‘De jongen en de Papegaaiduiker van Michael Morpurgo en Benji Davis

Allen Wilson en zijn moeder zijn aan boord van een schip dat bij de Scilly-eilanden in een vliegende storm op de rotsen loopt. Als ze van boord klauteren lijkt alle hoop verloren. Maar over de woeste zee komt een roeibootje hun kant op. Vuurtorenwachter Benjamin Postlethwaite heeft het schip in nood gezien en komt de opvarenden redden. Dertig mensen die naar het eiland geroeid moeten worden. Vijf keer gaat hij heen en weer. Tot alle mensen veilig zijn. 

Schilderijtje
In de vuurtoren kunnen ze een beetje op adem komen. Allen kijkt zijn ogen uit. Overal staan schilderijen van de vuurtorenwachter. Hij is er danig van onder de indruk. Als ze de volgende dag opgehaald worden, krijgt hij een klein schilderijtje mee. In het kille landhuis van zijn grootouders denkt hij dikwijls terug aan de vuurtorenwachter. Samen met zijn moeder schrijft hij een bedankbrief en ook daarna klimt hij geregeld in de pen. Nooit komt er een antwoord. Zou de vuurtorenwachter hen vergeten zijn? 

Papegaaiduiker
Allen zit al op kostschool als hij teruggaat naar Papegaaiduikerseiland. Hoe zou het met Postlethwaite zijn? Is hij daar nog?  Op weg naar de veerboot hoort Allen dat Benjamin er nog steeds woont. Maar vuurtorenwachter is hij niet meer. Die tijd is voorbij. De vuurtoren doet geen dienst meer.  De vuurtorenwachter heeft een nieuwe missie, hij verzorgt een jonge papegaaiduiker. Die vogels hebben het eiland lang gemeden.  Nu is er één gewond aankomen waaien.  Samen zoeken ze naar zandspiering, het favoriete eten van de papegaaiduikers.  

Ongeopend
Schilderen doet Benjamin nog wel. Alle muren hangen vol met zijn schilderijen. Zo heeft hij alle drenkelingen geschilderd. Allen hangt er ook tussen. Alleen is hij nu wel een kop groter en veel sterker. Ook vindt Allen alle brieven die ze ooit schreven. Ongeopend in een doos. Wat is daarmee aan de hand? Allen neemt de tijd om alles te ontdekken, samen met Benjamin woont en werkt hij op Papegaaiduikerseiland. 

Cadeauboek
Als je favoriete Engelse kinderboekenschrijver samen met je favoriete Engelse illustrator een boek maakt, dan moet je het lezen en ik raakte gelijk ontroerd door dit prachtige verhaal. Kinderen kunnen het zelf lezen vanaf ongeveer acht jaar. Het is een prachtig boek om cadeau te geven en om het heel vaak voor te lezen.

‘De kleine walvis’ van Benji Davies

Op 25 januari beginnen de Nationale Voorleesdagen,  tien dagen waarin het boek voor het jonge kind [ 0-6 jaar] centraal staat. Elk jaar wordt daarvoor het Prentenboek van het jaar gekozen, voor 2017 is dat ‘De kleine walvis’ van Benji Davies.  Het kleine jongetje Boy woont op een eiland aan zee.  Samen met zijn vader en zes katten. Elke ochtend gaat zijn vader al vroeg met de vissersboot op pad om pas laat in de avond thuis te komen. Boy is dus de hele dag alleen.  

Aangespoeld

Op een nacht raast er een storm over het eiland. ’s Ochtends gaat Boy naar het strand om te kijken of er iets is aangespoeld. Hij vindt een kleine walvis. Hij weet dat walvissen niet te lang op het droge kunnen leven en neemt de walvis daarom mee naar huis en doet hem in de badkuip. Maar hoe lang kan hij dat voor zijn vader geheim houden? En wat gebeurt er als zijn vader de kleine walvis vindt? Zal hij dan niet heel boos worden?

Ommekeer

Het ontroerende verhaal en de prachtige tekeningen versterken elkaar en vertellen het verhaal van een eenzaam jongetje dat in de kleine walvis een vriend vindt die naar zijn verhalen wil luisteren. Zijn vader weet Boy ervan te overtuigen dat de kleine walvis terug naar zee moet, toch brengt de komst van de zeehond een ommekeer in Boys leven, zijn vader heeft nu wel oog voor hem. ‘De kleine walvis’ is het eerste zelf geschreven en geïllustreerd  prentenboek van de Brit Benji Davies.  Hij studeerde animatie aan de filmacademie en werkte aan verschillende projecten op het gebied van animatiefilms en als illustrator voor anderen.