‘Mathilde en Marie’ van Torsten Woywod

Twintiger Marie Ledoux is Parijs ontvlucht. Twee banen had ze en heel veel verdriet op haar schouders om mee te dragen. Eerst pakt ze de trein naar Brussel, ze wil het land uit, om vervolgens de aansluiting naar de Ardennen te pakken. In die laatste trein komt ze Jónína tegen. Een oudere dame die in het boekendorp Redu woont. Ze raken in gesprek en Jónína nodigt Marie uit met haar mee te gaan. 

Buurvrouw

Marie hoeft er niet lang over na te denken. Ondanks haar breekbaarheid straalt Jónína zoveel warmte en mensenkennis uit, Marie kan het niet weerstaan. Zo belandt ze in een schilderachtig dorp in de Ardennen. Wat haar allereerst opvalt is de stilte, s ’avonds in het tuinhuisje achter de boekenwinkel van Jónína, is de stilte bijna verpletterend. Vervolgens maakt ze kennis met het dorp. Met bakker Thomas die ongevraagd het heerlijkste brood bij haar aflevert. Met Louise met haar groente en jamwinkel. En met Mathilde, de buurvrouw. 

Stille trom

Alleen verloopt die kennismaking niet zoals de andere in het dorp. Geen hartelijkheid, geen belangstelling, alleen maar een stugge en norse houding. Gekleed in enkel grijze of zwarte kleding bekijkt Mathilde de wereld stuurs en achterdochtig. Van Marie lijkt ze helemaal niets te moeten hebben. Marie van haar kant is wel nieuwsgierig naar deze op het oog onmogelijke vrouw. Maar het werk in de boekenwinkel, waar ze vanaf de eerste dagen bijspringt, haar wandelingen met de hond, het in het reine komen met haar eigen verlies, vraagt zoveel tijd dat ze zich niet te veel met Mathilde bezighoudt. Alles wordt echter anders als Jónína tijdens de drukke feestdagen rond Pasen van het ene op het andere moment met stille trom vertrekt. Zal Marie in het dorp blijven? Komt Jónína überhaupt terug? Vragen, vragen, en niemand weet het antwoord. 

Woywod beschrijft in zijn debuut de bijzondere relaties tussen de drie vrouwen. Jónína, de wijze oudere vrouw, Marie, jong verdrietig en uitgeblust, Mathilde stuurs en boos, elk met een eigen verhaallijn. Daarnaast heeft het plaatsje Redu, prachtig gelegen tussen de heuvels van de Ardennen, zijn eigen hoofdrol. In poëtische zinnen beschrijft Woywod de natuur en het landschap rond Redu, dat werkelijk bestaat en echt een boekendorp is. Al met al een warm, maar wel fictioneel, boek over levensechte mensen.

Een wonderlijk klein leven’ van Elizabeth Berg

De dagen van de tweeënnegentigjarige Florence Greene zijn bijna geteld. Ze heeft uitbehandelde kanker, misschien nog een paar maanden, maar waarschijnlijk nog maar een paar weken zijn voor haar weggelegd. Ze overdenkt haar leven met Terrence, met wie ze meer dan zestig jaar getrouwd was. Haar lieve man, die altijd rekening met haar hield. Die niet schroomde voortdurend te zeggen hoe lief hij haar had. Hem kon ze alles toevertrouwen. 

Brief aan Ruthie

Kinderen kwamen er niet, dat gemis was zo groot dat het weinig benoemd werd. Florence compenseerde het met haar liefde voor de buurkinderen. Zoals Ruthie, die op een dag boos bij haar binnen kwam stampen. Met wie ze een sterke band kreeg, nog maar een paar maanden geleden was Ruthie bij haar op bezoek. Spraken ze over vroeger en over Ruthie’s huwelijk, dat in zwaar weer zat. Florence heeft besloten het huis aan Ruthie na te laten.  Dat zal ze haar schrijven. En zo begint Florence aan een lange brief waarin ze haar leven en gedachten met Ruthie deelt. 

Liefde en warmte

Toch staat Florences leven niet stil. Ze leert een buurvrouw van een paar huizen verderop beter kennen. Teresa komt dikwijls bij haar op de veranda zitten, legt haar zielenroerselen aan Florence voor. Een vriendschap is geboren, Teresa houdt een oogje in het zeil, andersom adviseert Florence Teresa over haar (ontbrekende) liefdesleven. Dat ze het niet zo snel op moet geven, want het is altijd Teresa die een vriend aan de dijk zet. Ook gaat Florence bij oude vriendinnen op bezoek, overal ontmoet ze liefde en warmte. Ondertussen groeit de brief aan Ruthie, maar het kost Florence heel veel moeite om het allerbelangrijkste moment van haar leven op papier te zetten. Het moet, ze wil het, maar het is o zo pijnlijk, om dit geheim prijs te geven! 

Elizabeth Berg studeerde Engels en Geesteswetenschappen aan de Universiteit van Minnesota, waarna ze switchte naar verpleegkunde en tien jaar als zodanig werkte. In de jaren negentig begon ze met schrijven, inmiddels heeft ze meer dan dertig titels op haar naam.  ‘Een wonderlijk klein leven’ is de meest recente. Een fijn en ontroerend boek over liefde en leven, misschien hier en daar licht sentimenteel, maar net als in haar eerdere romans, altijd positief.

‘Kostschool aan zee’ van Jane Gardam

Marigold Green, door iedereen Bils genoemd, groeit in de jaren zestig op in het noorden van Engeland.  Haar moeder is jong overleden, haar vader is hoofd van een kostschool. Weliswaar superintelligent, loopt hij chronisch met zijn hoofd in de wolken. Laat het runnen van de school over aan het praktische hoofd huishouding, Paula. 

Kin omhoog

Het is Paula die zich vooral over Bils ontfermd. Bij Paula kan ze altijd terecht, Paula die zo liefdevol over haar geboortestreek Dorset spreekt. Die bij elke tegenslag roept dat je geen zelfmedelijden hoeft te hebben. Kin omhoog en doorgaan. 

Cambridge

Voor Bils is dat belangrijk. Ze vindt zichzelf spuuglelijk. Kikkerogen, rare bril, vreemd rossig krullend haar, ouwelijke kleding. Op de meisjesschool waar ze naartoe gaat heeft ze geen vriendinnen, de jongens van de kostschool kent ze wel, maar ook met hen heeft ze vrijwel geen contact. Alleen Jack Rose vindt ze aardig. Hij is tenminste beleefd, niet zo brutaal en hatelijk als Tom Terrapin, een ettertje eerste klas. Inmiddels is ze zeventien en staat het eindexamen voor de deur. Zelf heeft ze er weinig fiducie in, de mensen om haar heen daarentegen verwachten dat ze op Cambridge toegelaten zal worden. 

Zelfvertrouwen

Het laatste schooljaar neemt een vreemde wending als Grace daar terugkeert. Grace, dochter van de rector, was Bils’ vriendinnetje op de lagere school, tot ze op een dag verdwenen was, naar kostschool gestuurd.  Nu is ze terug, als een diva beweegt ze zich door de gangen. Het lijkt alsof de vriendschap tussen hun tweeën een nieuwe kans krijgt. Maar Grace is veranderd en tot haar teleurstelling moet Bils constateren dat het met de vriendschap niets meer wordt. Toch is het laatste jaar geen verloren jaar. Bils, inmiddels een young adult, merkt dat ze steeds meer zelfvertrouwen krijgt, zich uit netelige situaties kan redden en een redelijke portie gezond verstand heeft. Of ze nu wel of niet naar Cambridge gaat, Marigold zal het zeker wel redden! 

Jane Gardam weet het leven van Marigold treffend weer te geven. Van lelijk eendje naar een mooie jonge vrouw. Van sociaal onnozel gansje tot iemand die zich weet te redden. Prachtig en compact geschreven, je waant jezelf ook in de jaren zestig van de vorige eeuw. En o zo Brits, hoe heerlijk wil je het hebben!

‘Rollende stenen’ van Merijn de Boer

Dertiger Ole leidt een los en genoegzaam leven. Amsterdam is zijn stad. Opgegroeid in Bergen als enig kind van ouders die hem mateloos vertroetelden en verwenden, heeft hij weinig discipline meegekregen. Na zijn studie hobbelt hij van het ene naar het andere baantje. Oud-studiegenoten die hij soms treft, leiden een in zijn ogen burgerlijk leven, iets waar hij geen totaal ambitie voor heeft. 

Daantje

Alles wordt anders als hij Daantje tegen het lijf loopt. Op een meubelbeurs waar Ole aan het werk is, springt de vonk gelijk over, al snel trekt Ole bij Daantje in. Daantje werkt voor het ministerie van Buitenlandse Zaken en wordt uitgezonden naar Tunesië. Ole twijfelt, meegaan of in Amsterdam blijven. Maar zonder Daantje, dat lijkt hem niets. Dus gaat Ole mee. Eerst belanden ze in een tijdelijk vakantiehuis, dicht bij een vuurtoren en dus aan zee. Het is er fantastisch, helaas kunnen ze er niet blijven. Ole gaat met een makelaar op huizenjacht, het wordt een enigszins verwaarloosd huis waar een excentrieke Duitser heeft gewoond. 

Huismannen

Daantje is nu elke dag aan het werk, Ole verkent het dorp en begint zich te vervelen. Dat wordt anders als hij de huismannenclub leert kennen. Allemaal expats, hun vrouwen werken in de diplomatie of ontwikkelingsorganisaties. Elke dinsdag koffiedrinken, elke week borrelen en pizza’s eten, de club komt vaak bij elkaar. Het is de Drentse Engelbert die Ole bij de les houdt, tips geeft over het huishouden en leert koken.  Engelbert met zijn eigenaardigheden, die net zoals Taco, Feike en Vastert verwondering en verbazing bij Ole oproepen. Mannen die verlangen naar alles wat Nederlands is, maar niet naar Nederland.  Die van land naar land trekken, het is maar net waar hun vrouwen benoemd worden. Een eigen idioom hebben waarbij de talen die ze spreken over elkaar heen buitelen. Ole observeert, Ole verbaast zich en Ole houdt afstand! 

De Boer’s beschrijving van het dorp en de kuststreek van Tunesië maakt dat je er onmiddellijk naartoe zou willen gaan. Het verkoelende windje van zee, het uitzicht, de straatjes! En de sfeer van de expats onder elkaar, ik ken het uit eigen ervaring, hij geeft het geweldig weer. De kinnesinne, de vinnige opmerkingen, de roddel maar ook de loyaliteit. In de epiloog komt het verhaal mooi rond en heeft Ole toch zijn bestemming gevonden.

‘Zusje’ van Janneke Schotveld en Rifka Mels

Soms mis je een pareltje, heb je niet goed genoeg opgelet toen het boek in de bibliotheek kwam. Dat overkwam mij met dit boek. Staat al een jaar op de plank, nou ja, je ziet de boeken liever uitgeleend. Dat kwam ook omdat dit een Young Adult boek is, maar pareltjes moeten genoemd worden, dus bij deze. 

Meisjes

Rifka groeit op in een streng reformatorisch gezin. Het woord van God is leidend in alles, elk aspect van het leven wordt op die manier bekeken en geleefd. Rifka heeft het er maar moeilijk mee. Ze weet op de middelbare school al dat ze op meisjes valt. Ze houdt het voor haar klasgenoten en voor haar ouders verborgen. Alleen haar hartsvriendin Maris weet het. Zodra ze gaat studeren en op kamers gaat, hoeft ze haar geaardheid niet meer te verstoppen. 

Zusje Tabitha

Haar jongere zusje Tabitha is heel anders, een vrolijke flapuit. Kan met iedereen opschieten, staat voor iedereen open. Zo leert Tabitha Hiva kennen, de trein stond een uur stil in een weiland, ze kwamen aan de praat, het klikte, ze werden ondanks een leeftijdsverschil van tien jaar vrienden. En nu is Rifka op weg naar Noorwegen waar Hiva inmiddels woont.  Hiva heeft haar uitgenodigd, heeft er zelfs op aangedrongen dat ze naar Noorwegen komt. 

Ontwricht

Een tragische gebeurtenis in hun gezin heeft Rifka namelijk totaal ontwricht. Ze heeft steun nodig, van haar familie heeft ze weinig te verwachten, zelfs vriendin Maris kan haar niet helpen. Rifka is op de fiets gestapt. Tentje achterop, overnachtend in de tuin van onbekende mensen, een enkele keer op een bank in een kamer, trekt ze via Duitsland, Denemarken en Zweden naar Hiva in Kristiansand.  En zo reizen we met Rifka mee.  Van adres naar adres, van woede-uitbarsting naar verdriet, van wanhoop naar sprankjes licht.  Tot het uiteindelijk bevrijdende bezoek aan Hiva. 

Janneke Schotveld kennen we vooral van haar kinderboeken. Superjuffie en de moderne sprookjes waarbij altijd een meisje de held is. Dit waargebeurde verhaal van Rifka weet ze prachtig te verwoorden. Nuchter, invoelend en inlevend. Geen dramatiek, geen tranentrekker, maar toch ontroert het zoals ze Rifka neerzet. Zoals gezegd een pareltje dat wat mij betreft heel veel gelezen moet worden.

‘Maantje verhuist de zee’ van Sjoerd Kuyper

Het is Kinderboekenweek en net als andere jaren is de Gouden Griffel uitgereikt.  Een heel bijzondere dit jaar, velen van u zullen het item in het Journaal gezien hebben, Sjoerd Kuyper ontving de prijs uit handen van twee kleinkinderen. Ze brachten het hem terwijl hij op bed lag. Door zijn ziekte, kanker, was hij terminaal ziek. Twee dagen later is hij overleden.   

Poppenspel

‘Maantje verhuist de zee’ gaat ook over doodgaan. Maantjes grootmoeder weet dat ze niet meer lang te leven heeft. Oma heeft twee zoons, Maantjes vader in Nederland en oom Albert in Suriname. Maantje (9) is haar enige kleinkind. Ze hebben een heel warme band met elkaar. Maantje heeft zo vaak bij oma gelogeerd. Mocht mee naar de voorstellingen die oma met haar poppenspel het hele land door gaf. 

De zee

Het is zaterdagmorgen als Maantjes vader een mail van zijn moeder ontvangt. Het gaat niet goed met haar en ze wil van alles met hem en zijn broer delen. In een document heeft ze haar wensen gezet, over de uitvaart, de erfenis, wat er met haar poppen moet gebeuren. Maantjes vader is gelijk in tranen, neemt contact op met zijn broer die het eerste vliegtuig naar Nederland pakt. Terwijl haar vader naar oma gaat, mag Maantje een brief aan oma schrijven op de laptop van haar moeder. Oma is erdoor ontroerd en antwoordt gelijk. De band tussen hen twee is onverbrekelijk. Zelfs als oma daadwerkelijk uit de tijd raakt, lijkt het alsof ze nog steeds in Maantjes hoofd is. Oma hield van de zee. Als Maantje op het strand is, verhuist ze de zee dan ook naar haar hoofd. Zo kan oma blijvend van de zee genieten. 

Het verhaal van Maantje en haar oma ontroert. Zoals de volwassenen met Maantje omgaan, de speciale band met oma, het is allemaal prachtig verwoord zonder dat het ook maar enig moment kinderachtig wordt. Het boek is een eerbetoon aan Kuypers zus Trudy. Zij was poppenspeelster (de koningin van het handpoppenspel) en de droom van Maantje komt uit één van haar voorstellingen. De prachtige illustraties van Sanne te Loo brengen het verhaal, dat al van zo’n hoog niveau is, naar een nog hoger level.

‘Kind van niemand’ van Evelien Vaags

‘Mijn jeugd in een sekte’ is de ondertitel van dit waargebeurde boek. Toch is het niet alleen haar jeugd die Vaags behandelt, ook haar ontsnapping en het verdere verloop van haar leven komen aan bod. Die jeugd is echter voor haar hele leven allesbepalend geweest. Want je kunt een meisje wel uit een sekte halen…… 

Evelien is de dochter van Betsie en Gerard. Die twee hebben elkaar leren kennen in een psychiatrische inrichting. Betsie komt uit een groot gezin, ze heeft daar altijd een vanzelfsprekende plek gehad, ondanks haar psychische problemen. Gerard is het oudste kind van een Sallandse familie. Hij heeft altijd verborgen gehouden dat hij opgenomen is geweest. Het stel trouwt en na verloop van tijd wordt Evelien geboren. 

Pater Pio

Voor Betsie is dat allemaal te veel. Ze vertrouwt Evelien aan één van haar zussen toe.  Gerard is ondertussen constant aan het werk als huisschilder. Als Betsie weer eens opgenomen wordt, verdwijnt Gerard steeds vaker naar de boerderij van Trees in Tubbergen. Trees heeft daar een gemeenschap, in veler ogen een sekte, gewijd aan Pater Pio, een heilig verklaarde Italiaanse pater. Trees zegt via haar rozenkrans contact met hem te hebben, al haar handelingen en wensen worden door hem bepaald en iedereen in de sekte moet ernaar leven. Gerard geeft zich eraan over, een drama voltrekt zich als hij Betsie en Evelien ook naar de sekte haalt. Eveliens leven zal nooit meer hetzelfde zijn. 

Zelfreflectie

Vaags vertelt haar levensverhaal zonder opsmuk, geen dramatische zinnen of uitspraken, het leed dat haar overkomen is, is al erg genoeg. Het gaat je verbeeldingsvermogen te boven wat er in de sekte van Trees gebeurt, mishandeling, uithongering, lijfstraffen, indoctrinatie en isolering zijn er aan de orde van de dag.  De tijd na haar ontsnapping is Evelien recalcitrant en onhandelbaar. Ze kijkt daar nu met de nodige kritische zelfreflectie op terug. Met haar gaat het nu goed, ze heeft een gezin, en gebruikt counseling om anderen te helpen.   

Maar anderen zijn nog steeds in de ban van Trees. Ondanks een veroordeling in de jaren negentig, resideert ze nog steeds in haar boerderij in Tubbergen. De officiële instanties hebben lang weggekeken, pas de laatste jaren zijn er, ook naar aanleiding van een journalistiek onderzoek door Dagblad Tubantia, weer zorgen over de sekte. Verbieden kan wettelijk helaas nog steeds niet.  

‘De vrouwen van de familie Flores’ van Angélica Lopes

Als studente Alice op een ochtend brak wakker wordt na een nacht met veel drank, is er onverwacht bezoek voor haar. Een verre tante is naar hun huis gekomen om Alice een sluier te overhandigen. Niet zomaar een sluier, nee eentje die al bijna honderd jaar in de familie is, gemaakt door de kantwerksters in Bom Retiro, in de binnenlanden van Brazilië. Die kantwerksters waren de vrouwen van de familie Lopes: tante Firminia, haar zus Carmelita en haar twee dochters, Inês en Cândida. Zij hebben zich toegelegd op kantwerk en verdienen daar een aardige boterham mee. 

Ontsnappen

Er zijn nog meer meisjes uit het dorp die meewerken aan het kantwerk. Vitorina, de dochter van de kruidenier en Eugênia, dochter van de politiechef, doen volop mee. Maar alles verandert als de vijftienjarige Eugênia wordt uitgehuwelijkt aan een weduwnaar, kolonel en heerser over het gebied. Eugênia verzet zich met hand en tand, het mag niet baten, haar ouders staan achter het huwelijk en de kolonel is niet te vermurwen. Eugênia stort zich op het kantwerk en weet een code te ontwikkelen zodat ze met haar vriendin Inês kan communiceren, zonder dat de kolonel er erg in heeft. Want Eugênia wil maar één ding: ontsnappen aan haar wrede huwelijk. 

Sluier

De vrouwen van Flores worden in hun dorp gerespecteerd en gevreesd. Er is namelijk een vreselijke vloek over hen uitgesproken, tot in de zevende generatie zullen alle mannen in hun familie jong sterven. Het is tante Firminia die ertegen vecht, ze is vaak in de kerk en bidt veel voor hun zielenheil. Toch raakt de vervloeking in de vergetelheid, Alice heeft er nooit van gehoord. En de sluier die ze krijgt, vindt ze nauwelijks interessant. Het is haar vriendin Sophia die de code ontdekt en de sluier kan lezen. En haar zo op het spoor van haar voormoeders zet.

 

Angélica Lopes vertelt deze familiesaga aan de hand van twee verhaallijnen. Het grootste deel speelt in 1918, rond het huwelijk van Eugênia en haar vriendschap met Inês.  Daartussendoor in 2010 het verhaal van Alice. Lopes heeft een duidelijke boodschap, de strijd tegen femicide en het gevecht van vrouwen voor gelijke rechten. Dat heeft ze op een heel natuurlijke wijze in deze boeiende en soms zelfs spannende roman verwerkt

‘Een nieuw begin aan zee’ van Jenny Hale

Nu de zomer zo langzamerhand achter ons ligt, is het heerlijk om nog eens een heel zomers boek te lezen. ‘Een nieuw begin aan zee’ voldoet daar behoorlijk aan. Al is het verhaal niet alleen maar zonnig. Hoofdpersoon Lauren heeft het nogal voor de kiezen gehad. Haar verloofde Mason is een jaar geleden bij een verkeersongeluk om het leven gekomen. Haar baan als wedding-planner valt haar steeds zwaarder. Bij elk bruidspaar komt de gedachte naar boven dat voor haarzelf dat geluk niet meer ligt weggelegd. Ook het realityprogramma dat ze in hun werk volgt, staat haar steeds meer tegen. Het is tijd voor een grote verandering. 

Paniekaanval

Lauren solliciteert naar een betrekking als assistent-manager van een pension aan zee in North Carolina. Voor zes weken zal ze de eigenaresse Mary helpen bij het runnen van het pal aan zee gelegen vakantieverblijf. Die hulp is hard nodig, het pand is in een vervallen staat. Alleen de gastvrijheid en de goede keuken houden het nog overeind. Er is werk aan de winkel, helemaal als Mary een bruiloft aanneemt van de plaatselijke schone Stephanie. Lauren weet dat ze dit beter niet kan doen, het zal alleen maar weer verdriet geven. Toch komt ze er niet onderuit, iedereen veronderstelt dat ze er de hand niet voor omdraait. Met hulp van de dorpsgenoten en vaak op het randje van een paniekaanval, weet Lauren er zich doorheen te slepen. Zelfs het pension krijgt een opknapbeurt, en zoals het in een romantisch boek hoort, het loopt allemaal goed af. 

Een tweede verhaallijn, die aanvankelijk nogal wat vraagtekens oproept, geeft het leven van Philip, Penelope en Joseph weer. Ook aan de kust van North Carolina, maar dan zestig jaar daarvoor. Uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes op hun plaats en kunnen we het boek met een gerust hart verlaten. 

Positiviteit

De sfeer van ‘Een nieuw begin aan zee’ is zomers, de kust van North Carolina wordt mooi weergegeven. Lauren komt als het ware in een warm nest, Mary is vriendelijk en begrijpend, de klusjesman hulpvaardig, de bruid een schat van een meid waar ze snel mee bevriend raakt. Hoe anders is dit leven dan de ratrace die ze in New York ervaren heeft.  Hale legt enorm veel positiviteit in haar karakters, dat maakt deze roman een warm verhaal.

‘Een stralende dag’ van Mollie-Panter-Downes

Het is een warme zomerdag in 1946. Stephen Marshall is naar zijn werk in Londen gegaan, dochter Victoria gaat zo met de bus naar school, voor Laura, moeder en echtgenote, ligt de dag open. Ze overdenkt wat ze allemaal zou kunnen doen, maar veel zin heeft ze er niet in. Huishoudster mevrouw Prout komt vandaag, vanavond zal de oude Voller de tuin komen doen. Het is behelpen met personeel. Voor de oorlog was er een nanny voor Victoria, een dienstmeisje, een kokkin en een tuinman. De oorlog heeft echter alles op de kop gezet, Laura is allang blij dat haar man Stephen teruggekomen is uit de oorlog.  Zoveel jonge vrouwen zijn nu weduwe. Dat lot is haar bespaard. 

Armoedig en sleets

Haar belangrijkste daad vandaag is hun hond Stuffy terug te vinden. Maar eerst gaat ze naar een naburig stadje, boodschappen halen, voor zover die er alweer zijn. Veel is er in het eerste jaar na de oorlog nog niet. Met haar oogst op weg naar huis overdenkt ze hoe het voorheen was. Hoe ze opgroeide in het gezin met een militair als vader en een zeer standsbewuste moeder. Die nogal neerbuigend naar Stephen toe is, als het aan haar gelegen had was Laura met iemand van stand getrouwd. Nu lijkt het huis van de Marshalls steeds armoediger en sleetser te worden, slecht onderhouden, Laura heeft er geen talent voor. Stephen ook niet. 

Moed

De middag is voor de speurtocht naar Stuffy. Ze belandt op de Barrow Down, een heuvel met prachtig uitzicht, verliest zich in haar overdenkingen en de tijd. De dag is om voor ze er erg in heeft. Als ze in de avond met Stuffy terugfietst naar huis, voelt ze zich opgewekt, vrolijk. Ze kan de wereld weer aan. Het was een stralende dag, een dag die haar moed geeft om verder te gaan. 

‘Een stralende dag’ is niet geschreven met de ogen van nu. Het verscheen al in 1947, het geeft een heel andere kijk op hoe de wereld er in 1946 eruitzag. Onbekend met alle ontwikkelingen die daarna plaats vonden. Het is prachtig geschreven, met veel beeldspraak, Laura, maar ook Stephen en Victoria komen echt tot leven. Een authentiek verhaal met knap vormgegeven karakters, heel fijn om te lezen.

‘Game over: alles over doodgaan’ van Sander de Hosson en Els Quaegebeur

Je hoopt altijd dat het bij jou in de familie niet zal gebeuren, sterfgevallen van een jonge moeder of vader, of een jong kind. Grootouders, oude buurvrouwen of buurmannen horen eerst te gaan.  Maar zo werkt het helaas niet. Als iemand ernstig of terminaal ziek wordt, zijn er veel vragen. Vooral van de kinderen in zijn of haar omgeving. Voor die kinderen schreef Sander de Hosson dit boek. De Hosson werkt als longarts en oncoloog in het ziekenhuis. In zijn werkzame leven heeft hij honderden sterfgevallen meegemaakt. En kinderen gezien, die vol vragen zaten. 

Afweersysteem en diagnose

In de inleiding vertelt hij over de rituelen rond sterven. Niet alleen in ons land, maar wereldwijd. Van Mexico met Día de los Muertos tot Afrika. Elke cultuur heeft zijn eigen wijze om met de dood om te gaan. Vervolgens beschrijft hij hoe ziektes ontstaan, ons geweldige afweersysteem, hoe de diagnose wordt gesteld. Tussendoor zijn er vragen van kinderen en wordt er zo nu en dan een casus besproken. Het tweede hoofdstuk betreft het ziek zijn. Hier ook veel voorbeelden van zieke mensen, met bijvoorbeeld kanker, COPD of Alzheimer. 

‘Uitrusten om dood te gaan’

Na een korte sfeertekening van een dag met dokter De Hosson in het ziekenhuis, komt het einde voor een zieke: doodgaan. Time up begint met het verhaal van de opa van Sander. Hij lag lang in het ziekenhuis, is daar ook overleden, maar Sander mocht hem nooit bezoeken. Kon geen afscheid nemen. Dat spijt hem nog steeds. Volgens Sander is aanwezig zijn bij een geliefd persoon die doodgaat niet eng. Misschien schrik je ervan, maar meestal verloopt het rustig. Een laatste ademteug, een lange adempauze, het lijkt alsof de stervende slaapt. ‘Uitrusten om dood te gaan’, zo noemt De Hosson het. 

‘Game over’ kan een enorme steun zijn bij het verwerken van een sterfgeval.  Als iemand in de omgeving zeer ernstig ziek is, of als je een vriend of vriendin hebt die met de dood van een geliefde heeft moeten dealen. Door het lezen van dit boek snap je beter wat er allemaal kan spelen in zo’n geval. Ook volwassenen kunnen er nog heel wat van opsteken.   De afwisseling van informatie, vragen en casussen maakt het boek zeer lezenswaardig. Een echte aanrader om met kinderen samen te lezen en te bespreken.

‘Montana’ van Alexandru Popescu

Ivan Josan is in Engeland als journalist werkzaam bij een regionale televisiezender. Altijd op zoek naar nieuws en scoops, iedereen te vlug af zijn met nieuwsfeiten. Zo is hij nu op weg voor een interview met een hertog die tot de koninklijke familie behoort. Op terugweg moet er haast gemaakt worden, nog dezelfde avond moet het interview geredigeerd worden. Midden in de nacht strompelt Ivan naar huis, komt langs een kroeg en thuis is verder weg dan ooit. Hij laaft zich aan de drank, het is jaren geleden dat hij gedronken heeft. 

Schuilkelders

De drank doet hem belanden in zijn jeugd in Transnistrië, waar hij met andere kinderen opgroeide op een spoorwegemplacement. Wonend in de wagons, vormden de gezinnen een vrijgevochten ministaatje, met eigen regels, voor de ouders het zware werk, voor de kinderen een vrijstaat. Niet gehinderd door overheid of andere gezagsdragers. Tot 1992 een moeilijke maar ook een heerlijke plek om te wonen. In dat jaar verandert alles echter, door Rusland gesteunde milities veroveren hun grondgebied. Er vallen bommen, de kelders worden de schuilkelders. Ivans vader komt om het leven, alles wordt anders. 

Illegaal

Toch belandt Ivan in Engeland, hij doet een master aan een Engelse universiteit, krijgt een relatie met Claire, heeft een leuke baan bij de tv. Hij peinst er niet over om terug te gaan naar Transnistrië. En dat hoeft ook niet, totdat zijn moeder een hartinfarct krijgt en zijn hoogzwangere zus Eva, die inmiddels in Oostenrijk woont, niet in staat is om haar te gaan helpen. Ivan waagt het erop, probeert illegaal Transnistrië binnen te komen en merkt dan dat de nachtmerries van zijn jeugd nog lang niet voorbij zijn. 

In zijn boeiende debuutroman neemt Popescu ons mee naar zijn jeugd in Moldavië. In flashbacks laat hij hoofdpersoon Ivan vertellen over het bijzondere niemandsland Transnistrië. Waar corruptie en willekeur hoogtij vieren. En waar Ivan Josan het elke keer weer voor elkaar krijgt in de problemen te komen.

In een verhelderend nawoord legt de vertaler Jan Willem Bos de geschiedenis van Moldavië en Transnistrië uit. Daarnaast is er een kaartje van Moldavië en van de streek Transnistrië. Gelegen op de noordelijke oever van de rivier de Nistru bevindt het zich nog steeds in de Russische invloedssfeer.

‘Wat ongezegd blijft’ van Elizabeth Strout

Geschiedenisleraar Artie Dam (Damn-Dam voor zijn leerlingen) heeft een rustig bestaan aan de oostkust van de VS. Een prachtig huis pal aan het water, een fijne vrouw, Evie, en één kind, zoon Rob. Op zijn zevenenvijftigste heeft hij het lesgeven goed onder de knie, de leerlingen hangen aan zijn lippen, hij weet het verleden voor ze tot leven te brengen. 

Water, wind, de elementen

Toch zijn er dingen die knagen, zijn eigen jeugd bijvoorbeeld. Opgegroeid in een arm gezin met een moeder die geregeld opgenomen moest worden in een psychiatrische instelling. Zijn jongere zusje Maria, die zo van zoet hield, wat haar elke keer weer ontzegd werd. Ook de huidige tijd doet hem pijn. De herverkiezing van president met het oranje gezicht, die onafwendbaar lijkt. Het baart hem zorgen. Waar blijft het land waar hij ooit trots op was. Maar als hij zijn zeilboot pakt en het water opgaat, lijken alle problemen te vervliegen. Hij geniet van het water, de wind, de elementen. Weg zijn de sombere gedachten, de eenzaamheid die hij voelt, de zin van leven die vervaagd is. 

Familiegeheim

Zijn huwelijk met Evie lijkt een sleur te worden, zoon Rob ziet hij zelden of nooit. Zijn wekelijkse eetafspraak met vriendin Flossie, met wie hij zo enorm goed kan lachen, heeft door haar verhuizing zijn langste tijd gehad. Op school beginnen ouders stelling te nemen tegen woke uitingen, zaken die altijd als gewoon werden bestempeld zijn ineens verdacht. Het lijkt zijn rustige leven te veranderen, maar de grootste schok moet dan nog komen. Een familiegeheim waar hij jarenlang onwetend van was, wordt geopenbaard. Al die dingen die ongezegd bleven, lijken voor de draad te komen. Of toch niet? 

Elizabeth Strout weet op een rustige manier het leven van Artie te ontrafelen en te definiëren. Dat leven is niet spectaculair, niet groots of meeslepend. Maar wel zo boeiend dat je deze roman maar moeilijk weg kunt leggen. En tussen neus en lippen door, spuit Strout de nodige kritiek op het huidige maatschappelijke klimaat in de VS. Je hoeft niet te raden waar zij politiek staat. Dat blijft zeker niet ongezegd. Strout is een veel gelezen en geliefde auteur, haar stijl heeft wel wat weg van Anne Tyler, ook iemand die met gewone woorden een ongewone werkelijkheid kan scheppen.

‘Natuurboekje’ van Lies Visschedijk

Lies Visschedijk kennen we vooral als actrice. Bekend van ‘Gooische Vrouwen’, ‘Soof’ en talrijke andere films, voorstellingen en series. Ook maakt ze met Aaf Brandt Corstius een podcast waarin ze geregeld over de natuur vertelt. Dat resulteerde in het ‘Natuurboekje’ een kleine en handzame uitgave met korte berichten uit en over de natuur. 

De start is in maart met de plataan. Een makkelijke boom, goed bestand tegen luchtvervuiling. Staat ook graag in een grote stad, de oudsten in Amsterdam zijn van 1865! Meer dan honderdzestig jaar oud. Brengt veel schaduw en verkoeling. Heeft heel wat doorstaan, van oorlog tot kampioenschappen. Een boom om in ere te houden. 

Hommel

Via de grijze zandbij, het kikkervisje, de Vlaamse gaai en de merel belanden we begin mei bij de langpootmug. Die het allemaal niet meer weet. Doet alles verkeerd, belandt op de vreemdste plekken en heeft maar één doel voor ogen: een andere langpootmug vinden om te paren. Maar ook dat lukt niet. De lente wordt afgesloten met de hommel die al vroeg in het voorjaar uit de winterslaap komt. Dan wanhopig op zoek is naar voedsel, er zijn nog weinig bloeiende planten. Toch kunnen we haar helpen door ervoor te zorgen dat we vroege bloeiers in de tuin hebben. Want zonder de hommel kunnen we niet.

In de zomer zijn het de vogels die de boventoon voeren. De zwaluw, het koolmeesje, de kauw, de steenuil. Maar ook is er aandacht voor de vliegende mieren, de orchidee, de glazenmaker en de hoofdluis. Al is die laatste vooral een ongewenste gast. De herfst volgt met een spinnenparade terwijl in de winter weer de vogels de hoofdmoot vormen. 

Illustraties van Merel Corduwener

Visschedijk heeft een heel eigen kijk op al die dieren, planten en bomen. Kent ze soms menselijke eigenschappen toe, laat zo nu en dan een dier of plant aan het woord, en weet met haar humoristische verteltoon veel feitelijkheden over te brengen. In twee, hooguit drie bladzijden, krijg je genoeg informatie om op een heel andere manier naar de natuur te kijken.

De fijne illustraties van Merel Corduwener, geboren in Enschede en opleiding aan Artez in Zwolle, mogen zeker niet onvermeld blijven. Van haar hand is onder andere ‘Polderpolonaise’, illustreert ze voor de Volkskrant, NRC en Trouw, en maakt vrij werk.

‘Het experiment’ van Jo Spain

Dani MacLochlain is in 2014 lelijk in de steek gelaten door haar Franse vriend Theo Laurent. Beiden studeerden ze aan de St. Edmunds Universiteit in Dublin, hij medische wetenschappen, zij geschiedenis. Dani was wanhopig, heeft in haar angst om hem zelfs zijn verschrikkelijke vader gebeld. Die wil niets van een verdwijning weten. Theo heeft hem een mail gestuurd dat hij op reis wil, tot zichzelf wil komen, niets aan de hand dus. Maar Dani weet absoluut zeker dat Theo haar niet zomaar in de steek zou laten. Er is hem iets ergs overkomen. De enige die haar daarbij steunt is Theo’s tante Aimee. Ook zij gelooft niet dat Theo in het niets is verdwenen. 

Dementie

Het is 2024 als Dani terugkomt op St. Edmunds. Ze gaat geschiedenis doceren, kan intern op de universiteit wonen. Het verbaast sommige oudgedienden dat Dani terug is. Toen haar vriend verdween, hij is nooit meer ergens aangetroffen, is Dani gestopt met haar studie. Maar ze heeft volgens haar papieren elders haar opleiding voortgezet en is succesvol afgestudeerd. Zelf vindt ze het fijn terug te zijn, zo kan ze ook geregeld haar moeder bezoeken die aan dementie lijdt en in de laatste fase van de ziekte is. 

Addertje onder het gras

Wat niemand echter weet is dat Dani inmiddels een heel andere rol speelt. Dat haar terugkomst niets te maken heeft met haar liefde voor geschiedenis. Maar alles met een langlopend onderzoek naar dementie. De resultaten van het onderzoek zijn fraai, bijna te mooi om waar te zijn. En als dat het geval is, zit er meestal een addertje onder het gras. Gaat het Dani lukken de waarheid boven water te krijgen? En wat heeft het te maken met de verdwijning van Theo? Of staan die twee zaken geheel los van elkaar. 

Auteur Jo Spain volgt twee verhaallijnen om alles op te klaren. De lijn in 2014 met een wanhopige Dani, in 2024 is ze daarentegen een doelgerichte speurder, vast van plan de daders te ontmaskeren.

Spain heeft haar sporen in de misdaadliteratuur inmiddels wel verdiend, verschillende van haar titels zijn al in Nederlands vertaald. Verder schrijft ze mee aan de scripts van de tv-serie ‘Harry Wilde’ die bij ons via de BBC-NL te bekijken is.  

‘Een zomer in Salerno’ van Serena Giuliano

De Française Eleonore woont al bijna zeventien jaar in Salerno. Samen met haar ex Sacha vestigde ze zich in dit Italiaanse stadje, een tweeling en tien jaar verder gingen ze uit elkaar. En nu moet Eleonore de eindjes aan elkaar knopen. Via haar vriendin Caterina, die een stomerij runt, heeft ze bij verschillende mensen in het stadje schoonmaakadressen gekregen. Elke ochtend en soms een hele dag ruimt ze bij anderen op, wast de lakens, lapt de ramen en zorgt ervoor dat haar werkgevers in een schoon huis thuiskomen. 

Raadselen

Ze begint haar week altijd bij een oudere dottore, een cardioloog. Hij heeft weinig te melden, alleen dat ze een pauze moet nemen, een kop koffie moet drinken. Daar houdt ze zich aan, hij is een dankbaar iemand om voor schoon te maken. Dinsdag is voor Geraldina, een oude, kwetsbare dame waar Ele, zoals Geraldina haar noemt, geen kwaad kan doen. Hier stort Ele haar hart uit, vertelt over haar zorgen, voor Geraldina is ze een open boek. Hoe anders is het op woensdag, als een schreeuwende luitenant laat signora Ferrara weten wat er gedaan moet worden. Waarna op donderdag de helderziende mevrouw Salerno in raadselen spreekt en de vrijdag voor het chaotische echtpaar Landini en de onzichtbare signor D’Amato gereserveerd is. 

Liefdesverdriet

Al dat werken is een goede afleiding van haar grote liefdesverdriet. Op een dag was er Marco, ze werden hals-over-kop verliefd op elkaar. Maar, hij is getrouwd en Eleonore wil niet de spelbreker in zijn huwelijk zijn. Toch kunnen ze niet zonder elkaar, wat een strijd was het voor Eleonore om de relatie te verbreken. De hele dag denkt ze nog aan hem. Zit op berichtjes te wachten, bespioneert hem met fake-accounts op sociale media. Caterina weet zeker dat er nog wel een andere liefde zal komen, Eleonore gelooft er geen snars van. Niemand zal Marco ooit kunnen vervangen! 

Serena Giuliano heeft het verhaal van Eleonore in een leuk jasje gegoten. Ze volgt de dagen van de week en elk hoofdstuk begint vervolgens met het adres waar ze schoonmaakt of haar eigen adres, als het thuis speelt. Alle karakters krijgen zo een afgerond verhaal binnen het geheel van de roman.  ‘Een zomer in Salerno’ is licht, luchtig en vermakelijk, een heerlijk boek om snel in de zomerstemming te komen.

Op zoek naar meer zomerboeken? Kijk dan eens op deze website van de VPRO: Achttien boeken voor een zinderende zomer. 

‘Broers’ van Carolijn Visser

Grootvader en grootmoeder Visser wonen in een riant huis aan de Merwede in Papendrecht. Ze hebben het huis in 1929 laten bouwen. Er zijn kelders en verborgen zolderkamers, dat kwam in WOII goed uit, het was een goede schuilplek voor hun zoons die eigenlijk naar Duitsland moesten. Toch worden ze verraden, maar weten bij Amsterdam uit de trein te springen, worden opgevangen in een nabijgelegen straat en weten lopend weer in Papendrecht te komen. 

Familiebedrijf

Het zijn Martin en Ar die dit overkomt. Ze zijn nummer drie en vijf uit een gezin van zeven kinderen. Het is een spectaculair begin van dit boek dat over deze twee broers, maar ook over de andere kinderen Visser gaat. Een familiebiografie, zou je het kunnen noemen. Carel en Geertjan zijn de jongsten van het stel. Elk van de kinderen gaat na WOII zijn eigen weg. Vader Arie zou graag zien dat één van de jongens het familiebedrijf voort wil zetten, daar voelen ze echter niet voor. Ook de oudste broer Henk, die economie studeert, ziet dat niet zitten. 

Gerrit Rietveld

Ar, de vader van Carolijn, komt bij de Javaansche Bank te werken, vertrekt met vrouw Sophie naar Soerabaja. Toch is dit het niet voor hem, terug in Nederland volgt hij de lerarenopleiding geschiedenis.  Het gezin gaat in Middelburg wonen. Martin ontwerpt meubelen en verzamelt met zijn vrouw Mia kunst. In Bergeijk laat hij de beroemde architect Gerrit Rietveld een huis bouwen dat later door Aldo van Eijck, ook geen onbekende in de architectuur, wordt verbouwd en aangepast. Carel wordt zelf kunstenaar, hij werkt vooral met metaal. En Geertjan, de jongste, heeft een neus voor kunst, maar ook voor handel. Hij is tenslotte degene die instapt in de onderneming van grootvader en vader Visser. 

Tijdsbeeld

Carolijn Visser vertelt op een levendige manier de geschiedenis van haar familie. Maar het is niet alleen dat, het vertelt ook hoe het in Nederland was in de jaren na WOII. De opkomst van jonge kunstenaars, in binnen en buitenland, de jaren zestig met provo en opstandige studenten. Het feminisme, de baas-in-eigen-buik beweging, het komt allemaal langs en geeft een prachtig tijdsbeeld. Het boek is verrijkt met foto’s van de familie, een stamboom (heel handig om overzicht op al die kinderen te houden) en een uitgebreide bronnenlijst.  

‘De Dog Park detectives’ van Blake Mara

De Amerikaanse Louise Mallory woont al een tijd in Londen. Ze heeft daar prima haar draai gevonden, is een succesvol consultancy bedrijf gestart, en ze heeft haar teckel Klaus. Dankzij Klaus heeft ze al heel wat hondenbaasjes leren kennen, het Partridge Park is de plek waar ze allemaal naartoe gaan. Als ze op een ochtend samen met vriendin Irina hun honden uitlaten, treffen ze op het hondenveldje een dode man aan. De schrik is groot, de politie wordt gebeld, eerst komen agenten in uniform, gevolgd door twee rechercheurs, Thompson en Williams. Die stellen de dames gerust, de politie zal de zaak onderzoeken. 

Uitdrukkelijk advies

Maar de dames zijn niet gerust, zeker niet als ze ontdekken dat het slachtoffer Phil Creasy is. Phil liet ook altijd zijn hond uit in het park. Totdat de hond een half jaar geleden doodging.  Bovendien raakte zijn relatie in het slop, zijn vriendin Gemma verliet hem, en had hij zorgen om zijn bedrijf. En nu ligt deze aardige en zeer vriendelijke man dood in een koelcel van de forensische dienst. Louise verwijt zichzelf dat ze, nadat zijn hond was doodgegaan, nooit meer contact met hem opgenomen heeft. Ze is dan ook vastbesloten om, ondanks het uitdrukkelijke advies van de politie, achter de waarheid rondom de dood van Phil te komen. 

Vergiftigd

Er gebeuren echter meer rare dingen rond het park. Oud-bajesklant Gav wordt aangevallen, schuinsmarcheerder Tim wordt in elkaar geslagen en er worden honden vergiftigd. De hele Roedel, zoals Louise de hondenbezittersclub noemt, is in rep en roer. Irina papt aan met rechercheur Thompson, om informatie los te peuteren. Wat eerst lijkt te lukken, maar Thompson geeft al snel niets meer prijs. Er zit niets anders op, ze moeten zelf de dader van Phils moord en de daders (mogelijk dezelfde) van de overige akkefietjes zien op te sporen. 

Auteur Blake Mara heeft dezelfde achtergrond als Louise: Amerikaanse, nu woonachtig in Londen. Ook heeft ze een teckel, Dude, waarop het karakter van teckel Klaus geënt is. Met de Dog Park detectives heeft ze een nieuwe cosy crime serie gecreëerd. Vermakelijk en licht van toon. Voor in het boek is er een introductie van alle karakters (en honden), wat het lezen zeker vergemakkelijkt. We kijken al uit naar de vervolgdelen, die in Engeland al verschenen zijn.

‘De mysterieuze bakkerij op de Rue de Paris’ van Evie Woods

De Ierse Edie is na het overlijden van haar moeder een beetje de weg kwijt. Al haar vriendinnen hebben relaties, voor haar voelt het als dertigplusser alsof ze de boot gemist heeft. Als ze op een dag een aanlokkelijke vacature in de krant ziet, reageert ze en wordt prompt aangenomen. Er is geen sollicitatiegesprek, geen eerste en tweede ronde, ze is het geworden: assistent-manager in een bakkerij in Parijs. En nu staat ze op het station Gare du Nord, vertwijfeld, want alles is misgegaan. Ze had zich gemeld op het aangegeven adres, Rue de Compiègne, dat ze met de nodige moeite had gevonden. Ze werd vreemd aangekeken, er was helemaal geen vacature, ze hebben nog nooit van haar gehoord. Wat is er misgegaan? Hoe kon dit gebeuren? 

Zolderkamer

Uiteindelijk belt ze met haar toekomstige werkgever, Mme Moreau. Die legt haar kort en bondig uit hoe ze in Compiègne moet komen. Met de trein, het is een uurtje reizen. Dat klopt, na ruim een uur arriveert Edie in het stadje om vervolgens bij de bakkerij in het centrum te belanden. De ontvangst is niet hartelijk, ze krijgt een zolderkamer toegewezen en ze wordt de volgende ochtend om zeven uur beneden in de winkel verwacht. Dat is het openingsuur, de eerste klanten staan al voor de deur te wachten op de verse baguettes. Het ruikt er heerlijk, versgebakken brood en heerlijk banket. Manu, de bakkersjongen, begint met de bezorging naar de restaurants en hotels. 

Nors en kortaf

Edie leert wat mensen kennen, bij wie ze haar hart kan luchten. Dat is ook nodig, want Mme Moreau is nors en kortaf, Manu gesloten, het is geen gezellige werkomgeving. Als Edie Hugo leert kennen, wordt ze hals over kop verliefd. Maar is Hugo wel de man die hij voorgeeft te zijn?  Kan ze hem vertrouwen? En wie is toch de bakker die elke nacht in de kelder van de bakkerij aanwezig is? Het is allemaal erg geheimzinnig, maar Edie zal achter de waarheid komen! Koste wat kost! 

Diepgang

Woods heeft als tweede verhaallijn het leven van Mme Moreau. Daarbij komt WOII ter sprake, de tweedeling van Frankrijk in die tijd en de rol die het kleine Compiègne speelde op het wereldtoneel. Dat geeft het boek extra diepgang en wordt het zo meer dan alleen maar een fijn zomerboek.

Alice tuimelt in Wonderland’ van Tiny Fisscher

‘Begin bij het begin en ga door tot het eind. Dan stop je’ Alice zit samen met haar zus aan de waterkant. Ze verveelt zich, haar zus daarentegen is verdiept in haar boek. Een boek zonder plaatjes, hoe saai kan het zijn. Alice wordt een beetje lui, dreigt zelfs in slaap te vallen als er een wit konijn langsloopt. Een konijn met roze ogen, een konijn dat iets roept als: ‘O nee, o jee, ik kom veels te laat’. Het konijn haalt een horloge uit zijn vestzak, roept nogmaals dat hij veels te laat komt en begint te rennen. 

Krimp en groei

Zo lokt Tiny Fisscher ons het verhaal van Alice in. Een verhaal dat heel bekend is, tenminste van naam en van meerdere films. Toch weet Fisscher er een heerlijke draai aan te geven. Alice kruipt het konijnenhol van het witte konijn in, valt meters, misschien wel kilometers, misschien wel tot het middelpunt van de aarde naar beneden. En belandt zo in Wonderland. Ze krimpt en groeit, groeit en krimpt, telkens als het niet uitkomt, ontmoet de vreemdste figuren die ook nog allemaal onbegrijpelijke dingen doen. Maar één ding is wel zeker, ze blijft zich verbazen en snapt er ondertussen niets van. 

Taartjesdief

Zo komt ze uiteindelijk bij de koningin, die iedereen het hoofd wil afhakken. Er is een taartjesdief, er komt een rechtszaak, Alice geeft de koning, die tegelijk rechter is, (hoe raar!) flink weerwoord, lacht om het eindoordeel en wordt gelukkig net op tijd……. 

Jeska Verstegen

Het verhaal wordt fenomenaal ondersteund door de schitterende illustraties van Jeska Verstegen. Vanaf 1996 illustreert ze kinderboeken. Haar stijl is vaak sprookjesachtig, wat heel goed bij ‘Alice tuimelt in Wonderland’ past.  Andere boeken die ze recent geïllustreerd heeft zijn ‘Het touw en de waarheid’ waarvoor ze een Gouden Penseel kreeg, ‘De boom die een wereld was’ en ‘Beer is nooit alleen’. Het laatste boek is in verschillende landen uitgekomen en werd in de VS in 2023 tot de tien best geïllustreerde boeken van dat jaar gerekend. 

En voor wie zich afvraagt waar al die lange liedjes en versjes uit Wonderland zijn  gebleven: die waren veels te 1865.