‘Tussen ons’ van Sarah Crossan

Ana en Connor zijn geliefden. Stiekeme geliefden, ze beleven een koortsachtige buitenechtelijke relatie. Al drie jaar lang.  Vooral Ana zit er diep in, ze verwaarloost man en kinderen, verlangt naar elke minuut samen met Connor. Hij beleeft het toch iets anders, voor hem tellen zijn vrouw en kinderen net iets meer. Hij wil ze niet verlaten, Ana daarentegen zou zo bij haar gezin weggaan. 

Testament

Ze ontmoetten elkaar toen hij bij haar op kantoor kwam om een testament te laten maken. Er was onmiddellijk een klik, ze bleken beide een Ierse achtergrond te hebben, ze gingen samen een broodje eten.  Het was het begin van alles. Maar nu is het allemaal voorbij. Connor is dood, fietsongeluk. Hij was op weg naar haar. En Ana rouwt, maar ze kan het met niemand delen. Niemand weet van hun affaire. Ana benoemt zichzelf als executeur testamentair, het testament liep al via hun kantoor. Zo denkt ze toch nog wat contact met Connors leven te houden. 

Troost
Ze denkt dat dat troost zal brengen. Maar zo werkt het niet. De confrontaties met zijn weduwe Rebecca leveren alleen maar meer stress op. Ana wordt er bijkans gek van. Neemt dingen mee uit Connors huis, het brengt geen verlichting. Haar eigen man en kinderen lijden onder de onverschilligheid die ze voor hen aan de dag legt. Alles gaat mis, alles gaat kapot. Hoe kan ze nog verder met haar leven? Wie kan haar helpen? Wie begrijpt haar? Niemand, niemand, niemand. 

Stroom

Crossan neemt je als lezer mee in de koortsachtige zoektocht van Ana. In een stroom van korte vaak staccato-achtige zinnen waarbij veel genoemd maar weinig uitgesproken of verklaard wordt. In één alinea vlieg je heen en weer door de tijd, de korte hoofdstukjes springen van de hak op de tak, als lezer moet je het hoofd er goed bijhouden. Wie dat lukt leest een fantastisch mooi boek, soms poëtisch, dan weer rauw, over een jonge vrouw, echtgenote, moeder die haar verdriet nergens kwijt kan en niet meer weet hoe verder te gaan. Een boek om in één adem uit te lezen en dat je nog lang zal heugen. Eerder verscheen van Crossan het boek ‘Toffee’.

‘Toffee’ van Sarah Crossan

Tiener Allison loopt weg bij haar vader. Hij is extreem gewelddadig en manipulerend.  Allison trekt het niet langer. Haar moeder is overleden en de laatste vriendin van vader,  Kelly-Anne heeft de benen genomen.  Heel lang heeft Allison nog gewacht, hij was haar vader! Daar loop je niet zomaar van weg. Maar nu is het genoeg. Ze neemt de bus en reist Kelly-Anne achterna. 

Marla
Als ze in Bude aankomt en naar het adres gaat dat Kelly-Anne haar gegeven heeft blijkt dat die ook daar alweer vertrokken is. Naar Aberdeen. Allison heeft niet genoeg geld om daar naar toe te gaan. In feite is ze gewoon blut. In arren moede overnacht ze in een bouwvallige schuur bij een oud huis. En in dat huis ontdekt ze Marla. Marla is oud, Marla is fragiel, Marla is angstig en Marla is de weg kwijt. Marla ziet in Allison haar vriendin van lang geleden: Toffee. 

Lucy
Allison blijft bij Marla rondhangen. Ze zorgt een beetje voor haar, gaat naar het strand, raakt bevriend met leeftijdgenoot Lucy. Nou ja bevriend, het is meer een zakelijke overeenkomst. Allison maakt Lucy’s huiswerk en krijgt daarvoor betaald. Allison wil niet alleen zijn, maar vrienden worden met iemand dat lukt niet echt. 

Toffee
Met Marla kan ze inmiddels wel overweg. Tenminste het grootste deel van de tijd. Ze doen veel samen, koken samen, vieren Halloween, lachen en hebben pret. Soms slaat de stemming ineens om. Dan is Marla nukkig, herkent Toffee niet. Allison blijft haar dan uit de weg. Het wordt echt ingewikkeld als de thuiszorg over de vloer komt. En Marla’s zoon. Vooral die zoon heeft het niet op zijn moeder.  Hij spreekt haar boos toe en Marla snapt het niet. Frustratie alom.  Allison moet onzichtbaar blijven. Ze mag niet gezien worden want dan is het einde verhaal. Dan heeft ze geen plek meer om te schuilen! Hoe gaat ze dit volhouden? Hoe lang duurt het voor ze tegen de lamp loopt? En dan?   

‘Toffee’ is een bijzonder boek. Korte zinnen, fragmentarisch, poëtisch. Crossan heeft aan een half woord genoeg. Het lijken gedichten, afgewisseld met proza. Soms maar twee zinnen op een bladzijde. En toch is het verhaal helder en klaar. Een prachtig coming-of-age boek, voor jong- en oudvolwassenen!