‘Nooit, nooit, nooit’ van Linn Strømsborg

Een roman over een dilemma dat veel jonge vrouwen in deze tijd kunnen ervaren.  Wel of geen kinderen en als ik het niet wil, hoe valt dat bij de mensen in mijn omgeving. Een jonge Noorse, haar naam wordt in het boek niet genoemd, weet diep in haar hart dat ze geen kinderen wil. Ze ziet zichzelf in de toekomst niet als moeder. Haar partner Philip denkt er anders over. Maar, zegt hij, ik wil wat jij wil en ik wil vooral bij jou zijn. 

Standpunt

Alles wordt anders als ze per ongeluk toch zwanger wordt maar gelukkig een miskraam krijgt. Dat klinkt raar maar anders was het een abortus geworden. Dan komt het nieuws dat hun vrienden Anniken en Alex hun eerste kind verwachten. Philip en zij leven heel erg met hen mee. Toch is er een groot verschil in hoe ze ermee omgaan. Zij is vooral begaan met Anniken, Philip richt zich meer op het kind dat in aantocht is. Het gaat wrikken en naar acht jaar komt er een einde aan hun relatie. Philip weet dat hij graag vader wil worden, zij blijft bij haar standpunt. 

Met vriendjes spelen

Als kind heeft ze gezien hoe haar piepjonge moeder worstelde om rond te komen. Hoe haar grootmoeder de benen nam naar Spanje, zo ver als mogelijk van haar kinderen, die ze alleen kreeg omdat het in die tijd zo hoorde.  Toch heeft ze een fijne jeugd gehad, hutten bouwen, boeken lezen, met vriendjes spelen, ook de middelbare school was okay. Maar ook toen was het evident: geen kinderen voor haar. 

Reacties

Nu ze het duidelijk aan eenieder heeft laten weten, komen de reacties. Bijna iedereen wil haar van haar voornemen afpraten. “Ze weet niet wat ze mist, het is zo mooi een kind te zien opgroeien”, een hele stoet van vrienden, kennissen, familie weet het allemaal zo goed. Maar zij weet het beter, het is haar gevoel, er komt geen kind. 

Strømsborg filosofeert over en duidt aan de hand van verschillende thema’s het standpunt van de ik-figuur. Dat doet ze inlevend, serieus maar ook met gevoel voor humor. ‘Nooit, nooit, nooit’ werd genomineerd voor de Noorse Boekenprijs. Dit is haar eerste boek dat in het Nederlands is vertaald.

‘De kinderen van Barrøy’ van Roy Jacobsen

Kort na WOII keert de Noorse Ingrid terug naar het eiland Barrøy. De oorlog heeft veel veranderingen in Noorwegen teweeggebracht maar al deze moderniteiten gaan aan het eiland voorbij. Ingrid keerde niet alleen terug, ze had een dochtertje, Kaja, bij zich, kind van een Russische krijgsgevangene. Iedereen heeft er zijn mening over, Ingrid trekt zich er niets van aan. 

Seizoenen

Ze past zich weer aan aan de seizoenen die het leven op Barrøy bepalen. In de winter trekken de mannen en grotere kinderen naar de Lofoten. Dat is hun uitvalsbasis voor de visvangst, de kinderen gaan er naar de middelbare school. Met nog maar een paar overblijvende bewoners, is het koud, donker en saai in die maanden. Alleen de melkboot brengt geregeld post en oude kranten. Johannes die de melkboot vaart, heeft de zorg voor zijn stiefzoontje Mathias, de moeder van Mathias heeft de benen genomen. Als ook Johannes verdwijnt neemt Ingrid als vanzelfsprekend Mathias in huis. Ze wordt zijn voogd en hij groeit samen met Kaja op. 

Vrouwen

Het zijn vooral de vrouwen die een belangrijke plaats in het leven van Ingrid innemen. Haar tante Barbro, de spil van het huishouden. Haar nicht Hanna, moeder van de tweeling Anna en Sophie en van krullenbol Oskar. De opgroeiende Suzanne die steeds opstandiger wordt, Svetlana van het postkantoor. Ingrids vriendin Mariann die in Trondheim woont en met haar brieven de wereld buiten Barrøy binnenbrengt. De deftige dames Storm, moeder en drie dochters die zich ver verheven voelen boven het gewone volk. Elk heeft zo haar plek en vaste rol. Ingrid kan niet met iedereen even goed overweg, toch is er het besef dat ze elkaar nodig hebben. 

Uitvaren

De zomers zijn een feest op Barrøy. Iedereen is weer thuis, het is mooi weer, er wordt gehooid, de boten worden winterklaar gemaakt, er komen logees, er wordt gezwommen en gepicknickt, er worden plannen gemaakt, de stemming is opperbest. Iedereen geniet. Het eiland is op zijn best, kon het maar altijd zo blijven! De winter is echter onverbiddelijk, elk jaar zullen de vissers weer uitvaren, de achterblijvers in angst achterlatend of ze goed weer thuiskomen. 

Jacobsen laat op een rustige, ingetogen wijze en met veel verbeeldingskracht het bestaan van de eilanders tot leven komen. Het is genieten tot de laatste bladzijde. 

‘Een en ander over reuzenpijnbomen en de tijd’ van Jón Kalman Stefánson

Hij is tien jaar en reist alleen van IJsland naar Noorwegen. Zijn Oma was een Noorse die naar IJsland kwam, met zijn grootvader trouwde, en nu ze oud zijn, teruggegaan zijn naar Noorwegen. En hij mag er in de vakantie naartoe. Zijn stiefmoeder, die nooit verder dan haar dorp in IJsland kwam, heeft zijn koffer ingepakt. Dikke warme trui, warme laarzen, hij kan ertegen. 

Hemel op aarde

Het is allemaal heel anders dan in IJsland. Het is warm in Noorwegen en hij ziet voor het eerst iemand in een korte broek! Zijn oma kijkt even in zijn tas, doet die gelijk weer dicht en gaat zomerkleren voor hem kopen. De zon is er, die heerlijke warme zon, hij weet niet wat hem overkomt. Hij speelt met zijn neefjes en nichtjes, met de buurkinderen. Ze trekken erop uit. Het Noorse platteland is zijn hemel op aarde. 

Wandelende Wikipedia

Alleen treft hij hier, net als zijn vriendje Arne op IJsland, zo’n betweterig kameraadje. Helge met zijn sterke verhalen. Met zijn alomvattende wijsheid. Een wandelende Wikipedia die alles heel wijdlopig kan onderbouwen. Dan heeft zijn gehate stiefmoeder toch nog enig nut. De gruwelijke verhalen over haar, daar kan Helge niet tegenop. Als hij daarover begint valt Helge stil. Over zeehondenvinnen en kabeljauwkoppen. Over ijsschotsen zo groot als huizen. Over kou, kou en nog eens kou in het hoge noorden van IJsland. 

Tarzan en Lichtvoet

Zijn grootvader is zijn grote vriend, hij vraagt nooit waarom hij iets wil weten, nee Opa helpt, altijd. En dan zijn er natuurlijk Tarzan en Lichtvoet. Zijn imaginaire vrienden die hem in moeilijke tijden altijd te hulp schieten. Met wie hij “ontelbare speurtochten door de jungle en de bergen van Amerika gemaakt heeft. Of naar andere plekken die alleen de sterren en de zon gezien hebben”. 

Als lezer reis je mee in de belevingswereld van een tienjarige. De ‘echte’ wereld en de ‘imaginaire’ die een belangrijke plek inneemt. Het is een avontuurlijke, filosofische, surrealistische en nostalgische reis, je wordt vaak op het verkeerde been gezet. Korte, superkorte en lange hoofdstukken wisselen elkaar af.  Een heel bijzonder boek. Niet een roman om in één haal uit te lezen, zo nu en dan even wegleggen om dan toch weer naar het Noorse platteland van de jaren zestig af te reizen.

‘Brave honden halen de Zuidpool niet’ van Hans-Olav Thyvold

Tassen is een bovenmaatse schoothond. Zwart met een witte vlek op de neus, die vlek hoort daar niet te zitten. Daarom is hij onverkoopbaar, alle kopers kiezen een andere pup uit het nest waarin hij geboren is.  Zelfs als het volgende nest aan verkoop toe is, blijft hij achter. Tot de Majoor komt. De Majoor ziet de grote pup, vraagt wat er mis met hem is, hoort van de vlek, biedt de halve prijs, cash, en Tassen is van hem. 

De Majoor
Zo komt de hond bij de Majoor en zijn vrouw terecht. Jaren leven ze samen, de Majoor leest zijn oorlogsboeken, zijn vrouw alle andere. Zij is bibliothecaresse geweest en weet daar heel veel van. Nu is het zover dat de Majoor vertrekt. Eerst naar het zieke huis, daarna soms weer thuis, een andere keer midden in de nacht weer naar het zieke huis. Tot op de dag dat de Majoor niet meer terugkomt. Vanaf dan moet Tassen het met de vrouw van de Majoor doen, Mevrouw Thorkildsen. Hij heeft er niet veel vertrouwen in. 

Drakenwater
Tot zijn grote verrassing blijkt Tassen met Mevrouw Thorkildsen te kunnen praten. Ze verstaan elkaar. Het gaat niet goed met haar. Ze drinkt veel te veel drakenwater.  Dat scoren ze samen  in een grot in de stad. Het haalt haar onderuit. En ze vergeet Tassen uit te laten. Soms komt Pup met zijn Teef. Die twee willen Mevrouw Thorkildsen uit haar huis halen. Niet dat het ze lukt. Tassen en zijn mevrouw blijven bij elkaar. 

Zuidpool
Zij begint hem het verhaal van Amundsen te vertellen. De man die met 200 honden naar de Zuidpool trok. Tassen kan zich niet voorstellen hoeveel dat er zijn. Zij knipt er honderd voor hem uit. Samen houden ze zo de moed erin. Genieten van hun wekelijkse uitstapje naar de Bibliotheek. En naar het Café dat erbij hoort. Voor Tassen mag het zo blijven. Maar wie heeft het eeuwige leven? Mevrouw Thorkildsen in elk geval niet. 

Onbekommerd
Een roman geheel uit het perspectief van een hond, er zijn er niet veel. Niet zomaar een hond, nee een filosofisch en humoristisch exemplaar. Verfrissend en onbekommerd becommentarieert hij de wereld om hem heen. Genieten dus van dit buitengewone verhaal.

‘De jongen in de sneeuw’ van Samuel Bjørk

Holger Munch heeft zijn speciale eenheid voor zware misdaden tijdelijk verlaten. Zijn dochter kreeg een ongeluk en samen met zijn ex heeft Munch de verzorging op zich genomen.  Nu Miriam aan de beterende hand is, is hij teruggekeerd naar Oslo.  Terug in zijn flat voelt hij zich verloren. Maar al snel krijgt hij een telefoontje van zijn plaatsvervangster Anette Goli,  het team wordt opnieuw opgetuigd. In de bergen is in een meer het dode lichaam van een jonge danseres van het Nationale Ballet gevonden.  Mysterieus om het leven gebracht door een injectie rechtstreeks in het hart.  Mia Krüger, zijn vaste kompaan in het bestrijden van de zware criminaliteit staat na een opname in een afkickcentrum op het punt een half jaar naar de Caraïben te vertrekken. Munch weet haar over te halen de reis uit te stellen, hij heeft haar intuïtie en creativiteit om een dader te doorgronden meer dan nodig.

Willoos

En nodig is het, de eerste moord wordt al snel gevolgd door een tweede, derde en vierde. De seriemoordenaar waar ze op stuiten lijkt met het politieteam te spelen. Misleidende aanwijzingen, onverwachte zaken op de plaats delict, elk slachtoffer lijkt willoos naar zijn of haar dodelijke injectie te zijn gebracht.  De pers krijgt er al snel hoogte van, het land is in rep en roer, er wordt gedacht aan een terroristische actie, zelfs de regering overweegt zich ermee te bemoeien. Is het team op het goede spoor, ligt de zaak in de terroristische sfeer of moet de oplossing in een heel andere hoek gezocht worden? Munch heeft er zo zijn gedachten over en blijft tegen heug en meug in zijn eigen team geloven.

Page turner

Samuel Björk  heeft patent op bijzonder spannende boeken.  Na ‘Ik reis alleen’ en ‘De doodsvogel’ is dit zijn derde roman, de eerste twee zijn in meerdere landen uitgekomen en een televisieserie is in de maak. Bjørk maakt van zijn personages mensen van vlees en bloed,  Holger Munch, Mia Krüger en de andere teamleden komen echt tot leven. Dat samen met het sterke plot en de spannende verhaallijn maken deze thriller een echte page turner.