Posts tonen met het label Jens Christian Grøndahl. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jens Christian Grøndahl. Alle posts tonen

17 maart 2020

‘De storm’ van Jens Christian Grøndahl


Adam Huus is schrijver. Twintig romans heeft hij op zijn naam staan maar sinds een jaar of vijf is de inkt opgedroogd. Adam heeft geen inspiratie meer.  Dat heeft ook financiële consequenties en nu zijn vrouw Harriët besloten heeft haar lucratieve baan bij een ministerie op te zeggen moeten ze zich beraden op de toekomst. Urgenter is echter de toestand van Harriet’s vader. Hij dementeert en kan eigenlijk niet meer alleen wonen. Adam en Harriët pakken de auto en rijden, ondanks een stormwaarschuwing, van Kopenhagen naar Noord-Jutland.  

Verward
En of het nog niet genoeg is wordt Adam gebeld met het bericht dat zijn dochter uit zijn eerste huwelijk, Rebecca, in verwarde toestand vanuit Tel Aviv vertrokken is naar Denemarken. Ze bivakkeert nu ergens op een Europees vliegveld in de waan dat ze achtervolgd wordt, moeizaam krijgt Adam contact met haar. Hij regelt een ticket zodat ze naar Kopenhagen kan vliegen. Om haar op te halen maakt hij, zodra ze bij Hariiet’s vader zijn, gelijk rechtsomkeer om nogmaals de storm het hoofd te bieden. Met haar veilig in de logeerkamer denkt Adam dat de rust eindelijk weergekeerd is, maar niets is minder waar. Er steken nog een paar stormen op die hij zal moeten trotseren!

Schrijver schrijft over schrijver
In de Volkskrant stond onlangs een rijtje boeken van schrijvers die over een schrijver schrijven. ‘De storm’ stond er niet bij, maar hoort er zeker in thuis. Grøndahl overpeinst  het leven van een schrijver, laat een criticus zeggen dat de fictieve schrijver zo empathisch is, dat de schrijver zo goed de gedachten van zijn hoofdpersonen weer kan geven.  Dat klopt precies en slaat niet alleen op de hoofdpersoon Adam Huus maar ook op Grøndahl zelf.

Netvlies
De uitgewerkte karakters, de filosofische Adam, de praktische Harriët, de wisselvallige Rebecca, de overige personen, ze blijven op je netvlies staan.  Grøndahl schept een wereld waarin je graag een paar uur verblijft. Veel blijkt uiteindelijk een storm in een glas water te zijn. Maar voor dat besef doordringt hebben we kunnen genieten van deze sterke roman.

9 mei 2017

‘Vaak ben ik gelukkig’ van Jens Christian Grøndahl

“Nu is jouw man ook dood, Anna. Jouw man. Onze man”. Met deze cryptische zin opent Ellinor, de hoofdpersoon deze bijzondere roman.  “Ik had graag gewild dat hij naast jou kwam te liggen, maar jij had al buren, een advocaat en een mevrouw die een paar jaar geleden is begraven”.  Ellinor is de tweede vrouw van Georg,  Anna zijn eerste vrouw is bij een skiongeluk om het leven gekomen. Samen met Ellinors echtgenoot Henning.  De twee stellen waren op wintersportvakantie in de Dolomieten,  Ellinor en Anna zijn hartsvriendinnen. Ellinor was nog niet vaak op vakantie, ze skiet niet en samen met de goeiige Georg en zijn twee jonge kinderen, een tweeling,  blijft ze op de beginnerspiste.  Anna en Henning, ervaren skiers, echte wervelwinden, gaan buiten de gebaande paden hun ongeluk tegemoet.

Wrok
Nu is Ellinor zeventig en als enige van de vier nog in leven. Ze kijkt terug op haar leven, vertelt aan Anna hoe het allemaal verder gegaan is.  Dat ze met Georg getrouwd is na een paar jaar, dat ze de tweeling heeft helpen opvoeden maar dat ze nooit echt van ze is gaan houden,  dat ze zich ontheemd voelt, dat ze niet langer in hun gemeenschappelijke huis wil blijven wonen, terug wil naar waar ze vandaan kwam, een eenvoudige arbeiderswijk in Kopenhagen.  Al het leed, al het verdriet en al de wrok die ze jarenlang genegeerd en onderdrukt heeft komt nu tevoorschijn.  Eindelijk komt ze aan zichzelf toe, maar of ze de juiste keuzes maakt? Ze weet het niet, de tijd zal het leren.

Gelukkig

“Ik realiseer me dat mijn verhaal een beetje droevig moet overkomen, aldus Ellinor, maar ik ben geen somber mens. Vaak ben ik gelukkig, net zoals in het gedicht. Gelukkig vanbinnen, ook al kan ik het niet altijd laten zien. Dat zijn allemaal gewoon dingen die voorbijkomen. Je wordt geduwd en getrokken, soms verdrukt, en je kunt uit koers worden geslagen, maar vanbinnen ben je nog steeds dezelfde”  Deze woorden van Grøndahl vatten de kern van deze prachtige en ontroerende roman weer. Een intrigerend boek waarbij je als lezer op het puntje van je stoel zit om te weten te komen hoe het afloopt.