‘De boekenclub van dwarse huisvrouwen’ van Marie Bostwick

Margaret Ryan woont net als haar vriendin Viv in de nieuwe wijk Concordia ergens in Noord-Virginia. De hele wijk is gloednieuw, de ruime huizen zijn in het naoorlogse decennium gebouwd. Nu, in begin jaren zestig, komen er nog maar weinig nieuwe buren bij.  Het is dan ook tamelijk opzienbarend dat in een groot nieuw huis een kunstenaar komt wonen. Zij, Charlotte, is in alles het tegendeel van de meeste vrouwen in Concordia, die merendeels thuis zijn om man en kinderen te verzorgen. Maar Margaret, ruimhartig als ze is, gaat met een schaaltje koekjes op weg naar Charlotte om haar op de koffie te vragen. 

‘The feminine mystique’ 

Dat valt niet in goede aarde, Charlotte die nogal onconventioneel is, wil wel meedoen als er een boekenclub is, en dan nog alleen als ze het boek ‘The feminine mystique’ van Betty Friedan gaan bespreken. Margaret laat zich niet zo snel afbluffen, ze zegt toe dat ze dit feministische boek gaan lezen. En zo is de boekenclub geboren. Behalve Viv en Charlotte vraagt Margaret ook nog Bitsy bij de club. Jong, getrouwd met een oudere man die dierenarts is. Zelf heeft ze die ambitie ook, toch werkt ze nog steeds als staljongen. 

Diepgang 

Het boek van Friedan brengt heel wat teweeg. De onrechtvaardigheid van de maatschappij na WOII. In de oorlog hadden ze banen die nu weer door mannen ingenomen zijn. Viv was als verpleegster in de oorlog aan de fronten in Afrika en Europa. Nu runt ze het huishouden met zes kinderen. Toch wil ze weer in haar beroep aan het werk. Margaret heeft ambitie om te schrijven. Het worden columns voor een vrouwenblad, geestige stukjes zonder veel inhoud. Met een redacteur die elke diepgang afwijst. Charlotte schildert, zit als dochter van een rijke fabrikant vast in een ongelukkig, door haar vader en echtgenoot gedomineerd huwelijk. Hoe lang accepteert ze dat nog? 

Bostwick neemt de lezer mee naar een nog niet zo lang  vervlogen tijd, een tijd waarin de vrouw nog geacht werd dienstbaar te zijn aan de man, een tijd waarin ze als getrouwde vrouw geen bankrekening kon openen. Een tijd waar tradwives misschien naar terugverlangen maar de meeste vrouwen nu met afschuw op terugkijken. Toen was er veel om voor te vechten, nu lijkt dat minder, maar blijf alert, tijden kunnen zomaar weer veranderen.

‘Een en ander over reuzenpijnbomen en de tijd’ van Jón Kalman Stefánson

Hij is tien jaar en reist alleen van IJsland naar Noorwegen. Zijn Oma was een Noorse die naar IJsland kwam, met zijn grootvader trouwde, en nu ze oud zijn, teruggegaan zijn naar Noorwegen. En hij mag er in de vakantie naartoe. Zijn stiefmoeder, die nooit verder dan haar dorp in IJsland kwam, heeft zijn koffer ingepakt. Dikke warme trui, warme laarzen, hij kan ertegen. 

Hemel op aarde

Het is allemaal heel anders dan in IJsland. Het is warm in Noorwegen en hij ziet voor het eerst iemand in een korte broek! Zijn oma kijkt even in zijn tas, doet die gelijk weer dicht en gaat zomerkleren voor hem kopen. De zon is er, die heerlijke warme zon, hij weet niet wat hem overkomt. Hij speelt met zijn neefjes en nichtjes, met de buurkinderen. Ze trekken erop uit. Het Noorse platteland is zijn hemel op aarde. 

Wandelende Wikipedia

Alleen treft hij hier, net als zijn vriendje Arne op IJsland, zo’n betweterig kameraadje. Helge met zijn sterke verhalen. Met zijn alomvattende wijsheid. Een wandelende Wikipedia die alles heel wijdlopig kan onderbouwen. Dan heeft zijn gehate stiefmoeder toch nog enig nut. De gruwelijke verhalen over haar, daar kan Helge niet tegenop. Als hij daarover begint valt Helge stil. Over zeehondenvinnen en kabeljauwkoppen. Over ijsschotsen zo groot als huizen. Over kou, kou en nog eens kou in het hoge noorden van IJsland. 

Tarzan en Lichtvoet

Zijn grootvader is zijn grote vriend, hij vraagt nooit waarom hij iets wil weten, nee Opa helpt, altijd. En dan zijn er natuurlijk Tarzan en Lichtvoet. Zijn imaginaire vrienden die hem in moeilijke tijden altijd te hulp schieten. Met wie hij “ontelbare speurtochten door de jungle en de bergen van Amerika gemaakt heeft. Of naar andere plekken die alleen de sterren en de zon gezien hebben”. 

Als lezer reis je mee in de belevingswereld van een tienjarige. De ‘echte’ wereld en de ‘imaginaire’ die een belangrijke plek inneemt. Het is een avontuurlijke, filosofische, surrealistische en nostalgische reis, je wordt vaak op het verkeerde been gezet. Korte, superkorte en lange hoofdstukken wisselen elkaar af.  Een heel bijzonder boek. Niet een roman om in één haal uit te lezen, zo nu en dan even wegleggen om dan toch weer naar het Noorse platteland van de jaren zestig af te reizen.

‘Jij, ik en de zee’ van Sandy Taylor

Mary en Dottie zijn hartsvriendinnen sinds ze op de lagere school bij elkaar in de klas kwamen. Dottie was altijd een beetje een buitenbeentje, werd veel geplaagd omdat ze dik was. Als Mary dan bij haar in de klas komt en besluit vriendinnen met haar te worden, zijn ze onafscheidelijk.  Inmiddels zijn ze allebei zeventien en werken bij de vestiging van het grote warenhuis Woolworth in hun woonplaats Brighton.  Het is 1963, de Beatles  en de Rolling Stones maken furore,  Dottie en Mary begeven zich voor het eerst in het uitgaansleven.  Mary heeft grote toekomstplannen, ze kan heel goed tekenen en wil naar de kunstacademie in Parijs. Dottie is meer down to earth, haar lijkt een gezin met veel kinderen een prima toekomstperspectief.

Twee vrienden

Bij het uitgaan komen ze twee vrienden tegen, Elton en Ralph. Elton speelt in een bandje, Ralph zorgt voor de techniek. Mary raakt tot over haar oren verliefd op Elton, Dottie vindt Ralph wel okay, pas later wordt hun band hecht en worden ze een stelletje. Mary vergaat het minder goed,  ze kan Elton niet voor zich winnen, hij lijkt een losbol met elke week een andere vriendin.  Ondanks de verliefdheden blijven Mary en Dottie close, maar door een vreselijk incident wordt hun vriendschap wel heel zwaar op de proef gesteld.

Jaren zestig

‘Jij, ik en de zee’ is een bijzonder warm en soms ook heel humoristisch boek over twee opgroeiende tieners in de jaren zestig. Een moeder die thuis is, lekker kookt en altijd tijd voor je heeft, een soms brommerige vader, een grote getrouwde zus en een bijdehand broertje, Dottie heeft het heel erg getroffen met het gezin waarin ze opgroeit. Maar ook Mary, met zes broers, wie heeft dat tegenwoordig nog, een altijd drukke moeder en een eigen slaapkamer vanwege al die broers, je ziet de gezinnen voor je. Sandy Taylor weet de sfeer bijzonder goed te treffen in wat haar debuutroman was. Inmiddels zijn er in Engeland twee vervolgdelen verschenen,  hopelijk worden die snel in het Nederlands vertaald.