‘Het huis voor ongewenste meisjes’ van Joanna Goodman

Quebec Canada, jaren vijftig. Maggie groeit op in een Frans – Engels gezin.  Haar moeder hoort bij de Franstalige groep, haar vader is Angelsaksisch. Het huwelijk tussen die twee laat dezelfde strijd zien die tussen de bevolkingsgroepen heerst.  Soms is het koude oorlog, vervolgens maken ze elkaar het leven zuur om elkaar daarna weer in de armen te vallen. Al met al niet een echt stabiel gezin voor Maggie, haar broer en zussen.  Maggie heeft een speciale band met haar vader die een zaden handel heeft.  Ze helpt hem dagelijks na schooltijd,  de geur en de sfeer in de winkel, voor haar is het de hemel op aarde.

Zwanger

Als Maggie veertien is krijgt ze belangstelling voor haar buurjongen. Hij hoort bij een arme Franstalige familie, als haar ouders erachter komen wordt ze naar een oom en tante gestuurd.  Na verloop van tijd blijkt Maggie zwanger, ze mag de geboorte bij de familie afwachten maar moet dan zeer tegen haar zin haar dochtertje Elodie afstaan.  Maggie mag weer terug naar huis, ze maakt haar opleiding af, gaat werken, maar kan haar kind niet vergeten. Ze blijft zoeken, klaagt het weeshuis aan, schrijft naar autoriteiten, maar niemand wil haar vertellen waar Elodie is. Toch geeft ze niet op.

Weeshuis

Elodie is in een rooms katholiek weeshuis terecht gekomen. Het is er niet echt fijn, maar er is school en sommige zusters zijn lief voor de weeskinderen. Dat verandert als ze zes is. Ze wordt overgeplaatst naar een nieuw tehuis, onderwijs is er niet meer bij en ze moet meehelpen psychiatrische patenten te verzorgen. Het regime in deze inrichting  is hemeltergend, Elodie en de andere  kinderen worden onder de knoet gehouden, ondergaan sadistische lijfstraffen,  moeten gedwongen kalmerende middelen slikken, worden dom gehouden.  Elodie geeft echter ook niet op, ze weet het zeker, op een dag zal ze vrij zijn.

Emotioneel

Joanna Goodman heeft haar roman gebaseerd op ware gebeurtenissen.  In de jaren 50 was de dictatoriale Duplessis de bestuurder van Quebec. Samen met de kerk was hij verantwoordelijk voor de spanningen tussen de bevolkingsgroepen. Van hem kwam de wetswijziging waarin bepaald werd dat onderwijs voor weeskinderen niet meer nodig was. Tegelijkertijd werd de verpleging van (geestes-)zieken wel vergoed. Met één streep werden alle weeskinderen als psychiatrisch patiënt aangemerkt. Met alle bovengenoemde uitwassen als resultaat. Goodman weet je mee te trekken in het verhaal,  Maggie is de hoofdlijn, tussendoor het schrijnende relaas van Elodie.  Een prachtig emotioneel verhaal waarin macht een belangrijke rol speelt.

‘Kinderen van de rivier’ van Lisa Wingate

Baltimore, Maryland, 1939. Een jonge vrouw bevalt van haar doodgeboren kind. Gek van verdriet is ze, het is niet het eerste kind dat ze verliest.  Haar man weet niet meer wat hij ermee aan moet. Hoe kan hij zijn vrouw troosten?

Weeshuis

Memphis, Tennessee, 1939, Queenie de moeder van Rill Foss staat op het punt van haar zesde kind te bevallen. Samen met haar man en vijf kinderen woont ze op een boot op de rivier, zo varen ze met de seizoenen de rivier op en neer. De vorige bevallingen gingen vlot maar nu is er iets vreselijks aan de hand, Queenie moet naar het ziekenhuis, haar man Briny gaat met haar mee. Rill het oudste meisje past op de jongere kinderen. De volgende dag komt niet haar vader hen ophalen maar worden ze door de politie opgepakt en in een weeshuis geplaatst.

Politiek

Aiken, South Carolina, heden.  Avery, werkzaam als openbaar aanklager,  is de jongste dochter van Senator Stafford, een gerespecteerd politicus. Gezondheidsproblemen dwingen de senator het wat kalmer aan te doen maar met de verkiezingen over een jaar in het verschiet kan dat eigenlijk niet. Avery komt hem te hulp, de drill van het politieke circuit staat haar echter al snel tegen. Geleefd worden door een agenda, een spindokter en een dominante moeder, het is niet haar cup of tea. Toch levert het politieke werk een bijzondere ontmoeting op, in een verzorgingshuis ontmoet Avery een oude dame die beweert haar oma gekend te hebben. Het triggert Avery om op zoek te gaan naar antwoorden die haar dementerende grootmoeder Judy niet meer kan geven.  

Adoptie

De karakters uit ‘Kinderen van de rivier’ zijn weliswaar verzonnen, de feiten waar de roman op gebaseerd is zijn helaas maar al te waar.  Vanaf de jaren twintig tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw runde Miss Georgia Tann in Memphis een organisatie die verweesde kinderen verkocht aan rijke gezinnen. Dat ging onder de mom van adoptie en verweesd betekende in dit geval meestal dat de kinderen geroofd waren. Hun vaak niet geletterde ouders werden met valse voorwendselen overgehaald papieren te tekenen waardoor hun kinderen in de macht van Miss Tann kwamen. Lisa Wingate heeft deze feiten op sublieme wijze in deze roman verwerkt, met de afzonderlijke stemmen van Avery en Rill vertelt ze het aangrijpende verhaal van de verloren kinderen van Memphis.

‘Ginny Moon heeft gelijk’ van Benjamin Ludwig

Ginny Moon is veertien jaar oud. Sinds haar negende zit ze in pleegzorg, het gezin waar ze nu is heeft haar geadopteerd. Ginny is door haar drugsverslaafde biologische moeder zwaar verwaarloosd. Haar moeder had geregeld mannen in huis die Ginny mishandelden, ze heeft dus al jong geleerd heel stil te zijn en zich onder het bed te verstoppen. Omdat Ginny zwaar autistisch is, interpreteert ze gebeurtenissen heel anders dan de mensen in haar omgeving. In het huis van haar moeder had ze een babypop.  Op het moment dat haar moeder uit huis gehaald werd en Ginny zich op haar aanwijzing moest verstoppen, heeft ze haar babypop in een koffer onder het bed gelegd. Ginny’s grootste doel is nu haar babypop terug te vinden, haar moeder heeft immers gezegd dat zij voor de babypop moet zorgen!

Geslepen

Ginny’s adoptieouders houden veel van haar, ze is echt in een warm nest terechtgekomen. Maar de boodschap om de babypop te verzorgen blijft maar in Ginny’s hoofd zitten. Als haar adoptiemoeder zwanger wordt, wordt bij Ginny de drang om haar babypop te redden nog sterker.  Ginny  weet dat het niet mag, ze wordt op school en thuis strak in de gaten gehouden, ze weet dat haar moeder gevaarlijk voor haar is, maar geslepen als ze is  bedenkt ze toch een manier om bij haar moeder te komen.

Autistisch

Benjamin Ludwig is docent Engels en woont met zijn gezin in New Hampshire. Kort na hun huwelijk hebben hij en zijn vrouw  Ember een autistische tiener geadopteerd.  Hij is dus ervaringsdeskundig in het opvoeden van een autistisch kind. Daarnaast heeft hij veel contacten bij het special olympic team waar sporters met onder andere aandoeningen in het autistisch spectrum aan deelnemen.  De gesprekken met de ouders en verzorgers en zijn eigen ervaring verschaften hem materiaal voor dit aangrijpende boek.  Het boek levert een indringende kijk op hoe het autistische brein werkt en hoe een autistische tiener de wereld ervaart.  Meer begrip dan een theoretisch werk over autisme waarschijnlijk ooit kan opleveren.