‘Liever horen we onszelf’ van Renate Dorrestein

Mila is zesentwintig als ze Dennis voor het eerst ontmoet.  Hij is vier jaar jonger, een vrijbuiter en heeft weinig zin zich te binden. Mila’s gedistingeerde ouders vinden Dennis maar een kneus. Mila’s probleem is dat ze op tekortkomingen valt, aldus haar vader: “Hondjes met manke poten. Katten met één oog. Roodborstjes zonder raam. Dat soort werk, daar valt ze op”. Het is duidelijk dat Dennis voor haar ouders in die categorie valt. Maar Mila trekt zich er niets van aan en volhardt in haar liefde voor Dennis.  Ze doet alles om hem gelukkig te maken, ook al is hij vaak nukkig en boos. De ultieme verrassing is dat ze zwanger is.

Spoorloos

Dat trekt Dennis niet, hij verdwijnt met een zeilschip, de boot  wordt later zonder bemanning teruggevonden, Dennis is spoorloos.  Is hij werkelijk verongelukt? Of heeft hij zijn verdwijning zelf geënsceneerd? Mila weet het niet, ze twijfelt vreselijk over Dennis bedoelingen. Om klaarheid te vinden gaat ze naar schoonmoeder Janne die als een kluizenaar in de bossen bij Arnhem woont.  Janne heeft vreselijk de pest aan Mila, is recht door zee en recht voor zijn raap. Op mededogen hoeft Mila bij haar niet te rekenen.  Toch zoekt Mila haar gezelschap ook al kan ze de confrontatie met wat er echt gebeurd is eigenlijk niet aan.

Sylvia Weve

‘Liever horen we onszelf’ is oorspronkelijk verschenen als luisterboek.  Nu is er een licht aangepaste fysieke versie met als bijzonderheid de illustraties van Sylvia Weve die het verhaal heerlijk ondersteunen. De katten van de schoonmoeder die Mila hautain als loeders ontvangen,  de boze schoonmoeder zelf, de kopjes thee, de zeug met dertien en één biggen, de naakte Dennis, je vergeet ze niet snel.  Het maakt het liefdesverhaal met zijn bijzondere wendingen nog spannender en aantrekkelijker.

‘Wat je gelooft is waar: wijze woorden uit het leven van een heer’ van Pim Oosterheert

Een heer van stand heeft altijd zijn woordje klaar. Dat blijkt wel uit dit omvangrijke boek over Olivier B. Bommel.  Pim Oosterheert geeft na een inleiding over de verschillende rollen van heer Bommel [ opvoeder, vriend, omgang met het andere geslacht],  Rommeldam en zijn bewoners [ het kapitaal, de geleerdigheid, de zielszorg] en Het donkere Bomenbos en de Zwarte Bergen honderden citaten van Bommel en de overige bewoners van de strips. Al die citaten komen uit de hoed van schrijver en tekenaar van de Bommelstrips Marten Toonder.  Toonder heeft met de Bommelsaga heel veel nieuwe woorden en uitdrukkingen in het Nederlands gebracht: minkukel, denkraam, bovenbazen,  kommer en kwel zijn enkele voorbeelden.  Het leverde hem de literaire Tollensprijs op en in 1995 werd hij benoemd tot erelid van het Genootschap Onze Taal.  

Bommelmuseum

Oosterheert ordent de citaten aan de hand van een aantal hoofdonderwerpen, beginnend met ‘gezag, ambtenarij, recht en onrecht’ en eindigend met wijze uitspraken. Tussendoor zijn dan onder andere vervoer, status en standsbesef, Bijbeltaal, geweld en misdaad aan de orde geweest. Veel citaten worden vergezeld van de  bijbehorende striptekening en een verwijzing naar verhaalnummer en bladzijde. Een overzicht van alle 177 Bommelstrips en een literatuurlijst van boeken over Marten Toonder en Olivier B. Bommel vervolmaken dit brede citatenoverzicht. Oosterheert is de stichter en beheerder van het Bommelmuseum in Zoeterwoude.

Vermakelijkheidstaxatie

En om bij de actualiteit van vandaag, de gemeenteraadsverkiezingen te blijven een paar citaten die politici mogelijk kunnen gebruiken. Voor een burgemeester:  “laat mij maar begaan. Ik druk hem wel naar de achtergrond. Dat soort dingen ben ik gewend in mijn ambt”. Of “Moeilijkheden zijn er altijd. Wet is wet. Maar men moet op de mazen letten”. Voor politici aan het roer:  “Goed is wat de meerderheid denkt. Slecht is wat de minderheid denkt. Maar als de meerderheid iets slecht vindt, is het slecht, zelfs als het goed is”.  In Bommeliaanse taal : het is bepaald geen consideratiebevorderende overheidscommunicatie maar wel een voorbeeld van abusievelijk verkeerd gekalendeerde afzetbelasting die met een betere vermakelijkheidstaxatie van de zorgdrempel de limitatieve leefbaarheid van een gemeente had kunnen verhogen.

‘Het huis met de Judasboom’ van Laura McVeigh

Soms heeft een boek niet zo’n aansprekende omslag.  De tekst “indrukwekkende roman over oorlog, veerkracht en hoop” en de aanbeveling  “een verhaal dat doet denken aan ‘De vliegeraar” op de voorkant waren de reden het boek toch op te pakken. Een goede keuze, bleek al snel. Het verhaal dat hoofdpersoon Afsana vertelt houdt de aandacht van begin tot eind vast.  Afsana is zes als de Sovjettroepen zich terugtrekken uit Afghanistan. Samen met haar ouders, drie oudere kinderen en een jonger broertje woont ze in een prachtig huis in Kaboel. Het huis is van de vriend van haar vader Arsalan,  hij wordt kort na de terugtrekking van de Sovjets dood aangetroffen. Dat is het teken voor de ouders, liberaal en beiden gestudeerd aan de universiteit, om te vluchten, het gezin vertrekt naar de grootouders van Afsana die in de bergen wonen.

Bergdorp

Daar is het erg wennen, de bergbewoners hebben een totaal ander levensritme, vooral Afsana’s in Kaboel geboren moeder moet vaak slikken. Maar Afsana is een kind en past zich snel aan. Aanvankelijk voelt ze zich heel vrij. De geruchten over de Taliban worden echter steeds sterker, als deze strijders het bergdorp bezoeken en hun wrede gezicht laten zien, slaat het gevoel van vrijheid al snel om in grote angst. Niemand durft zich nog uit te spreken over kwesties, helemaal niet als grote broer Javad zich het hoofd op hol laat brengen door de plaatselijke talibanleraar. Opnieuw moet er gevlucht worden, Afsana, inmiddels vijftien, belandt uiteindelijk in de Trans Siberië Express. Op zoek naar vrijheid begint ze het verhaal te schrijven zoals het haar en haar familie is overkomen.

Wreed

Auteur Laura McVeigh  is jarenlang voorzitter geweest van PEN International, de wereldwijde organisatie ter verdediging van de vrijheid van meningsuiting en bevordering van de literatuur, heeft gewerkt als hoofd van het Global Girls Fund en is hartstochtelijk pleitbezorger voor onderwijs aan meisjes.  In deze hoedanigheden heeft ze inspiratie opgedaan voor haar debuutroman ‘Het huis met de Judasboom’. Het boek grijpt je aan,  soms lijkt het een koortsachtige droom die niet waar kan zijn. Afsana’s werkelijkheid, wreder dan je voor mogelijk houdt, is het lot van veel vluchtelingen en blijft tot de dag van vandaag actueel.  

‘Jij, ik en de zee’ van Sandy Taylor

Mary en Dottie zijn hartsvriendinnen sinds ze op de lagere school bij elkaar in de klas kwamen. Dottie was altijd een beetje een buitenbeentje, werd veel geplaagd omdat ze dik was. Als Mary dan bij haar in de klas komt en besluit vriendinnen met haar te worden, zijn ze onafscheidelijk.  Inmiddels zijn ze allebei zeventien en werken bij de vestiging van het grote warenhuis Woolworth in hun woonplaats Brighton.  Het is 1963, de Beatles  en de Rolling Stones maken furore,  Dottie en Mary begeven zich voor het eerst in het uitgaansleven.  Mary heeft grote toekomstplannen, ze kan heel goed tekenen en wil naar de kunstacademie in Parijs. Dottie is meer down to earth, haar lijkt een gezin met veel kinderen een prima toekomstperspectief.

Twee vrienden

Bij het uitgaan komen ze twee vrienden tegen, Elton en Ralph. Elton speelt in een bandje, Ralph zorgt voor de techniek. Mary raakt tot over haar oren verliefd op Elton, Dottie vindt Ralph wel okay, pas later wordt hun band hecht en worden ze een stelletje. Mary vergaat het minder goed,  ze kan Elton niet voor zich winnen, hij lijkt een losbol met elke week een andere vriendin.  Ondanks de verliefdheden blijven Mary en Dottie close, maar door een vreselijk incident wordt hun vriendschap wel heel zwaar op de proef gesteld.

Jaren zestig

‘Jij, ik en de zee’ is een bijzonder warm en soms ook heel humoristisch boek over twee opgroeiende tieners in de jaren zestig. Een moeder die thuis is, lekker kookt en altijd tijd voor je heeft, een soms brommerige vader, een grote getrouwde zus en een bijdehand broertje, Dottie heeft het heel erg getroffen met het gezin waarin ze opgroeit. Maar ook Mary, met zes broers, wie heeft dat tegenwoordig nog, een altijd drukke moeder en een eigen slaapkamer vanwege al die broers, je ziet de gezinnen voor je. Sandy Taylor weet de sfeer bijzonder goed te treffen in wat haar debuutroman was. Inmiddels zijn er in Engeland twee vervolgdelen verschenen,  hopelijk worden die snel in het Nederlands vertaald.

‘De sneeuwengel’ van Lulu Taylor

In de jaren zestig van de vorige eeuw kan Cressida Fellbridge niet erg van haar bevoorrechte positie in een rijk Londens gezin genieten. Een dominante vader en een ziekelijke moeder beperken haar enorm in haar vrijheid. Toch probeert ze eruit te breken. Ze gaat vrijwillig aan de slag op een middelbare school maar helaas is dat geen succes. Het tij keert pas als ze de kunstschilder Ralph Few leert kennen. Hij schildert haar portret, ze worden verliefd op elkaar, een onmogelijke liefde vanwege zijn vrouw Catherine.  Samen vluchten Cressie en Ralph naar het buitenhuis van de Fellbridges op het platteland van Cumbria. 

Bankroet

Ruim veertig jaar later komt Emily bijna om het leven bij een ernstig auto-ongeluk, haar man Will ligt ten gevolge daarvan in een diepe coma.  De impact van het ongeluk is groot, nog groter is de schok die Emily krijgt als ze er achter komt dat Will enorme fouten heeft gemaakt bij zijn zakelijke keuzes. Hij heeft al hun geld geïnvesteerd in een hedgefonds waar hij zelf werkzaam was. Zijn zakenpartner heeft het fonds bewust op de fles laten gaan, geld weg, baan weg, met andere woorden Emily en Will zijn vrijwel bankroet.  Emily staat er met haar twee jonge kinderen alleen voor  als er van een notaris een brief komt dat een oude dame haar iets heeft nagelaten. Emily maakt een afspraak, ze verwacht dat ze iets kleins zal erven, een schilderij of zo, en is stomverbaasd als ze hoort dat het een huis met een flinke lap grond betreft.  Ze vertrekt zo snel als kan naar haar nieuwe behuizing om een nieuw leven te beginnen. Maar het verleden laat zich niet zo makkelijk uitwissen, de geheimen van het huis en haar eigen grote geheim blijven haar leven bepalen.

Mysterieus

Lulu Taylor is na een studie Engelse literatuur als redacteur in de uitgeverswereld terecht gekomen. Na tien jaar begon het te kriebelen om zelf een roman te schrijven. Aanvankelijk waren dat romans over ‘the rich en famous’. Met haar gang naar een andere uitgever is ook haar genre veranderd. Nu richt ze zich meer op het mysterieuze met hier en daar een donker randje.  ‘De sneeuwengel’ is dan ook een spannend boek vol geheimen en bijzondere verwikkelingen dat vierhonderd pagina’s lang weet te boeien.

‘Parels achter de IJssel’

De provincie Overijssel heeft een fotoboek uitgebracht over de 24 Natura 2000 gebieden die de provincie rijk is.  Het fotoboek laat de prachtige en bijzonder gevarieerde natuur in Overijssel zien, een twintigtal fotografen heeft materiaal aangeleverd. Voor Ommenaren is de streek tussen Vecht en Beneden-Regge het bekendst.  Meer dan 4000 hectare waartoe de Sahara, Lemeler- en Archemerberg, Beerze, Junner Koeland, Eerder Achterbroek en het landgoed  Eerde behoren.  Een schitterende foto van de Regge opent dit hoofdstuk,  gevolgd door plaatjes van kasteel Eerde, de Vecht, een weg in het Eerder Achterbroek en de schaapjes op de Lemelerberg. In het geheel van het boek is het een klein hoofdstuk, maar toont dat deze omgeving  een variatie heeft die de andere gebieden vaak ontbreekt.

Salland

Ook dicht bij huis zijn het Boetelerveld [heide en blauwgraslanden], de Sallandse Heuvelrug, het Borkeld [heide, jeneverbes en ecoduct], het Wierdense Veld [vochtige heide] en de Engbertdijksvenen [ waterrijk hoogveengebied met bezoekerscentrum en Veenmuseum]. De Sallandse Heuvelrug zal iedereen bekend zijn, maar van de anderen nog nooit gehoord? Neem in het boek een voorproefje en trek er eens op uit. Dichtbij huis is, zoals op de foto’s te zien is, nog zoveel prachtigs te vinden.  Wat verder weg zijn Twente en de Kop van Overijssel goed vertegenwoordigd. Verrassend zijn de gebieden rondom Zwolle, de uiterwaarden van het Zwarte Water en de Vecht. In dit natte landschap is nog 170 hectare te vinden waar in het voorjaar de kievitsbloem weelderig bloeit. Uniek in Europa, alleen langs de Loire in Frankrijk  zijn dergelijke uitgestrekte hooilanden met bijzondere vegetatie te vinden.

Samen werkt

In Overijssel is Natura 2000 niet alleen de verantwoordelijkheid van de provincie. Veertien Overijsselse organisaties, van Staatsbosbeheer tot LTO en van Waterschap Vechtstromen tot Natuur en Milieu Overijssel werken samen om Natura 2000 een succes te maken. Dit fotoboek  getuigt van deze samenwerking, het resultaat op dit moment vervat in prachtige foto’s, een ware lust voor het oog en een aanmoediging al die parels  eens te bezoeken.  Parels zijn het zeker, parels in de kroon van Overijssel. En niet achter de IJssel, alsof  het boek alleen voor niet-Overijsselaars is gemaakt.  

‘Wonder’ van R. J. Palacio

Soms is er een goede aanleiding een boek eens te herlezen.  Een verfilming bijvoorbeeld, of een nominatie voor een Oscar, Valentijnsdag.  Dat is het geval met ‘Wonder’, een prachtig kinderboek van de schrijfster R.J. Palacio [ pseudoniem van Raquel Jaramillo].  De verfilming met onder andere Julia Roberts in de rol van moeder Isabel is echter voor het hele gezin. En het boek eigenlijk ook, een goed kinderboek is voor volwassenen ook prettig om te lezen. Zeker een boek als ‘Wonder’ waarin de karakters diepgang vertonen en de ontwikkelingen niet voorspelbaar maar wel levensecht zijn. Hoofdpersoon is Auggie Pullman. Hij heeft een aangeboren afwijking van het gezicht, het zeer zeldzame syndroom van Teachers Collins. Auggie kan niet beschrijven hoe hij eruit ziet: “wat je ook denkt, ik weet bijna zeker dat het erger is”.

School

Auggie is tien jaar en is nog niet eerder naar school geweest, zijn moeder heeft hem thuisonderwijs gegeven.  Na lang dubben besluiten zijn ouders hem aan te melden voor de middenschool waar alle kinderen in de VS op hun tiende naar toe gaan. Auggie ziet het helemaal niet zitten, toch zetten zijn ouders door. Na een rondleiding met een paar andere nieuwe leerlingen breekt in september de eerste schooldag aan. Wat Auggie al gevreesd had gebeurt, hij wordt aangestaard, kinderen mijden hem, ondanks alle goede bedoelingen van zijn ouders en de leerkrachten lijkt het een fiasco te worden. Maar Summer, een meisje uit een andere klas ziet hoe leuk, grappig en kien Auggie is, zij laat zich niet afschrikken.

Hart

“Het grootst is hij die met de kracht van zijn eigen goede hart de meeste mensen optilt”, dat is de omschrijving die Auggie aan het eind van het schooljaar ten deel valt. Hoe dat wonder bewerkstelligd is zien we door zijn eigen ogen maar ook door de ogen van zijn grote zus Olivia, vriendin Summer, klasgenoot Jack Will en Olivia’s vriendje Justin. Een boek om in één ruk uit te lezen, zeker op een regenachtige middag in de winter. En wat betreft de Oscarnominatie, de Fries Arjen Tuiten is genomineerd voor beste grime.  Zondag 4 maart worden de prijzen uitgereikt. 

‘Om wie je bent’ van Aaltje van Zweden

Aaltje van Zweden is zwanger van haar derde kind. Ze voelt dat het anders is dan de twee eerste zwangerschappen die vlekkeloos verliepen.  Fysiek gaat het niet geweldig, bovendien voelt ze zich onrustig. Het gevoel dat er iets niet goed is wordt kort na de bevalling bevestigd, de iets te vroeg geboren Benjamin moet met ademhalingsmoeilijkheden in de couveuse.  Ook in de tijd daarna thuis gaat het niet goed, slecht drinken, veel reflexen en fladderen.  Na de diagnose van een liesbreuk volgt een operatie die veel te wensen overlaat.  Aaltje en haar man Jaap laten Benjamin overplaatsen naar een universiteitsziekenhuis, de behandeling is daar veel beter maar tot een echte diagnose komt het daar net zomin. Na een lange rij specialisten en deskundigen wordt na vijf jaar autisme vastgesteld.  

Autisme

Dan weet je dus wat je kind heeft maar hoe daar mee om te gaan is de volgende stap. Aaltje en haar man komen er al snel achter dat de gangbare methodes niet bij hen passen. Via een kennis krijgen ze het boek ‘Verbroken stilte’ van Barry Neil Kaufman in handen, er gaat een wereld voor ze open.  Twee weken in het Option Institute in de VS is de ommekeer in het leven van de Van Zwedens, niet dat alles dan van een leien dakje gaat, met vallen en opstaan leren ze hun zoon beter kennen, krijgen werkelijk contact met hem en als het besef komt dat deze manier van omgaan met autisme voor meer mensen beschikbaar moet komen wordt de stichting Papageno opgericht.

Zoektocht

De zoektocht naar het beste voor haar zoon resulteert voor Aaltje ook in een zoektocht naar zichzelf. Al snel heeft ze in de gaten dat ze het allemaal niet alleen aankan, zorgen voor een autistische zoon.  Ze roept de hulp in van een bevriende psychiater,  de eerste sessie gaat over Benjamin, daarna staat haar eigen leven centraal. Beide verhalen, dat van haarzelf en het verhaal van Benjamin komen in het boek aan bod. Op indringende wijze laat Aaltje van Zweden de lezer meeleven met de gebeurtenissen uit het heden en verleden. Het verhaal van een moedige ( en soms desperate) moeder die het beste voor haar gehandicapte kind wil, die van de gangbare paden af durft te wijken en zo ook het beste voor haar kind krijgt. 

‘Blijf rustig’ van Maile Meloy

De nichten Liv en Nora hebben een vervelende tijd achter de rug.  Nora’s moeder is plotseling overleden en Liv heeft veel werk met en zorgen om haar zoon Sebastian die diabetes heeft. De jonge veertigers hebben er dan ook helemaal geen trek in om met hun gezinnen uitgebreid Kerst te gaan vieren. In een opwelling boeken ze een cruise, je hoeft je nergens zorgen over te maken, eten en drinken wordt geregeld, je bent in een andere omgeving, mooier kan het niet. De reis gaat naar Midden-Amerika, een paar dagen voor Kerst vertrekken ze vanuit Los Angeles.

Tokkeltocht

Omdat het verblijf aan boord toch wel wat saai is, er zijn weinig andere kinderen aan boord, wordt bij aankomst in Costa Rica een tokkeltocht in het binnenland geregeld. Nora en Liv met hun kinderen Penny, Marcus, Sebastian en June  worden samen met de Argentijnse Camila en haar tieners Hector en Isabel door de gids Pedro opgehaald. De mannen gaan golfen, zij zien een tokkeltocht niet zo zitten. Na een half uur raakt het busje van Pedro betrokken bij een ongeluk en kan niet verder rijden. Gelukkig is iedereen ongedeerd,  als alternatief wordt een naburig strandje opgezocht. De oceaan is ondiep, de kinderen kunnen zich heerlijk vermaken. Liv en Camila sukkelen boven een boek in slaap, Nora gaat al flirtend met Pedro op vogeljacht.  Als ze terugkomen zijn de kinderen verdwenen, allemaal, grote paniek breekt uit. Waar kunnen de kinderen zijn, wie heeft ze ontvoerd? Of is er iets heel anders aan de hand?

Bloedstollend

Wat volgt is een bloedstollend verhaal dat afwisselend  vanuit het perspectief van de kinderen als van de ouders wordt verteld. Waarbij de ouders elkaar de schuld blijven geven van wat er gebeurd is en de kinderen totaal op elkaar aangewezen zijn. Maile Meloy is in de VS een bekende auteur die zowel voor kinderen als voor volwassenen schrijft. In 2004 werd al eens een boek van haar in het Nederlands vertaald, ‘Blijf rustig’ is de tweede en smaakt zeker naar meer.  

‘Wat het hart verwoest’ van John Boyne

Ierland, 1945. De zestienjarige Catherine Goggin wordt buitenechtelijk zwanger, de pastoor verkettert haar en jaagt haar de kerk uit. Catherine vertrekt naar Dublin, in de bus wordt ze aangesproken door een aardige jongeman.  Hij zorgt voor tijdelijk onderdak, zijzelf kletst zich in een baantje bij de tearoom van het Ierse parlement. Ze heeft haar verdere plan klaar, zodra de baby geboren is zal ze het kind afleveren bij een zuster van de Redemptoristen. Die zal ervoor zorgen dat de baby, een jongetje, bij een liefhebbend adoptiegezin terecht komt. En zo start het leven van Cyril Avery.

Avery

De Avery’s zijn een wonderlijk stel, hij is puissant rijk, een rokkenjager en notoire belastingontduiker. Zij schrijft al kettingrokend romans, omdat ze er plezier in heeft, lezers hoeft ze niet. Cyril is een min of meer eenzame jongen, zijn adoptieouders kijken niet al te veel naar hem om, ze lopen hem ook niet in de weg. Meer kinderen komen er niet, gelukkig ontmoet Cyril de even oude Julian Woodbeat. Ze gaan naar dezelfde kostschool, ze raken bevriend en stiekem is Cyril verliefd op hem. Cyril vecht tegen deze ontluikende seksuele gevoelens,  in het oerconservatieve rooms-katholieke Ierland in de jaren vijftig en zestig is geen plek voor hem, dat voelt hij heel sterk. Toch duurt het nog een aantal jaren voor hij beschaamd over wat hij heeft aangericht naar Amsterdam vlucht. Dan begint pas echt de zoektocht naar zijn ware identiteit. Een zoektocht die hem naar New York en toch ook weer naar Ierland voert.  

Dwaas

‘Wat het hart verwoest’ is een meesterlijk boek. John Boyne creëert met Cyril Avery een even hartverwarmende als tragische dwaas die door zijn angst voor zijn ware identiteit stomme dingen uithaalt. Maar hem snel vergeten kan niet, hij is zo levensecht dat hij op het netvlies gebrand blijft. De humor, de tragiek, de fantastisch uitgewerkte karakters maken deze vuistdikke roman een must read voor iedereen die van een goed verteld verhaal houdt.  Een boek om niet snel te vergeten. 

‘X staat voor tien. Een kruis Een kus’ van Sue Grafton

Sue Grafton, auteur van de alfabetserie met privédetective Kinsey Millhone in de hoofdrol, is in de laatste week van 2017 overleden. Kinsey Millhone speelt in 25 delen van de serie , helaas heeft het niet zo mogen zijn dat de schrijfster het 26^e en laatste deel met een titel beginnend met een Z heeft kunnen schrijven. In een interview kort voor haar overlijden heeft Grafton aangegeven dat dat laatste deel er ook niet zal komen, net zo min dat de boeken verfilmd zullen worden. Grafton werkte voordat ze detectives begon te schrijven als scriptschrijver in Hollywood en zag daar hoe boeken nauwelijks herkenbaar werden verfilmd. Dat wilde zij haar geesteskinderen niet aandoen. De serie begon in 1982  met ‘A staat voor Alibi’, het net verschenen laatste deel ‘Y staat voor …. ‘ zal binnenkort in de bibliotheek te leen zijn.  

Santa Teresa

Kinsey Millhone werkt sinds jaar en dag als privédetective in Santa Teresa California. Eigenlijk heeft ze alle vormen van oplichting, fraude maar ook moord al eens langs zien komen. Vaak begint een zaak met een kleine overtreding of aanvraag maar blijkt al snel dat er achter de redelijk onschuldige vraagstelling veel meer schuil gaat. Zo zijn er twee zaken die haar aandacht vragen.  De weduwe van haar vroegere collega Pete vraagt Kinsey zijn papierwerk nog eens na te kijken. De belasting wil van alles weten en de weduwe ziet zelf geen kans het uit te zoeken. Kinsey had nooit zo’n hoge pet op van Pete, ze vond hem nogal een charlatan, maar als ze op een geheime plek een brief met bijzondere inhoud vindt, gaat ze aan de slag.  

Vechtscheiding

Tussendoor gaat Kinsey op zoek naar de voor adoptie afgestane zoon van een rijke vrouw.  De dame ontvangt Kinsey in haar kapitale villa, eigenlijk kost het Kinsey nauwelijks tijd de inmiddels volwassen en met een strafblad opgezadelde zoon op te sporen. Er volgt een vlotte betaling in contant geld en daar zit nu net de kneep. Het geld is geoormerkt en afkomstig van een ontvoering. Een grote zaak met kunstschatten, een vechtscheiding en afpersing volgt.

Verslavend

In haar bekende soms wat nonchalante stijl en met veel aandacht voor de verschillende karakters neemt Grafton de lezer mee in het spoor van de eigenzinnige privédetective.  Wie de serie nog niet kent, de oudste delen zijn als e-book te lezen, de latere delen zijn in boekvorm beschikbaar. Maar pas op, de serie is zo goed, een verslaving ligt op de loer. 

‘Vrienden voor het leven’ van Astrid Harrewijn

‘Vrienden voor het leven’ is het derde en laatste deel van een trilogie over een aantal jonge mensen die samen in een huis aan de Herengracht in Amsterdam samenwoonden.  Kiki is de jongere zus van Noor die inmiddels Amsterdam heeft verruild voor Parijs. Ook Joost, één van de eerste bewoners van het Herengrachtpand heeft Amsterdam achter zich gelaten, zijn plaats is ingenomen door rechercheur Lars. Klusjesman Gijs is nog steeds betrokken bij het huis, hij is vaak de reddende engel voor de huisgenoten. Kiki heeft een aantal jaren over de wereld gezworven, belandde per ongeluk in het atelier van Jeff Koons en werd prompt tot zijn persoonlijk assistent gebombardeerd. Nu is ze bezig een tentoonstelling van Koons in het Stedelijk Museum in Amsterdam te realiseren. De tentoonstelling zal op spectaculaire wijze geopend worden, het werk van Koons wordt echter zeer slecht ontvangen en Kiki zit met de gebakken peren.

Stress

De stress en drukte rond de tentoonstelling worden haar allemaal teveel, in wanhoop valt ze terug in oude, slechte gewoontes. Een lijntje hier, veel teveel wijn daar,  Kiki raakt het overzicht behoorlijk kwijt. Als vervolgens een deal voor aankoop van een schilderij voor een Russische crimineel helemaal fout loopt, zit er voor Kiki niets anders op dan onder te duiken in een afkickkliniek op het Drentse platteland. Hier komt ze zichzelf tegen, ze ziet dat ze niet meer de jonge hond is die al dartelend een hoop geld binnen harkt maar een dertiger met keiharde verantwoordelijkheden.  Wil ze wel verder als kunstintermediair, wil ze dat luxueuze hectische  leven wel blijven leiden? Zal het haar lukken de knop om te zetten en in plaats van snel en dynamisch, slow en prettig door het leven te gaan?

Drieluik

‘Vrienden voor het leven’ is een waardige afsluiting van het drieluik over Noor, Joost, Kiki, Gijs en Lars.  Alle puzzelstukjes vallen op hun plek in deze chicklit roman van Nederlandse bodem, de lezer kan tevreden zijn over de afloop. Er komt geen vervolg aldus auteur Astrid Harrewijn: “Ik heb een reis gemaakt door hun leven, ik heb het vormgegeven en er mooie en verdrietige momenten aan toegevoegd. Dat is het voorrecht van een schrijver”.  ‘Vrienden voor het leven’ is het vervolg op ‘Drie vrienden, één huis’ en ‘Daar heb je vrienden voor’. 

‘Het vorige meisje’ van J.P Delaney

Folgate Street nummer 1 is een bijzonder huis. Onder architectuur gebouwd, minimalistisch maar wel met de laatste domotica ingericht en als huurder moet je je aan tig regels houden.  Je mag niets toevoegen aan de inrichting, je mag geen spullen laten slingeren, je mag niets aan de tuin doen en elke week komt een schoonmaakster die elke overtreding rapporteert aan de eigenaar. Wie zou er in zo’n huis willen wonen?  Niet veel mensen, het huis staat al een tijd leeg. Maar Jane en haar partner zijn wanhopig op zoek naar een huis, na de vroeggeboorte van hun overleden kind kan ze het in hun huidige woning niet meer uithouden.  Ze voelt zich gelijk aangetrokken door de inrichting en de veilige sfeer.  

Emma

Na de eerste gewenning begint Jane zich te verdiepen in de geschiedenis van het huis.  Al snel komt ze erachter dat de vorige huurster Emma onder verdachte omstandigheden is overleden.  Jane probeert te achterhalen wat er gebeurd is, ze leeft zich in in het leven van Emma en komt tot een schokkende ontdekking.  Zowel Emma, eerder slachtoffer van een roofoverval,  als Jane, rouwend om haar overleden kind,  hebben een grote behoefte aan structuur en denken dat in het huis te vinden. Toch geeft het huis niet de veiligheid waar ze zo naar verlangen, integendeel, het huis gaat hun leven beheersen, ze kunnen geen kant meer op.

Frappant

Afwisselend vertellen Emma en Jane hun verhaal vanaf het moment dat ze met de makelaar het huis gaan bekijken. Er is een grote overeenkomst tussen de twee vrouwen, beide een vervelende periode achter de rug, beiden tonen ze een frappante gelijkenis met de overleden vrouw van de architect, beide komen ze in contact met de mysterieuze ontwerper.  Met deze vorm van vertellen heeft de auteur J.P Delaney een ijzersterke roman afgeleverd. Spannend tot de laatste bladzijde. 

‘Alles goed en wel’ van Mirjam Oldenhave

Aan het eind van het jaar en met Kerst voor de deur een echt feel good boek van Mirjam Oldenhave.  Mirjam Oldenhave is vooral bekend van de Mees Kees boeken, kinderboeken voor lezers vanaf een jaar of acht waarin het jongetje Tobias de hoofdrol speelt, samen met Mees Kees natuurlijk. Tobias is een buitenbeentje, in al haar boeken laat Mirjam Oldenhave zien dat ze voor buitenbeentjes een speciale warme plek in haar hart heeft.  Zo ook voor de personages in de roman ‘Alles goed en wel’.

Dakloos

Veertiger Julia heeft haar man verlaten. Nu hij voor de zoveelste keer is vreemdgegaan zet ze impulsief een punt achter de relatie. Definitief.  Zonder een dak boven haar hoofd meldt ze zich bij de urgentiebalie van de woningstichting, die kunnen helaas niet veel voor haar doen.  Als ze het gebouw uitloopt wordt ze aangesproken door een jonge kerel die haar vraagt of ze weet waar de Kamperfoelielaan is. Natuurlijk weet ze dat,  dat is in de goudkust van haar woonplaats. Welnu zegt Dylan, in die straat woont een oude dame die door een beroerte in het ziekenhuis ligt. Er is hulp nodig voor de oude dame, mantelzorg en voor die hulp zou Julia gratis onderdak hebben.  Julia bekijkt de jonge man eens, ze verdenkt hem ervan drugsdealer te zijn en weigert op zijn aanbod in te gaan.

Dure villa

Aan het eind van de dag heeft ze echter nog steeds geen slaapplaats en teruggaan naar haar ex is geen optie. In arren moede gaat Julia op pad naar het opgegeven adres. Dylan staat haar al op te wachten en geeft instructies wat ze moet doen.  Julia begint aan haar taak en gaandeweg de eerste week komt ze er achter dat de oude mevrouw Smit wel een heel bijzonder leven leidde. Dat het in de villa een komen en gaan is van mensen, buitenbeentjes met elk een bijzonder levensverhaal, die allemaal van Julia verwachten dat ze het werk van mevrouw Smit voort zal zetten. Maar ze hebben buiten de neef en erfgenaam van de oude dame gerekend, hij gokt op een snelle dood van zijn tante en wil de dure villa in de verkoop gooien.  

Tragikomedie

‘Alles goed en wel’ is een heerlijk boek om te lezen. Met haar humoristische en licht onderkoelde stijl neemt Oldenhave de lezer helemaal mee in deze tragikomedie, alle personages worden je even lief. Een fijn boek voor de donkere dagen in december, een boek ook dat erom schreeuwt om verfilmd te worden. Het zou zomaar de beste feel good movie van het jaar 2018 of 2019 kunnen zijn. 

‘De Vechtstreek 50 jaar’ samengesteld door Dook van Gils en Jaap van Dort

De Vereniging Natuur en Milieu De Vechtstreek viert het 50 jarig bestaan met een prachtig jubileumboek.  Dook van Gils en Jaap van Dort, beide bestuurlijk bij de vereniging betrokken [geweest], zijn samen met een tiental leden in de archieven gedoken en geven in vogelvlucht een overzicht van de ontwikkeling van de club natuurliefhebbers. Maar vooral is het een fantastisch kijkboek, honderden schitterende foto’s begeleid door columnlange artikelen over heden en verleden van De Vechtstreek.

Korhoender

Een van de eerste bestuursleden van de vereniging was Meester van der Meulen. Samen met bakker Frans van Elburg trok hij er vaak op uit. In zijn aantekeningen vermeldt hij dat hij korhoeders spot in het Arrierveld en Stegeren, wulpen, grutto’s en zwarte sternen boven de Vechtarmen ziet, moerasviooltjes en gevlekte orchis langs de slootkant ontdekt. Elke natuurliefhebber kan alleen maar watertanden bij zo’n rijke flora en fauna. Veel is er, ondanks de grote inzet van de vereniging,  niet meer of nog maar schaars te vinden in het Vechtdal.  Maar er gloort ook hoop.  Das, otter, ooievaar, boommarter, nachtzwaluw, raaf, zilverreiger, visarend, rode en zwarte wouw, het zeldzame bergnachtorchis,  nieuwkomers of oudgedienden, ze worden [weer] gezien op en rond de  Vecht.  

Ruimte voor de Vecht

Ruimte voor de Vecht is het nieuwste credo. Die ruimte wordt in eerste instantie gecreëerd voor de veiligheid van het Vechtdal, overstromingen als in het verleden moeten hiermee bezworen worden.  In de slipstream van deze ontwikkeling heeft de natuur  een belangrijke plaats in deze plannen gekregen.  Mooi voor de vereniging is dat de ideeën die zij bij het twintigjarig jubileum al had over ontstening van de oevers, nu werkelijkheid gaan worden. Vereniging voor Natuur en Milieu De Vechtstreek is een gesprekspartner bij de plannen die hiervoor gemaakt worden.  Met dit jubileumboek laat de vereniging  zien dat aandacht voor de natuur niet alleen noodzakelijk is maar ook een fijne hobby voor veel bevlogen natuurmensen die zich met hart en ziel inzetten voor het Vechtdal. 

‘En verlos ons van het stof’ van Susie Finkbeiner

Hoofdpersoon van deze historische familieroman is de tienjarige Pearl Spence.  Ze groeit op in het uiterste puntje van Oklahoma in het Midden  Westen van de Verenigde Staten. In de twintiger jaren van de vorige eeuw was het nog een welvarend gebied maar de crisis na de Beurskrach in 1929 in samenhang met verkeerd grondgebruik en een jarenlange droogte maakten dat met de vruchtbare aarde de welvaart  werd weggeblazen en de bevolking in grote armoede achter bleef.  Pearls vader is sheriff in het kleine stadje Red River, weggaan zoals een groot deel van de bevolking reeds gedaan heeft is voor hen dus geen optie.  

Betere tijden

Pearl heeft een rijke fantasie en dat helpt haar aan de ellende en uitzichtloosheid te ontsnappen.  Graag fantaseert ze over betere tijden, vaak denkt ze ook terug aan de tijd voor de crisis. Haar vriend Ray heeft het heel wat zwaarder te verduren, net als zoveel andere kinderen in het stadje wordt hij door zijn vader mishandeld. Het doet Pearl beseffen hoe ze het met haar ouders geboft heeft, ze zijn liefdevol en hebben altijd het beste met haar en haar zus voor.  Dat alles verandert echter als nieuwkomer Eddie, een man met een duister verleden, Pearl aanspreekt en haar dingen vertelt die ze nauwelijks kan bevatten. Heel haar leven staat op de kop, al het vertrouwen dat ze in haar omgeving had lijkt te zijn weggeslagen.

Steinbeck en Lange

Susie Finkbeiner heeft zich bij het schrijven van deze roman laten inspireren door het boek ‘Druiven der gramschap’ van John Steinbeck.  Na het lezen maakte ze kennis met de fotografie van Dorothea Lange. Steinbeck vertelde het verhaal, Langes foto’s toonden haar de mensen.  Veel personages in de roman zijn dan ook door het bekijken van de foto’s ontstaan.  Finkbeiner heeft een grote bewondering voor de mensen die de Dust Bowl hebben overleefd: “ze waren moedig, trouw, optimistisch en vrijgevig, hoewel ze niets bezaten”.  Altijd was er de hoop dat God genadig zou zijn, dat er regen zou komen.  ‘En verlos ons van het stof’ is in de geest van deze woorden geschreven, ondanks alle ellende en soms wrede passages overheerst de hoopvolle blik van een jong meisje. 

‘Ginny Moon heeft gelijk’ van Benjamin Ludwig

Ginny Moon is veertien jaar oud. Sinds haar negende zit ze in pleegzorg, het gezin waar ze nu is heeft haar geadopteerd. Ginny is door haar drugsverslaafde biologische moeder zwaar verwaarloosd. Haar moeder had geregeld mannen in huis die Ginny mishandelden, ze heeft dus al jong geleerd heel stil te zijn en zich onder het bed te verstoppen. Omdat Ginny zwaar autistisch is, interpreteert ze gebeurtenissen heel anders dan de mensen in haar omgeving. In het huis van haar moeder had ze een babypop.  Op het moment dat haar moeder uit huis gehaald werd en Ginny zich op haar aanwijzing moest verstoppen, heeft ze haar babypop in een koffer onder het bed gelegd. Ginny’s grootste doel is nu haar babypop terug te vinden, haar moeder heeft immers gezegd dat zij voor de babypop moet zorgen!

Geslepen

Ginny’s adoptieouders houden veel van haar, ze is echt in een warm nest terechtgekomen. Maar de boodschap om de babypop te verzorgen blijft maar in Ginny’s hoofd zitten. Als haar adoptiemoeder zwanger wordt, wordt bij Ginny de drang om haar babypop te redden nog sterker.  Ginny  weet dat het niet mag, ze wordt op school en thuis strak in de gaten gehouden, ze weet dat haar moeder gevaarlijk voor haar is, maar geslepen als ze is  bedenkt ze toch een manier om bij haar moeder te komen.

Autistisch

Benjamin Ludwig is docent Engels en woont met zijn gezin in New Hampshire. Kort na hun huwelijk hebben hij en zijn vrouw  Ember een autistische tiener geadopteerd.  Hij is dus ervaringsdeskundig in het opvoeden van een autistisch kind. Daarnaast heeft hij veel contacten bij het special olympic team waar sporters met onder andere aandoeningen in het autistisch spectrum aan deelnemen.  De gesprekken met de ouders en verzorgers en zijn eigen ervaring verschaften hem materiaal voor dit aangrijpende boek.  Het boek levert een indringende kijk op hoe het autistische brein werkt en hoe een autistische tiener de wereld ervaart.  Meer begrip dan een theoretisch werk over autisme waarschijnlijk ooit kan opleveren.

‘De vrouwen van Lingenfels’ van Jessica Shattuck

Marianne von Lingenfells is de aangetrouwde nicht van de gravin die het kasteel van Lingenfels bewoont.  Zij en haar man fungeren als gastvrouw en gastheer voor het komende dankfeest dat in november 1938 gehouden wordt. Het dankfeest is een jaarlijkse traditie waar de gravin als  vrouw van de wereld graag de beau monde uitnodigt. Marianne is dagen in touw om het dankfeest te organiseren, haar man Albrecht heeft niet veel interesse voor de feestelijkheden, hij houdt zich als criticus van Hitler meer bezig met de politieke ontwikkelingen in Duitsland. Een aantal van zijn medestanders is op het feest aanwezig, daaronder Martin Constantine Flederman [ bijgenaamd Connie] tot wie Marianne zich sterk aangetrokken voelt. Connie heeft zijn jonge zwangere vriendin Benita bij zich. Ook medestander Pietre Grabarek is die avond aanwezig. De drie mannen zweren trouw aan elkaar en beloven het Hitler zo moeilijk mogelijk te maken. Mocht hen drieën iets overkomen, dan zal Marianne de verantwoordelijkheid voor de vrouwen op zich moeten nemen.

Schuldig

Het wordt 1945, Albrecht en de twee andere mannen zijn  in de oorlog om het leven gekomen, Marianne voelt het als haar plicht voor Benita en voor  Ania de vrouw van Grabarek te zorgen. Maar eerst zal ze die twee moeten vinden,  de oorlog heeft hen uit elkaar gedreven, na een lange zoektocht komt Marianne de twee vrouwen op het spoor.  De hereniging roept allerlei vragen op.  Zijn de vrouwen wel wie ze beweren te zijn? Vertellen ze de waarheid over hun verleden? Zal Marianne ooit de waarheid te horen krijgen over hun lotgevallen?  Marianne voelt zich niet alleen verantwoordelijk voor hen, ze voelt zich ook vreselijk schuldig over hetgeen Hitler en zijn aanhangers de wereld hebben aangedaan. Een schuld die bijna te zwaar is om mee te leven.

Nazipartij

De Amerikaanse auteur Jessica Shattuck is een kleindochter van Duitse grootouders.  Ze was ronduit geschokt toen ze hoorde dat haar grootouders lid waren van de Nazipartij, haar lieve grootmoeder met zo’n verschrikkelijk verleden. Toch was het die keuze van haar grootmoeder die haar het plan deed opvatten een roman over die tijd te schrijven. Een roman over onmogelijke keuzes in een verschrikkelijke tijd en over de desastreuze gevolgen daarvan. 

‘Flip’ van Marjan Berk

Oude mensen als hoofdpersoon van een boek zijn populair. Zo kennen we allemaal Hendrik Groen, inmiddels ook al als serie op tv, de Honderdjarige die uit het raam klom en zo zijn er nog wel wat te noemen.  Daar komt nu Duifje bij.  Duifje is ruim tachtig, woont in de Weerribben in de Kop van Overijssel, is weduwe en sjouwt al twintig jaar met haar overleden man Flip rond. Zijn as zit in een cocktailshaker, makkelijk om mee te nemen. Hele gesprekken houdt ze met hem, alle daagse en niet zo alledaagse zaken bespreekt Duifje met haar Flip. Het was Flip die haar ooit meenam naar de Weerribben en nu zit ze daar met haar reumatische lijf in het moeras van Nederland.  Duifje wil wel eens wat anders.

Pluk de Dag

Daarom bestelt ze bij Pluk de Dag, een stichting waar je voor 25 euro per uur iemand kan bestellen die je gezelschap houdt, een heer. Tjibbe is de heer in kwestie, vanuit Amsterdam maakt hij de rit naar het Overijsselse. Niet dat hij erg geïnteresseerd is in Duifje, hij heeft vooral belangstelling voor haar tuin en voor haar buurvrouw Rika.  Duifje gaat doen waar zij haar zinnen op heeft gezet, een weekje naar Amsterdam, de stad waar ze zoveel van houdt, dat zal haar zeker opbeuren.  Maar alles is anders dan ze zich had voorgesteld,  bij terugkomst wacht haar een onaangename verrassing en tot overmaat van ramp staat de brandweer voor haar deur. Gelukkig is er buurvrouw Rika, haar steun en toeverlaat in bange en boze dagen.

Kop van Overijssel

Marjan Berk [1932] heeft al tientallen titels op haar naam. Romans, kinderboeken, televisieseries, cabaret, columns, als schrijver is ze zeer veelzijdig. Haar carrière begon ze als actrice, werkte mee aan cabaretprogramma’s, tegenwoordig schrijft ze wekelijks voor de rubriek Oldskool in het & magazine van AD en Stentor.  ‘Flip’ is een verhaal in de typische Berkstijl. Luchtig, licht laconiek, met veel zelfspot en in een korte bondige stijl is ‘Flip’ een humoristisch verhaal over een sombere periode in het leven van hoofdpersoon Duifje.  

‘De man die zijn sporen wiste’ van Val McDermid

Karen Pirie is rechercheur bij de Schotse politie. Een half jaar geleden is haar partner en collega Phil Parhatka om het leven gekomen, de impact op haar leven is nog immens. Slapen gaat moeilijk, vele nachtelijke uren zwerft ze door de stad, het geeft haar afleiding en ze ontmoet anderen die ook een nachtleven leiden. Op het werk, ze is hoofd van de afdeling Historische Zaken, krijgt ze bijzondere informatie over een cold case. Een stel tieners heeft het weekend ervoor een auto-ongeluk gehad, drie van de vier zijn om het leven gekomen, de chauffeur heeft het echter overleefd. Omdat duidelijk was dat hij gedronken had werd bij hem  bloed afgenomen. En uit de uitslag blijkt dat het DNA van de jonge bestuurder gelinkt is aan DNA dat twintig jaar eerder op een slachtoffer van een lustmoord gevonden is.

Lustmoord

Samen met de jonge, nog onervaren rechercheur Jimmy pakt Karen de zaak op. Niets lijkt een snelle oplossing in de weg te staan: een mannelijk familielid van de chauffeur, de vader of een oom, moet bij de lustmoord betrokken zijn geweest. Maar er is een complicerende factor,  de jonge chauffeur was geadopteerd en zijn adoptieouders weigeren de geboortepapieren aan de politie te overhandigen.  Alleen een gang naar de rechtbank kan hen verder op weg helpen.  Als in dezelfde tijd een autistische man doodgeschoten aangetroffen wordt  en hij de zoon blijkt te zijn van een vrouw die meer dan twintig jaar geleden bij een aanslag van de IRA om het leven kwam, is er volgens Karen een oorzakelijk verband tussen de aanslag en de moord.  Knoeiwerk van collega’s en een doofpot  brengen haar in conflict met haar meerderen die haar graag zouden zien struikelen over deze gecompliceerde zaken.

Sympathiek

Met dertig titels op haar naam is Val McDermid een zeer ervaren thrillerauteur, haar boeken zijn ongemeen spannend.  Dit is haar derde boek met Karen Pirie in de hoofdrol.  Een sympathieke en zeer menselijke vrouw,  niet bang uitgevallen, met gevoel voor humor, ze voldoet aan alle verwachtingen van een vrouwelijke superspeurder. ‘De man die zijn sporen wiste’ is dan ook een heerlijk boek om in één adem uit te lezen. 

‘Idaho’ van Emily Ruskovich

Ann en Wade zijn acht jaar getrouwd. Zij is achtendertig, hij vijftig. Het is haar eerste huwelijk, zijn tweede. Wade was hiervoor getrouwd met Jenny met wie hij twee kinderen had.  Het eerste huwelijk is met geheimzinnigheid omgeven, de twee dochters zijn uit beeld en ook over Jenny wil Wade niet praten.  In hun huis, ze wonen op een zeer geïsoleerde plek boven in de bergen van Idaho,  is Ann voortdurend op zoek naar sporen van Jenny.  Dat  wordt  er niet makkelijker op als blijkt dat  Wade een agressieve mentale aandoening heeft en daardoor steeds meer vergeet. In zijn agressieve buien mishandelt hij Ann, ondanks dat blijft ze van hem houden.

Gewelddadig

Toch krijgt Ann langzaam maar zeker meer inzicht in wat er voorgevallen is. Een gewelddadige gebeurtenis heeft het gezin van Wade verscheurd. Jenny zit een langdurige straf uit in de gevangenis, de meisjes zijn van het toneel verdwenen. Hoe heeft het zover kunnen komen?  Kan Ann na al die jaren nog klaarheid brengen? Komt er nog een levensteken van één van de meisjes? Hoe loopt het met Wade af?  En kan Ann verder met haar leven als de waarheid boven tafel komt?

Minutieus

‘Idaho’ is een ijzersterk debuut van de Amerikaanse Emily Ruskovich.  Met Ann  als hoofdpersoon en de andere romanfiguren als medevertellers van het verhaal, dat bovendien in verschillende tijdperiodes speelt, heeft ze een complex en minutieus geschreven roman afgeleverd.  De prachtige natuurbeschrijvingen, de natuur van Idaho speelt een hoofdrol in het boek,  de uitgesponnen gedachten, de uitgebreid beschreven handelingen, je ziet het allemaal voor je gebeuren. Een familieroman over verlies, verdriet, schuld, vergiffenis en liefde dat leest als een detective. Ruskovich publiceerde eerder korte verhalen en won daarmee een belangrijke Amerikaanse literatuurprijs. 

‘Donkere wegen’ van Ruth Rendell

Na het overlijden van zijn vader erft Carl Martin het ouderlijk huis. Zijn ouders zijn lang geleden gescheiden, zijn moeder bewoont inmiddels een huis in Camden.  Het ouderlijk huis staat in de Londense wijk Maida Vale, een zeer gewilde wijk, de huizenprijzen zijn hoog en huurders staan in de rij om de bovenverdieping van Carls huis te betrekken.  Carl heeft in no time een huurder, de saaie droogstoppel Dermot, die trouw elke maand 1200 pond afdraagt. 

Dodelijke afslankpillen

Carls vader had de wat vreemde gewoonte allerlei homeopathische middelen te verzamelen, gebruiken deed hij ze echter zelden. Er is daarom nog een flinke voorraad van allerlei soorten pillen  in de badkamer aanwezig en Carl is te lui om de handel op te ruimen. Bovendien is hij als beginnend auteur veel te druk  met zijn eerste roman.  Zijn oude vriendin Stacey die een carrière als actrice heeft opgebouwd, ze speelt nu  een hoofdrol in een bekende soapserie, doet een beroep op hem.  Ze is bezig haar mooie figuur te verliezen en wil dringend een afslankmiddel. En laat Carl nu in zijn voorraad pillen een probaat middel hebben. Hij verkoopt Stacey een vijftigtal capsules, een paar dagen later is ze dood.  Niemand legt het verband tussen hem en Stacey, tenminste dat denkt Carl. Maar hij heeft buiten zijn huurder Dermot gerekend, die denkt een mooi slaatje uit de hele toestand te slaan. Carl belandt in een nachtmerrie van gebeurtenissen, niets of niemand lijkt hem nog te kunnen redden. 

Afschuwelijke impulsen

Ruth Rendell is een ware meester in het schrijven van suspense.  Een ogenschijnlijk klein voorval gaat via vermoedens, verdenkingen en beschuldigingen al snel richting moord en doodslag.  Rendell zegt in een interview in 2005 dat ze zich prima in kan leven in mensen die door afschuwelijke impulsen worden gedreven.  ‘Donkere wegen’ is hiervan het harde bewijs, ondanks de gruwelijk gebeurtenissen krijg je toch bijna medelijden met de hoofdpersonen. En dat is precies het effect dat Rendell beoogt.  

‘De valkunstenaar’ van Coen Peppelenbos

Bas Jan zit in zijn eindexamenjaar van de middelbare school. Hij wil een opleiding aan de kunstacademie in Den Haag gaan doen.  Hij wil kunstenaar worden, valkunstenaar. Op de basisschool, waar hij het mikpunt was van spot en pesterij, heeft hij per ongeluk een keer een val gemaakt. Dat leverde hem andere aandacht van zijn medeleerlingen, zelfs van de meisjes op. Hij gaat steeds meer lezen over valtechnieken, past ze toe in de klas, in de gang op het schoolplein.  Langzamerhand groeit zijn populariteit, het doet hem goed.

Gesjeesde goochelaar

Opgegroeid in Oud-Heeten, een dorp in het hart van Salland, als zoon van een gesjeesde goochelaar en een flamboyante moeder,  ligt hij niet zo goed bij de plaatselijke bevolking.  Samen met zijn zusje zorgt hij voor zijn inmiddels dementerende vader, zijn moeder heeft hen lang geleden al verlaten. Om toelating te kunnen doen voor de academie moet hij  naar Den Haag, de stad waar zijn vader is opgegroeid.  Er woont nog een broer van vader, met zijn vader in een kar achter de fiets, zijn zusje achterop en de hond al dravend naast hen, vertrekken ze richting het westen. Op weg naar een nieuwe toekomst. Tenminste als al zijn plannen lukken en hij door de selectie van de academie komt.

Salland

Coen Peppelenbos [ 1964] is geboren in Raalte, woont nu in Groningen en geeft les aan de lerarenopleiding in Leeuwarden.  Hij schrijft romans, gedichten, columns, is boekrecensent en hoofdredacteur van de literaire website Tzum. In zijn romans refereert hij graag aan zijn geboortegrond. Zo speelt ‘De valkunstenaar’ voor een groot deel in het fictieve Oud- Heeten, zijn eerdere roman ‘Victorie’ speelt zich deels  af op landgoed ‘Het Nijenhuis’ in Wijhe. Peppelenbos schrijft met veel humor, fijntjes beschrijft hij de ontwikkeling van Bas Jan, zijn gedachtegang, zijn ontluikende seksualiteit. ‘De valkunstenaar’ leest prettig en is zeker ook een aanrader voor de lijst Nederlands op Havo/VWO. 

‘Hoe ik talent voor het leven kreeg’ van Rodaan al Galidi

Rodaan al Galidi was al een aantal jaren in Nederland toen een man hem de serieuze vraag stelde hoe zijn leven in de asielzoekerscentra in Nederland was verlopen.  Beleefd antwoordde Rodaan dat hij het daar niet over wilde hebben.  Maar de man hield aan en vroeg Rodaan één situatie te noemen.  De man kreeg Rodaan zelfs zover dat hij elke maand een mail stuurde met daarin een nieuwe belevenis uit zijn zwerftocht langs de centra.  Langzaam maar zeker ontvouwde zich het verhaal van Semmier Kariem, het alterego van Rodaan. Tweeënhalf jaar schreef Rodaan zijn mails, langzaam regen de verhalen als een kralenketting aaneen tot een roman.  Een roman waarin het wachten centraal staat, een roman over mensen die zijn onderworpen aan regels en wetten.

Paspoort

Semmier Kariem is al zeven jaar weg uit Irak, gevlucht naar Thailand en andere Aziatische landen, als hij eindelijk vanuit Vietnam in Nederland aankomt. Zorgvuldig verscheurt hij op Schiphol zijn papieren en vervalste paspoort, na urenlang rondhangen op het vliegveld wordt hij aangehouden en in detentie gezet. Het Opvangcentrum in Haarlem is het eerste station van zijn reis langs de asielzoekerscentra. Kort daarna verblijft hij op een vakantieboerderij in Veenhuizen, hij leert er zijn eerste Nederlandse woorden. Wat daarna volgt is een ontmoeting met een stoet aan mensen, mede-asielzoekers, ambtenaren in alle soorten en maten, goed- en kwaadwillende Nederlanders.  

Ontmoeting in Ommen

Rodaan al Galidi komt dinsdag 17 oktober in Ommen vertellen over zijn leven en zijn ontmoetingen. Met veel gevoel voor humor bekijkt hij het regelzuchtige Nederland en  houdt de toehoorders een spiegel voor, zoals hij dat ook in zijn pittige en soms in staccatostijl geschreven roman doet.  De ontmoeting met Rodaan al Galidi is in Theater Carrousel, aanvang 20.15 uur. 

‘Het jaar na jou’ van Mike Gayle

Toms vrouw Laura is een jaar geleden overleden. Een auto-ongeluk op de snelweg werd haar fataal.  Tom is daarna een gebroken man, hij vlucht in zijn werk en ontloopt zijn twee dochters. Laura’s moeder Linda heeft de kinderen opgevangen en verblijft nu al een jaar bij hen in huis. Zij regelt alles, er zijn dagen dat zij en de meisjes Tom nauwelijks zien. Linda beseft dat het zo niet door kan gaan, ze heeft het gevoel dat zij en Tom als twee opzichzelfstaande mensen, watertrappend in een bodemloze zee doodvermoeid ten onder gaan. 

Opgepakt

Het is de bedoeling dat Linda, Tom en de meisjes op de eerste sterfdag van Laura naar hun favoriete kustplaats gaan om Laura daar te gedenken.  Tom laat het echter opnieuw afweten, de dag ervoor bedrinkt hij zich en wordt dronken achter het stuur aangehouden door de politie. Hiermee is voor Linda de maat vol, ze neemt een radicaal besluit, ze vertrekt voor een half jaar naar haar beste vriendin in Australië. Tom is nu geheel op zichzelf aangewezen wat betreft de opvoeding van zijn dochters.  Zal hij het redden zonder de hulp van zijn schoonmoeder? Krijgt het voor elkaar zijn leven radicaal om te gooien?  En hoe vergaat het Linda in Australië? Is ze in staat de zorg voor de meisjes los te laten en voor zichzelf te kiezen?

Aangrijpend

‘Het jaar na jou’ is een aangrijpend en romantisch verhaal over een radeloze vader die overmand door verdriet verkeerde keuzes maakt.  Een mooie tegenhanger daarin is de stem van Linda, ook zij is verdrietig maar laat zich er niet door meeslepen.  Haar vertrek dwingt Tom stelling te nemen en eindelijk te kiezen voor zijn gezin. 

‘De zuster van mijn moeder; afscheid van een generatie’ door Ineke E. Kievit-Broeze

Het gebeurt niet vaak dat er een boek geschreven wordt over een plaatsgenoot of iemand die je persoonlijk hebt gekend. Het boek van Ineke Kievit zal voor veel inwoners van Lemele dan ook een verrassing zijn. Het gaat namelijk over Dien Bartels [1917- 2003] die in Lemele geboren is en op latere leeftijd jaren in het dorp heeft gewoond. Toen Dien in 2003 overleed erfde haar nichtje Ineke twee sanseveria’s en een stapel brieven.  Aanvankelijk was Ineke niet zo blij met de brieven, wat moest ze ermee? Maar weggooien kon ze ze ook niet. Bovendien was er een soort geheim in de familie, zes jongere zusjes en broertjes van Dien waren jong overleden of met de geboorte gestorven.  Niemand van de zes volwassen geworden kinderen Bartels sprak ooit over dit drama.

Wereldreiziger

Toch was het dit feit dat Ineke triggerde de brieven te gaan lezen. Langzaam maar zeker krijgt ze steeds meer inzicht in het leven van haar tante Dien die als tiener al twee jaar naar de MULO ging, daarna thuis op de boerderij in Hellendoorn hielp maar als zeventienjarige toch besluit de verpleging in te gaan. Dien doet een opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige in Wolfheze,  vervolgt haar opleiding in het ziekenhuis in Alkmaar en haalt alle aantekeningen binnen haar vak.  Naast haar passie voor haar beroep is Dien een echte brievenschrijver. Ze onderhoudt contacten met familie, met vriendinnen, oud-collega’s, al haar belevenissen komen in brieven terecht. En ze heeft heel wat meegemaakt. Dien was werkzaam in drie werelddelen, deed werk voor de VN en bezocht veel conferenties.  Met het leven van Dien als leidraad gaat Ineke op zoek naar een mogelijke oorzaak voor de dood van die andere kinderen in het gezin Bartels. Een zoektocht die ook haar de hele wereld overvoert en nog meer licht werpt op het bijzondere leven van tante Dien.

Biografie

‘De zuster van mijn moeder’ is niet alleen een kloeke familiekroniek, een biografie van een bijzondere vrouw en een inkijkje in het leven van een Sallandse gemeenschap, door de speurtocht naar de oorzaak van de dood van de jonge kinderen Bartels leest het ook als een detectiveverhaal.  En voor wie haar gekend heeft, geeft het een extra dimensie aan het leven van Dien Bartels. 

‘De oorlog die mijn leven redde’ van Kimberley Brubaker Bradley

Afgelopen week was het de Week van de Alfabetisering. In die week wordt aandacht gevraagd voor laaggeletterdheid en taalverwerving. Het boek van deze week sluit daar naadloos bij aan. Het meisje Ada woont met haar moeder en jongere broertje James in Londen op driehoog in een armoedig appartement. Ada heeft een klompvoet en haar moeder houdt haar daarom verborgen voor de wereld. Ze mag het huis niet uit, ze mag niet naar school, ze mag niets en is geheel afhankelijk van haar broertje James.  Alles wat ze van de wereld kent is wat ze door het raam van hun kamer kan zien en wat haar broertje haar kan vertellen, verder reikt haar kennis niet.

Evacuatie

Als in 1939 de Tweede Wereldoorlog uitbreekt worden na verloop van tijd alle kinderen uit Londen geëvacueerd naar het platteland. Ada ziet haar kans schoon en vertrekt samen met haar broertje maar zonder de toestemming van hun moeder naar Kent.  Daar worden ze geplaatst bij juffrouw Susan Smith. En langzaam komt Ada tot bloei. Susan heeft al snel door dat Ada veel, zelfs eenvoudige begrippen niet kent, heel geduldig legt ze Ada van alles uit.  Hoe je een knoop aan moet zetten bijvoorbeeld. Het eerste wat Susan dan uitlegt is wat een naald is, wat een draad is, hoe je de draad in de naald doet en hoe je vervolgens met steekjes de knoop kan bevestigen. Ondanks Ada’s wantrouwen tegen volwassenen, haar moeder heeft haar niet alleen binnengehouden maar ook fysiek mishandeld, groeit er toch een vertrouwensband tussen Ada en Susan.  Maar kan Ada altijd in Kent blijven? Ze zou het graag willen maar de angst voor een terugkeer naar haar moeder is nooit ver weg.

Vlag en wimpel

‘De oorlog die mijn leven redde’ is een jeugdboek en geschikt voor kinderen vanaf 10 jaar. Het boek heeft in de VS een Honor Medal gekregen, de Amerikaanse Vlag en Wimpel voor een titel dat net niet het beste boek van het jaar is. En al is het een jeugdboek, het is ook zeer lezenswaardig voor volwassenen, er zitten zoveel lagen in die kinderen zeker zullen ontgaan maar iedereen met interesse voor de problematiek van laaggeletterdheid zeker aan zullen spreken. 

‘Alles tussen ons’ van Anna McPartlin

Als je jong bent denk je dat je de wereld aankunt. Zeker als je een hechte vriendschap zoals Eve en Lily hebt.  Samen groeien ze op in Ierland,  Lily, kind van een alleenstaande moeder, brengt een groot deel van haar jeugd bij Eve thuis door.  Daar ervaart ze de warmte van een stabiel gezin. Als ze tieners zijn komen de jongens in zicht, Eve valt voor de charmante Ben en Lily begint al jong iets met de knappe Declan.  Na het eindexamen neemt Lilly een vakantiebaantje driehonderd kilometer verderop, Eve hangt de hele zomer thuis rond.  Ze schrijven elkaar brieven, het is 1990, zo nu en dan proberen ze te bellen. Het einde van de zomer is ook het einde van hun vriendschap, er is iets voorgevallen waarover ze geen van beiden iets willen zeggen. Ze hullen zich daarover in stilzwijgen.

Ongeluk

Twintig jaar later heeft Eve een mooie carrière als sieradenontwerper en in de VS een navenant zakenimperium opgebouwd. De briljante studente Lily heeft afgezien van een studie geneeskunde en werkt nu als verpleegkundige, is getrouwd met Declan en heeft twee kinderen met hem. Als Eve terugkomt naar Ierland en een korte affaire met haar jeugdvriendje Ben begint wordt ze samen met hem door een dronken automobilist aangereden en belanden ze meer dood dan levend in het ziekenhuis. Lilly is op dat moment aan het werk, ze schrikt als ze de naam van haar oude vriendin op de status ziet staan, Eve is zo toegetakeld dat Lily haar bijna niet herkent.  Is dit treffen het begin van een hernieuwde vriendschap? Kunnen de bruuske Eve en de pleaser Lily elkaar vergeven wat in het verleden is voorgevallen?  Of blijft alles bij het oude en zullen hun wegen zich spoedig weer scheiden?

Brieven

Elk hoofdstuk begint met een in de zomer van 1990 geschreven brief. De toon van de brief zet de toon voor het hoofdstuk dat erop volgt. Eve en Lily hebben twintig jaar lang een eigen leven geleid, hebben keuzes gemaakt waar ze trots op zijn of waar ze spijt van hebben. Ze zien duidelijk wat er in het leven van de ander moet veranderen, het eigen leven op orde krijgen is een stuk moeilijker. Maar één ding wordt hen wel pijnlijk duidelijk, je kunt niet zonder vrienden, een sociaal netwerk dat in donkere tijden om je heen staat.