‘Familietraditie’ van Elizabeth Acevedo

Matilde (1952), Flor (1953), Pastora (1955) en Camila (1969) zijn vier zussen die op het platteland van de Dominicaanse Republiek (DR) zijn geboren. Als tiener of jongvolwassene trekken ze één voor één naar de hoofdstad Santo Domingo en vandaaruit verder naar New York. Alle vier zijn ze getrouwd, Flor, Pastora en Camila hebben elk een kind, Matilde bleef kinderloos. Ook hebben ze alle vier een gave. Als Flor droomt dat iemand doodgaat, gebeurt dat ook. Pastora kan zien of iemand de waarheid spreekt, Matilde kan grandioos dansen en Camila heeft er een neus voor het goede te doen, vooral voor zichzelf. 

Viering

Flor heeft besloten iedereen bij elkaar te roepen voor de viering van haar leven. Die boodschap brengt grote verwarring bij haar zussen, wat heeft Flor gedroomd? Haar eigen dood? Wat is dit voor nieuwigheid, de viering van je eigen leven! Pastora zou het kunnen weten, of Flor de waarheid spreekt. Maar ook zij laat niets los. Flor en Pastora zijn altijd al erg dik met elkaar geweest, als de kern van het gezin waarin ze zijn opgegroeid. Met een traditionele vader en een afstandelijke moeder die het voor elkaar kreeg elk van de dochters ergens geplaatst te krijgen. Bij een ander gezin, bij een ziekelijke oom, in het klooster. Zodat ze zowel met elkaar als zonder elkaar opgegroeid zijn. 

Tweede generatie

Maar terug naar het nu, die uitnodiging. De zussen breken zich het hoofd er over. Zo ook de tweede generatie in New York. Flors dochter Ona is doodsbenauwd dat haar moeder iets overkomt. Zelf worstelt ze met haar verlangen zwanger te worden. En dan is er Yadi, Pastora’s dochter. Zij kijkt uit naar de hereniging met haar eerste liefde, de jongen die tijdens zijn schooltijd is opgepakt en nu zijn straf uitzit. 

Kleurrijk

Door de ogen van Ona duiken we in het heden en verleden van de vier zussen, Yadi en Ona zelf. Beeldend en krachtig wordt het kleurrijke leven in de DR neergezet als contrast met het grijze NY. Zo krijg je als lezer een heel ander beeld van de vaak druk en op luide toon pratende Dominicaanse dames, die elk gesprek op een ruzie kunnen laten lijken. Voor in het boek is een stamboom opgenomen, erg handig om het overzicht op de familie te houden.

‘Water’ van John Boyne

Vanessa Carvin is Dublin ontvlucht. Het afgelopen jaar heeft haar zo aangegrepen dat ze er niet langer wil wonen. Een eilandje voor de kust van Galway is haar schuiloord. Zodra ze voet aan wal zet, knipt ze haar haar af, scheert haar hoofd bijna kaal. Bovendien verandert ze haar naam in Willow Hale. Een oude cottage wordt haar nieuwe home, dicht bij zee, geen tv, geen internet. Afgesloten van de bewoonde wereld, zo wil Vanessa voorlopig wonen. 

Pudding

Ze verkent het eiland, ontdekt de nieuwe en de oude pub. Leert haar buren een beetje kennen, maar het liefst houdt ze zich afzijdig. Dat komt goed uit, de bewoners van het eiland zijn niet al te toeschietelijk, moeten niet te veel van vreemden hebben. Langzaamaan krijgt ze een vaste dagindeling, ze wandelt veel, eet dagelijks in één van de twee pubs, haalt boodschappen, maakt kennis met Luke met wie ze het goed kan vinden. Tolereert Pudding, de kat van de buren, die denkt dat de cottage zijn domein is. 

Veilige jeugd

Maar vooral overdenkt ze haar leven, haar huwelijk met Brendan, hun bijna societyleven door de bekendheid van hem. Ze waren graag geziene gasten op menig feest. Haar twee dochters, Emma en Rebecca. Hoe het was toen ze nog klein waren, opgroeiden tot jonge vrouwen. Dat Emma er niet meer is. Het verdriet en de radeloosheid daarover. Rebecca die niets meer van haar wil weten! “Als moeder was ze geen natuurtalent, maar ze hield van haar dochters en deed alles om ze een fijne en veilige jeugd te geven”, overdenkt Vanessa. Hoe kon het dan toch zo fout lopen? 

Pareltje

Stukje bij beetje laat ze iets los over de zware tijd die ze achter de rug heeft. Zo kom je als lezer achter de waarheid, haar waarheid, over wat voorgevallen is. Het heeft alles met water te maken, water dat haar leven met Brendan beheerste, water dat haar nu scheidt van de bewoonde wereld, een veilige buffer die haar de kans geeft met zichzelf in het reine te komen. Tenminste, als dat überhaupt nog mogelijk is. John Boyne laat Vanessa in al haar verdriet, onmacht en woede tot leven komen.  Herkenbaar, inlevend, een vrouwenleven dat tot nadenken stemt, je laat reflecteren op haar en op jezelf. Een pareltje om niet snel te vergeten.

‘De schoonmoeder’ van Sally Hepworth

Lucy en haar schoonmoeder hebben vanaf het begin geen klik met elkaar. Lucy vindt Diana afstandelijk, betweterig, zakelijk, kortom allesbehalve een aangenaam persoon.  Ze begrijpt ook niet goed wat haar vrolijke, opgeruimde schoonvader Tom in Diana ziet. Alhoewel het wel overduidelijk is dat die twee dol op elkaar zijn. Ook Lucy’s man Ollie is stapelgek op zijn moeder. Net zoals hij geen kwaad bij haar kan doen. En dan is er nog Ollie’s zusje Nettie. Die heeft het samen met haar flierefluitende man Patrick moeilijk met hun kinderloosheid. Lucy en Ollie hebben daarentegen drie kinderen die dol zijn op hun oma Diana.  Een complexe familie.

Raadsel

Als Lucy en Ollie tien jaar bij elkaar zijn komt het schokkende bericht dat Diana is overleden. Twee politieagenten komen thuis bij hen de boodschap brengen. Er is wat aan de hand met de dood van Diana. Het lijkt op zelfdoding maar er zijn ook wat losse eindjes. Er wordt weliswaar een brief gevonden waarin Diana meldt dat ze na haar diagnose van borstkanker en na het overlijden van haar man Tom  niet verder wil en kan met haar leven. Uit de autopsie blijkt echter dat ze helemaal niet ziek was. De familie staat voor een raadsel, hoe goed kenden ze Diana eigenlijk? En welke rol spelen ze zelf in dit drama?

Karakter

Langzaam maar zeker wordt de raadselachtige aanloop naar de dood van Diana ontrafeld. Hoe ze zo betrokken geraakt is bij de humanitaire hulp aan vluchtelingen. Hoe ze zo hard geworden is, voor zichzelf en voor haar kinderen. Hoe ze toch altijd voor de kleinkinderen klaar staat. Welke geheimen ze meedraagt.  Lucy krijgt soms een beetje inzicht in het karakter van Diana. En met het inzicht komt ook het begrip dat haar relatie met haar schoonmoeder een volwassen relatie is en niet als van een moeder en dochter.

Hoofdmoot

Hepworth vertelt de verhalen van Diana en Lucy afzonderlijk waarbij sommige gebeurtenissen van twee kanten belicht worden.  Hun relatie is de hoofdmoot  van dit lezenswaardige boek, het moordthema speelt wat meer op de achtergrond.  Een fijn boek om op een slecht-weer-zondag in één ruk uit te lezen.

‘Het Vrouwenpaleis’ van Laetita Colombani

De Parijse Solène is advocate, een behoorlijk succesvolle. Ze leeft voor haar werk; haar relatie, haar familie, voor niemand heeft ze tijd. Al wat telt is de verdediging van dure cliënten die van het chique kantoor waar ze werkt gebruik maken. Haar wereld stort echter in als één van die chique lui na een onvoordelig vonnis zich in haar aanwezigheid en plein public om het leven brengt.  Burn-out is de conclusie van haar behandelend psychiater.  Als ze wat opknapt raadt hij haar aan vrijwilligerswerk te zoeken.

Publiek schrijver

“Gevraagd: publiek schrijver. Neem voor meer informatie contact met ons op”.  Na alle advertenties voor vrijwilligerswerk die Solène niet aanstaan, ziet deze oproep er veelbelovend uit. Ze meldt zich bij Het Vrouwenpaleis voor een intake. Aan de ene kant wil ze het graag, schrijven is helemaal haar ding,  maar ze ziet toch ook veel beren op de weg. De eerste weken lijkt ze gelijk te krijgen, de vrouwen die in Het Vrouwenpaleis wonen pruimen haar niet.

Elke donderdag zit Solène aan haar tafeltje te wachten, vaak vergeefs, maar langzaam komen de verzoeken op haar af. Een brief aan een zoon in Afrika, een brief aan koningin Elizabeth, hulp bij een sollicitatiebrief, het opleuken van een cv. Al schrijvend begint Solène zich beter te voelen en krijgt ze belangstelling voor de levensverhalen van de vrouwen en voor de geschiedenis van Het Vrouwenpaleis.

Leger des Heils

Blanche Peyron, heilsoldate vanaf haar vroege jeugd, weet in 1925 met behulp van veel geldschieters, een leegstaand gebouw met meer dan 700 kamers voor het Leger des Heils aan te kopen.  In dit gebouw wil ze vrouwen aan de onderkant van de samenleving een plek geven om te wonen en een nieuwe start te maken.  Nu bijna honderd jaar later wonen er nog steeds 400 vrouwen.  Met hun verschillende achtergrond geeft dat fricties, niet altijd is het er rustig en vredig. Toch beantwoordt het nog steeds aan het oorspronkelijke doel: een veilige plek voor vrouwen.

Fictie en werkelijkheid
Colombani verweeft het fictionele verhaal van Solène met de ware geschiedenis van Blanche en Het Vrouwenpaleis. Op enigszins zakelijke en soms wat afstandelijke toon komen de twee verhalen die nog niets aan actualiteit hebben ingeboet heftig binnen. Laat je door het saaie uiterlijk van het boek niet afschrikken, dit is echt een aanrader.