‘Roadtrip’ van Graeme Simsion & Anne Buist

Wat nou weer, denkt Zoë als ze een mailtje krijgt van Gilbert, de ex-echtgenoot van haar jeugd- en studievriendin Camille die in Frankrijk woont.  Wat is Camille van plan? Een pelgrimstocht naar Rome? Wat haalt ze in haar hoofd? Zoë kent Camille al heel lang en een paar jaar geleden heeft ze vanaf het huis van Camille de pelgrimage naar Santiago de Compostella gedaan. Maar zo’n tocht is niets voor Camille. Helemaal niet nu er MS bij haar is geconstateerd. 

Wagentje
Maar Camille is vastberaden, het moet doorgaan. Zoë weet dat er maar één ding opzit, ticket boeken en zo snel mogelijk richting Frankrijk om zich bij Camille aan te sluiten. Dat van die MS, daar is Zoë vreselijk van geschrokken. Op haar pelgrimage liep een man met een heel handig wagentje, Martin. Ze leerden elkaar goed kennen, daarom durft Zoë hem wel te vragen of ze dat wagentje kan lenen, voor Camille, als het nodig is. 

Stoep
Martin denkt onmiddellijk aan Bernhard, de Duitse student die een verbeterde versie van het wagentje heeft gemaakt. Beiden gaan apart (met wagentje) ook op weg naar Camille. Sarah, Martins dochter, die met haar ziel onder de arm loopt, wil graag met haar vader mee. En zo staan binnen een paar dagen na het eerste bericht vier mensen bij Camille en Gilbert op de stoep. Allen vastbesloten ook naar Rome te lopen, of in ieder geval een deel van de route mee te gaan. 

Martin
Het karretje is niet nodig, MS heeft Camilles lopen (nog) niet aangetast. Ze heeft vooral cognitieve problemen, ze is vergeetachtig en waar ze een deel van een gebeurtenis kwijt is, verzint ze zelf wel een waarheid. Iedereen moet wel aan elkaar wennen. Zoë merkt al snel dat Sarah en Camille erg goed met elkaar op kunnen schieten. Dat steekt haar, ze zou liever zelf meer met Camille lopen en praten. De hernieuwde kennismaking met Martin verloopt echter boven verwachting. Drie jaar terug heeft ze hem afgewezen, nu lijkt alles koek en ei. 

Paus
En zo lopen ze naar Rome, dertien weken lang. Camille hoopt de paus te ontmoeten, Zoë en Martin proberen zich een toekomst samen voor te stellen, Sarah twijfelt over haar studie, Bernhard twijfelt over alles en Gilbert houdt een oogje op het eten en de wijn. 

‘Het Rosie resultaat’ van Graeme Simsion

Don Tillerman en zijn vrouw Rosie zijn samen met hun 11 jarige zoon Hudson van New York terugverhuisd naar Melbourne.  Rosie heeft een baan gekregen op een onderzoeksinstituut daar, Don zag een terugkeer ook helemaal zitten, alleen Hudson vond het vreselijk New York, de stad waar hij geboren is, te verlaten. Don vindt ook snel een baan,  Hudson zit in groep 8 van de basisschool en echt goed gaat het niet met hem. Hudson heeft net als zijn vader Don een aandoening in het autistisch spectrum, op school geeft dat problemen, tenminste dat vindt de schoolleiding.  Hudson zit er niet zo mee. Don en Rosie worden echter geregeld op het matje geroepen als er weer een ‘incident’ is geweest.  Don besluit dan ook zijn baan op te geven, nou ja, niet geheel vrijwillig, een incident daar is mede aanleiding voor zijn stap.

Autist

Nu hij zijn handen vrij heeft, start Don het Hudson project.  Hij probeert zijn zoon zo ‘normaal’ mogelijk door zijn schooltijd te loodsen zodat Hudson niet in de ongemakkelijke situaties terecht zal komen die Don in zijn eigen schooltijd tegenkwam. Don beseft dat hij dat niet in zijn eentje kan, een aantal experts wordt ingeschakeld om Hudson weerbaar te maken en zijn prestaties op sportief, cultureel en sociaal  gebied te verbeteren. Ondertussen begint Don ook nog een cocktailbar, hij en Rosie waren niet voor niets de beste cocktailbereiders van New York, Hudson hangt vaak rond in de bar  en vermaakt zich er prima.  Het loopt allemaal niet zoals Don het had uitgestippeld,  vooral omdat Don niet in kan zien dat Hudson weliswaar autist is, net als hijzelf, maar dat het bij Hudson heel anders werkt.

Humor

‘Het Rosie resultaat’ is een derde deel in de serie rond Rosie.  Dit deel brengt misschien niet de schaterlach die het eerste deel, waarin Don Rosie veroverde, teweeg bracht, de kracht zit vooral in de onvoorwaardelijke liefde van Don voor zijn zoon. Met veel humor en soms bizarre situaties zien we hoe Don voor zijn zoon opkomt, hoe Rosie noodzakelijker wijs flink tegengas geeft en alles uiteindelijk op zijn pootjes terechtkomt.

‘Camino’ van Graeme Simsion en Anne Buist

Zoë is Amerikaans, moeder van twee jong volwassen dochters, haar tweede man is een paar weken geleden met zijn auto verongelukt. Verdrietig en verward vlucht ze naar haar oude studievriendin Camille in Frankrijk.  Maar ook hier kan ze haar draai niet vinden en in een opwelling besluit ze de Camino, het Sint Jacobs pelgrim pad te gaan lopen.  Ze meldt zich bij Monsieur Chevallier, de plaatselijke contactpersoon voor deze pelgrimage. Van hem ontvangt ze de nodige paperassen en goede raad, wat te doen met blaren en “alles wat je gratis ontvangt op de Camino moet je accepteren”. “En aan het einde van de reis zul je vinden wat je bent kwijtgeraakt” voegt hij daaraan toe. Het klinkt Zoë allemaal iets te zweverig. Ze zal wel zien wat er op haar pad komt.

Vechtscheiding

Martin is Engelsman, heeft net een vechtscheiding achter de rug waar zijn tienerdochter de dupe van is geworden. Hij houdt daarom angstvallig afstand tot zijn ex en dochter Sarah.  In Frankrijk heeft hij een tijdelijke baan aan een technische school gehad, maar zijn contract is afgelopen. Tijdens zijn aanstelling bij de school heeft hij een hulpkarretje voor wandelaars ontworpen. Er is al wat belangstelling van fabrikanten om het te gaan ontwikkelen maar eerst moet de kar getest worden. En wat is een betere test dan de Camino, een lange voettocht door Frankrijk en Spanje, de ultieme beproeving voor zijn buggy.  Goed voorbereid met GPS en smartphone begint Martin aan zijn tocht. Nog voor hij goed en wel vertrokken is ziet hij Zoë in een plaatselijke winkel. Zij ziet hem aan voor een winkeldief, hij vindt haar een rare Amerikaanse. Hun wegen blijven elkaar kruisen en langzaam maar zeker ontstaat er een zekere waardering voor elkaar. Maar of er meer in zit?

Karakter

‘Camino’ is een beetje als de Camino zelf, het komt wat langzaam op gang maar als je er eenmaal inzit wil je het einde halen, liefst zo snel mogelijk. Zoë en Martin ontmoeten veel andere pelgrimgangers, de vier Braziliaanse vrouwen met elk hun eigen karakter die de tocht niet allemaal even serieus nemen. De jonge Duitser Bernhard die wel een heel bijzondere manier van overnachten heeft en bovendien ijzerenheinige kritiek op het zo doordacht geconstrueerde karretje van Martin blijft leveren. De zes Spaanse heren, de Amerikanen, ieder heeft zijn eigen opvatting over de Camino. Veel van die karakters hebben de auteurs op hun eigen pelgrimage in 2011 en 2016 ontmoet.  Het levert een hartverwarmende roman op, met veel humor en hier en daar wat romantiek.

‘Het beste van Adam Sharp’ van Graeme Simsion

Adam Sharp lijkt op een doodlopend spoor te zitten. Zijn huwelijk met Claire is tot een sleur geworden, het feit dat ze geen kinderen kunnen krijgen bracht veel verdriet maar ook een verwijdering tussen de twee. Zijn werk inspireert hem niet meer,  zijn hobby’s heeft hij opgegeven, de toekomst ziet er somber uit.  Als dan vanuit het niets een mailtje van zijn lang vergeten Australische liefje Angelina opduikt beginnen de herinneringen aan zijn stageperiode vijfentwintig jaar geleden in Melbourne op te borrelen.

Frankrijk

Door de herinneringen wordt het besef van zijn doelloze bestaan steeds groter. Hij verlaat Claire, gaat tijdelijk bij zijn moeder wonen, het mailverkeer naar Australië wordt steeds intensiever. Angelina is inmiddels bezig aan haar tweede huwelijk, samen met haar man komt ze een weekje naar Frankrijk en Adam wordt uitgenodigd zich bij hen te voegen.  Op het idyllische Franse platteland lijkt de eerste liefde van Adam een tweede leven te krijgen. Maar is alles wel zoals het lijkt? Is rozengeur en maneschijn nog wel voor hem weggelegd? Of komt hij van een koude kermis thuis.

Piano

Muziek is een rode draad in dit amoureuze boek. Adam was in zijn vrije tijd pianist en de liedjes die hij speelde vormen een belangrijk onderdeel van deze liefdesroman waarin nu eens een man de hoofdrol speelt. Graeme Simsion is bekend geworden door zijn twee romans over Rosie: ‘Het Rosie project’ en ‘Het Rosie effect’’, over een autist die op zoek is naar de liefde. Het sprankelende van die twee verhalen wordt in ‘Het beste van Adam Sharp’ gemist, maar deze nieuwe roman is ondanks dat alleszins het lezen waard.