‘Godmersham Park’ van Gill Hornby

Het is 1804 als Anne Sharp in dienst treedt bij de familie Austen. De familie woont op Godmersham Park, een buiten in de graafschap Kent. Lang heeft Anne gedacht dat het huis waar ze in betrekkelijke weelde opgroeide voorgoed haar thuis zou zijn. Het is echter anders gelopen. Haar moeder is overleden en haar vader leeft op afstand van zijn vrouw en kind. Nu haar moeder is weggevallen wil haar vader niets meer van Anne weten. Een jaarlijkse toelage, dat is het wat hij voor haar over heeft. De huur van het huis wordt opgezegd, Anne moet op zoek naar werk. De zaakwaarnemer van haar vader probeert Anne nog te strikken voor een huwelijk, maar Anne wijst hem rigoureus af. 

Zolder

Zo komt Anne via via bij de Austens terecht. Als gouvernante voor de oudste dochter Fanny. Het valt haar niet mee. Fanny is een leuk kind, met haar kan ze goed opschieten. Maar verder valt Anne tussen wal en schip. Ze hoort niet bij het personeel maar ook niet bij de familie. De zolder wordt haar domein, verwarming is er nauwelijks en haar eten is karig. Het is Fanny die haar opbeurt en het leven opfleurt. Helemaal als Fanny een correspondentie begint met haar tante Jane. 

Val

Oom Henry, broer van Fanny’s vader, komt geregeld naar Godmersham Park. Hij mag Anne graag een beetje bespotten, met haar flirten. Anne houdt hem op afstand, wil niet in de val van elke gouvernante lopen: een mannelijk lid van de familie te veel aandacht geven en daardoor in de problemen komen. Toch kan ze zich niet helemaal aan zijn charmes onttrekken. Maar ze blijft bij haar plan, zo lang mogelijk bij deze familie blijven en Fanny te zien opgroeien tot een intelligente en zelfstandige vrouw. 

Jane Austen

Anne Sharp heeft echt bestaan, ze werd de gouvernante van Fanny Austen en bleef nog lang nadat ze bij de Austens was vertrokken met Fanny corresponderen. Ook met Jane Austen, de auteur van menig klassieke Engelse roman, bouwde ze een vriendschap op. Dankzij Fanny, die tot op hoge leeftijd haar leven in dagboeken bleef noteren, weten we hoe het Anne verder is vergaan. Auteur Gill Hornby schreef hiervoor al een roman over Cassandra Austen, de oudere zus van Jane.

‘Het bericht’ van Doris Knecht

Ruth Ziegler woont op een schitterende plek aan de rivier die haar woonplaats in Oostenrijk doorkruist. Haar overleden man heeft het huis gebouwd, Ruth is er erg aan gehecht. Voor haar werk als scenarioschrijver voor film en tv kan ze thuis werken, enkel voor overleg gaat ze geregeld naar Wenen. Het is zondagmiddag als haar broer Wolf op bezoek is dat het eerste bericht op Facebook binnenkomt. “Weet je wel dat je mooie man een verhouding had?”. Ja natuurlijk wist ze dat. Toen hij overleed werd dat al snel duidelijk. Zelfs dat hij van plan was haar te verlaten. Maar de dood was hem voor. 

Haatberichten

De afzender verbaast haar. Hoe kan deze persoon iets weten over Ludwig’s  verhouding? Bovendien iemand die ze helemaal niet kent. Ze verbaast zich maar besteedt er weinig aandacht aan. Tot er een tweede bericht komt en een derde. Ook van mensen die ze niet kent. Daar blijft het niet bij. Ook vrienden en kennissen beginnen haatberichten te krijgen. Steeds met een andere afzender. Ruth wordt gestalkt zonder dat ze er iets aan kan doen. Het maakt haar onzeker en boos. Maar op wie? 

Vlotjes

Het zet ook haar prille relatie met Simon Brunner onder druk. Ze kent hem al wel wat langer, hij was de therapeut waar haar jongste zoon naar toe ging. Simon is een beroemdheid, Zwitser van geboorte en inmiddels een veel geciteerde psycholoog en televisiepersoonlijkheid. De relatie gaat al niet al te vlotjes, zo is Brunner het ene moment een lieve begrijpende vriend om daarna wekenlang niets van zich te laten horen. Ruth weet niet wat ze er van denken moet. Hoe komt ze van haar stalker af? Hoe zal het met Simon verder gaan? Wordt haar leven ooit weer rustig en kalm? Ruth wanhoopt maar laat zich ook niet klein krijgen. 

Naïef

Doris Knecht weet met ‘Het bericht’ een knappe intrige te creëren waarbij je als lezer ongemerkt op het verkeerde been wordt gezet. Ze beschrijft het leven van Ruth in ik-vorm minutieus met oog voor veel, soms verwarrende, details. Het geeft heel goed de gemoedsgesteldheid van deze dappere maar soms ook naïeve vrouw weer. Hoe deal je met nepnieuws en vrouwenhaat? Want dat is wat Ruth ervaart! En daar zal een eind aan moeten komen. Ruth gaat ervoor!

‘Schattige diertjes teken je zo!’ van Karin Luttenberg

Deze week een ‘doeboek’ met tekeningen van diertjes zoals Karin Luttenberg ze noemt. Zelf aan de slag met potlood, pen en papier. Wie dit boek doorgenomen heeft weet zeker een aardige kikker, een koddig varkentje of vrolijke mammoet te tekenen. Maar het boek begint zoals elk goed doeboek met de materialen. De must-haves als een fineliner, potlood, gum en promarkers. Bent u de weg al kwijt? Alle materialen worden toegelicht, er kan dus niets fout gaan. 

Cirkel

Dan het simpele begin, gezichten tekenen. Een cirkel is de basis, verdeeld in vier gelijke vlakken waarna oren, mond, neus en ogen toegevoegd worden. Op bladzijde twee komen de emoties al langs. Armen en poten zijn de volgende onderdelen, vervolgens worden de aanzichten getekend. Dus recht van voren of en profiel. Het lijf is de volgende stap, daarna de verhoudingen. 

Struisvogel

Na zeventien bladzijden waan je jezelf al een goede tekenaar. Hierna komen heel veel dieren langs. Eerst de dieren dichtbij, de huisdieren, boerderijdieren, insecten, waterdieren en zo verder tot en met de prehistorie. Soms is er een extra tip of opdracht. Elk dier kan met behulp van zes instructies getekend worden. Zoals bij de struisvogel: begin met potlood met het minirondje voor de kop, daaronder de lange nek. Voor het lijf gebruik je best een groot rondje. Teken de poten, daarna de snavel en ben je tevreden over je schets, trek dan de schets over met de fineliner. Als laatste voeg je de schaduw toe. 

Beeld voor beeld

Elke instructie is voorzien van een voorbeeld en zo wordt beeld voor beeld de struisvogel opgebouwd. Soms zijn er grappige aanvullingen, een zeeschildpad die bellen blaast, een wasbeer in een tobbe, een gewichtheffende eland of een dino op een éénwieler. Als laatste is er de instructie over het werken met promarkers. Een register op dier maakt het heel handig de voorbeelden terug te vinden. 

Tekenplezier

Dit tekenboek is ideaal voor ouders en grootouders die hun schermkijkende (klein-)kinderen wel eens iets anders voor willen schotelen. Met simpele middelen beginnen om te kijken of ze het leuk vinden en als ze wat verder gevorderd zijn de betere en duurdere materialen aanschaffen. Dit boek van Karin Luttenberg zal zeker bij die kinderen in de smaak vallen en staat garant voor heel veel tekenplezier.  

‘Meisje zonder hoop’ van Michael Robotham

Cyrus Haven, forensisch psycholoog, heeft het niet makkelijk. Zijn oudere broer Elias die twintig jaar geleden tijdens een psychose hun ouders en tweelingzusjes om het leven bracht komt mogelijk op vrije voeten. In principe heeft Elias levenslang tbs gekregen. Nu, na een jarenlange psychiatrische behandeling, heeft Elias om vrijlating gevraagd. Het is een lang proces, eerst op begeleid verlof, daarna een middagje alleen. Zo wordt het opgebouwd, weliswaar met een enkelband, maar toch. 

Evie Cormac

Cyrus is bereid Elias in huis te nemen. Daar woont ook al Evie Cormac, het meisje dat zich met behulp van Cyrus uit een uitzichtloze situatie heeft gevochten. Ze gaat nu naar school, hangt aan Cyrus en heeft er weinig vertrouwen in dat het met Elias wel goed zal gaan. Dan is er ook nog Mitch, die veroordeeld voor verkrachting van zijn buurvrouw zegt onschuldig te zijn. Maar is dat werkelijk zo? 

Intimidatie

Na de gruwelijke moord op een oudere man en de ontvoering van zijn dochter Maya wordt Cyrus door de politie in Nottingham ingeschakeld. Inspecteur Lenny Parvel heeft zijn hulp nodig, er zitten veel psychologische aspecten aan de moord en ontvoering. Haar collega Hoyle daarentegen probeert Haven zoveel mogelijk tegen te werken. Hij probeert Haven te intimideren, laat hem zelfs arresteren, wat is zijn belang bij deze acties? Alles komt in een stroomversnelling als het lichaam van Maya wordt gevonden. 

Glazenhaler

Onbedoeld speelt Evie ook een rol in de ontknoping. Mogelijk heeft zij de moordenaar gezien tijdens haar baantje als glazenhaler in een chique bar op Lace Market. Dat brengt ook haar in de problemen. Hoewel ze zelf ook een ster in het problemen veroorzaken is. Als ze wil bijdragen aan de oplossing en zelf acties onderneemt, gaat het geheid mis en belandt ze geregeld op het politiebureau. Waar Cyrus liefst de vrede bewaart, laat Evie alle alarmbellen rinkelen. 

Rasverteller

Michael Robotham heeft met dit derde deel over Cyrus en Evie weer een ijzersterke thriller afgeleverd. De rasverteller sleept je mee, schrijft met veel kennis over de forensische psychologie en laat je tot de laatste bladzijden gissen naar de ontknoping. Voorkennis van de eerste twee delen is niet noodzakelijk, de vele hints naar het verleden van Evie maken wel nieuwsgierig en het is zeker de moeite waard de eerdere delen ook te lezen.

‘De verdwijning’ van Catherine Steadman

Mia Eliot is een aankomende actrice in Engeland. Ze heeft al veel leuke rollen gehad als ze wordt genomineerd voor een Bafta Award, te vergelijken met ons Gouden Kalf. Alleen de nominatie levert al veel publiciteit op.  Maar Mia heeft grootsere plannen. Ze wil het gaan maken in de VS en gaat daarom naar Hollywood. Daar vindt altijd een soort audtitieseizoen plaats. In die paar weken worden grote rollen vergeven, je rent van de ene auditie naar de andere in de hoop een belangrijke rol te scoren. 

Nerveus

Mia voelt zich wel een beetje een buitenbeentje tussen al die Amerikaanse actrices. Toch is er één die haar heel aardig lijkt, Emily Bryant. Net zo nerveus als zij, maakt Emily een praatje met Mia. Ze is zelfs wat paniekerig, bang dat haar huurauto weggesleept zal worden als ze niet even wat geld in de meter stopt. Of Mia dat voor haar wil doen. Maar Mia wil dat niet, zij is het eerst aan de beurt voor de auditie, ze wil Emily niet voor laten gaan. Ze zal daar gek zijn. 

Wanhopig

Gehaast gaat Mia de castingroom binnen. Ze weet de auditie tot een goed einde te brengen, gaat weer naar de wachtkamer om Emily succes toe te wensen. Maar Emily is verdwenen. Haar auto staat nog wel op de parkeerplaats, de sleutel en haar tas liggen er nog in. Waar is ze gebleven. Mia doet wanhopige pogingen haar te vinden. Gaat het gebouw weer in, vraagt de receptioniste, loopt nog eens naar buiten naar de auto. Hoe vreemd is het dat Emily weg is. Als ze bij de auto zit komt er een man op haar af. Vanuit het tegenover gelegen gebouw heeft hij haar zien treuzelen en rondkijken bij de auto. Kan hij iets voor haar doen? 

Nachtmerrie

Mia weet niet beter dan een briefje bij de receptioniste achter te laten met haar telefoonnummer en het bericht dat zij de sleutels en tas meegenomen heeft. Maar ook na twee dagen hoort ze niks. Ja, die man van de overkant komt weer op haar pad. Maar hoe zou hij haar kunnen helpen Emily te vinden? Het blijft haar bezig houden, deze verdwijning. Hoe raadselachtig is het als iemand van de radar verdwijnt en niemand iets schijnt  te weten. Ze bijt zich erin vast en voor ze het weet bevindt ze zich in een nachtmerrieachtig scenario, erger dan een horrorfilm zou kunnen zijn

‘Kiek in het Vechtdal’ van Wim Eikelboom en Gijs Dragt

Vijftig verhalen over levend erfgoed langs de Overijsselse Vecht is de lange ondertitel van dit boek. Een ondertitel die de lading perfect dekt maar nog niets prijsgeeft van de grote variatie in verhalen en de prachtige foto’s. De Vecht is niet heel lang, is in de jaren twintig van de vorige eeuw ook nog eens dertig kilometer ingekort, maar herbergt vele bijzondere verhalen. 

Verdwenen

Neem nou de derde klok van de kerktoren in Ommen. Ooit hingen er drie in de toren maar op een dag was de derde klok weg. Verdwenen. Weggehaald door dieven? Vijandige troepen? Op weg naar een nieuwe eigenaar? In de Vecht getuimeld? Wie het weet mag het zeggen. Er werd gezocht in de buurt van de brug. Er werd koper gevonden. Maar een twaalf meter diepe klok opgraven? Dat doen ze echt niet in het Vechtdal. Veel te duur. 

Stroop

Ook tradities worden genoemd. Met Pasen eiertikken in Ommen, de versierde eieren in Gramsbergen, de paasvuren. De landhuizen en kastelen, archeologische vondsten, kunst langs de Vecht, de boerenmarkt in Vilsteren (terug van weggeweest), lekkernijen als de Dalfser mop, het Vechtdalbier, het komt allemaal ter sprake. Ooit kwam koning Lodewijk Napoleon door het Vechtdal op weg van Zwolle naar Coevorden. Het gezelschap had haast, Ommen reisde hem snel na. Bij Loozen werd hij ingehaald, Ommen smeerde flink met stroop en ging duizend gulden rijker terug naar huis. Het betere lobbywerk. 

Goutbeek

Al deze kostelijke verhalen, zoveel informatie over het Vechtdal, waar hebben de auteurs ze vandaan? Een belangrijke, bijna onuitputtelijke bron is Ab Goutbeek uit Dalfsen. Amateurarcheoloog, vlinderverzamelaar (zijn collectie is nu in museum Naturalis in Leiden), deskundige wat betreft hooibergen en met 1600 lezingen achter de rug een bekende voor iedereen met belangstelling voor de streek. 

Cadeau

Tegenwoordig is het Vechtdal vooral bekend door het toerisme. Met Krishnamurti kwamen begin twintigste eeuw de eerste reizigers, gevolgd door de scouts van de Baron van Pallandt. De laatsten komen nog steeds, ook wemelt het van de campings, de kronkelige rivier blijft bezoekers trekken. Toch zijn er nog mooie rustige plekken waar het goed toeven is. Lees dit boek en trek eropuit. Bezoek al die mooie locaties in het prachtige rivierlandschap. Neem het boek, dat ook een perfect cadeau is, mee als gids of geniet na met de prachtige foto’s. 

‘Alles op alles’ van Marijke Vos

Nadja Tolens heeft haar baan opgezegd om een sabbatical jaar in te lassen. Na haar studie communicatie is ze via allerlei baantjes bij een bank terecht gekomen. Haar baan als teamleider vergt veel van haar, eigenlijk te veel, een sabbatical is daarom broodnodig. Nog maar een paar weken onderweg krijgt ze een telefoontje van haar vader, haar oudtante Ella is met een beroerte in het ziekenhuis opgenomen. Omdat tante Ella alleen en afgelegen woont op het Engelse platteland, zou het fijn zijn als Nadja haar bij zou kunnen staan. 

Landgoed

Zo vertrekt Nadja naar het landgoed waar tante Ella het koetshuis bewoont. Hoe vaak is ze hier als kind niet geweest. Elk jaar werd tante Ella bezocht, samen met haar ouders en zusje Britt. Na het overlijden van hun moeder zijn ze nog één keer met hun vader geweest, daarna was het over, haar vader kon het niet meer aan. En nu staat Nadja weer in de tuin van het koetshuis, heeft de zorg voor het huis, de koe, de kippen en de kat. Morgen gaat ze tante Ella bezoeken in het ziekenhuis. 

Zuurstokroze

Nadja hoopt dat het niet al te slecht met Ella gaat, maar haar hoop is tevergeefs. Ella herkent haar wel, maar haar toestand is erg fragiel. De verpleging is blij dat er familie van Ella is, belangrijk voor haar is rust, rust, rust. Nadja moet dus niet te vaak komen. Om de tijd te doden koopt Nadja schilderspullen. In de winkel wordt ze door de ietwat bijzondere eigenaar uitgenodigd schilderlessen te komen volgen. Zo komt ze in contact met een paar dorpelingen. Hier hoort ze over de plannen die een projectontwikkelaar heeft met het landgoed waar Ella woont. Alles eraf schuiven en een hypermodern appartementengebouw neerzetten. In zuurstokroze, een aanslag op het prachtige landschap. 

Heilloos

Al snel ontmoet ze de uitvoerder van het project, de slopers zullen, volgens hem, binnen een week aan het werk gaan. Hoe kan dit heilloze plan nog gestopt worden? Wie kan haar daarbij helpen? Krijgt ze steun van de schilderclub? Of is het die charmante dokter die de helpende hand biedt. 

‘Alles op alles’ is een heerlijk feel good boek. Mooie karakters, een geweldige setting, een pittoreske huisje, prachtig voorjaarsweer, je waant je zo in het Engeland van tante Ella.

De Britannica listopedia’ van Andrew Petit

Een boek vol met lijstjes, driehonderd om precies te zijn. Lijstjes over heel veel onderwerpen, van de ruimte tot bijzondere mensen, dino’s en uitvindingen, Andrew Petit heeft de bijzonderste gegevens opgeduikeld. Alles wetenschappelijk verantwoord, er is een enorme literatuurlijst en een lijst van nuttige woorden. Iedereen die van bijzondere feiten houdt komt met dit boek aan zijn trekken. 

Sneeuwvlokken

Wat weet u bijvoorbeeld van sneeuw? Enig idee hoeveel verschillende soorten sneeuwkristallen er zijn? Vijfendertig om precies te zijn. Elk met een andere omschrijving. Van simpele prisma’s tot berijpt, van kogelrozetten tot gekruiste plaatjes. Zo zijn geen twee sneeuwvlokken gelijk, zoals op de verduidelijkende tekeningetjes is te zien. 

Zandkorrel

Wat weet u bijvoorbeeld van grijze celletjes? Enig idee hoe snel informatie door hersenen kan reizen? De maximumsnelheid is 431 kilometer per uur. Dat kan dan een reis zijn door de 86 miljard neuronen en de 1 miljard verbindingen in een stukje hersenen ter grootte van een zandkorrel. 

Magnetisch

Wat weet u bijvoorbeeld van flitsende treinen? Enig idee hoe snel de snelste trein ter wereld gaat? Wel bijna net zo snel als de informatie door de hersenen. De trein gaat 1 kilometer per uur langzamer. Het is de Shanghai maglev in China. Een trein die zweeft op een magnetisch veld tussen trein en treinbaan. Zonder wielen dus. 

Gazelle

Wat weet u bijvoorbeeld van globetrotters? Dieren die lange afstanden afleggen door de lucht, over land of door de zee? Zo vliegt de Noordse stern 90.000kilometer, de grauwe pijlstormvogel komt tot 74.000 en de noordelijke zeeolifant 21.000. De lederschildpad doet weinig voor de zeeolifant onder, de Mongoolse gazelle komt met 3460 kilometer echt achteraan. 

Luiaard

Wat weet u van zoete dromen? De dromen van dieren die elke dag graag lang slapen. De koala spant met 22 uur per dag de kroon op de voet gevolgd door de kleine bruine vleermuis. De luiaard, waarvan je zou verwachten dat hij bovenaan zou staan, slaapt echter maar 14,5 uur per dag, nog minder dan de eekhoorn. 

Neuzen

U ziet het, met dit boek kunt u uw eigen ‘Slimste Mens’ spelen. Maar niet alleen daarvoor is het geschikt. Het is vooral een boek voor nieuwsgierige mensen van 9 tot 99 om lekker in te neuzen en steeds weer andere nieuwe feitjes te ontdekken.

‘Valwind’ van Maria Adolfsson

Doggerland, rechercheur Karen Eiken Hornby geniet van haar zwangerschapsverlof. Haar dochtertje Selma is nu acht maand oud. Ze mist haar werk niet. Door de coronaepidemie is het leven wel ingewikkelder geworden. De plannen die haar man Leo heeft om op een landtong bij de hoofdstad Dunker een oude fabriek om te toveren in een restaurant hebben flink vertraging opgelopen. Als dan het huis van haar moeder afbrandt en zij daarom tijdelijk bij Karen moet intrekken, vlucht die met man en kind naar een oude villa op het fabrieksterrein. 

Stomp

Ook onder het politiepersoneel heeft corona toegeslagen, veel zitten ziek thuis. Als binnen 48 uur twee jonge mensen onder verdachte omstandigheden om het leven komen wordt Karen door haar chef gebeld. Ze hebben haar nodig. Samen met haar stille maar keurige collega Astrid onderzoekt ze de dood van een jongen die in het water terechtgekomen is. Mogelijk met een stomp voorwerp om het leven gebracht. Al met al schiet het onderzoek gewoon niet op. Getuigen zijn er niet, het gebied waar het slachtoffer te water is geraakt is zo groot, het had overal kunnen zijn. En een verband met de andere moordzaak wil de leiding van de recherche niet zien. Karen en Astrid modderen zonder veel resultaat verder. 

Keurig

Wel leren ze elkaar wat beter kennen. Astrid verbergt achter haar keurige uiterlijk een vermoeide en soms wanhopige vrouw. Ze heeft tot ieders verbazing ontslag genomen, zelf weet ze dat ze deze onregelmatige uren niet langer vol kan houden. Als alleenstaande moeder van twee jonge kinderen, klemgezet door haar ex en daarbovenop een drammende moeder en zus, het wordt haar te veel. Maar niemand zal er iets over horen, Astrid knapt haar eigen zaakjes op. Dat het onderzoek daardoor mogelijk in gevaar komt realiseert ze zich niet. Is het daarom Karen die de zaak tot een goed einde brengt? Of is het Astrid die de genadeklap uitdeelt. 

Afzonderlijk

‘Valwind’ is het vijfde deel in de serie Doggerland waarin Adolfsson je meeneemt naar dit fictieve land tussen Scandinavië en West-Europa. Het kan ook heel goed afzonderlijk gelezen worden. Wie echter de smaak te pakken krijgt en wil weten hoe Karen zich ontwikkeld heeft van een onafhankelijke wat wilde politievrouw tot liefhebbende en iets minder wilde moeder, kan het best met deel één,‘Misleiding’, beginnen.

‘Voetbaldochter’ van Marc Oosterhout

Marc Oosterhout is een jonge vader als zijn achtjarige dochter Rosa hem op een dag vertelt dat ze op voetbal wil. Zowel Marc als zijn vrouw zijn stomverbaasd, ze hebben zelf niets met voetbal en hun drie andere kinderen net zomin. Maar Rosa houdt vol en zo geschiedt het dat ze in een jongensteam van de plaatselijke club gaat spelen. 

Solorush

Ze vindt het geweldig dat ze op voetbal zit maar tevreden is ze niet. De jongens weigeren naar haar over te spelen, samenspelen kunnen ze ook niet, het liefst gaan ze in een solorush richting het doel van de tegenstander. Er zit voor Rosa niets anders op dan de bal zelf te veroveren en dan ook maar op het doel af te gaan. 

Spraakzaam

Rosa heeft maar één idool en dat is Messi. Ze wil net zo goed worden en als ze groot is in Oranje spelen. Ze heeft heel veel talent, gaat naar een voetbalschool, wordt door een profclub gescout en komt steeds hoger te spelen. En paps maar rijden, eerst alleen op zaterdag, daarna ook doordeweeks, op zondag naar de voetbalschool, er worden heel wat kilometers afgelegd. Erg spraakzaam is Rosa ook al niet. Vooral als het niet zo goed gegaan is of als ze op de bank moet zitten is ze niet te genieten. Het zegt alles over haar fanatisme, ze moet en zal de top bereiken. 

Rijbewijs

Ondanks haar zwijgzaamheid geniet Marc toch van het samen op pad zijn. Zelfs zijn voetbalkennis gaat erop vooruit, maar de finesses begrijpen zoals Rosa dat kan, dat ontbeert Marc toch echt. Wel wordt hij ook steeds enthousiaster. Ergerde hij zich aanvankelijk wild aan brullende ouders langs de lijn, helemaal onschuldig is hij op dat vlak ook niet meer. Een speelster van de tegenpartij uitschelden, Rosa heeft het gehoord, Marc deed het echt. En dan wordt Rosa achttien, krijgt haar rijbewijs en paps hoeft niet meer mee. 

Inhaalslag

‘Voetbaldochter’ gaat echter niet alleen over vader en dochter. Het gaat ook over de achterstelling van het vrouwenvoetbal, over de inhaalslag dankzij de Leeuwinnen van Oranje, over het gebrek aan vrouwelijke commentatoren (hoewel bij het laatste WK van de mannen er elke dag wel één aanschoof). Er is nog een wereld te winnen voor de voetbalvrouwen!

‘Ik wens je het allerbeste’ van Mason Deaver

Ben de Backer is bijna achttien als hij zijn ouders vertelt dat hij non-binair is. Hij heeft er heel lang over nagedacht of hij het ze wel of niet zal vertellen. Ben hoopt en vertrouwt erop dat zijn ouders hem zullen begrijpen. Maar niets is minder waar. Zijn moeder valt helemaal stil, zijn vader begint te schreeuwen. Schreeuwt dat hij het huis uit moet, dat hij Ben nooit meer wil zien. Ben rent weg, zwalkt uren door de buurt, wat kan hij doen? Veel opties heeft hij niet, er rest hem niets anders dan zijn zus te bellen. 

Hannah

Al tien jaar heeft hij haar niet meer gezien. Zijn grote zus Hannah. Gelijk na haar eindexamen is ze vertrokken en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Het enige wat hij van haar heeft is een telefoonnummer. En dat is nu zijn reddingsboei. Hannah springt in de auto en binnen het uur is zij bij hem. Ze neemt hem mee naar huis, stelt hem voor aan zijn zwager Thomas. Ben kan bij hen blijven, ze regelt school voor hem, zorgt voor nieuwe kleding, een nieuwe frisse start. 

Hen/ hun

Ben treft het op zijn nieuwe school. Er wordt veel aan kunst gedaan, Ben schildert graag en goed en wordt al snel de lieveling van lerares Liu die hem in dit vak alle vrijheid geeft. Ben is erg bezig met zijn identiteit. Veel hulp daarbij krijgt hij van Mariam. Hij heeft hen gevonden op een platform voor lhbti’ers. Nu Ben bij zijn zus woont wil hij ook graag met hen/hun aangesproken worden.   

Buddy

Op school is Ben het liefst op zichzelf. Dat zou ook prima gelukt zijn als niet Nathan daar geweest was. Nathan is Bens buddy op school. Hij dringt zich niet op maar laat zich ook zeker niet aan de kant schuiven. Ben ontkomt niet aan hem en de vriendschap laat niet lang op zich wachten. Gaan hun gevoelens verder dan vriendschap? Houden Bens ouders zich koest? Kan Ben bij Hannah blijven? Vragen, vragen, vragen. 

Mason Deaver heeft met deze debuutroman een verpletterende indruk gemaakt. Young adult readers lopen met hem weg. En terecht. Wie zo mooi en ontroerend de hobbelige weg naar eigen identiteit en volwassenheid kan verwoorden verdient een plek op elke boekenplank.

‘De zaak Alaska Sanders’ van Joël Dicker

Mount Pleasant 1999. Een klein stadje in de VS wordt opgeschrikt door een wrede moord. Een jonge vrouw, Alaska Sanders, ligt dood op het strand van het lokale meer, een zwarte beer is bezig zich aan haar tegoed te doen. Een plaatselijke politieagent schiet de beer dood, vervolgens wordt een rechercheteam van de staatspolitie opgeroepen. Want het is moord, ze is neergeslagen met een stomp voorwerp. Sergeant Perry Gahalowood neemt met twee collega’s de zaak op zich. Zelf kan hij maar kort aanwezig zijn, zijn vrouw staat op het punt van bevallen, halverwege de eerste onderzoeken spoedt hij zich naar huis. 

Levenslang

De zaak neemt een fatale wending als op het politiebureau de overduidelijke verdachte, de vriend van Alaska, een collega van Gahalowood doodt en vervolgens de hand aan zichzelf slaat.  Niet nadat hij eerst zijn jeugdvriend Eric Donovan heeft beschuldigd van medeplichtigheid. Uiteindelijk wordt Eric veroordeeld tot levenslang, zijn advocaat Patricia Midsmith heeft hem kunnen behoeden voor de doodstraf. 

Signeersessie

Gahalowood krijgt tien jaar later toch twijfels over de gang van zaken. Hij schakelt de schrijver Marcus Goldman in, samen hebben ze ‘De zaak Harry Quebert’ opgehelderd waardoor Quebert zijn vrijheid terugkreeg. Omdat Goldman niet aan regels en wetten gebonden is kan hij zich makkelijker tot familie, vrienden en bekenden van het slachtoffer wenden. Onder het voorwendsel van een signeersessie in de plaatselijke boekhandel gaat Goldman naar Mount Pleasant. Het is het begin van een superspannend en intrigerend proces waarbij na veel denk- en speurwerk de naam van werkelijke moordenaar boven komt drijven. 

Luikje

Dicker neemt je op meeslepende wijze mee in de gedachtegang van Marcus Goldman. Lang twijfelt hij aan de schuld van Donovan, dan weer zijn er overtuigende bewijzen dat hij er toch bij betrokken was. Zo word je als lezer heen en weer geslingerd tussen twee opties. Elke keer gaat er weer een luikje open en komt er een verrassende wending. Prettig is dat Dicker de tijden en plaatsen van handeling zo goed aangeeft. Nieuwsgierig makend zijn de verwijzingen naar eerdere boeken van zogenaamd Goldmans maar in werkelijkheid Dickers hand.  Een mooie aanleiding om die ook eens te gaan lezen. Eerder werd een ander boek van Dicker in Boek van de Week besproken: ‘Het mysterie van kamer 622’ dat in Zwitserland, het geboorteland van Dicker, speelt.

‘De mammoet had willen zingen’ van Toon Tellegen

Vandaag beginnen de Nationale Voorleesdagen, het grootste boekenfeest voor kinderen van nul tot zes jaar. Veel voorlezen aan de kleinsten bezorgt zowel de voorlezer als de luisteraar veel plezier, het vergroot bovendien ook de woordenschat van de jongsten. Een kind dat veel voorgelezen wordt heeft op het moment dat het naar de basisschool gaat een woordenschat van 3500 woorden. Dat is 2000 meer dan een kind dat niet voorgelezen wordt. En dat halen ze op de basisschool ook niet meer in! 

Onmogelijk

Maar waarom stoppen met voorlezen als een kind zelf begint te lezen? Juist dan is het belangrijk door te gaan. Er zijn heel veel mooie boeken om een wat ouder kind uit voor te lezen waaronder de verhalenbundels van Toon Tellegen. Verhalen over dieren, filosofisch, cabaretesk, melancholisch, grappig en onmogelijk. Fantasie in optima forma. De nieuwste is ‘De mammoet had willen zingen’. 

Schim

Op een dag komt de eekhoorn de mammoet tegen in het bos. De mammoet verontschuldigt zich dat hij slechts een schim is. Hij is uitgestorven en dan blijft er niet meer dan een schim van je over. En hij heeft spijt. Spijt dat hij nooit heeft leren zingen. Galmen kan hij wel een beetje. Zingen was toch net wat mooier geweest. Samen met de kikker bijvoorbeeld. Voorwereldlijks mooi had het kunnen zijn. Eekhoorn weet niet zo goed wat hij ermee aan moet. Legt een paar beukennoten voor mammoet neer. Gaat verder, wijdt nog een paar gedachten aan mammoet en kikker en denkt dan weer aan iets anders. 

Stekels

Zo zijn er 25 verhalen. Over de verjaardag van de veenmol, de kast van de eekhoorn, de ontelbaarpoot, de zee van verdriet, de winkel van en voor niks, de stekels van de egel en nog veel meer. Verhalen over verlangen, over verdriet, over nooit tevreden zijn, over boosheid, over jaloezie en over geluk. Allemaal verpakt als dierenverhaal maar toe te passen op ieders eigen leven. En dat van de kinderen. Hoeveel leuker is het te lachen over de boosheid van de pad en ondertussen te bedenken dat je zelf ook wel eens om niks boos bent. Beter dan een preek die je van je ouders krijgt als je eens uit je dak gaat! 

Al met al een heerlijke voorleesbundel met prachtige gekleurde illustraties van Igor Oleynikov.

‘De vergeten Duitser: het levensverhaal van Richard Bauer’ van Bert Hinnen

Soms duurt het wat langer voor een boek in de Bibliotheek aanwezig is. Zo ging het ook met het boek dat oud-burgemeester Hinnen van Olst-Wijhe schreef over zijn aangetrouwde oom Richard Bauer. Maar het boek is er nu en het is een indrukwekkend monument voor zijn familie en voor de kinderen van Richard en zijn vrouw Pietje. 

Geluk

Het verhaal begint op het moment dat de Duitser Richard Bauer in 1930 zijn geluk zoekt in Nederland. Hij vindt er een baan en thuis in Twente. Leert er Pietje Hinnen kennen, ze raken verliefd en in 1936 wordt er getrouwd. Al snel hebben ze vier kinderen, Bauer is een stille maar toegewijde vader. De narigheid begint met de Duitse inval in 1940. De eerste tijd wordt Bauer met rust gelaten maar in 1942 wordt hij, zeer tegen zijn zin, opgeroepen voor het Duitse leger. Hij wordt naar het Oostfront in Rusland gestuurd, deserteert in 1944 en duikt onder bij de familie in Almelo. 

Kamp Erika

Met de bevrijding in april 1945 kan hij zich weer buiten vertonen. Maar bevrijd is hij geenszins. Hij wordt al snel als vijand van de Nederlandse Staat opgepakt, komt in de gevangenis in Almelo terecht en eind 1945 wordt hij overgeplaatst naar Kamp Erika in Ommen. Omdat Pietje door haar trouwen ook de Duitse nationaliteit heeft, net als de kinderen, wordt ze uit haar huis gezet, hun spullen worden in beslag genomen. Pas Kerst 1946 wordt Bauer, zonder opgaaf van reden, vrijgelaten. 

Wraakzuchtig

Daarna moet er een ontvijandingsverklaring komen, daarmee kan de Nederlandse nationaliteit aangevraagd worden. Het lijkt in kannen en kruiken tot er op het laatste moment een kink in de kabel komt. Iemand heeft bezwaar ingediend, hoe en wat wordt de familie nooit duidelijk. Pas veel later, de Bauers zijn dan al overleden, kan auteur Bert Hinnen de papieren inzien en wordt duidelijk dat een wraakzuchtige Almelose politieman de zaak heeft gefrustreerd. 

Deportatie

Het waren niet alleen de Bauers die dit overkwam. Rond de 100.000 Duitsers en hun families werden zo bejegend. Ook de Joodse families die in de jaren dertig Duitsland waren ontvlucht. Veel van hen werden uitgewezen, tegen hun zin naar Duitsland gedeporteerd. Eerder werd deze problematiek ook belicht in het boek ‘Wie is de vijand’ van Sophie Molema.

‘Het witte meisje’ van Tony Birch

Australië jaren zestig. Odette Brown, Aboriginal van geboorte, heeft de zorg voor haar kleindochter Sissy op zich genomen. Odette’s dochter Lila raakte op zestienjarige leeftijd zwanger. Van wie wilde ze nooit vertellen maar dat het van een witte man was werd na de geboorte snel duidelijk. Sissy heeft een licht gekleurde huid. Als Sissy nog maar een baby is, verdwijnt haar moeder. Pas na lange tijd komt er een kort briefje dat het goed met haar gaat. Odette zorgt nu voor Sissy. Na de dood van haar vader en echtgenoot, ze kwamen om bij een mijnongeluk, en het verdwijnen van Lila, is Sissy de enige familie die ze nog heeft. 

Gescheiden

Omdat ze Aboriginal is, is Odette gebonden aan het stadje waar ze wonen. Mocht ze ergens naar toe willen of willen verhuizen, heeft ze de toestemming van de plaatselijke politie nodig.  Lange tijd is dat niet nodig, Odette probeert zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan. Maar Sissy wordt ouder en begint de aandacht van zowel de overheid als van de oerconservatieve familie Kane te trekken. De oudste jongen van Kane is een wrede machtswellusteling, hij aardt precies naar zijn vader. Hij is een regelrecht gevaar voor Sissy.  De overheid, in de persoon van agent Lowe, ziet potentie in Sissy. Ze kan goed leren, zou naar een kostschool moeten en zo gedwongen gescheiden worden van haar grootmoeder. Als Odette dan ook nog gezondheidsklachten krijgt, besluit ze samen met Sissy naar de hoofdstad te gaan. Op zoek naar haar dochter en op zoek naar een goed ziekenhuis. 

‘Tante’

Het wordt een hele onderneming. Onder voorwendselen krijgt ze een reisvergunning van de oude politieagent Shea. De treinreis vergt alles van hun zenuwen, overal zijn nieuwsgierige mensen die zich verbazen over een oude zwarte vrouw met een wit meisje. Sissy moet haar oma ‘Tante’ noemen om zo de directe familieband te verdoezelen. Zullen ze hun doel bereiken? Wie kunnen ze vertrouwen? Hoe loopt het af! 

Vierderangs burger

‘Het witte meisje’ is een boeiend en warm verhaal waarin de bizarre positie van de Aboriginals in Australië prominent aan bod komt. Je leest over de meest krankzinnige maatregelen die hen, de oorspronkelijke bevolking van Australië, tot vierderangs burgers maakten.  Pas in de zeventiger jaren komt daar langzaam en na veel strijd verandering in.

‘Als ik terugkom’ van Marco Balzano

Daniela woont met haar man Filip en kinderen Angelica en Manuel op het Roemeense platteland. Ze is haar baan kwijtgeraakt, haar man brengt geen geld binnen er rest haar niets anders dan als badante in Italië te gaan werken. Een badante is een meestal inwonende verzorger van oude zieke mensen of de jonge kinderen in een gezin. Veel vrouwen uit hun dorpje zijn al in Italië werkzaam. Als een dief in de nacht vertrekt Daniela, ze laat zelfs geen briefje achter. Haar man Filip is in eerste instantie zo geschokt dat hij weer tot leven komt. Wil de zolder van het huis verbouwen, voor de kinderen zorgen. Het is slechts een bevlieging, als het eerste geld van Daniela binnenkomt zakt hij terug in zijn lethargische staat. Uiteindelijk vertrekt hij om in Rusland vrachtwagenchauffeur te worden. 

Eenzaam
Angelica en Manuel staan er nu alleen voor. Angelica gaat naar het lyceum in de stad, Manuel zal daar ook naartoe gaan. Maar Manuel vereenzaamt. Hij trekt op met vreemde vogels, heeft een hekel aan school, werkt liever bij opa in de moestuin. Hij verwaarloost zijn schoolwerk, heeft de pest aan Angelica, is kwaad op zijn moeder, ook op zijn vader, verandert in een radeloze boze tiener. Als hij op een dag op de brommer van een vriend aan het crossen is gaat het mis. Meer dood dan levend wordt hij op een afgelegen weg gevonden, wordt overgebracht naar het ziekenhuis in de stad. Zijn moeder wordt gebeld en zij keert stante pede terug uit Milaan. 

Onveranderd
Daniela wijkt niet van zijn zijde. Hoe artsen en verpleging ook hun best doen haar naar huis te sturen, het lukt ze niet. Ze blijft aan Manuels bed op de i.c. gekluisterd. Dankzij een arts kan ze ’s nachts in een ongebruikte behandelkamer slapen. Elke dag vertelt ze haar zoon over haar leven in Italië, over haar frustraties, over hoe ze haar kinderen heeft gemist. Elke dag hoopt ze op een teken van leven, een teken dat Manuel weer bij komt. En elke dag eindigt hetzelfde: Manuels toestand is onveranderd. 

Arbeidsmigratie
Bolzano neemt je mee in een onbekende wereld, de wereld van arbeidsmigratie, van uitbuiting maar ook van liefdevolle verbindingen. De karakters zijn prachtig uitgewerkt. Dat maakt het lezen van deze roman een waar genoegen.

 

‘Nu ga ik er eens op uit: wandeldagboeken 1884-1898’ van Jac. P. Thijsse, bezorgd door Marga Coesèl

Vrijwel iedereen van de oudere generaties kent wel werk van Jac. P. Thijsse. Van de Verkadealbums of één van zijn talrijke andere publicaties. Natuurkenner pur sang, voorvechter van natuurbescherming, wandelaar en dagboekschrijver. Maar van de eerste dagboeken was weinig bekend. Marga Coesèl ontsluit ze op schitterende wijze. 

Derde klas
Thijsse, geboren in 1865 als derde zoon in een redelijk welvarend gezin, mag op zijn vijfde naar de lagere school. Lezen en schrijven kan hij dan al. Op de eerste dag wordt hij gelijk bevorderd naar klas twee en aan het eind van diezelfde dag zit hij in de derde klas. Een heel intelligent kind met veel belangstelling voor de natuur. Zowel in zijn geboorteplaats Maastricht als in de latere woonplaatsen Grave en Woerden is hij altijd buiten te vinden. 

Kennis der Natuur
Omdat Jak, zo wordt hij thuis genoemd, zo kien is verhuist het gezin naar Amsterdam. Daar gaat hij naar de middelbare en later naar de kweekschool. Maar geen enkele school onderwijst hem in kennis der natuur. Terwijl hij daar zo gek op is. Hij neemt zich voor daar verandering in te brengen. Een docent raadt hem aan eropuit te trekken en een dagboekje bij te houden. Dat is het begin van zijn leven in dienst van en als voorvechter van de natuur. Is begin twintigste eeuw grondlegger van Natuurmonumenten, redt het Naardermeer van de ondergang als de vuilnisbelt van Amsterdam. 

In de eerste jaren wandelt hij vooral rond Amsterdam waar hij als leerkracht werkt. Hij trekt daarna naar Texel waar hij hoofd der school is. Texel is een waar natuurparadijs. Toch blijft Amsterdam trekken, hij keert er terug en zijn carrière neemt met zijn aanstelling bij Verkade een ware vogelvlucht. 

Bladerboek
Met het prachtige boek van Marga Coesèl worden de eerste wandeldagboeken ontsloten. Het heeft heel wat speurwerk gekost om alle teksten, foto’s en illustraties bij elkaar te vinden. De illustraties bijvoorbeeld komen allemaal uit werken die Thijsse met meerdere illustratoren maakte. Waaronder die van E. Heimans met wie hij de reeks ‘Van vlinders, bloemen en vogels’ uitbracht. Ook maakte hij zelf tekeningetjes, zwart-wit met een eigen signatuur. Een aantal voortreffelijk registers en een literatuurlijst maken dit boek extra toegankelijk. Een prachtig boek voor iedereen die in Thijsse geïnteresseerd is en een heerlijk bladerboek voor wie natuurbehoud nauw aan het hart ligt.

‘Er is er hier maar één de baas!: de ontspoorde macht van Gerard Sanderink

Gerard Sanderink was altijd al een opmerkelijke ondernemer. Wat de buitenwereld van hem zag was dat hij in de jaren tachtig en negentig groot werd in de ICT, graag bijna failliete bedrijven overnam en een eigenzinnig karakter had. Vooral in Twente werd publicitair redelijk veel aandacht aan hem besteed. Dat alles komt in een stroomversnelling als hij in 2018 zijn vriendin Brigitte van Egten aan de kant zet en in zee gaat met Rian van Rijbroek. Zij is een zelfbenoemd cyberexpert, beweert als hacker gewerkt te hebben en schrijft samen met oud-minister Willem Vermeend een boek. 

Fantast
Na een uitzending van Nieuwsuur valt ze door de mand, heel ICT  Nederland weet dat ze een fantast is. Maar Gerard Sanderink blijft onvoorwaardelijk in haar geloven. Dat ze eerder al twee ondernemers ten gronde gericht heeft dringt niet tot hem door. Nu hij met Van Rijbroek is, richt Sanderink zijn pijlen op zijn ex-vriendin Van Egten. Rechtszaak na rechtszaak wordt aangespannen, dwangsommen die de rechter hem oplegt weigert hij te betalen, vonnissen legt hij naast zich neer, niets brengt hem van zijn standpunt dat zijn ex hem heeft bedrogen. 

Grillen
Dat alles kan je nog met een glimlach aanschouwen totdat je bedenkt dat Sanderink de eigenaar is van drie enorm grote bedrijven. Centric heeft overheidsdiensten en De Nederlandse Bank als klant. Klanten met zeer gevoelige informatie. Er werken 3700 mensen. Strukton is een bouwgigant en de grootste in rail-infra. Oranjewoud is een ingenieursbureau met 8000 werknemers. Deze grote bedrijven, samen met nog een aantal kleinere, zijn afhankelijk van de grillen van Sanderink. 

‘Wat nu weer’!
Angelique Kunst werkt op de economieredactie van Dagblad Tubantia. Zij kende Sanderink al van voor 2018, Tubantia had al verscheidene interviews met hem gedaan. Met het begin van de rechtszaken wordt haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze duikt dieper en dieper in de zaak Sanderink. Werkt samen met Follow the Money, Financieel Dagblad en Brabants Dagblad. Haalt de onderste steen boven. Met als resultaat dit boek dat leest als een detective. Niet een ‘who dun it’, dat is wel bekend.  Meer van ‘wat nu weer’! En het verhaal is nog lang niet af, er lopen alweer nieuwe rechtszaken, we zullen nog veel over Sanderink horen.  Naast het boek is er ook een podcast, ook zeer de moeite van het beluisteren waard.

‘De regels van drie’ van Marjolijn Hof

Stel je voor, je bent een jongen (Twan), je hebt een tweelingzus (Linde), een moeder (en een vader die je één weekend in de veertien dagen ziet) en een oma. Jullie zijn met zijn allen (behalve je vader) op reis naar IJsland naar de grootvader van je moeder (jouw overgrootvader). Die woont daar in een minuscuul klein huisje aan een fjord. Het is november, jullie mochten zomaar vrij van school, vanwege ernstige familieomstandigheden. 

Afgrond
In november is het koud op IJsland (het is er altijd koud, het heet niet voor niets IJsland) het sneeuwt en het vriest. De reis van het vliegveld in Reykjavik naar het dorp van opa was doodeng. Met een klein vliegtuigje en met een busje langs een afgrond. Je was al bang voor barre tijden, daarom heb je het grote survivalhandboek meegenomen. Met de regels van drie. Drie seconden, drie minuten, drie uur, drie dagen. 

Tehuis
Opi’s huis is klein, zo klein dat er niet eens een douche is. Zo klein dat je bij opi op de kamer moet slapen. Dat je dat doodeng vindt (hij zal maar ….terwijl je daar ligt) maar het moet. Want het gaat niet goed met opi (vinden oma en je moeder). Hij moet mee naar Nederland. Daar kan hij in een tehuis voor oude mensen (vinden zij). Opi denkt er heel anders over. Hij wil op IJsland blijven. In zijn eigen dorp. Niemand vertelt hem wat hij moet doen (of laten). 

Verklappen
Zo komt het dat opi een ontsnappingsplan bedenkt (en Twan moet hem helpen). Hij weet niets beters te bedenken dan opi uit het grote survivalboek voor te lezen (die stukjes die over kou gaan, dat je je voeten bij bevriezing onder de oksels moet steken. Hoe doe je dat???).  Opi luistert geduldig maar heeft wel veel commentaar. En dan ontdekt Linde het plan. Zal opi zijn plan door kunnen zetten? Of gaat Linde alles verklappen? Hoe kan opi de regels van drie toepassen? Of slaat hij alle raad in de wind? 

Eigenwijs
Vorige maand hebben de kinderen in groep 7 en 8 ‘De regels van drie’ gelezen. Mocht u er één tegenkomen (een schoolkind), vraag er eens naar. Of lees het boek zelf.  Geniet van een eigenwijze grootvader, heerlijke kinderen en toch ook van de bemoeizuchtige volwassenen.