Ruïne
Als op een dag een dikke, duur uitziende envelop voor Jude wordt bezorgd, krijgt ze de schrik van haar leven. Ze moet zich melden bij een deftig notariskantoor, ze is namelijk de enige erfgenaam van een vrouw genaamd Anne Erskine. Die naam komt haar vaag bekend voor, mogelijk is het familie van haar vader. Jude erft een huis in een kustplaatsje in York. Het is al een crime om er te komen, maar het feit dat ze vriendelijk wordt ontvangen door de familie die op het huis gepast heeft, maakt veel goed. Jude dwaalt de eerste dagen rond in de omgeving, vindt een ruïne, dicht bij het huis en ziet telkens een verschijning. Nooit heel concreet, wel licht verontrustend.
Eigen leven
Honderd jaar eerder was de ruïne nog een fraai buitenhuis met een prachtige oranjerie. De familie Kearsley bezit en bewoont het huis. Er is maar één kind, dochter Xanthe. Omdat de familie van adel is, zal Xanthe nooit het huis erven, het zal naar de oudste neef, Jonathan, gaan. Dat is geen fijne jongen, brutaal, pestkop, en bovendien getekend door de Grote Oorlog (WOI). Maar alles wordt hem vergeven door Xanthes ouders. Terwijl ze op Xanthe voortdurend van alles aan te merken hebben. Gelukkig mag Xanthe een paar jaar naar Zwitserland en Parijs, maar als het slecht met haar vader gaat, komt ze hals over kop terug. Hebben haar ouders haar vergeven en kan ze een eigen leven opbouwen? Of is er niets veranderd!
Marriott switcht heel gemakkelijk tussen de twee verhaallijnen heen en weer.
Al snel krijg je als lezer in de gaten dat er in het verleden iets
verschrikkelijks gebeurd is, toch weet ze heel knap de spanning erin te houden.
Het mystieke element, dat ze eerder in haar Young Adult boeken hanteerde, neemt
ook in deze roman een prominente plaats in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten