‘Een haas in huis’ van Chloe Dalton

Het is coronatijd en Chloe is vanuit de stad op het platteland neergestreken. Een verbouwde schuur heeft ze gevonden, tussen de akkers en weilanden. Het is voorjaar en nog koud als ze een jonge haas op een bevroren akker aantreft. Ze durft het beestje niet op te pakken, bang dat de moederhaas het dan zal verstoten. Maar het zint haar toch niet. Een paar uur later gaat ze weer kijken en ziet dat het haasje nog steeds doodstil op de akker ligt. 

Paniek

Ze besluit het diertje mee naar huis te nemen. Voorzichtig wikkelt ze het haasje in een stofdoek, nog steeds beducht dat de moeder het niet terug zal willen nemen. Thuis wordt internet afgezocht om te weten te komen hoe je een haasje groot kunt brengen. Vrijwel niets is er te vinden. Wel heel veel over konijnen en andere huisdieren, maar over een haas, nada. In paniek belt Chloe haar zus, die verschillende dieren in huis en op het erf heeft. Die komt van alles brengen, nu heeft ze in ieder geval een soort van poedermelk. Het meeste over wat een haasje eet vindt Chloe uiteindelijk in een gedicht uit de achttiende eeuw. Een naam geeft Chloe haar niet, het moet wel een wild dier blijven. Als het zich een beetje kan redden, moet ze terug de natuur in. 

Contact

Maar de haas beslist anders. Ze blijft bij Chloe, geenszins van plan weer weg te gaan. Chloe observeert en observeert, leert heel andere dingen over de haas dan wat in de biologieboeken geschreven staat. Ze raakt gehecht aan het dier, soms lijkt het of ze echt contact met haar heeft. Ze geeft de haas steeds meer vrijheid, dat verandert niets. Soms duurt het een paar dagen, ze komt altijd terug. 

Internationaal succes

‘Een haas in huis’ is Chloe Dalton’s romandebuut. Aangemoedigd door vrienden is ze begonnen haar gevoelens en observaties op te schrijven. Al snel vond ze een uitgever, volgde internationaal succes en werd het genomineerd voor verschillende literaire prijzen. Kortom, overal lof en waardering voor dit bijzondere boek dat gedetailleerd het leven van de haas weergeeft en literair wordt ondersteund met Dalton’s prachtige taalgebruik. Wie meer over de haas en Chloe Dalton wil weten kan het best haar (Engelse) website bezoeken: https://www.chloedalton.uk/

‘De lange weg naar Londen’ van Marian Rijk

Charles Pahud de Mortanges (Pahud) is voor WOII een grote bekendheid in Nederland en ver daarbuiten. Hij heeft als ruiter vier keer deelgenomen aan de Olympische Spelen, heeft gouden medailles gewonnen, heeft een prachtige carrière in het leger, hij is een doorzetter en soms ook een geluksvogel. Als Nederland in 1940 capituleert, kan hij terug naar huis in Amersfoort. Hij zet een herstellingsoord voor oorlogsgewonden op, stil zitten kan hij niet, en is daar drukdoende als hij in mei 1942 een oproep krijgt zich bij de kazerne in Ede te melden. De tweeduizend gedemobiliseerde beroepsmilitairen die daar bijeenkomen voor een controle, worden met zijn allen met de trein via Neurenberg naar Oost-Polen afgevoerd. Pahud weet terug te komen in Nederland, wordt vervolgens weer op transport gezet en springt bij De Lutte uit de trein. 

Verraad

Het is dan inmiddels 1943. Via een reeks van onderduikadressen komt hij in Den Haag. Daar wordt hem door een oude bekende, die via Engeland terug in Nederland is, voorgesteld naar Engeland te vluchten en zich bij de Nederlandse Regering in ballingschap aan te sluiten. Pahud hoeft er niet lang over na te denken, hij wil graag meehelpen aan de bevrijding van Nederland. Er wordt een ontsnappingsplan gemaakt, hij zal via Denemarken en het neutrale Zweden en Schotland naar Londen gaan. Op het laatste moment kan het echter niet doorgaan, er is verraad geweest en de helpers op de route zijn opgepakt. 

Zeven maanden

Er is echter nog een mogelijkheid, via België, Frankrijk, Spanje, Portugal en Gibraltar. Een lange tocht, door vijandelijk gebied, meermaals een streng bewaakte landsgrens oversteken, en ook de demarcatielijn in Frankrijk. In oktober 1943 is het zo ver. De regering in Londen heeft zijn overkomst goedgekeurd. Het station in Eindhoven is de plek waar hij opgepikt gaat worden. Er zijn begeleiders en safe houses langs de hele route, toch loert het gevaar gesnapt te worden overal. Zeven maanden zal zijn tocht duren, zeven maanden van niet opvallen, in de omgeving opgaan, stilletjes verdergaan en toch zichzelf blijven.   

Marian Rijk weet het (vergeten) verhaal van de Olympiër Pahud op vaardige manier over het voetlicht te brengen. De tweede verhaallijn over Pahud’s zoon Buuk, een jonge twintiger, die bij een zelfde ontsnappingsroute in Toulouse wordt opgepakt en terechtgesteld, geeft het boek een extra dimensie.

‘Een vrouw in de poolnacht’ van Christiane Ritter

Het is 1934 als Christiane Ritter naar haar man op Spitsbergen reist. Hij is daar al drie jaar als onderzoeker aan het werk. Daarnaast is hij pooljager, vangt vossen voor hun vacht en zeehonden en beren om op te eten. Het is dan ook een grote schok als Christiane, na een redelijk luxe zeereis ernaartoe, voet zet op het onherbergzame eiland. Niet alleen haar man verwelkomt haar, ook is er de jonge Noor Karl, die haar man bij zijn werk terzijde staat. 

Romantisch idee

Het landschap is troosteloos. Geen bomen, geen struiken alleen stenen, stenen en nog eens stenen. Grauw en grijs, zover het oog reikt. De hut waarin ze verblijven is een vierkante doos bedekt met dak vilt. Binnen is een kachel, water moet nog ergens gevonden worden, haar man en Karl zijn hier ook nog niet eerder geweest. Haar man steekt de kachel aan, het is een en al rook en roet, Christiane vindt het verschrikkelijk, voor hem lijkt het allemaal gewoon. Waar is ze aan begonnen. Hoe heeft ze haar rustige leven in Wenen zo achter zich kunnen laten, met alleen een romantisch idee hoe een poolnacht eruit kan zien. En dit is nog maar het begin. 

Geen zonlicht

Toch went ze aan het barre leven, ze krijgt een dagritme, poetst veel (en dat is ook nodig in de rokerige hut), loopt elke dag haar rondje rond de hut, hoe koud het ook is. De mannen gaan op vossenjacht, de witte vacht van de poolvos is zeer gewild in Europa, Dagen, soms zelfs weken is ze alleen. Het stormt, de poolnacht zet in november in, heel lang zal er geen zonlicht zijn, de hut raakt ingesneeuwd, het is vaak eenzaam. Alleen de sterke wil om te overleven helpt haar door de moeilijkste dagen. 

Zomer

Christiane Ritter (1897-2000) was de eerste vrouw die een heel jaar op Spitsbergen doorbracht. Ze beschrijft haar verblijf op Spitsbergen op positieve en optimistische wijze, ze wil zich niet door de omstandigheden laten kisten. Uiteindelijk laat ze de kans in het voorjaar van 1935 te vertrekken voorbijgaan, pas in de herfst keert ze tevreden terug naar Wenen. Blij dat ze de zomer ook heeft meegemaakt. De zwart-wit tekeningetjes in het boek zijn van Ritter zelf, ook zijn er een paar foto’s van Ritter en haar man.  

‘De redding’ van Judith Koelemeijer

Het is januari 2010, een koude wintermaand, als Leah en Mirjam in Haarlem naar een lezing over filosofische wijsbegeerte gaan. Ze kennen elkaar niet en dat zou ook zo gebleven zijn als er niet dat ingrijpende ongeluk was gebeurd. Het is de zeventigjarige Leah die nog even een parkeerkaartje achter de voorruit van haar auto wil doen. Het is zo koud dat ze op de bestuurdersstoel gaat zitten. Er is wat gehannes met haar jas, ze zoekt de sleutels van de auto, kan ze niet vinden en hoe het gebeurt weet ze niet maar de auto begint te schuiven, zo de Leidsche Vaart in. Ze was al zo beducht om aan de rand van het water te parkeren, maar sprak zichzelf toe dat ze niet zo kinderachtig moest doen. Nu dobbert ze naar het midden van de vaart, wat kan ze doen, hoe komt ze hier uit? 

Oranjekade

Student Mirjam heeft lang getwijfeld of ze naar de lezing zal gaan. Eigenlijk wilde ze wel maar het was ook alsof ze nog een bevestiging van iemand wilde. Van haar hoogleraar bijvoorbeeld. Nu komt ze op een holletje aanlopen, heeft zich moeten haasten om op tijd te zijn. Als ze op de Oranjekade aankomt ziet ze een auto in de donkere vaart drijven. Er zit iemand in, een man, hoe kan ze helpen? Ze klimt in een boot maar vanaf daar kan ze niets uithalen. Terug de kade op waar inmiddels veel mensen staan. Ze kijken, ze filmen, ze praten, zijn ongerust maar doen niets. Dat kan niet denkt Mirjam, iemand moet iets doen. De auto ligt al bijna helemaal onder water als Mirjam een hand ziet bewegen. En ze neemt een besluit dat haar leven voor altijd zal veranderen. 

Novelle

Judith Koelemeijer hoorde via het tijdschrift Libelle over deze gebeurtenis. Zij vroegen haar contact met beide vrouwen op te nemen, een interview af te nemen en daarna een vervolgverhaal te schrijven. Koelemeijer was echter druk met haar biografie over Etty Hillesum en gaf de opdracht terug. Toch liet het verhaal haar niet los. Na de voltooiing van de biografie zocht ze contact met Leah en Mirjam. Ze waren bereid hun verhaal nogmaals te vertellen met als resultaat deze zeer leesbare novelle, waarin niet alleen de gebeurtenis maar ook hun levens belicht worden.  

‘Knieval’ van Henk Spaan

Notities bij het opkrabbelen, zo omschrijft Spaan zijn boek, en dat is letterlijk wat hij heeft gedaan na een lelijke val in zijn huis in Frankrijk. Hij klapte van een lullig klein trappetje af, twee treetjes tussen de woonkamer en de keuken. Meer was het niet, maar wel genoeg om de kniebanden en pezen van beide knieën af te scheuren. Hulpeloos en reddeloos ligt hij op de grond, kan niet in de benen komen, het enige dat erop zit is 112 te bellen. Het is bijna middernacht en in het weekend, de ambulance brengt hem naar het ziekenhuis in Tulle, er worden foto’s gemaakt, er is niets gebroken. Met wat morfine moet hij maar wat proberen te slapen. Zijn vrouw Harriët mag vanwege COVID niet bij hem zijn, angstig rijdt ze in een dichte mist naar huis. 

Gênant

Pas maandag begint het circus. Allereerst de Europeesche Verzekering die is ingelicht. Ontelbaar vele vragen hebben ze, maar goed, het meeste wordt vergoed. De orthopeed komt langs, de knieën zijn inmiddels opgezwollen tot dikke meloenen, Er moet geopereerd worden, twee chirurgen die elk een knie voor hun rekening nemen. Voor zijn hygiëne is hij helemaal overgeleverd aan het verplegend personeel. Plassen en poepen kan hij niet zonder hulp. Het voelt akelig en gênant, om voor elk wissewasje helpende handen in te moeten roepen. 

Stevig doorpakken

Na een tijd in het ziekenhuis gaat Spaan naar huis. Een ziekenhuisbed is geregeld, Harriët heeft de apotheek leeggekocht en een hele stoet hulpverleners komt langs. Thuiszorg, fysiotherapie, er wordt hard gewerkt. Vooral de fysiotherapie kost veel energie, is pijnlijk, er wordt geregeld gevloekt en gescholden. Maar het moet, wil Spaan nog ooit zijn knieën weer willen kunnen buigen (en kunnen lopen en autorijden), dan moet er stevig doorgepakt worden. 

Speels

Ondertussen blijft Spaan gewoon zijn stukjes voor de krant schrijven en maakt hij aantekeningen bij het genezingsproces. Door zijn ogen zien we hoe Harriët als mantelzorger bijna onderuitgaat, leren we de buren kennen, kijken met verbazing naar de schoonmaakster, kortom Spaan deelt het hele proces met ons.  Het is genieten van zijn speelse en soms sarcastische stijl, hij spaart zijn hulpverleners niet, maar kijkt ook kritisch naar zichzelf. Voor wie zelf revalideert of mantelzorger is, zijn deze notities zeker een aanrader.

‘Niet niks: een jaar met de dood op mijn hielen’ van Hiske Dibbets

Het is de zomer van 2020 als Hiske Dibbets samen met haar man Ruud en dochter Binkie naar hun geliefde Kreta op vakantie gaan. Corona lijkt verdwenen, Griekenland is veilig, niets aan de hand. Het valt Ruud echter op dat Hiske zo vaak naar de wc moet. Terug in Nederland komt ze via de huisarts bij Polidirect terecht voor een coloscopie en de uitslag is vernietigend. Een tumor in de endeldarm. Ze wordt doorverwezen naar het OLVG voor verder onderzoek en behandeling. 

Palliatief

Hiskes wereld stort in. Ze belt met haar vriendin Djuna, ze kennen elkaar al veertig jaar. Djuna is arts, heeft dagelijks met patiënten met darmkanker te maken.  Djuna komt gelijk langs, spreekt haar moed in, samen zullen ze ervoor gaan. Maar het is veel erger, er zijn uitzaaiingen, Hiske zal niet beter worden, een behandeling zal alleen palliatief zijn, als dat tenminste is wat ze wil. Hiske bedenkt zich niet, ze gaat ervoor. Het wordt bestraling en chemo. 

Wonder

Ze wordt er doodziek van, heeft pijn, pijn, pijn. Op voorspraak van Djuna komt ze in het VU terecht. De aanpak daar is een verademing. Duidelijke uitleg, er worden nieuwe scans gemaakt, de oorzaak van de pijn wordt gevonden, er lijkt een mogelijkheid om te opereren. Zal er dan toch een wonder geschieden? 

Schrijven

Er zijn dagen, soms zelfs weken, dat ze ziek, zwak en misselijk is. Nergens aan denkt. Alleen is met de pijn. Maar er zijn ook tijden dat het beter gaat. Hiske begint haar leven te overdenken. Hoe ze Ruud ontmoette, samen een kleine woning betrokken en als studenten leefden. Hij is kunstenaar, Hiske heeft een studie journalistiek gedaan in Boston. Heeft daarna jaren in Moskou bij Derk Sauer’s magazine gewerkt. Terug in Nederland wordt ze lector bij een uitgeverij en doet freelance opdrachten. Schrijven is voor Hiske belangrijk. Een verhalenbundel en een literaire thriller heeft ze al op haar naam. Ze besluit nog één boek te schrijven, het boek over het jaar dat de dood haar op de hielen zit. 

Denk niet dat het een somber boek geworden is. Dibbets weet op rake toon haar leven te beschrijven, kijkt kritisch naar haar behandeling en verbaast zich over de soms absurde gebeurtenissen in haar laatste jaar. Hiske Dibbets is in juli 2023 op 57-jarige leeftijd overleden.  

‘Boerenkool met stokjes: opgroeien tussen twee culturen’ van Aki Watano

De ouders van Aki Watano leren elkaar in Europa kennen. Haar moeder werkt als au pair in Frankrijk, haar vader is als designer naar Amsterdam gekomen. Aki wordt in 1972 in Amsterdam geboren, ze is een Japanse Nederlander of een Nederlandse Japanner. Het is maar net hoe je het bekijkt. Ze groeit op in Amsterdam Noord, gaat er naar de basisschool en heeft veel vriendinnetjes. Ze komt veel bij hen over de vloer, logeert er, eet Hollandse kost, dat deel van haar jeugd verschilt weinig van dat van haar leeftijdgenoten. Om Japan en de cultuur beter te leren kennen gaat ze naar de Japanse school. Aki begrijpt weinig van de formele en starre stijl die daar gehanteerd wordt. De Japanse juf treitert haar tot het uiterste, als haar ouders het door krijgen mag ze gelijk stoppen. 

Bergen

Haar vader gaat vaak op zakenreis naar Japan, in de zomervakanties gaan ze soms als gezin. Ze logeren dan bij haar vaders familie in de grote stad. Eén keer gaat ze naar het geboortehuis van haar moeder. Na een lange reis komen ze in de bergen aan. Verstoken van alle comfort logeren ze bij oma. Het maakt een onuitwisbare indruk op de jonge Aki. 

Juf op bezoek

Daar is haar moeder dus opgegroeid. Haar gesloten moeder met wie ze het niet goed kan vinden. Haar moeder die veel tennist, niet naar schoolavonden komt, nooit een tienminutengesprek bijwoont. Haar vader, met wie ze het heel goed kan opschieten, doet dat overigens ook niet. Dat contact is er niet. Totdat een doortastende juf op huisbezoek komt. Er wordt een feestmaal bereid, Aki mag er niet bij zijn. 

IJkpunten

We volgen Aki tijdens de middelbare school, haar studententijd en haar huwelijk met Martijn. IJkpunten in haar leven zijn de overlijdens van haar vader, betrekkelijk jong, en tien jaar later haar moeder. Met het verdriet komen de herinneringen. Haar vader die haar alles is, haar moeder die kil en afstandelijk overkomt. Toch komt er begrip voor haar moeder, hoe moeilijk het voor haar geweest moet zijn om zich in Nederland te handhaven. 

‘Boerenkool met stokjes’ is vaardig en met de nodige humor geschreven. Watano kijkt kritisch naar haar omgeving maar spaart zichzelf ook niet.  Een sympathiek boek over het opgroeien in twee culturen.

‘Het kan ook nooit normaal’ van Lieke Hester

Lieke Hester is hoofdagent bij politiebureau Burgwallen in Amsterdam. Veel van wat ze meemaakt schrijft ze in een blog van zich af. Na enig aandringen van haar omgeving is er nu ook een boek verschenen waarin ze over bijzondere voorvallen uit haar carrière van surveillant tot hoofdagent vertelt. Haar taalgebruik is echt Amsterdams, soms heel plat maar altijd recht voor zijn raap. Bij elk hoofdstuk staat in welke functie ze op dat moment werkt. Verder is er in geval van zelfdoding of huiselijk geweld een trigger opgenomen aan het begin van het hoofdstuk. Mocht het de lezer benauwen iets dergelijks te lezen, kan dat hoofdstuk gewoon overgeslagen worden.

Gorigheid
Je krijgt al snel door dat het leven van een agent in Amsterdam nogal hectisch kan zijn. Lieke heeft dat ook het liefst, liever een achtervolging dan een saaie dag. Eens in de zoveel tijd moet ze verplicht een half jaar administratief werk bij de recherche doen. Dat heeft absoluut niet haar voorkeur, toch leert ze daar ook veel. Ook de diensten in het cellencentrum zijn niet altijd leuk. Een zeurende arrestant met kiespijn. Lieke is zo aardig paracetamol voor hem te halen, ze weet hoe naar kiespijn kan zijn. En als dank een bekertje gorigheid over je heen krijgen. 

Pineut
Een scooterrijder achtervolgen, een jonge jongen. Doodsbang voor de politie maar vooral voor zijn vader. Had een bon voor rijden zonder rijbewijs kunnen krijgen, nu is hij echt de pineut. Op de fiets patrouilleren en door een bouwvakker bij een ‘dode’ man geroepen worden. Een dode die toch iets minder dood blijkt te zijn dan gedacht. Toch zijn het niet deze gebeurtenissen die de hoofdmoot van het boek zijn. De slechtnieuwsgesprekken maken indruk, de reanimaties, de slachtoffers van huiselijk geweld, de (bijna) zelfdodingen en niet te vergeten het incident waarbij ze zelf slachtoffer wordt van geweld. 

Foute grappen
Lieke Hester geeft een inkijk in het gevarieerde werk van een politieagent. Beeldend, je krijgt het gevoel echt met haar mee te lopen. Empathisch, voor veel mensen kan ze begrip opbrengen. Niet oordelend, zo probeert ze door het leven te gaan. Dat dat wel eens mislukt is heel begrijpelijk. En de foute grappen, ook dat snap je als lezer. ‘Het kan ook nooit normaal’!! Wie meer van Lieke Hester wil lezen kan terecht op https://liekeschrijft.amsterdam/.

‘Ineens hadden ze een man voor mij…’ van Safikan Goelamhaider

Safikan Goelamhaider groeit in de zestiger jaren op in een Hindoestaans gezin in Suriname. Haar ouders zijn moslim, de twaalf kinderen waarvan Safikan de zevende is zijn wat losser. Haar vader is in eerste instantie nogal vooruitstrevend. De oudste dochters doen een goede opleiding en leven het leven zoals zij dat zelf willen. Maar voor Safikan loopt het allemaal anders. Zij wordt uitgehuwelijkt aan een Hindoestaanse man, hij woont in Nederland en hij en zijn broers hebben geen beste reputatie. Safikans vader komt daar te laat achter, ze trouwt en haar echtgenoot vertrekt gelijk weer naar Amsterdam. Zelf volgt ze een week later. 

Schiphol
Ze is zeventien jaar, kent weinig of niets van de wereld, wil ook helemaal niet getrouwd zijn. De vlucht van Paramaribo naar Nederland vindt ze een verschrikking. Het vliegtuig zit afgeladen vol, de grote uittocht in verband met de aanstaande onafhankelijkheid van Suriname is begonnen. Op Schiphol is er niemand voor haar in de aankomsthal. Niet haar broers of zussen die al in Nederland studeren. En ook niet haar schoonfamilie. Buiten staan die echter op haar te wachten. Het liefst zou ze vluchten maar ze nemen haar mee in bus en tram en droppen haar in een huis waarvan de kamers verhuurd worden. Allen vertrekken, ook haar echtgenoot. Safikan staat er alleen voor. 

Douche
Het is oktober, haar kleding is niet berekend op de herfst en winter. Er is geen douche in huis, vreselijk vindt ze dat, in Suriname douchte ze elke dag. Ze voelt zich met de dag viezer worden. Haar echtgenoot laat zich niet zien, gelukkig maar want ze moet niets van hem hebben. Heel vaak belt ze met haar vader, die wil dat ze weer naar huis komt. Maar dat wil Safikan ook niet. Wat wil ze wel? Hoe kan ze het volhouden in dit koude kikkerland. Hoe komt ze van haar man af? Hoe wordt ze weer gelukkig! 

Waar gebeurd
Dit waar gebeurde verhaal vertelt van de moeilijke start van Safikan in Nederland. Maar ook de geschiedenis van Safikans familie, van haar gelukkige jeugd in Billiton en het grote contrast met Nederland. Het heeft haar jaren gekost alles op papier te zetten. Een  egodocument van een intelligente doorzetter. Ze is nu gehuwd met de man van haar keuze en heeft twee kinderen en een kleinkind.

‘Weg van het water’ van Linda Westendorp

De verwoestende tsunami in 2004 in Zuid-Oost Azië. We denken er nog wel eens aan, vooral rond de Kerstdagen wordt het gememoreerd, maar het zal niet elke dag onze aandacht hebben. Zo heel anders is het voor Linda Westendorp. In december 2004 werkt ze voor Thomas Cook (TC) in Phuket, Thailand. Er is een heel nieuw team van de reisorganisator op het eiland, nog geen zeven weken zijn ze bij elkaar. Toch voelt het goed voor de twee vrouwen, Linda en Derya en de vier mannen Henry, Ray, Tomas en Dave. Twintigers en dertigers, jonge mensen met een prachtige baan. 

Paniek
Samen vieren ze Kerstavond op het strand, de volgende dag is een gewone werkdag en Tweede Kerstdag ook. Linda is net op kantoor geweest als ze dringende sms’jes krijgt. Er komt een enorme golf aan, probeer hogerop te komen. Ze slaat met de auto blindelings rechtsaf, de heuvels in, net als honderden anderen. Met zo’n tweehonderd man komen ze in een grote tuin terecht. Er zijn gewonden, er zijn vermisten, er komen steeds meer mensen bij. Mensen zijn in paniek. En omdat Linda in uniform is en daarenboven reisleider, wordt ze de vraagbaak op de locatie waar ze zit. 

Gewond
Uren later durft ze weer naar de kust te gaan. De golven zijn weg, de verwoesting is niet te bevatten. Ze blijft aan het werk, alle hotels waar gasten van Thomas Cook zitten moeten worden nagelopen. Omdat telefoonverkeer niet mogelijk is, betekent dat overal met de auto naar toe. Samen met de andere vier collega’s, ze hebben het allemaal overleefd, krijgen ze Dave die gewond geraakt is op een vlucht naar Europa. Na een paar dagen komt er een noodploeg van TC. Dat geeft een beetje adem. Begin januari gaat Linda helemaal kapot terug naar Nederland. 

Vertwijfeling
In 2017 leest Linda de aantekeningen die ze tijdens en kort erna gemaakt heeft weer eens door. Haar leven ziet er nu heel anders uit, toch blijft het knagen. Ze besluit het daarom van zich af te schrijven. Het resultaat is een waar gebeurd verhaal waarin je als lezer met haar mee leeft. De angst, de vertwijfeling, het stugge doorwerken, het niet opgeven, het ontroert en bezorgt je soms kippenvel. Kortom een boek dat je slecht weg kunt leggen, een echte page-turner.

‘Kasper: achtbaan op losse schroeven’ van Jeroen van Veen

Jeroen van Veen is de vader van Kasper. Als Kasper net anderhalf is wordt er bij hem een hersentumor geconstateerd. Acht centimeter groot. Kaspers kansen op genezing lijken nihil, maar verlenging zit er misschien wel in. Met allerlei verschillende chemo’s wordt de tumor bestreden. Het is als schieten met een hagelgeweer op een mug, hopen dat één van de chemo’s wat zal gaan doen. Na tien weken is er een nieuwe MRI scan, helaas geen goed nieuws. Toch wordt er doorgezet, Kasper komt in een lang traject terecht. 

Ontwricht
Het is niet alleen voor Kasper een lijdensweg, het hele gezin raakt ontwricht. Jeroens vrouw Charlotte is op het moment van de eerste diagnose zes maanden zwanger. Na eenenveertig weken wordt zusje Doris geboren. Hoe kun je nog blij zijn met de geboorte van dit mooie vrolijke meisje terwijl je weet dat je andere kind doodziek is? Grote broer Brent is ook  van de leg. Hij snapt al wel een beetje wat er speelt maar is te jong om alles te begrijpen. Kasper staat in het middelpunt van al hun doen en laten. 

Protonen
Het uiteindelijke doel is bestraling. Daarvoor moet Kasper drie zijn, eerder kan het niet. Jeroen, auteur, kunstenaar en creatief, heeft bij de eerste diagnose ontslag genomen. Het is de beste beslissing die hij heeft kunnen nemen: voor Kasper zorgen. Charlotte blijft werken, van één salaris kunnen ze ook prima rondkomen. Jeroen is dus ook degene die overal met Kasper vanuit Amsterdam naartoe gaat. Naar het AMC en naar het Prinses Maxima Centrum in Utrecht. En als Kasper drie is zes weken lang naar Groningen voor de protonenbestraling. 

Levenslustig
Het is niet moeilijk om met Kasper op pad te gaan. Hij is meestal heel vrolijk, kien voor zijn leeftijd, maakt makkelijk contact, kletst met iedereen, is levenslustig en soms heel boos of verdrietig. Ook dan is er begrip. Hij is de lieveling van veel behandelaars. 

Spoiler alert
Jeroen houdt het dankzij Kasper zelf ook lang vol. Als er duizend dagen voorbij zijn besluit Jeroen al de verhalen rond het ziekteproces te verwerken in een boek. In korte hoofdstukjes leef je met hem en Kasper mee. Je gaat van Kasper houden, het is zo’n vrolijk en aandoenlijk kind. Je hoopt dat het goed af zal lopen, maar helaas, Kasper redt het niet.

‘De rechtvaardigen’ van Jan Brokken

Jan Zwartendijk is na een aantal omzwervingen in 1938 in Kaunas in Litouwen terecht gekomen. Hij vertegenwoordigt daar het Philipsconcern. Er is een winkel, een kantoor en een assemblageafdeling. Veel van de apparatuur wordt ter plekke in elkaar gezet. Jan heeft de leiding daarover. Maar het werk ligt stil. De oorlogsdreiging en het feit dat de Duitsers Nederland al bezet hebben, hebben alle activiteiten stopgezet. Maar punctueel zoals hij is, gaat Zwartendijk elke dag naar de zaak. 

Consul a.i.
Op 29 mei 1940 trekt hij net de deur achter zich dicht om naar huis te gaan, als de telefoon overgaat. Hij twijfelt, doorlopen of teruggaan en oppakken?  Hij besluit tot het laatste, een besluit dat zijn hele leven op de kop zal zetten. Aan de telefoon is de Nederlandse Gezant van de Baltische Staten in Riga, De Decker. De man zit omhoog, de Nederlandse Consul in Kaunas is ontslagen vanwege zijn Nazisympathieën.  Iemand moet hem vervangen en De Decker wil graag dat Zwartendijk dat gaat doen. Zwartendijk twijfelt, vindt het wel een heel grote vraag, hij heeft geen benul van diplomatieke of consulaire zaken. ‘Geeft niet’, zegt De Decker, u heeft een kantoor en u kunt mij altijd bellen. En zo geschiedt het dat Zwartendijk consul a.i. wordt.   

Curaçao
Er zijn veel Joodse vluchtelingen in Litouwen. Eén van hen brengt Zwartendijk op het idee om een ontsnappingsroute naar Curaçao te creëren. Met medeweten van De Decker schrijft Zwartendijk in de paspoorten van de vluchtelingen dat Curaçao geen visumplicht heeft.  De route gaat door Rusland naar Vladivostok, een oversteek naar Japan en van daar hopelijk verder naar een veilig oord.  Er is ook een doorreisvisum nodig. De Japanse consul Sugihara is bereid mee te werken. Al snel staan er rijen vluchtelingen op de stoep. Van ’s morgens vroeg tot in de avond worden paspoorten ingevuld om de vluchtelingen een kans te geven veilig gebied te bereiken. Maar hoelang blijft dat goed gaan? 

Eerbetoon
Jan Brokken hoort toevallig van de route, tijdens een treinreis in Rusland vertelt een overlevende erover. Zijn nieuwsgierigheid is gewekt, hij gaat op zoek naar informatie en naar overlevenden of hun nabestaanden. ‘De Rechtvaardigen’ is zo een kritisch eerbetoon aan Zwartendijk en Sugihara geworden. Uiterst boeiend geschreven, zeer zorgvuldig gedocumenteerd en vol getuigenissen leest het als een spannende roman waarvan je maar één ding wil weten: hoe loopt dit af!

‘Hond vermist’ van Kate Spicer

De Londense Kate Spicer leeft als society-journalist een leven van drugs en rock & roll. Ze wordt als verslaggever vaak uitgenodigd op de duurste feestjes. Op de afterparty's  gaat het er ruig aan toe, drank en drugs in overvloed. Haar vriend Charles daarentegen is degelijk, heeft een goedbetaalde baan in de zakenwereld, staat vroeg op en gaat op tijd naar bed, kortom ze verschillen als dag en nacht. Letterlijk: vaak als Kate thuiskomt staat Charles klaar voor zijn ochtendrondje hardlopen. 

Lurcher
Maar Kate kan het ruige leven niet zo goed meer aan. Als ze op een dag een bekende tegenkomt met een prachtige ruige hond merkt ze dat het dier een kalmerende en rustgevende uitwerking op haar heeft. De hond is een lurcher, een kruising tussen een windhond en een werkhond. Slank en rank als de hazewindhond en ruig als een werkhond, zo’n hond wil Kate ook wel hebben. Ze overlegt met Charles, hij vindt het prima, alles wat haar kan afleiden van haar desastreuze nachtleven lijkt hem goed. 

Wolfy
Kate gaat dus op zoek naar een lurcher. Dat is nog niet zo makkelijk, de dierenasiels hebben ze wel maar ze willen wel precies weten waar de hond terecht komt. De ‘hondenpolitie’ komt eerst hun appartement keuren en na veel vijven en zessen kan Kate Wolfy ophalen. Tot haar grote verbazing is Charles ook gelijk gecharmeerd van Wolfy. Het gaat fantastisch, Kate leert Wolfy steeds beter kennen en Wolfy laat zijn aanvankelijke schroom varen. Wolfy laat Kate zelfs haar ruige leven vergeten, ze loopt enorm veel met hem en beiden genieten dan met volle teugen. 

Vertwijfeld

Tot op een dag Kate en Charles naar een bruiloft op het platteland gaan en Wolfy achterblijft bij Kate’s broer en zijn gezin. Wolfy ontsnapt en gaat er vandoor. Kate en Charles komen onmiddellijk terug van het feest en het zoeken begint. Niet alleen zijzelf zoeken, velen worden door de zoektocht aangestoken om mee te doen. Kate laat geen mogelijkheid onbenut, elke redelijke aanwijzing volgt ze op. Zal ze Wolfy ooit terugzien? Vertwijfeld blijft Kate zoeken en als lezer leef je met haar mee. Met vlotte pen beschrijft Kate in dit waargebeurde verhaal de liefde voor haar hond, en de wanhopige zoektocht die toch ook veel waardevols oplevert.

‘U bent dood, sorry!’ van Fred Marree

‘U bent dood, sorry!’. Dit krijgt Fred Marree te horen van de gemeente Rotterdam. Maar de medewerkster van de afdeling Dienstverlening van de gemeente heeft hem toch echt in levenden lijve aan de telefoon. Er is een jammerlijke fout gemaakt. Freds aangetrouwde nicht Franka is overleden. De uitvaartondernemer heeft echter per ongeluk de naam van de contactpersoon van de familie, Fred Marree, doorgegeven. 

Grappig
Aanvankelijk lijkt het allemaal nogal grappig, maar het lachen vergaat hem als zijn vrouw een dag later een bericht van Mijn Overheid.nl krijgt. De SVB condoleert Mevrouw Marree met het overlijden van haar man. Binnen 48 uur na de foute vermelding is de SVB op de hoogte en wordt de AOW-uitkering aangepast. Twee dagen later komt er een brief van het Pensioenfonds: het pensioen wordt per het eind van de maand gestopt. Rijbewijs en paspoort worden ingetrokken. Ziektekostenverzekering is op de hoogte gesteld, hier ook een aanpassing in de vorm van een nieuwe zorgpolis voor mevrouw. 

Digitale snelweg
De gemeente heeft de fout dan wel meteen hersteld, het bericht is via de digitale snelweg naar al die instanties gegaan. Het kost dagen werk, tijd, geduld en ergernis om de zaken terug te draaien. Soms wordt hij niet geloofd en denkt de instantie met een grappenmaker te maken te hebben. Marree heeft de attestaties de vita (verklaring van in leven zijn) die hij van de gemeente kreeg meer dan nodig. En dan nog staat er na drie jaar in MijnOverheid.nl dat Mevrouw Marree weduwe is.  

Nachtmerrie
Marree kent de weg in ambtenarenland goed, hij was er in zijn werkzame leven zelf één. Daarom lukt het hem redelijk snel om alles weer op de rit te krijgen. Maar voor iemand die minder mondig is, is het een nachtmerrie waarin je terechtkomt. Het zal niet veel mensen overkomen, maar voor iedereen die verdwaalt in de bureaucratie, zijn er herkenningspunten. Tenslotte heeft Marree nog een belangrijke tip voor de achterblijvers bij een overlijden: vraag naar de ‘informatie afnemers’. Dat zijn de instanties die bij een overlijden automatisch bericht van de gemeente krijgen. Dan weet je tenminste wie op de hoogte gesteld zijn en waar je zelf niet meer achteraan hoeft.

‘Shuggie Bain’ van Douglas Stuart

Shuggie Bain is zes als hij samen met zijn moeder Agnes door zijn vader Shug het huis uit wordt gezet. Daar is al heel wat aan vooraf gegaan. Zijn moeder is meer en meer gaan drinken. Vader Shug heeft daar genoeg van en heeft een huis in Pithead, het allerarmste en verst afgelegen deel van Glasgow geritseld. Agnes kan het niet geloven dat Shug haar aan de kant gezet heeft. Nog wel voor een dikzak met zeven kinderen. 

Tierelier
Shuggies grote zus Catherine en grote broer Leek zijn ook meeverhuisd. Catherine houdt het al snel voor gezien, zij verhuist met haar vriend naar Zuid-Afrika. Leek is met zijn eigen dingen bezig, tekenen en werken in een fabriek, het is dus Shuggie die voor zijn moeder zorgt. Het gaat met Agnes zienderogen achteruit. Ze drinkt als een tierelier, Shuggie houdt zijn hart vast als hij uit school komt. Voorzichtig gaat hij dan naar binnen, luistert heel goed en aan de hand van de geluiden die ze maakt weet hij hoe de vlag erbij hangt. 

Waardigheid
Ondanks al het drinken en de neerwaartse spiraal waar Agnes in zit, weet ze toch haar waardigheid te behouden. Keurig gekapt, goed gekleed, op stiletto’s en keurig Engels sprekend als ze naar buiten gaat. Dat valt slecht in de achterbuurt waar ze wonen, de vrouwen daar motten haar niet (de mannen wel, met veel drank op komen ze graag bij haar). 

Schlemiel
En de kinderen motten Shuggie niet. Hij is anders dan de andere kinderen, houdt niet van voetbal, speelt graag met meisjesspeelgoed, is altijd keurig gekleed, spreekt keurig Engels en durft nooit van zich af te bijten. Hij is de schlemiel van de buurt. Iedereen zit hem op de kop, hij verlangt zo naar een veilig thuis. Soms schiet Leek hem te hulp. Maar als Agnes Leek het huis uitzet komt het allemaal op Shuggie aan. 

Booker Prize

Op een nuchtere, alledaagse manier vertelt Douglas Stuart het verhaal van Shuggie. In werkelijkheid zijn eigen verhaal. Het is onvoorstelbaar dat Stuart langs meer dan dertig uitgevers moest voordat hij er één vond die bereid was het boek uit te geven. Dit prachtige en onthutsende boek kreeg schitterende recensies en won meer dan terecht de prestigieuze Booker Prize 2020.

‘Het verbrande huis’ van Bodil de la Parra

Bodil bezoekt, ze is dan zes, in 1970 samen met haar ouders en broertje voor het eerst de familie in Suriname. De familie van haar vader die al vanaf de achttiende eeuw daar woont.  Eerst op de Jodenplantage, later in Paramaribo. Haar vader Pim is er geboren, zijn moeder Mavis is jong overleden maar opa en de tantes Jet, Pop en Gus beheren en bewonen een apotheek met woonhuis in de Zwartenhovenbrugstraat. Opa is een brommerige man, nors en nukkig. De tantes zijn het tegendeel, vriendelijk, hartelijk en altijd in voor een praatje. 

Vrijpostig
Ze blijven twee maanden en leren de familie goed kennen. De ondeugende neefjes met wie ze altijd op zal blijven trekken. De neefjes die zoveel over de familie weten, dingen die Bodil soms nauwelijks kan geloven. De manier waarop mensen met elkaar omgaan, ze kijkt haar ogen uit. In Amsterdam waar ze is opgegroeid heeft ze veel vrijheid gehad. Mocht van alles zeggen, dat komt haar duur te staan als ze die woorden in het bijzijn van de familie herhaalt. “Tante Gus kijkt alsof de Surinamerivier buiten haar oevers is getreden…Meteen naar bed meisje! …Je bent vrijpostig! De rest van de dag zit Bodil op haar kamer. 

Zanderij
De bezoeken blijven zich herhalen, niet jaarlijks maar wel geregeld. Elke keer als ze landt op Zanderij komt het gevoel van thuiskomen boven. De warme familie, ook al worden ze ouder,  blijft hetzelfde. Maar Suriname verandert. Onafhankelijkheid en daarna in 1982 de decembermoorden. Het is voor de la Parra’s niet meer veilig om te gaan, het duurt jaren voordat Bodil weer naar haar familie kan. Ondertussen is haar vader na een tweede relatie en de geboorte van een tweede dochter weer in Suriname gaan wonen. Hij verzorgt opa die oud en warrig is. Bodil kijkt met bewondering hoe zorgvuldig, handig en geduldig haar ooit stoethaspelige vader met hem omgaat. 

Boeiend
‘Het verbrande huis’, je moet echt doorlezen tot het eind om de titel te begrijpen, is een boeiend verhaal over een grote warme Surinaamse familie. Met Bodil kijk je met Nederlandse ogen naar de gebruiken, mores en ongeschreven regels zoals die bij de la Parra’s gelden. De tantes worden je lief, over opa verbaas je je en die neven, die wil elke familie wel hebben!

‘Bakhita: van slavernij naar vrijheid’ van Veronique Olmi

‘Geluksvogeltje’ dat betekent de naam die Bakhita als zevenjarige van de slavenhandelaren krijgt. Opgegroeid in een dorp in Darfoer kreeg ze van haar ouders een andere naam. Als Bakhita samen met haar vriendinnetje iets te ver van hun dorp afdwaalt  worden ze  in 1876 door slavenhalers meegenomen.  Een barre tocht begint, door de binnenlanden van Darfoer en door de grote woestijn. Eénmaal weet ze samen met haar vriendinnetje te ontsnappen, hun vrijheid duurt niet lang. En telkens als ze andere slaafgemaakten ziet., hoopt ze dat daar haar grote zus bij is. Ook zij is door de slavenhalers weggeroofd.

Cadeau

Haar tocht langs de rijke slavenhouders eindigt in Khartoem. Daar wordt ze, als ze dertien is, vrijgekocht door de Italiaanse consul. Hij neemt haar, na lang aandringen mee, naar Italië. Ze wordt cadeau gegeven aan een bevriende familie. Bakhita weet niet beter dat ze nog steeds slaafgemaakt is. Maar in Italië kan dat niet. De wet laat geen slavernij toe. De rentmeester van het landgoed waar ze woont ontfermt zich over haar. Leert haar lezen en schrijven en vertelt haar over het christelijke geloof. 

Klooster

Gevaar dreigt als de familie waarbij ze woont haar weer mee terug neemt naar Khartoem. Ze is dodelijk bang dat ze weer aan de slavenhalers zal worden overgeleverd. Gelukkig keert het tij en reist ze nogmaals door het Suezkanaal naar Italië. Daar onttrekt ze zich aan het gezag van de familie bij wie ze woont en treedt in het klooster in. Ze is gelukkig in het klooster, haar levensverhaal wordt als een feuilleton in de kranten verteld. Bakhita wordt een beroemdheid, niet dat ze dat graag wil, maar het gebeurt vanzelf. Op 8 februari 1947 sterft Bakhita, 78 jaar oud. Haar lichaam wordt overgebracht naar een rouwkapel waar twee dagen lang rijen en rijen gelovigen afscheid van haar komen nemen.

Gruwelijkheden

Bakhita is een waar gebeurd verhaal. Véronique Olmi vertelt aan de hand van het feuilleton en andere geschriften ons het levensverhaal van Bakhita. Dat gebeurt in een wat afstandelijke en zakelijke stijl. Daardoor komen de gruwelijkheden die de slaafgemaakten moeten ondergaan zo heftig binnen dat je het boek geregeld even weg moet leggen. Het grijpt je aan en het laat je niet zomaar weer los. Al met al een waardevol boek dat inzicht geeft in het leven van Bakhita, maar je moet wel tegen een stootje kunnen als je aan deze roman begint.

Madre Gioseffa Margherita Fortunata Maria Bakhita ( 1869 - 1947)

‘Keizerlijk geel’ van Lucas Zandberg

China is in de negentiende eeuw nog een keizerrijk. De Qing dynastie heerst over het Rijk van het Midden en al haar vazalstaten. Omdat er een nieuwe jonge ongehuwde keizer is kiest zijn stiefmoeder, de  Keizerlijke Gemalin, tien concubines voor hem uit. Eén daarvan is Cixi. Zij wordt ingedeeld in de op één na laagste klasse. Maar Cixi is ambitieus, ze wil het met haar heldere verstand ver schoppen in het leven. Op handige wijze weet ze zich via de Tweede Echtgenote, de favoriete van de keizer, in de kijker te spelen. Cixi raakt zwanger en baart hem een zoon. Als de Keizer in 1861 na een vlucht voor de invallende barbaren overlijdt is het haar zoon die zijn opvolger wordt.

Regentes

Omdat haar zoon nog minderjarig is wordt Cixi samen met de kinderloze Keizerin Niuhuru regentes. Cixi neemt al snel de touwtjes in handen, in feite is zij het die het rijk bestuurt. Als haar zoon op twintigjarige leeftijd overlijdt aan pokken, zorgt Cixi dat er weer een familielid tot opvolger wordt aangewezen. Deze Zaitan is nog erg jong maar getuigt al snel van een pienter karakter. In hem heeft Cixi meer vertrouwen dan ze in haar eigen, ietwat kinderlijke zoon had. Toch lijkt het de verkeerde kant op te gaan. De invloed van de westerse staten en Japan wordt steeds groter, het verzet in eigen land neemt hand over hand toe. Lukt het  Cixi het rijk bijeen houden, de tegenstanders het hoofd te bieden en de Qing dynastie aan de macht houden? De geschiedenis zal het leren.

Intriges

Zandberg geeft een levendig beeld van het leven van Keizerin Cixi. Geschreven als een autobiografie beleven we door haar ogen de intriges aan het hof, de Chinese zeden en gewoonten rond de keizerlijke familie, de invloed van de eunuchen, de denkwijze van het negentiende-eeuwse China. De wreedheden waarbij het doel de middelen heiligt, de  tactische zetten van Cixi, haar berekenende en soms misrekenende strategie om de macht in handen te houden.  ‘Keizerlijk geel’ is een roman, zoals Zandberg in het nawoord benadrukt maar wel een roman waarin hij de geschiedenis geen geweld wilde aandoen.  Een fascinerend boek over een fascinerende vrouw.

‘Terug naar Cliffrock Castle : belevenissen op een Schots kasteel’ van Josephine Rombouts

Josephine Rombouts werkt (nog steeds) op het kasteel op het afgelegen deel van een Schots schiereiland.  Ze denkt haar draai wel gevonden te hebben, zeker nu ze is gepromoveerd tot Personal Assistant.  Haar positie lijkt een stuk steviger, toch blijft het spitsroeden lopen in haar contact met de kasteelvrouw. Mevrouw uit voortdurend wensen, meestal in bedekte termen en het is aan Josephine om daar concreet gevolg aan te geven.  Met een grote verbouwing van de bijgebouwen en een renovatie van de kasteelkamers, liggen de gevaren van elkaar niet goed begrijpen dagelijks op de loer. 

Personal Assistant

Nu ze als PA werkt is ook haar contact met de factor ( de rentmeester) veranderd. Hij gaat over het budget, de uitvoerende taken laat hij aan Josephine over.  Dat betekent aanvaringen met de huishoudster, de kok, de loodgieter, de schilder, de bouwvakkers en ook nog eens met de wildbeheerders van het grote landgoed. Zij zijn  het namelijk die alle dure, kostbare en antieke meubels in het kasteel moeten verslepen als er een kamer opgeknapt wordt. Het is niet hun favoriete werk en dat zal Josephine weten ook! Zo langzamerhand voelt Josephine zich gepiepeld tussen alle partijen. Hoewel ze het werk fantastisch vindt en het kasteel werkelijk op haar duimpje kent, begint het toch te kriebelen. Misschien tijd voor een nieuwe uitdaging?

Diepte

In dit tweede boek over Cliffrock Castle gaat Rombouts meer de diepte in. Haar observaties van de mensen en de gebruiken op het kasteel krijgen, nu ze zich verder verdiept in de geschiedenis en de cultuur van Schotland, meer kleur en achtergrond.  De functie van de clans, de uitgebreide jachtgebruiken, de houding van de landgoedeigenaars,  ze beschrijft het allemaal met de welwillende blik van een meer dan geïnteresseerde medewerker.  Die echter, ook al noemen ze haar ‘one of us’,   nooit helemaal bij de club zal horen,  Niet bij de eigenaars, niet bij de pachters en niet bij het andere personeel.  Hoewel dit tweede deel over het ‘Downton Abbey’ van de eenentwintigste eeuw afzonderlijk gelezen kan worden is het aan te raden eerst deel één te lezen.

‘Moederland, een vrouwenleven in twee culturen’ van Inge de Bever

In 1980 trouwt de dan twintigjarige Inge de Bever met haar Turkse medestudent  Ilhan.  Samen wonen ze in een studentenflat in Leiden, aanvankelijk allebei op hun eigen kamer, het is niet makkelijk een woning te krijgen. Beiden komen uit een hoogopgeleid en seculier gezin, ze hebben allebei een universitaire opleiding, hebben allebei een baan, toch moet haar moeder moet eraan te pas komen om een flat te bemachtigen. Het is tekenend voor de argwaan die ‘officieel’ Nederland heeft. Gelukkig zijn beide families hartelijker voor het jonge stel.

Familie

Op bezoek in Ankara wordt Inge met Turkse hartelijkheid en veel thee onthaald. Ze moet kennis maken met de hele familie en dat zijn er niet een paar, nee alle ooms, tantes, nichten, neven en ook vrienden van haar schoonouders willen haar leren kennen. Dat Inge bovendien  Turks spreekt maakt haar een bezienswaardigheid, een soort van ‘openbaar kunstbezit’.  Waar ze met haar schoonvader vanaf het begin goed op kan schieten,  blijft haar schoonmoeder afstandelijk.  Inge kan er niet doorheen prikken, hoe graag ze ook wil.

Cadeau

Wel realiseert ze zich dat ze weliswaar voor Ilhan heeft gekozen maar dat ze er een hele wereld bij cadeau krijgt. Een familie, een taal, een land vol onbekende mensen en vreemde gebruiken. Soms verafschuwt ze dat allemaal. Maar meestal is ze vooral nieuwsgierig naar al die onbekende zaken, staat ze open voor andere gewoontes en weet die ook te waarderen. Samen met Ilhan gaat ze door moeilijke tijden van ziekte en narigheid. Het maakt hun band alleen maar sterker, na de komst van hun zoon Osman helemaal.  En als in Nederland het tij keert met de komst van Fortuyn en Wilders is het vooral Inge die zich daar vreselijke zorgen over maakt terwijl Ilhan en Osman  het nogal luchtig opnemen. Zij laten zich niet discrimineren.

Positief

Inge de Bever laat met ‘Moederland’ zien dat leven in twee culturen prima kan. Dat het een verrijking van je leven is, tenminste als je open durft te staan voor de leefwijze van anderen.  Dat je respect kunt hebben [ en krijgen]  en mee kunt doen zonder je eigen identiteit op te geven. Heel herkenbaar voor iedereen die ook in een relatie in twee culturen leeft, hoe die culturen er ook uit mogen zien.