Daantje
Alles wordt anders als hij Daantje tegen het lijf loopt. Op een meubelbeurs waar Ole aan het werk is, springt de vonk gelijk over, al snel trekt Ole bij Daantje in. Daantje werkt voor het ministerie van Buitenlandse Zaken en wordt uitgezonden naar Tunesië. Ole twijfelt, meegaan of in Amsterdam blijven. Maar zonder Daantje, dat lijkt hem niets. Dus gaat Ole mee. Eerst belanden ze in een tijdelijk vakantiehuis, dicht bij een vuurtoren en dus aan zee. Het is er fantastisch, helaas kunnen ze er niet blijven. Ole gaat met een makelaar op huizenjacht, het wordt een enigszins verwaarloosd huis waar een excentrieke Duitser heeft gewoond.
Huismannen
Daantje is nu elke dag aan het werk, Ole verkent het dorp en begint zich te vervelen. Dat wordt anders als hij de huismannenclub leert kennen. Allemaal expats, hun vrouwen werken in de diplomatie of ontwikkelingsorganisaties. Elke dinsdag koffiedrinken, elke week borrelen en pizza’s eten, de club komt vaak bij elkaar. Het is de Drentse Engelbert die Ole bij de les houdt, tips geeft over het huishouden en leert koken. Engelbert met zijn eigenaardigheden, die net zoals Taco, Feike en Vastert verwondering en verbazing bij Ole oproepen. Mannen die verlangen naar alles wat Nederlands is, maar niet naar Nederland. Die van land naar land trekken, het is maar net waar hun vrouwen benoemd worden. Een eigen idioom hebben waarbij de talen die ze spreken over elkaar heen buitelen. Ole observeert, Ole verbaast zich en Ole houdt afstand!
De Boer’s beschrijving van het dorp en de kuststreek van Tunesië maakt dat
je er onmiddellijk naartoe zou willen gaan. Het verkoelende windje van zee,
het uitzicht, de straatjes! En de sfeer van de expats onder elkaar, ik ken het
uit eigen ervaring, hij geeft het geweldig weer. De kinnesinne, de vinnige
opmerkingen, de roddel maar ook de loyaliteit. In de epiloog komt het verhaal
mooi rond en heeft Ole toch zijn bestemming gevonden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten