‘De boekenclub van dwarse huisvrouwen’ van Marie Bostwick

Margaret Ryan woont net als haar vriendin Viv in de nieuwe wijk Concordia ergens in Noord-Virginia. De hele wijk is gloednieuw, de ruime huizen zijn in het naoorlogse decennium gebouwd. Nu, in begin jaren zestig, komen er nog maar weinig nieuwe buren bij.  Het is dan ook tamelijk opzienbarend dat in een groot nieuw huis een kunstenaar komt wonen. Zij, Charlotte, is in alles het tegendeel van de meeste vrouwen in Concordia, die merendeels thuis zijn om man en kinderen te verzorgen. Maar Margaret, ruimhartig als ze is, gaat met een schaaltje koekjes op weg naar Charlotte om haar op de koffie te vragen. 

‘The feminine mystique’ 

Dat valt niet in goede aarde, Charlotte die nogal onconventioneel is, wil wel meedoen als er een boekenclub is, en dan nog alleen als ze het boek ‘The feminine mystique’ van Betty Friedan gaan bespreken. Margaret laat zich niet zo snel afbluffen, ze zegt toe dat ze dit feministische boek gaan lezen. En zo is de boekenclub geboren. Behalve Viv en Charlotte vraagt Margaret ook nog Bitsy bij de club. Jong, getrouwd met een oudere man die dierenarts is. Zelf heeft ze die ambitie ook, toch werkt ze nog steeds als staljongen. 

Diepgang 

Het boek van Friedan brengt heel wat teweeg. De onrechtvaardigheid van de maatschappij na WOII. In de oorlog hadden ze banen die nu weer door mannen ingenomen zijn. Viv was als verpleegster in de oorlog aan de fronten in Afrika en Europa. Nu runt ze het huishouden met zes kinderen. Toch wil ze weer in haar beroep aan het werk. Margaret heeft ambitie om te schrijven. Het worden columns voor een vrouwenblad, geestige stukjes zonder veel inhoud. Met een redacteur die elke diepgang afwijst. Charlotte schildert, zit als dochter van een rijke fabrikant vast in een ongelukkig, door haar vader en echtgenoot gedomineerd huwelijk. Hoe lang accepteert ze dat nog? 

Bostwick neemt de lezer mee naar een nog niet zo lang  vervlogen tijd, een tijd waarin de vrouw nog geacht werd dienstbaar te zijn aan de man, een tijd waarin ze als getrouwde vrouw geen bankrekening kon openen. Een tijd waar tradwives misschien naar terugverlangen maar de meeste vrouwen nu met afschuw op terugkijken. Toen was er veel om voor te vechten, nu lijkt dat minder, maar blijf alert, tijden kunnen zomaar weer veranderen.

‘Het Vrouwenpaleis’ van Laetita Colombani

De Parijse Solène is advocate, een behoorlijk succesvolle. Ze leeft voor haar werk; haar relatie, haar familie, voor niemand heeft ze tijd. Al wat telt is de verdediging van dure cliënten die van het chique kantoor waar ze werkt gebruik maken. Haar wereld stort echter in als één van die chique lui na een onvoordelig vonnis zich in haar aanwezigheid en plein public om het leven brengt.  Burn-out is de conclusie van haar behandelend psychiater.  Als ze wat opknapt raadt hij haar aan vrijwilligerswerk te zoeken.

Publiek schrijver

“Gevraagd: publiek schrijver. Neem voor meer informatie contact met ons op”.  Na alle advertenties voor vrijwilligerswerk die Solène niet aanstaan, ziet deze oproep er veelbelovend uit. Ze meldt zich bij Het Vrouwenpaleis voor een intake. Aan de ene kant wil ze het graag, schrijven is helemaal haar ding,  maar ze ziet toch ook veel beren op de weg. De eerste weken lijkt ze gelijk te krijgen, de vrouwen die in Het Vrouwenpaleis wonen pruimen haar niet.

Elke donderdag zit Solène aan haar tafeltje te wachten, vaak vergeefs, maar langzaam komen de verzoeken op haar af. Een brief aan een zoon in Afrika, een brief aan koningin Elizabeth, hulp bij een sollicitatiebrief, het opleuken van een cv. Al schrijvend begint Solène zich beter te voelen en krijgt ze belangstelling voor de levensverhalen van de vrouwen en voor de geschiedenis van Het Vrouwenpaleis.

Leger des Heils

Blanche Peyron, heilsoldate vanaf haar vroege jeugd, weet in 1925 met behulp van veel geldschieters, een leegstaand gebouw met meer dan 700 kamers voor het Leger des Heils aan te kopen.  In dit gebouw wil ze vrouwen aan de onderkant van de samenleving een plek geven om te wonen en een nieuwe start te maken.  Nu bijna honderd jaar later wonen er nog steeds 400 vrouwen.  Met hun verschillende achtergrond geeft dat fricties, niet altijd is het er rustig en vredig. Toch beantwoordt het nog steeds aan het oorspronkelijke doel: een veilige plek voor vrouwen.

Fictie en werkelijkheid
Colombani verweeft het fictionele verhaal van Solène met de ware geschiedenis van Blanche en Het Vrouwenpaleis. Op enigszins zakelijke en soms wat afstandelijke toon komen de twee verhalen die nog niets aan actualiteit hebben ingeboet heftig binnen. Laat je door het saaie uiterlijk van het boek niet afschrikken, dit is echt een aanrader.