‘De Vechtstreek 50 jaar’ samengesteld door Dook van Gils en Jaap van Dort

De Vereniging Natuur en Milieu De Vechtstreek viert het 50 jarig bestaan met een prachtig jubileumboek.  Dook van Gils en Jaap van Dort, beide bestuurlijk bij de vereniging betrokken [geweest], zijn samen met een tiental leden in de archieven gedoken en geven in vogelvlucht een overzicht van de ontwikkeling van de club natuurliefhebbers. Maar vooral is het een fantastisch kijkboek, honderden schitterende foto’s begeleid door columnlange artikelen over heden en verleden van De Vechtstreek.

Korhoender

Een van de eerste bestuursleden van de vereniging was Meester van der Meulen. Samen met bakker Frans van Elburg trok hij er vaak op uit. In zijn aantekeningen vermeldt hij dat hij korhoeders spot in het Arrierveld en Stegeren, wulpen, grutto’s en zwarte sternen boven de Vechtarmen ziet, moerasviooltjes en gevlekte orchis langs de slootkant ontdekt. Elke natuurliefhebber kan alleen maar watertanden bij zo’n rijke flora en fauna. Veel is er, ondanks de grote inzet van de vereniging,  niet meer of nog maar schaars te vinden in het Vechtdal.  Maar er gloort ook hoop.  Das, otter, ooievaar, boommarter, nachtzwaluw, raaf, zilverreiger, visarend, rode en zwarte wouw, het zeldzame bergnachtorchis,  nieuwkomers of oudgedienden, ze worden [weer] gezien op en rond de  Vecht.  

Ruimte voor de Vecht

Ruimte voor de Vecht is het nieuwste credo. Die ruimte wordt in eerste instantie gecreëerd voor de veiligheid van het Vechtdal, overstromingen als in het verleden moeten hiermee bezworen worden.  In de slipstream van deze ontwikkeling heeft de natuur  een belangrijke plaats in deze plannen gekregen.  Mooi voor de vereniging is dat de ideeën die zij bij het twintigjarig jubileum al had over ontstening van de oevers, nu werkelijkheid gaan worden. Vereniging voor Natuur en Milieu De Vechtstreek is een gesprekspartner bij de plannen die hiervoor gemaakt worden.  Met dit jubileumboek laat de vereniging  zien dat aandacht voor de natuur niet alleen noodzakelijk is maar ook een fijne hobby voor veel bevlogen natuurmensen die zich met hart en ziel inzetten voor het Vechtdal. 

‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’ van Rodaan al Galidi

Rodaan al Galidi was al een aantal jaren in Nederland toen een man hem de serieuze vraag stelde hoe zijn leven in de asielzoekerscentra in Nederland was verlopen.  Beleefd antwoordde Rodaan dat hij het daar niet over wilde hebben.  Maar de man hield aan en vroeg Rodaan één situatie te noemen.  De man kreeg Rodaan zelfs zover dat hij elke maand een mail stuurde met daarin een nieuwe belevenis uit zijn zwerftocht langs de centra.  Langzaam maar zeker ontvouwde zich het verhaal van Semmier Kariem, het alterego van Rodaan. Tweeënhalf jaar schreef Rodaan zijn mails, langzaam regen de verhalen als een kralenketting aaneen tot een roman.  Een roman waarin het wachten centraal staat, een roman over mensen die zijn onderworpen aan regels en wetten.

Paspoort

Semmier Kariem is al zeven jaar weg uit Irak, gevlucht naar Thailand en andere Aziatische landen, als hij eindelijk vanuit Vietnam in Nederland aankomt. Zorgvuldig verscheurt hij op Schiphol zijn papieren en vervalste paspoort, na urenlang rondhangen op het vliegveld wordt hij aangehouden en in detentie gezet. Het Opvangcentrum in Haarlem is het eerste station van zijn reis langs de asielzoekerscentra. Kort daarna verblijft hij op een vakantieboerderij in Veenhuizen, hij leert er zijn eerste Nederlandse woorden. Wat daarna volgt is een ontmoeting met een stoet aan mensen, mede-asielzoekers, ambtenaren in alle soorten en maten, goed- en kwaadwillende Nederlanders.  

Ontmoeting in Ommen

Rodaan al Galidi komt dinsdag 17 oktober in Ommen vertellen over zijn leven en zijn ontmoetingen. Met veel gevoel voor humor bekijkt hij het regelzuchtige Nederland en  houdt de toehoorders een spiegel voor, zoals hij dat ook in zijn pittige en soms in staccatostijl geschreven roman doet.  De ontmoeting met Rodaan al Galidi is in Theater Carrousel, aanvang 20.15 uur. 

‘De zuster van mijn moeder; afscheid van een generatie’ door Ineke E. Kievit-Broeze

Het gebeurt niet vaak dat er een boek geschreven wordt over een plaatsgenoot of iemand die je persoonlijk hebt gekend. Het boek van Ineke Kievit zal voor veel inwoners van Lemele dan ook een verrassing zijn. Het gaat namelijk over Dien Bartels [1917- 2003] die in Lemele geboren is en op latere leeftijd jaren in het dorp heeft gewoond. Toen Dien in 2003 overleed erfde haar nichtje Ineke twee sanseveria’s en een stapel brieven.  Aanvankelijk was Ineke niet zo blij met de brieven, wat moest ze ermee? Maar weggooien kon ze ze ook niet. Bovendien was er een soort geheim in de familie, zes jongere zusjes en broertjes van Dien waren jong overleden of met de geboorte gestorven.  Niemand van de zes volwassen geworden kinderen Bartels sprak ooit over dit drama.

Wereldreiziger

Toch was het dit feit dat Ineke triggerde de brieven te gaan lezen. Langzaam maar zeker krijgt ze steeds meer inzicht in het leven van haar tante Dien die als tiener al twee jaar naar de MULO ging, daarna thuis op de boerderij in Hellendoorn hielp maar als zeventienjarige toch besluit de verpleging in te gaan. Dien doet een opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige in Wolfheze,  vervolgt haar opleiding in het ziekenhuis in Alkmaar en haalt alle aantekeningen binnen haar vak.  Naast haar passie voor haar beroep is Dien een echte brievenschrijver. Ze onderhoudt contacten met familie, met vriendinnen, oud-collega’s, al haar belevenissen komen in brieven terecht. En ze heeft heel wat meegemaakt. Dien was werkzaam in drie werelddelen, deed werk voor de VN en bezocht veel conferenties.  Met het leven van Dien als leidraad gaat Ineke op zoek naar een mogelijke oorzaak voor de dood van die andere kinderen in het gezin Bartels. Een zoektocht die ook haar de hele wereld overvoert en nog meer licht werpt op het bijzondere leven van tante Dien.

Biografie

‘De zuster van mijn moeder’ is niet alleen een kloeke familiekroniek, een biografie van een bijzondere vrouw en een inkijkje in het leven van een Sallandse gemeenschap, door de speurtocht naar de oorzaak van de dood van de jonge kinderen Bartels leest het ook als een detectiveverhaal.  En voor wie haar gekend heeft, geeft het een extra dimensie aan het leven van Dien Bartels. 

‘De vriendelijke draak’ van Mark Haayema

Teun woont in het dorp Zozaai. Een heel normaal dorp, alleen gebeurt er zo weinig. Er is nooit iets aan de hand tot er op een morgen voetsporen worden gevonden, voetsporen van een enorm dier. Wel zo groot als een olifant of een draak. Iedereen in paniek, de bakker, de kapper, de dokter, de brandweer en de burgemeester en zijn vrouw Trees. Paniek, paniek.

Drakenkenner

Maar Teun laat zich niet van de wijs brengen, hij weet alles van draken, gaat op onderzoek uit en ontdekt dat de draak helemaal niet eng is of slecht.  Maar niemand gelooft hem, vooral Trees maakt een drukte van belang. Hoe kan Teun de mensen overtuigen dat er niets aan de hand is?

Theatertekst

‘De vriendelijke draak’ is oorspronkelijk geschreven als theatertekst voor een poppenvoorstelling van Theater Gnaffel uit Zwolle. Op verzoek van uitgeverij Azul Kids heeft Mark Haayema het verhaal bewerkt tot boek. De tekst en de vrolijke illustraties van Marius van Dokkum vormen een prachtig geheel. Bij het boek hoort een cd waarop het verhaal wordt verteld door Herman van Veen.  ‘De vriendelijke draak’ is het derde kinderboek van de geboren Ommenaar Mark Haayema. Eerder verschenen van zijn hand het prentenboek ‘Joep’ en de verhalenbundel ‘Held van alle helden’. 

‘Overijssel : literaire reis langs het water’

De Stichting Achterland brengt sinds 1992 met enige regelmaat publicaties over verschillende streken, provincies of steden in Nederland uit.  Motto daarbij is : “Op zoek naar de stem van de eigen plek,  poëzie als  bron en bestemming,  herkomst en herkenning”.  Zo is eind 2012 de uitgave over Overijssel verschenen,  een literaire reis langs het water.

Landgoed Eerde

Het boek volgt de IJssel vanaf Kampen tot aan Deventer waarbij de nadruk vooral op Zwolle en Deventer ligt.  Twente en dan met name  Enschede krijgen in het tweede deel van het boek de aandacht. Helaas over Ommen geen gedicht en ook geen locatie die genoemd wordt. Wel is er aandacht voor Ommen en Landgoed Eerde als centrum van ‘De Orde van de Ster in het Oosten’, de beweging rond Krishnamurti, in het uitgebreide voorwoord van Francisca van Vloten.

Overijsselse dichters

De gedichten die opgenomen zijn, zijn van bekende dichters als Willem Wilmink,  Ida Gerhardt, K.Schippers en H.H. ter Balkt.  Maar ook wat onbekendere dichters, waaronder een groot aantal Overijsselaars is vertegenwoordigd.  Daar horen Lenze L. Bouwers, Paul Gellings, Koos Geerds, Henne Neppelenbroek en  N.J. Wilkeshuis bij. De sfeervolle zwart-wit foto’s  van Herman H. van Doorn verhogen de sfeer. 

'Aan tafel!' van Han Wilmink

‘Koken voor grote groepen in de kerk’, dat is de ondertitel van dit door Han Wilmink, de kookdominee van Ommen, geschreven boek.  Samen koken is in, ook in de kerk is de maaltijd ontdekt. De tafel is de plek voor gastvrijheid,  om in vrijheid met elkaar te kunnen praten en op een ontspannen wijze met elkaar om te gaan. In die geest is dit boek ontstaan.  De recepten komen van over de hele wereld, San Francisco, Italië, Thailand  maar ook uit Egmond aan Zee, veel van de plaatsen heeft  Han Wilmink ooit bezocht.  In het klooster van Egmond at hij witte bonensoep met groene kool en saucijsjes, een gerecht dat zelfs voor een culinaire analfabeet  geen problemen op zal leveren.  Van zijn Twentse oma leerde hij Humkessoep maken, een soep vol herinneringen en Taizé levert niet alleen geestelijk voedsel, een dag hard werken werd daar beloond met een bijzondere graanmaaltijd.

De recepten, mooi  gefotografeerd en  van een duidelijke ingrediëntenlijst en bereidingsuitleg  voorzien,  zijn bedoeld voor twintig eters.  Bij elk recept staat een gedicht, een gebed  of een overweging.  In het boek staan ook een flink aantal foto’s waarop een groep Ommenaren een aantal van de recepten aan het bereiden is. 

Cultuur-historische atlas van de Vecht

Biografie van Nederlands grootste kleine rivier is de ondertitel van dit vuistdikke boek. Het vertelt het verhaal van de rijke geschiedenis van het Vechtdal. De Vecht is een relatief korte rivier, 167 kilometer lang, maar begeeft zich door een zeer afwisselend landschap.  Langs de rivier liggen meerdere dode Vechtarmen in verschillende stadia van verlanding.  Er zijn in het Vechtdal esdorpen, bossen, heide, stuifzand, rivierduinen, havezaten en landgoederen.  Dat geeft het Vechtdal een landelijke uitstraling waardoor mensen al eeuwenlang op het Vechtdal afkomen om van dit prachtige landschap te genieten.

In de eerste hoofdstukken wordt de geschiedenis chronologisch verteld, daarna wordt thematisch op de verschillende aspecten van het Vechtdal ingegaan. Het boek is verluchtigd met de prachtigste foto’s en oude kaarten.  Tussendoor staan portretten van Vechtdalbewoners  zoals Vechtdalkenner en archeoloog Ab Goutbeek, Liesbeth Cremers van Landgoed Vilsteren en Jan Mensink van Landgoed Junne.

De ‘Cultuur-historische atlas van de Vecht’ is een fenomenaal boek dat op toegankelijke wijze geschreven is en waarin werkelijk niets van het Vechtdal vergeten is.

1000 plekken die je met kinderen in Nederland echt gezien moet hebben door Flip van Doorn.

De voorjaarsvakantie komt er aan en wie weet willen ouders, grootouders of verzorgers  een keer op stap met de kinderen. In het boek ‘1000 plekken die je met kinderen in Nederland echt gezien moet hebben’ staan maar liefst 999 plaatsen waar je met kinderen een leuke dag door kunt brengen. Per provincie en de Waddeneilanden worden tips en suggesties gegeven voor een dagje uit. Dicht bij huis is dat bijvoorbeeld het Nationaal Tinnen Figuren Museum in Ommen dat als volgt wordt omschreven: “minimensjes , gegoten van tin, een paar centimeter hoog en met de hand beschilderd. De complete Slag van Waterloo wordt er overgedaan”.  De schrijver vervolgt met: “ Als je toch in Ommen bent, de VVV heeft voor kinderen van 8-12 jaar een leuke speurtocht uitgezet met Klepperman Dieksie”.  De adresgegevens, de website en een leeftijdsindicatie worden vervolgens van elke plek genoemd.  

In de iets verdere omgeving worden onder andere Het wervelende wormgatpad in Dalfsen, De kleine tuinman in Dedemsvaart,  Gerrit Valk’s Bakkerij- en IJsmuseum in Hellendoorn en de Kijk-, doe- en zorgboerderij Aan ’t Zandeinde in Lemele genoemd.

De leukste plek is echter plek nummer 1000: je eigen kamertje thuis.  De schrijver zegt daarover: “ het is hartstikke leuk om erop uit te gaan en allemaal bijzondere plekken te zoeken, maar het fijnst is het om weer gewoon thuis te komen. Op jouw eigen plekje. Gewoon lekker thuis!”.