft ze anderhalf jaar invalwerk gedaan, nu is het tijd voor een vaste stek. Het is wel even wennen, ook eindverantwoordelijk zijn voor de hele gang van zaken. Maar het gaat haar goed af. Wel komt ze doodmoe thuis elke dag. Daar is haar partner Martan die haar opvangt en bij wie ze uit kan razen, huilen, lachen, of net wat ze nodig heeft. 

Passie
Marlies heeft passie voor haar werk. Dat proef je in alle verhalen die ze vertelt. Of het nu gaat over een bevalling in een piepklein oververhit kamertje met aanstaande oma en kraamhulp erbij, over de kraamsuites in het ziekenhuis of de keren dat ze op het nippertje het ziekenhuis halen, onder alle omstandigheden weet ze de moed erin te houden.  Het omgaan met al die verschillende ouders, van de advocaat van de zuid-as ( nothing but the best for our child), tot de bevalling in oosterse relaxte wierooksferen, ook daar haalt ze haar plezier en energie uit. Gebroken nachten en onregelmatige werktijden, ze kan ermee omgaan. Maar het verdriet om een geboorte met fatale afloop, dat gaat niet in de koude kleren zitten. Ook dan moet je de ouders tot steun zijn. 

Duidelijk beeld
In al die verhalen geeft ze tussen neus en lippen door heel veel informatie over zwangerschappen en de begeleiding. Vaktermen legt ze uit, procedures worden helder, de samenwerking met de gynaecologen en andere verloskundigen, je krijgt een duidelijk beeld wat je als verloskundige meemaakt. Wie zwanger is kan veel leren van dit boek. Maar misschien is het dan wel iets teveel van het goede.  Wie erover denkt om de opleiding te gaan doen moet dit boek zeker lezen. En wie al kinderen heeft, kan in dit boek heel veel herkennen maar ook veel lezen wat je zelf gelukkig niet hebt meegemaakt! 

Aanstekelijk
Al met al vertelt Koers op aanstekelijke wijze, ook over haar privéleven, waardoor je alleen maar zin hebt om telkens weer nog een verhaal te lezen. Meer informatie over deze enthousiaste verloskundige die ook lezingen geeft en docent is aan een fysiotherapieopleiding is te vinden op www.marlieskoers.nl 

’t Verrukkelijke kinderbakboek’ van Rutger van den Broek & Mark Haayema

Het seizoen van Heel Holland Bakt loopt al weer aardig richting de finale. Het blijft een publiekstrekker, de kijkcijfers liegen er niet om. Ook de winnaars van eerdere afleveringen laten nog steeds van zich horen. Zo heeft Rutger van den Broek, winnaar van seizoen 1, samen met ‘onze’ Mark Haayema* een kinderbakboek geschreven. In dit verrukkelijke boek neemt de familie Bakker de kinderen mee het jaar door  en maakt bij elk seizoen de lekkerste taarten, cakes, koekjes, broodjes, pannenkoekjes en wat al niet meer.

Recepten

Rutger is van de recepten, in een heldere en niet kinderachtige stijl geeft hij de recepten.  Alle ingrediënten worden duidelijk en in volgorde genoemd en vooraf is er een korte instructie over de oven, bakvormen bekleden, technieken en gaarheid. En niet onbelangrijk, Rutger vertelt ook heel duidelijk waar en wanneer de jonge bakkers de hulp van een volwassene in  moeten roepen.  Als alles is verzameld kan het bakken beginnen. Yoghurtcake, rozijnenbolletjes, muisjesschuim, kokosbollen en niet te vergeten een heuse verjaardagstaart. Het ziet er allemaal heerlijk uit op de prachtige foto’s van Saskia Lelieveld.

Verhalen

Mark Haayema is niet echt van het bakken, hij komt niet verder dan het aflikken van de gardes. Mark is van de verhalen, de gedichten, de weetjes. Als kinderboekenschrijver is hem dat uiteraard toevertrouwd. Grappige kleine verhaaltjes van soms maar 1 pagina. Veel gedichtjes, zoals van de koe met de hik. Die schrikt niet van een boe.  Gevolgd door een aantal ‘hikweetjes’ over hoe je zelf van de hik af kan komen. Als je dan eens moet wachten tot iets gaar is, heb je gelukkig veel leuks om te lezen.

Speels

Tekst en recepten wisselen elkaar af. Dat maakt het boek heel speels. Samen met de grappige illustraties van Emanuel Wiemans verlevendigen ze op een humoristische wijze dit mooie en handzame bakboek waar niet alleen kinderen met plezier uit zullen bakken. Ook voor volwassenen staat er genoeg origineels in om mee aan de gang te gaan.

*Mark Haayema is geboren en getogen in Ommen. Hij is een veelzijdige kinderboekenschrijver, acteur, poppenspeler en tekstschrijver van liedjes. Hij werkt onder andere mee aan Sesamstraat en de Boterhamshow.  

‘Terug naar Cliffrock Castle : belevenissen op een Schots kasteel’ van Josephine Rombouts

Josephine Rombouts werkt (nog steeds) op het kasteel op het afgelegen deel van een Schots schiereiland.  Ze denkt haar draai wel gevonden te hebben, zeker nu ze is gepromoveerd tot Personal Assistant.  Haar positie lijkt een stuk steviger, toch blijft het spitsroeden lopen in haar contact met de kasteelvrouw. Mevrouw uit voortdurend wensen, meestal in bedekte termen en het is aan Josephine om daar concreet gevolg aan te geven.  Met een grote verbouwing van de bijgebouwen en een renovatie van de kasteelkamers, liggen de gevaren van elkaar niet goed begrijpen dagelijks op de loer. 

Personal Assistant

Nu ze als PA werkt is ook haar contact met de factor ( de rentmeester) veranderd. Hij gaat over het budget, de uitvoerende taken laat hij aan Josephine over.  Dat betekent aanvaringen met de huishoudster, de kok, de loodgieter, de schilder, de bouwvakkers en ook nog eens met de wildbeheerders van het grote landgoed. Zij zijn  het namelijk die alle dure, kostbare en antieke meubels in het kasteel moeten verslepen als er een kamer opgeknapt wordt. Het is niet hun favoriete werk en dat zal Josephine weten ook! Zo langzamerhand voelt Josephine zich gepiepeld tussen alle partijen. Hoewel ze het werk fantastisch vindt en het kasteel werkelijk op haar duimpje kent, begint het toch te kriebelen. Misschien tijd voor een nieuwe uitdaging?

Diepte

In dit tweede boek over Cliffrock Castle gaat Rombouts meer de diepte in. Haar observaties van de mensen en de gebruiken op het kasteel krijgen, nu ze zich verder verdiept in de geschiedenis en de cultuur van Schotland, meer kleur en achtergrond.  De functie van de clans, de uitgebreide jachtgebruiken, de houding van de landgoedeigenaars,  ze beschrijft het allemaal met de welwillende blik van een meer dan geïnteresseerde medewerker.  Die echter, ook al noemen ze haar ‘one of us’,   nooit helemaal bij de club zal horen,  Niet bij de eigenaars, niet bij de pachters en niet bij het andere personeel.  Hoewel dit tweede deel over het ‘Downton Abbey’ van de eenentwintigste eeuw afzonderlijk gelezen kan worden is het aan te raden eerst deel één te lezen.