De Britannica listopedia’ van Andrew Petit

Een boek vol met lijstjes, driehonderd om precies te zijn. Lijstjes over heel veel onderwerpen, van de ruimte tot bijzondere mensen, dino’s en uitvindingen, Andrew Petit heeft de bijzonderste gegevens opgeduikeld. Alles wetenschappelijk verantwoord, er is een enorme literatuurlijst en een lijst van nuttige woorden. Iedereen die van bijzondere feiten houdt komt met dit boek aan zijn trekken. 

Sneeuwvlokken

Wat weet u bijvoorbeeld van sneeuw? Enig idee hoeveel verschillende soorten sneeuwkristallen er zijn? Vijfendertig om precies te zijn. Elk met een andere omschrijving. Van simpele prisma’s tot berijpt, van kogelrozetten tot gekruiste plaatjes. Zo zijn geen twee sneeuwvlokken gelijk, zoals op de verduidelijkende tekeningetjes is te zien. 

Zandkorrel

Wat weet u bijvoorbeeld van grijze celletjes? Enig idee hoe snel informatie door hersenen kan reizen? De maximumsnelheid is 431 kilometer per uur. Dat kan dan een reis zijn door de 86 miljard neuronen en de 1 miljard verbindingen in een stukje hersenen ter grootte van een zandkorrel. 

Magnetisch

Wat weet u bijvoorbeeld van flitsende treinen? Enig idee hoe snel de snelste trein ter wereld gaat? Wel bijna net zo snel als de informatie door de hersenen. De trein gaat 1 kilometer per uur langzamer. Het is de Shanghai maglev in China. Een trein die zweeft op een magnetisch veld tussen trein en treinbaan. Zonder wielen dus. 

Gazelle

Wat weet u bijvoorbeeld van globetrotters? Dieren die lange afstanden afleggen door de lucht, over land of door de zee? Zo vliegt de Noordse stern 90.000kilometer, de grauwe pijlstormvogel komt tot 74.000 en de noordelijke zeeolifant 21.000. De lederschildpad doet weinig voor de zeeolifant onder, de Mongoolse gazelle komt met 3460 kilometer echt achteraan. 

Luiaard

Wat weet u van zoete dromen? De dromen van dieren die elke dag graag lang slapen. De koala spant met 22 uur per dag de kroon op de voet gevolgd door de kleine bruine vleermuis. De luiaard, waarvan je zou verwachten dat hij bovenaan zou staan, slaapt echter maar 14,5 uur per dag, nog minder dan de eekhoorn. 

Neuzen

U ziet het, met dit boek kunt u uw eigen ‘Slimste Mens’ spelen. Maar niet alleen daarvoor is het geschikt. Het is vooral een boek voor nieuwsgierige mensen van 9 tot 99 om lekker in te neuzen en steeds weer andere nieuwe feitjes te ontdekken.

‘Valwind’ van Maria Adolfsson

Doggerland, rechercheur Karen Eiken Hornby geniet van haar zwangerschapsverlof. Haar dochtertje Selma is nu acht maand oud. Ze mist haar werk niet. Door de coronaepidemie is het leven wel ingewikkelder geworden. De plannen die haar man Leo heeft om op een landtong bij de hoofdstad Dunker een oude fabriek om te toveren in een restaurant hebben flink vertraging opgelopen. Als dan het huis van haar moeder afbrandt en zij daarom tijdelijk bij Karen moet intrekken, vlucht die met man en kind naar een oude villa op het fabrieksterrein. 

Stomp

Ook onder het politiepersoneel heeft corona toegeslagen, veel zitten ziek thuis. Als binnen 48 uur twee jonge mensen onder verdachte omstandigheden om het leven komen wordt Karen door haar chef gebeld. Ze hebben haar nodig. Samen met haar stille maar keurige collega Astrid onderzoekt ze de dood van een jongen die in het water terechtgekomen is. Mogelijk met een stomp voorwerp om het leven gebracht. Al met al schiet het onderzoek gewoon niet op. Getuigen zijn er niet, het gebied waar het slachtoffer te water is geraakt is zo groot, het had overal kunnen zijn. En een verband met de andere moordzaak wil de leiding van de recherche niet zien. Karen en Astrid modderen zonder veel resultaat verder. 

Keurig

Wel leren ze elkaar wat beter kennen. Astrid verbergt achter haar keurige uiterlijk een vermoeide en soms wanhopige vrouw. Ze heeft tot ieders verbazing ontslag genomen, zelf weet ze dat ze deze onregelmatige uren niet langer vol kan houden. Als alleenstaande moeder van twee jonge kinderen, klemgezet door haar ex en daarbovenop een drammende moeder en zus, het wordt haar te veel. Maar niemand zal er iets over horen, Astrid knapt haar eigen zaakjes op. Dat het onderzoek daardoor mogelijk in gevaar komt realiseert ze zich niet. Is het daarom Karen die de zaak tot een goed einde brengt? Of is het Astrid die de genadeklap uitdeelt. 

Afzonderlijk

‘Valwind’ is het vijfde deel in de serie Doggerland waarin Adolfsson je meeneemt naar dit fictieve land tussen Scandinavië en West-Europa. Het kan ook heel goed afzonderlijk gelezen worden. Wie echter de smaak te pakken krijgt en wil weten hoe Karen zich ontwikkeld heeft van een onafhankelijke wat wilde politievrouw tot liefhebbende en iets minder wilde moeder, kan het best met deel één,‘Misleiding’, beginnen.

‘Voetbaldochter’ van Marc Oosterhout

Marc Oosterhout is een jonge vader als zijn achtjarige dochter Rosa hem op een dag vertelt dat ze op voetbal wil. Zowel Marc als zijn vrouw zijn stomverbaasd, ze hebben zelf niets met voetbal en hun drie andere kinderen net zomin. Maar Rosa houdt vol en zo geschiedt het dat ze in een jongensteam van de plaatselijke club gaat spelen. 

Solorush

Ze vindt het geweldig dat ze op voetbal zit maar tevreden is ze niet. De jongens weigeren naar haar over te spelen, samenspelen kunnen ze ook niet, het liefst gaan ze in een solorush richting het doel van de tegenstander. Er zit voor Rosa niets anders op dan de bal zelf te veroveren en dan ook maar op het doel af te gaan. 

Spraakzaam

Rosa heeft maar één idool en dat is Messi. Ze wil net zo goed worden en als ze groot is in Oranje spelen. Ze heeft heel veel talent, gaat naar een voetbalschool, wordt door een profclub gescout en komt steeds hoger te spelen. En paps maar rijden, eerst alleen op zaterdag, daarna ook doordeweeks, op zondag naar de voetbalschool, er worden heel wat kilometers afgelegd. Erg spraakzaam is Rosa ook al niet. Vooral als het niet zo goed gegaan is of als ze op de bank moet zitten is ze niet te genieten. Het zegt alles over haar fanatisme, ze moet en zal de top bereiken. 

Rijbewijs

Ondanks haar zwijgzaamheid geniet Marc toch van het samen op pad zijn. Zelfs zijn voetbalkennis gaat erop vooruit, maar de finesses begrijpen zoals Rosa dat kan, dat ontbeert Marc toch echt. Wel wordt hij ook steeds enthousiaster. Ergerde hij zich aanvankelijk wild aan brullende ouders langs de lijn, helemaal onschuldig is hij op dat vlak ook niet meer. Een speelster van de tegenpartij uitschelden, Rosa heeft het gehoord, Marc deed het echt. En dan wordt Rosa achttien, krijgt haar rijbewijs en paps hoeft niet meer mee. 

Inhaalslag

‘Voetbaldochter’ gaat echter niet alleen over vader en dochter. Het gaat ook over de achterstelling van het vrouwenvoetbal, over de inhaalslag dankzij de Leeuwinnen van Oranje, over het gebrek aan vrouwelijke commentatoren (hoewel bij het laatste WK van de mannen er elke dag wel één aanschoof). Er is nog een wereld te winnen voor de voetbalvrouwen!

‘Ik wens je het allerbeste’ van Mason Deaver

Ben de Backer is bijna achttien als hij zijn ouders vertelt dat hij non-binair is. Hij heeft er heel lang over nagedacht of hij het ze wel of niet zal vertellen. Ben hoopt en vertrouwt erop dat zijn ouders hem zullen begrijpen. Maar niets is minder waar. Zijn moeder valt helemaal stil, zijn vader begint te schreeuwen. Schreeuwt dat hij het huis uit moet, dat hij Ben nooit meer wil zien. Ben rent weg, zwalkt uren door de buurt, wat kan hij doen? Veel opties heeft hij niet, er rest hem niets anders dan zijn zus te bellen. 

Hannah

Al tien jaar heeft hij haar niet meer gezien. Zijn grote zus Hannah. Gelijk na haar eindexamen is ze vertrokken en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Het enige wat hij van haar heeft is een telefoonnummer. En dat is nu zijn reddingsboei. Hannah springt in de auto en binnen het uur is zij bij hem. Ze neemt hem mee naar huis, stelt hem voor aan zijn zwager Thomas. Ben kan bij hen blijven, ze regelt school voor hem, zorgt voor nieuwe kleding, een nieuwe frisse start. 

Hen/ hun

Ben treft het op zijn nieuwe school. Er wordt veel aan kunst gedaan, Ben schildert graag en goed en wordt al snel de lieveling van lerares Liu die hem in dit vak alle vrijheid geeft. Ben is erg bezig met zijn identiteit. Veel hulp daarbij krijgt hij van Mariam. Hij heeft hen gevonden op een platform voor lhbti’ers. Nu Ben bij zijn zus woont wil hij ook graag met hen/hun aangesproken worden.   

Buddy

Op school is Ben het liefst op zichzelf. Dat zou ook prima gelukt zijn als niet Nathan daar geweest was. Nathan is Bens buddy op school. Hij dringt zich niet op maar laat zich ook zeker niet aan de kant schuiven. Ben ontkomt niet aan hem en de vriendschap laat niet lang op zich wachten. Gaan hun gevoelens verder dan vriendschap? Houden Bens ouders zich koest? Kan Ben bij Hannah blijven? Vragen, vragen, vragen. 

Mason Deaver heeft met deze debuutroman een verpletterende indruk gemaakt. Young adult readers lopen met hem weg. En terecht. Wie zo mooi en ontroerend de hobbelige weg naar eigen identiteit en volwassenheid kan verwoorden verdient een plek op elke boekenplank.

‘De zaak Alaska Sanders’ van Joël Dicker

Mount Pleasant 1999. Een klein stadje in de VS wordt opgeschrikt door een wrede moord. Een jonge vrouw, Alaska Sanders, ligt dood op het strand van het lokale meer, een zwarte beer is bezig zich aan haar tegoed te doen. Een plaatselijke politieagent schiet de beer dood, vervolgens wordt een rechercheteam van de staatspolitie opgeroepen. Want het is moord, ze is neergeslagen met een stomp voorwerp. Sergeant Perry Gahalowood neemt met twee collega’s de zaak op zich. Zelf kan hij maar kort aanwezig zijn, zijn vrouw staat op het punt van bevallen, halverwege de eerste onderzoeken spoedt hij zich naar huis. 

Levenslang

De zaak neemt een fatale wending als op het politiebureau de overduidelijke verdachte, de vriend van Alaska, een collega van Gahalowood doodt en vervolgens de hand aan zichzelf slaat.  Niet nadat hij eerst zijn jeugdvriend Eric Donovan heeft beschuldigd van medeplichtigheid. Uiteindelijk wordt Eric veroordeeld tot levenslang, zijn advocaat Patricia Midsmith heeft hem kunnen behoeden voor de doodstraf. 

Signeersessie

Gahalowood krijgt tien jaar later toch twijfels over de gang van zaken. Hij schakelt de schrijver Marcus Goldman in, samen hebben ze ‘De zaak Harry Quebert’ opgehelderd waardoor Quebert zijn vrijheid terugkreeg. Omdat Goldman niet aan regels en wetten gebonden is kan hij zich makkelijker tot familie, vrienden en bekenden van het slachtoffer wenden. Onder het voorwendsel van een signeersessie in de plaatselijke boekhandel gaat Goldman naar Mount Pleasant. Het is het begin van een superspannend en intrigerend proces waarbij na veel denk- en speurwerk de naam van werkelijke moordenaar boven komt drijven. 

Luikje

Dicker neemt je op meeslepende wijze mee in de gedachtegang van Marcus Goldman. Lang twijfelt hij aan de schuld van Donovan, dan weer zijn er overtuigende bewijzen dat hij er toch bij betrokken was. Zo word je als lezer heen en weer geslingerd tussen twee opties. Elke keer gaat er weer een luikje open en komt er een verrassende wending. Prettig is dat Dicker de tijden en plaatsen van handeling zo goed aangeeft. Nieuwsgierig makend zijn de verwijzingen naar eerdere boeken van zogenaamd Goldmans maar in werkelijkheid Dickers hand.  Een mooie aanleiding om die ook eens te gaan lezen. Eerder werd een ander boek van Dicker in Boek van de Week besproken: ‘Het mysterie van kamer 622’ dat in Zwitserland, het geboorteland van Dicker, speelt.

‘De mammoet had willen zingen’ van Toon Tellegen

Vandaag beginnen de Nationale Voorleesdagen, het grootste boekenfeest voor kinderen van nul tot zes jaar. Veel voorlezen aan de kleinsten bezorgt zowel de voorlezer als de luisteraar veel plezier, het vergroot bovendien ook de woordenschat van de jongsten. Een kind dat veel voorgelezen wordt heeft op het moment dat het naar de basisschool gaat een woordenschat van 3500 woorden. Dat is 2000 meer dan een kind dat niet voorgelezen wordt. En dat halen ze op de basisschool ook niet meer in! 

Onmogelijk

Maar waarom stoppen met voorlezen als een kind zelf begint te lezen? Juist dan is het belangrijk door te gaan. Er zijn heel veel mooie boeken om een wat ouder kind uit voor te lezen waaronder de verhalenbundels van Toon Tellegen. Verhalen over dieren, filosofisch, cabaretesk, melancholisch, grappig en onmogelijk. Fantasie in optima forma. De nieuwste is ‘De mammoet had willen zingen’. 

Schim

Op een dag komt de eekhoorn de mammoet tegen in het bos. De mammoet verontschuldigt zich dat hij slechts een schim is. Hij is uitgestorven en dan blijft er niet meer dan een schim van je over. En hij heeft spijt. Spijt dat hij nooit heeft leren zingen. Galmen kan hij wel een beetje. Zingen was toch net wat mooier geweest. Samen met de kikker bijvoorbeeld. Voorwereldlijks mooi had het kunnen zijn. Eekhoorn weet niet zo goed wat hij ermee aan moet. Legt een paar beukennoten voor mammoet neer. Gaat verder, wijdt nog een paar gedachten aan mammoet en kikker en denkt dan weer aan iets anders. 

Stekels

Zo zijn er 25 verhalen. Over de verjaardag van de veenmol, de kast van de eekhoorn, de ontelbaarpoot, de zee van verdriet, de winkel van en voor niks, de stekels van de egel en nog veel meer. Verhalen over verlangen, over verdriet, over nooit tevreden zijn, over boosheid, over jaloezie en over geluk. Allemaal verpakt als dierenverhaal maar toe te passen op ieders eigen leven. En dat van de kinderen. Hoeveel leuker is het te lachen over de boosheid van de pad en ondertussen te bedenken dat je zelf ook wel eens om niks boos bent. Beter dan een preek die je van je ouders krijgt als je eens uit je dak gaat! 

Al met al een heerlijke voorleesbundel met prachtige gekleurde illustraties van Igor Oleynikov.

‘De vergeten Duitser: het levensverhaal van Richard Bauer’ van Bert Hinnen

Soms duurt het wat langer voor een boek in de Bibliotheek aanwezig is. Zo ging het ook met het boek dat oud-burgemeester Hinnen van Olst-Wijhe schreef over zijn aangetrouwde oom Richard Bauer. Maar het boek is er nu en het is een indrukwekkend monument voor zijn familie en voor de kinderen van Richard en zijn vrouw Pietje. 

Geluk

Het verhaal begint op het moment dat de Duitser Richard Bauer in 1930 zijn geluk zoekt in Nederland. Hij vindt er een baan en thuis in Twente. Leert er Pietje Hinnen kennen, ze raken verliefd en in 1936 wordt er getrouwd. Al snel hebben ze vier kinderen, Bauer is een stille maar toegewijde vader. De narigheid begint met de Duitse inval in 1940. De eerste tijd wordt Bauer met rust gelaten maar in 1942 wordt hij, zeer tegen zijn zin, opgeroepen voor het Duitse leger. Hij wordt naar het Oostfront in Rusland gestuurd, deserteert in 1944 en duikt onder bij de familie in Almelo. 

Kamp Erika

Met de bevrijding in april 1945 kan hij zich weer buiten vertonen. Maar bevrijd is hij geenszins. Hij wordt al snel als vijand van de Nederlandse Staat opgepakt, komt in de gevangenis in Almelo terecht en eind 1945 wordt hij overgeplaatst naar Kamp Erika in Ommen. Omdat Pietje door haar trouwen ook de Duitse nationaliteit heeft, net als de kinderen, wordt ze uit haar huis gezet, hun spullen worden in beslag genomen. Pas Kerst 1946 wordt Bauer, zonder opgaaf van reden, vrijgelaten. 

Wraakzuchtig

Daarna moet er een ontvijandingsverklaring komen, daarmee kan de Nederlandse nationaliteit aangevraagd worden. Het lijkt in kannen en kruiken tot er op het laatste moment een kink in de kabel komt. Iemand heeft bezwaar ingediend, hoe en wat wordt de familie nooit duidelijk. Pas veel later, de Bauers zijn dan al overleden, kan auteur Bert Hinnen de papieren inzien en wordt duidelijk dat een wraakzuchtige Almelose politieman de zaak heeft gefrustreerd. 

Deportatie

Het waren niet alleen de Bauers die dit overkwam. Rond de 100.000 Duitsers en hun families werden zo bejegend. Ook de Joodse families die in de jaren dertig Duitsland waren ontvlucht. Veel van hen werden uitgewezen, tegen hun zin naar Duitsland gedeporteerd. Eerder werd deze problematiek ook belicht in het boek ‘Wie is de vijand’ van Sophie Molema.

‘Het witte meisje’ van Tony Birch

Australië jaren zestig. Odette Brown, Aboriginal van geboorte, heeft de zorg voor haar kleindochter Sissy op zich genomen. Odette’s dochter Lila raakte op zestienjarige leeftijd zwanger. Van wie wilde ze nooit vertellen maar dat het van een witte man was werd na de geboorte snel duidelijk. Sissy heeft een licht gekleurde huid. Als Sissy nog maar een baby is, verdwijnt haar moeder. Pas na lange tijd komt er een kort briefje dat het goed met haar gaat. Odette zorgt nu voor Sissy. Na de dood van haar vader en echtgenoot, ze kwamen om bij een mijnongeluk, en het verdwijnen van Lila, is Sissy de enige familie die ze nog heeft. 

Gescheiden

Omdat ze Aboriginal is, is Odette gebonden aan het stadje waar ze wonen. Mocht ze ergens naar toe willen of willen verhuizen, heeft ze de toestemming van de plaatselijke politie nodig.  Lange tijd is dat niet nodig, Odette probeert zo onopvallend mogelijk door het leven te gaan. Maar Sissy wordt ouder en begint de aandacht van zowel de overheid als van de oerconservatieve familie Kane te trekken. De oudste jongen van Kane is een wrede machtswellusteling, hij aardt precies naar zijn vader. Hij is een regelrecht gevaar voor Sissy.  De overheid, in de persoon van agent Lowe, ziet potentie in Sissy. Ze kan goed leren, zou naar een kostschool moeten en zo gedwongen gescheiden worden van haar grootmoeder. Als Odette dan ook nog gezondheidsklachten krijgt, besluit ze samen met Sissy naar de hoofdstad te gaan. Op zoek naar haar dochter en op zoek naar een goed ziekenhuis. 

‘Tante’

Het wordt een hele onderneming. Onder voorwendselen krijgt ze een reisvergunning van de oude politieagent Shea. De treinreis vergt alles van hun zenuwen, overal zijn nieuwsgierige mensen die zich verbazen over een oude zwarte vrouw met een wit meisje. Sissy moet haar oma ‘Tante’ noemen om zo de directe familieband te verdoezelen. Zullen ze hun doel bereiken? Wie kunnen ze vertrouwen? Hoe loopt het af! 

Vierderangs burger

‘Het witte meisje’ is een boeiend en warm verhaal waarin de bizarre positie van de Aboriginals in Australië prominent aan bod komt. Je leest over de meest krankzinnige maatregelen die hen, de oorspronkelijke bevolking van Australië, tot vierderangs burgers maakten.  Pas in de zeventiger jaren komt daar langzaam en na veel strijd verandering in.

‘Als ik terugkom’ van Marco Balzano

Daniela woont met haar man Filip en kinderen Angelica en Manuel op het Roemeense platteland. Ze is haar baan kwijtgeraakt, haar man brengt geen geld binnen er rest haar niets anders dan als badante in Italië te gaan werken. Een badante is een meestal inwonende verzorger van oude zieke mensen of de jonge kinderen in een gezin. Veel vrouwen uit hun dorpje zijn al in Italië werkzaam. Als een dief in de nacht vertrekt Daniela, ze laat zelfs geen briefje achter. Haar man Filip is in eerste instantie zo geschokt dat hij weer tot leven komt. Wil de zolder van het huis verbouwen, voor de kinderen zorgen. Het is slechts een bevlieging, als het eerste geld van Daniela binnenkomt zakt hij terug in zijn lethargische staat. Uiteindelijk vertrekt hij om in Rusland vrachtwagenchauffeur te worden. 

Eenzaam
Angelica en Manuel staan er nu alleen voor. Angelica gaat naar het lyceum in de stad, Manuel zal daar ook naartoe gaan. Maar Manuel vereenzaamt. Hij trekt op met vreemde vogels, heeft een hekel aan school, werkt liever bij opa in de moestuin. Hij verwaarloost zijn schoolwerk, heeft de pest aan Angelica, is kwaad op zijn moeder, ook op zijn vader, verandert in een radeloze boze tiener. Als hij op een dag op de brommer van een vriend aan het crossen is gaat het mis. Meer dood dan levend wordt hij op een afgelegen weg gevonden, wordt overgebracht naar het ziekenhuis in de stad. Zijn moeder wordt gebeld en zij keert stante pede terug uit Milaan. 

Onveranderd
Daniela wijkt niet van zijn zijde. Hoe artsen en verpleging ook hun best doen haar naar huis te sturen, het lukt ze niet. Ze blijft aan Manuels bed op de i.c. gekluisterd. Dankzij een arts kan ze ’s nachts in een ongebruikte behandelkamer slapen. Elke dag vertelt ze haar zoon over haar leven in Italië, over haar frustraties, over hoe ze haar kinderen heeft gemist. Elke dag hoopt ze op een teken van leven, een teken dat Manuel weer bij komt. En elke dag eindigt hetzelfde: Manuels toestand is onveranderd. 

Arbeidsmigratie
Bolzano neemt je mee in een onbekende wereld, de wereld van arbeidsmigratie, van uitbuiting maar ook van liefdevolle verbindingen. De karakters zijn prachtig uitgewerkt. Dat maakt het lezen van deze roman een waar genoegen.

 

‘Nu ga ik er eens op uit: wandeldagboeken 1884-1898’ van Jac. P. Thijsse, bezorgd door Marga Coesèl

Vrijwel iedereen van de oudere generaties kent wel werk van Jac. P. Thijsse. Van de Verkadealbums of één van zijn talrijke andere publicaties. Natuurkenner pur sang, voorvechter van natuurbescherming, wandelaar en dagboekschrijver. Maar van de eerste dagboeken was weinig bekend. Marga Coesèl ontsluit ze op schitterende wijze. 

Derde klas
Thijsse, geboren in 1865 als derde zoon in een redelijk welvarend gezin, mag op zijn vijfde naar de lagere school. Lezen en schrijven kan hij dan al. Op de eerste dag wordt hij gelijk bevorderd naar klas twee en aan het eind van diezelfde dag zit hij in de derde klas. Een heel intelligent kind met veel belangstelling voor de natuur. Zowel in zijn geboorteplaats Maastricht als in de latere woonplaatsen Grave en Woerden is hij altijd buiten te vinden. 

Kennis der Natuur
Omdat Jak, zo wordt hij thuis genoemd, zo kien is verhuist het gezin naar Amsterdam. Daar gaat hij naar de middelbare en later naar de kweekschool. Maar geen enkele school onderwijst hem in kennis der natuur. Terwijl hij daar zo gek op is. Hij neemt zich voor daar verandering in te brengen. Een docent raadt hem aan eropuit te trekken en een dagboekje bij te houden. Dat is het begin van zijn leven in dienst van en als voorvechter van de natuur. Is begin twintigste eeuw grondlegger van Natuurmonumenten, redt het Naardermeer van de ondergang als de vuilnisbelt van Amsterdam. 

In de eerste jaren wandelt hij vooral rond Amsterdam waar hij als leerkracht werkt. Hij trekt daarna naar Texel waar hij hoofd der school is. Texel is een waar natuurparadijs. Toch blijft Amsterdam trekken, hij keert er terug en zijn carrière neemt met zijn aanstelling bij Verkade een ware vogelvlucht. 

Bladerboek
Met het prachtige boek van Marga Coesèl worden de eerste wandeldagboeken ontsloten. Het heeft heel wat speurwerk gekost om alle teksten, foto’s en illustraties bij elkaar te vinden. De illustraties bijvoorbeeld komen allemaal uit werken die Thijsse met meerdere illustratoren maakte. Waaronder die van E. Heimans met wie hij de reeks ‘Van vlinders, bloemen en vogels’ uitbracht. Ook maakte hij zelf tekeningetjes, zwart-wit met een eigen signatuur. Een aantal voortreffelijk registers en een literatuurlijst maken dit boek extra toegankelijk. Een prachtig boek voor iedereen die in Thijsse geïnteresseerd is en een heerlijk bladerboek voor wie natuurbehoud nauw aan het hart ligt.

‘Er is er hier maar één de baas!: de ontspoorde macht van Gerard Sanderink

Gerard Sanderink was altijd al een opmerkelijke ondernemer. Wat de buitenwereld van hem zag was dat hij in de jaren tachtig en negentig groot werd in de ICT, graag bijna failliete bedrijven overnam en een eigenzinnig karakter had. Vooral in Twente werd publicitair redelijk veel aandacht aan hem besteed. Dat alles komt in een stroomversnelling als hij in 2018 zijn vriendin Brigitte van Egten aan de kant zet en in zee gaat met Rian van Rijbroek. Zij is een zelfbenoemd cyberexpert, beweert als hacker gewerkt te hebben en schrijft samen met oud-minister Willem Vermeend een boek. 

Fantast
Na een uitzending van Nieuwsuur valt ze door de mand, heel ICT  Nederland weet dat ze een fantast is. Maar Gerard Sanderink blijft onvoorwaardelijk in haar geloven. Dat ze eerder al twee ondernemers ten gronde gericht heeft dringt niet tot hem door. Nu hij met Van Rijbroek is, richt Sanderink zijn pijlen op zijn ex-vriendin Van Egten. Rechtszaak na rechtszaak wordt aangespannen, dwangsommen die de rechter hem oplegt weigert hij te betalen, vonnissen legt hij naast zich neer, niets brengt hem van zijn standpunt dat zijn ex hem heeft bedrogen. 

Grillen
Dat alles kan je nog met een glimlach aanschouwen totdat je bedenkt dat Sanderink de eigenaar is van drie enorm grote bedrijven. Centric heeft overheidsdiensten en De Nederlandse Bank als klant. Klanten met zeer gevoelige informatie. Er werken 3700 mensen. Strukton is een bouwgigant en de grootste in rail-infra. Oranjewoud is een ingenieursbureau met 8000 werknemers. Deze grote bedrijven, samen met nog een aantal kleinere, zijn afhankelijk van de grillen van Sanderink. 

‘Wat nu weer’!
Angelique Kunst werkt op de economieredactie van Dagblad Tubantia. Zij kende Sanderink al van voor 2018, Tubantia had al verscheidene interviews met hem gedaan. Met het begin van de rechtszaken wordt haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze duikt dieper en dieper in de zaak Sanderink. Werkt samen met Follow the Money, Financieel Dagblad en Brabants Dagblad. Haalt de onderste steen boven. Met als resultaat dit boek dat leest als een detective. Niet een ‘who dun it’, dat is wel bekend.  Meer van ‘wat nu weer’! En het verhaal is nog lang niet af, er lopen alweer nieuwe rechtszaken, we zullen nog veel over Sanderink horen.  Naast het boek is er ook een podcast, ook zeer de moeite van het beluisteren waard.

‘De regels van drie’ van Marjolijn Hof

Stel je voor, je bent een jongen (Twan), je hebt een tweelingzus (Linde), een moeder (en een vader die je één weekend in de veertien dagen ziet) en een oma. Jullie zijn met zijn allen (behalve je vader) op reis naar IJsland naar de grootvader van je moeder (jouw overgrootvader). Die woont daar in een minuscuul klein huisje aan een fjord. Het is november, jullie mochten zomaar vrij van school, vanwege ernstige familieomstandigheden. 

Afgrond
In november is het koud op IJsland (het is er altijd koud, het heet niet voor niets IJsland) het sneeuwt en het vriest. De reis van het vliegveld in Reykjavik naar het dorp van opa was doodeng. Met een klein vliegtuigje en met een busje langs een afgrond. Je was al bang voor barre tijden, daarom heb je het grote survivalhandboek meegenomen. Met de regels van drie. Drie seconden, drie minuten, drie uur, drie dagen. 

Tehuis
Opi’s huis is klein, zo klein dat er niet eens een douche is. Zo klein dat je bij opi op de kamer moet slapen. Dat je dat doodeng vindt (hij zal maar ….terwijl je daar ligt) maar het moet. Want het gaat niet goed met opi (vinden oma en je moeder). Hij moet mee naar Nederland. Daar kan hij in een tehuis voor oude mensen (vinden zij). Opi denkt er heel anders over. Hij wil op IJsland blijven. In zijn eigen dorp. Niemand vertelt hem wat hij moet doen (of laten). 

Verklappen
Zo komt het dat opi een ontsnappingsplan bedenkt (en Twan moet hem helpen). Hij weet niets beters te bedenken dan opi uit het grote survivalboek voor te lezen (die stukjes die over kou gaan, dat je je voeten bij bevriezing onder de oksels moet steken. Hoe doe je dat???).  Opi luistert geduldig maar heeft wel veel commentaar. En dan ontdekt Linde het plan. Zal opi zijn plan door kunnen zetten? Of gaat Linde alles verklappen? Hoe kan opi de regels van drie toepassen? Of slaat hij alle raad in de wind? 

Eigenwijs
Vorige maand hebben de kinderen in groep 7 en 8 ‘De regels van drie’ gelezen. Mocht u er één tegenkomen (een schoolkind), vraag er eens naar. Of lees het boek zelf.  Geniet van een eigenwijze grootvader, heerlijke kinderen en toch ook van de bemoeizuchtige volwassenen.

‘Altijd Nooit meer’ van Loes den Hollander

Loes den Hollander komt zaterdag 3 december in de Bibliotheek Raalte. Ze gaat daar vertellen over haar schrijverschap en neemt ook het thema van Nederland Leest ‘Oud worden, jong blijven’ onder de loep. Loes den Hollander is bekend van haar spannende thrillers waarvan de meest recente ‘De heks in mij’ nog maar net is verschenen.  Haar uitgever noemt haar niet voor niets ‘thrillerkoningin’. Maar ze heeft ook een zeer ontroerend boek geschreven over de zes maanden nadat haar partner op 20 juni 2021 was overleden: ‘Altijd Nooit meer’. 

Vergetelheid
“Dit verhaal is een afscheid van een bijzondere man en een ode aan onze liefde. Met dit verhaal wil ik hem behoeden voor de vergetelheid. Want hij was er, hij was van betekenis en mag niet vergeten worden”. Zo eindigt de proloog van het boek. Vier jaar lang heeft Loes haar lief bijgestaan na zijn hersenaneurysma in 2017. Hoe hij als een bijna kasplantje het ziekenhuis verliet met de diagnose dat er weinig vooruitgang zou zijn. Hoe ze samen vochten deze diagnose van tafel te krijgen. Want hij ging wel de strijd aan, keek telkens wat hij nog kon, in plaats van te treuren over zijn verlies aan capaciteit. En kwam ver. Hoe ze getroffen werden door de uitval van Loes. En ook daarna weer moed hadden om door te gaan. 

Afblijven
Het gemis is groot en onberekenbaar. Er zijn dagen dat het draaglijk is, vaker wordt ze echter overweldigd door enorm verdriet. Meestal is het op onverwachte momenten dat het haar aanvliegt.  Maar ook “Kom niet aan mijn verdriet, het is van mij, ik koester het zorgvuldig”. Ze is er duidelijk in, als ze er klaar voor is wil ze het delen met anderen. Maar tot dan: afblijven. Na verloop van weken begint ze stappen te maken. Ze begint voorzichtig veranderingen aan te brengen in huis. Zijn muziekkamer wordt eetkamer. De kledingkast komt voorzichtig aan bod. Maar ver weg is hij nooit, haar lief! 

Geschenk
‘Altijd Nooit meer’ is een ontroerend boek. Nuchter geschreven maar met een geweldige zeggingskracht. Troostend en met veel herkenning voor wie het ook overkomt. Lees het en geef het cadeau aan iemand van wie je denkt dat hij of zij het nodig heeft. Een beter geschenk in tijden van rouw is niet denkbaar.  

‘Wie waarlijk leeft’ van Ronald Giphart

Ronald Giphart komt 26 november in de Bibliotheek Ommen vertellen over zijn boeken en zijn schrijverschap. Wie hem alvast iets beter wil leren kennen kan één van zijn vele boeken lezen. Of een artikel dat over hem is verschenen. Dat zegt natuurlijk al het nodige over een schrijver. Maar wie echt iets meer over hem te weten wil komen kan ook het kleine maar fijne ‘Wie waarlijk leeft, portret van mijn moeder’ lezen. 

Tweede Kamer
Wijnie Jabaaij, in 1939 geboren in een middenstandsgezin in Dordrecht, groeit in redelijke welvaart op. Ze doet de kweekschool en staat met veel plezier voor de klas. In de jaren vijftig leert ze Rob Giphart kennen. Hij komt uit een rood nest, toch worden ze al snel een stel. Er wordt getrouwd en na een paar jaar  wordt, na de geboorte van een dood kindje, Ronald geboren. Kort daarop volgt Karin. In een bloemkoolwijk in Dordrecht wordt Wijnie steeds ongelukkiger. Er is niets voorhanden, geen peuterspeelzaal of crèche. Er wordt geprotesteerd en Wijnie pakt het grondig aan. Ze gaat in de politiek. Eerst in de gemeenteraad, later in de Tweede Kamer. 

MS
Wijnie trekt zich het lot van veel achtergestelden in de gemeenschap aan, komt veel in het Caraïbisch gebied, blijft fel in haar uitingen. Eind jaren tachtig gaat haar gezondheid achteruit, er wordt gedacht aan een hersentumor. Maar het is een agressieve vorm van MS, zes jaar heeft ze nog voor ze in 1995 overlijdt. Ook in die jaren blijft ze zich inzetten, voor het feminisme, voor MS-patiënten, voor euthanasie. 

Portret
Ronald Giphart is bijna dertig als zijn moeder overlijdt. De laatste jaren van haar ziekzijn heeft hij haar samen met zijn zus Karin bijgestaan. Wijnie, dan al jaren gescheiden van hun vader Rob, weet zich omringd door veel helpende handen. Buren, vrienden, kennissen, haar huis stond altijd open voor iedereen. Maar het liefst heeft ze toch haar kinderen bij zich. Dit boek is niet alleen een prachtig portret van zijn moeder, het vertelt ook net zoveel over Giphart zelf. 

De middag met Ronald Giphart begint om 14.30 uur, de toegang is gratis maar reserveren is verplicht in verband met de capaciteit. Klik hier om u aan te melden.

‘Franse vlecht’ van Anne Tyler

Het is 2010 als Serena en haar vriendje James haar neef Nicholas op het station van Philadelphia tegenkomen. Tenminste, Serena denkt dat het haar neef is maar zeker weet ze het niet. James is wat doortastender en spreekt Nicholas aan. Het klopt hij is de neef. James verbaast zich over het feit dat Serena haar eigen neef niet herkent. Hij kent zijn familieleden allemaal tot in de zoveelste graad. Serena kan niet goed uitleggen hoe het in haar familie zit. Wel dat ze die nauwelijks kent. Een ‘los zand’ familie. 

Mercy
Via Serena komen we bij haar grootouders terecht, Robin en Mercy. Ouders van twee dochters en een zoon. Als ze allemaal het huis uit zijn begint Mercy weer te schilderen, ze vindt een atelier en langzaam maar zeker trekt ze daarin. Ze gaat niet bij Robin weg, geeft hem de illusie dat alles nog wel goed gaat, maar eigenlijk heeft ze schoon genoeg van het huwelijk. Ze kiest voor zichzelf. 

Dochters en zoon
Hun twee dochters verschillen als dag en nacht. Alice is serieus, bedachtzaam, berekenend. Lily daarentegen een wildebras, onafhankelijk, impulsief. Ze trouwt een motorbiker, raakt zwanger van een ander, zet de motorman genadeloos aan de dijk en gaat met de kantoorman verder. Alice daarentegen heeft een degelijk huwelijk en hoge verwachtingen van haar kinderen. Hun broer David onttrekt zich het liefst aan zijn familie. Zodra hij studeert komt hij vrijwel niet meer thuis, leeft zijn eigen leven. Hij is de vader van de onbekende neef Nicholas. 

Verweven
Zo volgen we hap snap de familie Garrett. Soms met grote sprongen in de tijd, vooruit en achteruit, soms vanuit het gezichtspunt van een kind, dan weer vanuit de beleving van Robin of Mercy. Je leert ze allemaal heel goed kennen, de vier generaties, want het verhaal eindigt met neef Nicholas die in coronatijd samen met zijn zoontje Benny tijdelijk bij zijn ouders David en Greta intrekt. David kijkt terug op zijn leven, weet nog precies het moment waarop hij zijn vader Robin ging verafschuwen. Ziet in zijn kleinzoon Benny gelijkenissen met zijn vader en zussen en beseft dan dat een familie is als een Franse vlecht, verweven tot in het oneindige. 

Anne Tyler blijft waanzinnig goed schrijven, elke roman van haar hand heeft, zonder nadrukkelijk te zijn, zoveel zeggingskracht.  Fenomenaal! 

‘Het eiland’ van Adrian McKinty

Heather Baxter gaat met haar nieuwbakken echtgenoot Tom en zijn tienerkinderen Olivia en Owen op reis naar Australië. Tom is daar gastspreker op een medisch congres. Na hun eerste ontmoeting in Seattle, waar Tom zich fysiotherapeutisch door Heather liet behandelen, spraken ze al snel geregeld af. Toms vrouw was kort daarvoor overleden, het leek op zelfmoord, ze werd met drank op onderaan de trap gevonden. Hun band werd sterker, een gezamenlijke toekomst leek bijna vanzelfsprekend. 

Koala’s
Toch kennen ze elkaar nog niet zo heel goed. Heather is altijd terughoudend over haar jeugd die ze in een afgelegen hippiekamp doorbracht. Leven dicht bij de natuur, zelfredzaam en creatief. Maar nu in Australië is de uitgelezen mogelijkheid elkaar beter te leren kennen. Omdat het congres nogal saai is en de kinderen nog weinig specifiek inheemse dieren zoals koala’s hebben gezien besluiten ze op uitnodiging van twee bewoners spontaan een bezoek aan Dutch Island te brengen. Samen met een Nederlands stel maken ze de korte overtocht naar het eiland. 

Fataal
Daar aangekomen hebben ze drie kwartier de tijd om rond te kijken. Niet langer, want het zou kunnen dat één van de bewoners hen spot en dan zijn ze het haasje. De familie die er woont is niet mals. De moeder, Ma, deelt de lakens uit. Het zou allemaal goed gegaan zijn als ze niet een jonge vrouw op een fiets aangereden hadden. Het blijkt fataal, Heather gaat op zoek naar hulp. Het noodnummer kan ze niet bereiken, ze moet dus naar de enige boerderij op het hele eiland. Zo valt ze in handen van de familie O’Hanlon. Het is inderdaad Ma die de scepter zwaait. Bij voorkeur met een geweer in de hand. Ze duldt geen pottenkijkers en wil wraak voor de dood van de jonge vrouw.   

Niet alleen Heather wordt gepakt, ook Tom, de kinderen en het Nederlandse stel worden de gevangenen van de O’Hanlons. Hoe kunnen ze ontsnappen? Wie is te vertrouwen? Wie zal hen missen en op onderzoek uitgaan? Komen ze er levend uit? 

Adrian McKinty (Ierland, 1968)  heeft een superthriller geschreven, spelend in een exotische maar gruwelijke omgeving, spannend tot de laatste bladzijde, met een ontknoping die je niet aan ziet komen. Een echte pageturner.

‘Mevrouw mijn moeder’ van Yvonne Keuls

November is de maand van ‘Nederland Leest’, de maand waarin de bibliotheken van Nederland de lezers oproepen gezamenlijk één boek te lezen. Thema dit jaar is ‘Oud worden, jong blijven’. Dat thema past perfect bij het centrale boek van dit jaar: ‘Mevrouw mijn moeder’. 

Weeshuis
De moeder van Yvonne Keuls is geboren in wat nu Indonesië is. Dat op zich was al een boek waard. Samen met haar zus is ze al op jonge leeftijd in het weeshuis van de Zusters Ursulinen terechtgekomen.  Maar daar vertrekken ze ook weer, ze trouwt en krijgt vier kinderen waarvan Yvonne de jongste is. Het gezin gaat eind jaren dertig op verlof naar Nederland. De oorlog verhindert ze terug te gaan, haar man overlijdt in die periode, daarna komt het er niet meer van. 

Indisch
Mevrouw mijn moeder blijft Indisch tot in haar botten. Ze weigert in Den Haag naar buiten te gaan, Yvonne is haar verbinding met de buitenwereld. Steeds als Yvonne binnenkomt wordt ze begroet met een ‘Eèènnn???’.  Yvonne tovert elke keer met woorden een wereld voor haar, als ze dan eens buitenkomt klopt er niets van wat ze ziet. Het geeft niet, de wereld van Yvonne, die is echt. 

Verval
Als de ouderdom zijn intrede doet weigert ze daaraan toe te geven. Op haar negentigste begint het verval, uit huis gaan wil ze niet. Er komen dames in huis die op haar passen. Een enkele houdt het langere tijd vol, de meesten zijn binnen een week verdwenen. 

Na een val moet er in een verpleeghuis gerevalideerd worden. Mevrouw mijn moeder weigert daaraan mee te werken. Ze verandert in een zielig vogeltje, huilt heel de dag, eet nauwelijks meer en aan de oefeningen doet ze al helemaal niet mee. Na zes weken moet ze vertrekken. Thuis aangekomen is ze na één dag alweer opgefleurd. Ze drijft haar kinderen geregeld tot wanhoop, soms zou Yvonne haar wel iets aan kunnen doen. 

Humor
Toch is het met veel liefde en humor hoe Keuls haar moeder beschrijft.  Haar spiritualiteit, haar Indische achtergrond, het manipuleren, haar houding naar de kinderen toe. Heel herkenbaar voor al diegenen die zelf de zorg voor hun ouders hebben. Je kent ze door en door, weet hoe ze je kunnen sturen en toch blijf je, net als Keuls, gaan. 

Iedereen kan een exemplaar van ‘Mevrouw mijn moeder’ bij de Bibliotheek ophalen maar haast u want OP=OP.

‘Het kan ook nooit normaal’ van Lieke Hester

Lieke Hester is hoofdagent bij politiebureau Burgwallen in Amsterdam. Veel van wat ze meemaakt schrijft ze in een blog van zich af. Na enig aandringen van haar omgeving is er nu ook een boek verschenen waarin ze over bijzondere voorvallen uit haar carrière van surveillant tot hoofdagent vertelt. Haar taalgebruik is echt Amsterdams, soms heel plat maar altijd recht voor zijn raap. Bij elk hoofdstuk staat in welke functie ze op dat moment werkt. Verder is er in geval van zelfdoding of huiselijk geweld een trigger opgenomen aan het begin van het hoofdstuk. Mocht het de lezer benauwen iets dergelijks te lezen, kan dat hoofdstuk gewoon overgeslagen worden.

Gorigheid
Je krijgt al snel door dat het leven van een agent in Amsterdam nogal hectisch kan zijn. Lieke heeft dat ook het liefst, liever een achtervolging dan een saaie dag. Eens in de zoveel tijd moet ze verplicht een half jaar administratief werk bij de recherche doen. Dat heeft absoluut niet haar voorkeur, toch leert ze daar ook veel. Ook de diensten in het cellencentrum zijn niet altijd leuk. Een zeurende arrestant met kiespijn. Lieke is zo aardig paracetamol voor hem te halen, ze weet hoe naar kiespijn kan zijn. En als dank een bekertje gorigheid over je heen krijgen. 

Pineut
Een scooterrijder achtervolgen, een jonge jongen. Doodsbang voor de politie maar vooral voor zijn vader. Had een bon voor rijden zonder rijbewijs kunnen krijgen, nu is hij echt de pineut. Op de fiets patrouilleren en door een bouwvakker bij een ‘dode’ man geroepen worden. Een dode die toch iets minder dood blijkt te zijn dan gedacht. Toch zijn het niet deze gebeurtenissen die de hoofdmoot van het boek zijn. De slechtnieuwsgesprekken maken indruk, de reanimaties, de slachtoffers van huiselijk geweld, de (bijna) zelfdodingen en niet te vergeten het incident waarbij ze zelf slachtoffer wordt van geweld. 

Foute grappen
Lieke Hester geeft een inkijk in het gevarieerde werk van een politieagent. Beeldend, je krijgt het gevoel echt met haar mee te lopen. Empathisch, voor veel mensen kan ze begrip opbrengen. Niet oordelend, zo probeert ze door het leven te gaan. Dat dat wel eens mislukt is heel begrijpelijk. En de foute grappen, ook dat snap je als lezer. ‘Het kan ook nooit normaal’!! Wie meer van Lieke Hester wil lezen kan terecht op https://liekeschrijft.amsterdam/.

‘De reizigers op perron 5’ van Clare Pooley

Elke ochtend neemt Iona de trein van 08.05 van Hampton naar Waterloo. Elke ochtend gaat hetzelfde. Ze neemt plaats aan een tafel, zet haar hondje Lulu op de plek naast haar, haalt haar tas tevoorschijn en bekijkt haar medereizigers. Vaak zijn het dezelfde figuren, in haar fantasie krijgen ze een leven, maar de werkelijkheid is soms nog veel mooier. Sinds ze niet meer in het theater optreedt is ze tijdschrifttherapeute (Lieve Lita) bij een vrouwenblad. Haar kledingstijl is extravagant, haar kapsel uitbundig, ze valt goed op. Veel mensen vermijden haar en gaan liever ergens anders zitten. Maar als het vol is….. 

Druif
Zo komt Piers, werkt in aandelen in de City, niet geheel vrijwillig naast haar te zitten. Hij verslikt zich in een druif, wordt Spaans benauwd, Iona weet wat haar te doen staat. Ze slaat hem op de rug, tevergeefs, waarna ze opstaat en met luide stem vraagt of er een dokter in de trein zit. Die is er niet maar wel Sanjay, verpleegkundige op de afdeling oncologie van een ziekenhuis. Hij redt Piers’ leven, raakt met Iona en Piers aan de praat. En ook met Emmie die hij al weken op afstand bewondert. Ze vormen een clubje dat geregeld samen reist, later uitgebreid met Martha, middelbare scholiere die op een ochtend Piers onderkotst. 

Advies
Iona voert elke keer het hoogste woord, vertelt over haar vrouw Bea, geeft iedereen gevraagd en ongevraagd advies. De wagon waarin ze zit raakt elke morgen en avond voller en voller. Zoals ze in het begin gemeden werd, is ze nu populair. Maar wat Iona weet en de anderen niet, is dat haar baan op de tocht staat. Op een dag zal het zover zijn, wat kan ze dan nog doen? Hoe moet ze haar dagen doorbrengen? Wie zal zich om haar bekommeren? Ze ziet het somber in. 

Betrokken
Clare Pooley weet van alle karakters in het boek echte persoonlijkheden te maken. Je leeft met Iona, Piers, Sanjay, Emmie en de anderen mee. Ziet hoe ze steeds meer bij elkaar betrokken raken. Het levert een heerlijke roman op, echt feel good in de meest positieve zin van het woord. Pooley debuteerde met ‘Het eerlijkheidsexperiment’ dat wereldwijd een bestseller werd. ‘De reizigers op perron 5’ zal ongetwijfeld dat succes evenaren.

‘Films die nergens draaien’ van Yorick Goldewijk

Het is deze week Kinderboekenweek en daar hoort een Gouden Griffelwinnaar bij voor het beste kinderboek van het jaar. Dit jaar is dat ‘Films die nergens draaien’. Hoofdpersoon is Cato, twaalf jaar en een tikje recalcitrant. Ze woont samen met haar vader, haar moeder is bij haar geboorte overleden. Cato vindt haar vader maar een saaie piet. Er zit geen enkele fut in hem, hij zit maar neerslachtig op de bank. Alle vragen die ze over haar moeder heeft worden afgewimpeld.  Ook is er buurvrouw Cornelia. Die helpt in de huishouding, kookt en bemoeit zich ook met Cato. Cato gruwt van haar. Helemaal als ze de praatjes die rondgaan gehoord heeft. Cornelia zou haar man vermoord hebben. 

Bioscoop
Alles verandert als Cato in contact komt met Mevrouw Kano. Cato ziet in huis een kaartje liggen met de uitnodiging om naar de oude bioscoop te komen. Ze gaat er naartoe en treft er Mevrouw Kano. Die zet Cato dadelijk aan het werk want er zullen binnenkort bezoekers komen. Elke keer maar één per voorstelling. Cato kan haar mooi helpen, vindt Kano. Al snel komt de eerste bezoeker. Cato mag niet bij de voorstelling zijn maar nieuwsgierig als ze is gaat ze toch stiekem kijken. Het rare is dat ze wel de film ziet maar niet Kano en de bezoeker. Ook bij de volgende voorstellingen gaat het zo. 

Konijn
Thuis escaleert de toestand. Cornelia laat Cato’s konijn ontsnappen. Cato houdt zielsveel van hem. Ze wordt zo kwaad op haar vader dat ze haar spullen pakt en naar de bioscoop verhuist. En daar komt ze langzaam maar zeker te weten welke films er draaien. Dat ze daar zelf een rol in speelt. Dat ze misschien antwoorden kan krijgen over haar moeder. Dat Kano niet is wie ze lijkt te zijn. Maar wie is ze dan wel? 

Laagjes
Goldewijk heeft een prachtig boek geschreven, met heel veel laagjes en een verrassend einde. Je kunt het als een spannend boek lezen, wat veel kinderen zullen doen, als volwassene kijk je er toch anders naar. Het is een genot dit boek te lezen, het sprankelt en fonkelt, je kunt het slecht wegleggen. Het is dus niet alleen voor kinderen, het is voor iedereen van 9 tot 99 een heerlijk boek.  

‘De Hollander’ van Mathijs Deen

Drie Duitse wadlopers hebben zich voorgenomen om van Greetsiel naar het eiland Borkum te lopen. Jarenlang hebben ze zich voorbereid. Hun uitrusting staat klaar bij een horecagelegenheid dicht bij de kust. Als het zover is is één van hen in Engeland, hij kan dus niet mee. De andere twee vertrekken toch. 

Verrassing
Voor opperwachtmeester Geeske Dobbenga is het haar laatste patrouille op de RV180. Ze gaat over een maand de marechaussees verlaten. Ze weet wat het betekent zo’n laatste vaart, een rustige route en een verrassing op het eind. Maar de verrassing komt al na een half uur, ze treffen een drenkeling op een zandplaat in de monding van de Eems aan. De vloed komt op, na wat foto’s gemaakte te hebben, wordt het lichaam snel aan boord gebracht en gaat het terug naar Eemshaven.  

Conflict
De identiteit van de verdronkene wordt vastgesteld, het is de Duitser Klaus Smyrna. De Duitse autoriteiten eisen dat de Nederlandse politie het onderzoek aan hen overlaat. Maar dat is aan dovemans oren gericht. De Nederlanders blijven op hun strepen staan. Een internationaal conflict lijkt geboren. De Duitse politie stuurt daarom heimelijk hun rechercheur Liewe Cupido eropuit. Geboren Duister, opgegroeid op Texel, een echte Waddenman die de aard van de bewoners aan beide zijden van de Eems door en door kent. 

Vragen, vragen, vragen
Cupido, door zijn eigengereidheid ‘De Hollander’ genoemd, komt van een familiebezoek op Texel. Hij kan op weg naar huis mooi even langs Eemshaven gaan waar net het lichaam van Smyrna van boord wordt gebracht. Dobbenga ontvangt hem hartelijk maar veel wijzer kan ze hem niet maken. Als op Borkum een verwarde wadloper aankomt, blijkt dat de tochtgenoot van Smyrna te zijn. De man is hopeloos in de war, Cupido ontfermt zich over hem, brengt hem zelfs thuis. Wat is het verband tussen de twee? Waar is de derde wadloper? Wie heeft er baat bij een dode Smyrna? Ging het wel om hem? Vragen, vragen, vragen. Cupido volgt zijn eigen pad en ontdekt de onthutsende waarheid over deze wadlopers. 

Humor
‘De Hollander’ is de eerste Krimi van Mathijs Deen. Hiervoor schreef hij al over de Wadden en publiceerde ook ‘Het Lichtschip’. ‘De Hollander’ is niet alleen een thriller maar heeft ook de onderkoelde humor van de Noorderlingen. Zijn boeken verschijnen zowel in Nederland als in Duitsland.