‘Honden voor het leven’ van Arthur Japin

Arthur Japin groeit op in een onveilig gezin. Dat het toch goed met hem terechtgekomen is dankt hij aan de hond Trip. De hond die hem heeft opgevoed waar zijn vader en moeder dat hadden moeten doen. Zijn vader was gewelddadig, had losse handen en vooral zijn moeder moest het ontgelden. Arthur kon daar niets aan veranderen, als hij dat al probeerde ging vader ook op hem los. 

Pootjes
Maar vader had ook goede dagen en in zo’n bui werd besloten een hond te kopen.  Kellie was een vriendelijk rashondje.  Van een soort dat heel populair was, de Schotse collie. En helaas daarom doorgefokt. Kellie brak al heel snel een pootje, kort daarna nog één en de dierenarts kon niet anders vertellen dan dat Kellie zijn eigen gewicht niet kon dragen. Kellie moest helaas inslapen. De Japins hebben de smaak van een hond echter te pakken, Arthur mag nu een hondje uitzoeken in het asiel. Die hebben vast geen last van gebreken. Arthur kiest Trip, het zieligste en sneuste hondje van allemaal. 

Hondstrouw
Trip krijgt van Arthur alle liefde die hij nodig heeft. Heel langzaam ontdooit hij, met elke kus wordt Trip meer zichzelf. ‘En hoe meer iemand zichzelf durft te zijn hoe mooier hij of zij wordt’. Voor zijn ogen ziet Arthur Trip veranderen.  En met Trip verandert Japin zelf ook. Samen voelen ze de buien en ruzies van Japins’ ouders soms al ver van tevoren aankomen. Een afleidende manoeuvre of een grapje wil nog wel eens helpen. Zo wordt Trip een hondstrouwe bondgenoot. 

Hart onder de riem
Bijzonder is dat Japin de lezer geregeld rechtstreeks aanspreekt. Alsof hij naast je zit om zijn verhaal te vertellen. Maar ook om de lezer, mocht hij in vergelijkbare omstandigheden verkeren, een hart onder de riem te steken. Het kan anders worden, je groeit op en op een dag ben je weg bij je ouders. 

Schitterend
Het verhaal is prachtig geïllustreerd door Martijn van der Linden die vooral bekend is van zijn kinderboeken en tig prijzen gewonnen heeft met zijn werk. Pentekeningen en paginagrote afbeeldingen in kleur zijn het. De laatste doen soms een beetje denken aan het werk van Edward Hopper. Verhaal en tekst vormen één geheel. Al met al een schitterende uitgave, klein maar fijn, die je niet snel vergeten zult.

‘Twee katten en wat honden’ van Simon Carmiggelt

Simon Carmiggelt, die is al zo lang dood, zult u zeggen. Al zijn Kronkels, voor degenen die daar te jong voor zijn, dat zijn de columns die hij voor het Parool schreef, zijn toch al wel bekend.  Klopt allemaal. ‘Twee katten en wat honden’ is zelfs een herdruk uit 2016 die toen blijkbaar aan de aandacht van ‘Boek van de Week’ is ontsnapt.  Jammer, want het zijn kostelijke verhaaltjes over zijn huisdieren, de katten, en de honden die hij her en der tegenkomt.  

Maanziek
Thelonious is de huiskater van de Carmiggelts.  Hij is nogal dom, snoeverig, klimt graag in de gordijnen, vangt vliegen en oh ja, hij slaapt heel veel. Hem vermanend toespreken heeft geen zin, hij klimt maanziek op schoot en begint met zijn schuurpapiertong ijverig de opgestoken vinger te likken. Ja, zo’n kater is het. Bemoeilijkt met alle liefde het schrijfproces, ligt het liefst op het papier dat beschreven moet worden en telefoneren is helemaal een ramp. 

Draaischijf
Op de telefoon met draaischijf, ja dit verhaal speelt lang geleden, in 1959, toen werd er nog met een telefoon met draaischijf getelefoneerd. Thelonious haalt graag uit naar die draaischijf zodat Carmiggelt voortdurend de verkeerde aan de lijn krijgt.  Na een tijdje komt er nog een katje bij, Picasso. Picasso woonde eerst bij Carmiggelts dochter. Nu daar een kleine geboren is wil Picasso alsmaar ook in de wieg. Dat mag niet en daarom is Picasso verhuisd. Dat werd oorlog, Thelonious en Picasso vochten elkaar de eerste dagen de tent uit. 

Kast
Gelukkig is dat na een week voorbij en nu is Picasso de baas. Ze is tien keer slimmer dan Thelonious, is hem steeds te snel af, zij heeft de broek aan. Ach waar zien we dat meer, dat de man het aflegt tegen de vrouw?  Eén ding begrijpt ze echter niet, hoe Thelonious op de kast kan klimmen. Gelukkig maar, het is de enige plek waar hij nog wat rust heeft. Daar heeft Picasso niets te zoeken! 

Verstrooiing
Zo brengt Carmiggelt nog steeds verstrooiing. Heerlijke verhalen met veel onderkoelde humor, verhalen waar altijd een lach in verscholen zit. Goed voor een verloren middag in een zonnige tuin, voor onderweg of op de camping.

‘Hond vermist’ van Kate Spicer

De Londense Kate Spicer leeft als society-journalist een leven van drugs en rock & roll. Ze wordt als verslaggever vaak uitgenodigd op de duurste feestjes. Op de afterparty's  gaat het er ruig aan toe, drank en drugs in overvloed. Haar vriend Charles daarentegen is degelijk, heeft een goedbetaalde baan in de zakenwereld, staat vroeg op en gaat op tijd naar bed, kortom ze verschillen als dag en nacht. Letterlijk: vaak als Kate thuiskomt staat Charles klaar voor zijn ochtendrondje hardlopen. 

Lurcher
Maar Kate kan het ruige leven niet zo goed meer aan. Als ze op een dag een bekende tegenkomt met een prachtige ruige hond merkt ze dat het dier een kalmerende en rustgevende uitwerking op haar heeft. De hond is een lurcher, een kruising tussen een windhond en een werkhond. Slank en rank als de hazewindhond en ruig als een werkhond, zo’n hond wil Kate ook wel hebben. Ze overlegt met Charles, hij vindt het prima, alles wat haar kan afleiden van haar desastreuze nachtleven lijkt hem goed. 

Wolfy
Kate gaat dus op zoek naar een lurcher. Dat is nog niet zo makkelijk, de dierenasiels hebben ze wel maar ze willen wel precies weten waar de hond terecht komt. De ‘hondenpolitie’ komt eerst hun appartement keuren en na veel vijven en zessen kan Kate Wolfy ophalen. Tot haar grote verbazing is Charles ook gelijk gecharmeerd van Wolfy. Het gaat fantastisch, Kate leert Wolfy steeds beter kennen en Wolfy laat zijn aanvankelijke schroom varen. Wolfy laat Kate zelfs haar ruige leven vergeten, ze loopt enorm veel met hem en beiden genieten dan met volle teugen. 

Vertwijfeld

Tot op een dag Kate en Charles naar een bruiloft op het platteland gaan en Wolfy achterblijft bij Kate’s broer en zijn gezin. Wolfy ontsnapt en gaat er vandoor. Kate en Charles komen onmiddellijk terug van het feest en het zoeken begint. Niet alleen zijzelf zoeken, velen worden door de zoektocht aangestoken om mee te doen. Kate laat geen mogelijkheid onbenut, elke redelijke aanwijzing volgt ze op. Zal ze Wolfy ooit terugzien? Vertwijfeld blijft Kate zoeken en als lezer leef je met haar mee. Met vlotte pen beschrijft Kate in dit waargebeurde verhaal de liefde voor haar hond, en de wanhopige zoektocht die toch ook veel waardevols oplevert.

‘Een klein gebaar’ van Lucy Dillon

Libby en Jason, jonge dertigers,  verhuizen van Londen naar Longhampton.  Hij is op een vervelende manier zijn baan in de aandelenwereld kwijtgeraakt, ze verkopen hun huis en trekken in bij zijn moeder Margaret.  Margaret runde samen met haar man een gezellig familiehotel, nu hij is overleden trekt ze dat eigenlijk niet meer. Jason en Libby schieten haar daarom te hulp, zij zullen het hotel opknappen en weer rendabel maken.  Ze willen het familiehotel  veranderen in een modern boutiquehotel met veel beleving en grandeur.  Maar de realiteit is weerbarstig.  Jason schetst hun financiële situatie veel te rooskleurig, Margaret gedraagt zich als een kwaadaardige schoonmoeder, de aannemer gooit het bijltje erbij neer, Libby zit dik in de problemen.  Als Jason dan ook nog de benen neemt zit er voor Libby niets anders op haar vrienden in te schakelen om toch nog iets van de plannen te realiseren.

Geheugenverlies

Bovenop dit alles geeft Libby ook nog onderdak aan een jonge vrouw die bij een auto-ongeluk op de stoep van het hotel haar geheugen is kwijtgeraakt. Haar enige identificatie is een briefje met het adres van het hotel. De artsen in het ziekenhuis blijven terecht volhouden dat de herinneringen echt terug zullen komen. Flitsen uit het verleden van Alice geven  haar weer enige identiteit maar niet genoeg om weer een zelfstandig bestaan op te bouwen. Gelukkig kan ze in het hotel aan het werk, extra handen zijn zeer welkom. Samen met Libby werkt Alice stug aan de renovatie van het hotel, niet wetend van de donkere wolken die haar eigen toekomst al snel zullen bedreigen.

Hond

Lucy Dillon is in Engeland bekend van haar romantische boeken waarin ook altijd een prominente rol is weggelegd voor een hond. Zoals ‘In een klein gebaar’ de basset Bob een belangrijke rol speelt als hulphond, komen in al haar boeken aanhankelijke, grappige en eigenzinnige viervoeters voor.  Van haar romans zijn er nu twee vertaald in het Nederlands, ‘Een klein gebaar’ en ‘Honderd stukjes van mij’.  Dat laatste boek is ook in de bibliotheek aanwezig.