‘Dola: over haar schrijven en de hele mikmak’ van Mirjam van Hengel

Dola de Jong is achtentwintig aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Duitsland is Polen al binnengevallen en heeft Engeland de oorlog verklaard. Door haar connecties in de danswereld is ze goed op de hoogte van de ontwikkelingen in Duitsland. Ze dringt er bij haar Joodse familie dan ook op aan Nederland te ontvluchten en een veilig onderkomen te zoeken. 

Tanger

Maar ze vindt geen gehoor bij haar ouders en broers Hans en Jan*. Zelf begint ze in januari 1940 haar maatregelen te treffen. Paspoort, visa, geld opnemen. Het lukt Dola via Frankrijk en Spanje naar Tanger te reizen. Daar trouwt ze met de kunstschilder Jan Hoowij met wie ze al een tijd een relatie had. Hij is met vrienden naar Tanger gezeild. Ze blijven er ruim een jaar. Tanger is de inspiratie voor haar boek ‘En de akker is de wereld’, over een stel gevluchte Joodse kinderen die met een jong stel Tanger bereiken. 

Miskend

Het lukt Dola en Jan een visum voor de VS te krijgen. Dola is vastbesloten haar schrijverscarrière door te zetten. Voor de oorlog publiceerde ze al in Nederland, onder andere kinderboeken. Dola bouwt na de oorlog in de VS een enorm netwerk op, pleit er voor de Nederlandse literatuur, voelt zich vaak miskend maar twijfelt ook aan haar kwaliteiten als schrijver. Terwijl haar boeken goede recensies krijgen. Van Hoowij is ze dan al lang gescheiden, met haar Amerikaanse man Robert krijgt ze haar zoon Ian. 

Literaire erfenis

Ook leert ze Leo en Tineke Vroman kennen. En het is via de literaire erfenis van die twee dat Mirjam van Hengel op brieven van Dola de Jong stuit. Haar belangstelling is gewekt, Van Hengel krijgt veel meer brieven van Dola in handen, documenteert zich uitgebreid en brengt zo heel leesbaar het leven van een bijzondere, recalcitrante en vrijgevochten schrijfster in kaart. 

Kamp Erika

*De ouders en broertje Jan komen om in een vernietigingskamp. Haar broer Hans overleeft dankzij onderduik de oorlog. Ook Jan was ondergedoken, op het laatst in Lemele waar hij opgepakt wordt bij een razzia. Hij verblijft twee dagen in Kamp Erika bij Ommen, wordt naar de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam gebracht en komt via Westerbork in Sobibor terecht. In Amsterdam schrijft hij nog een briefje aan een vriend dat later bij Dola terecht komt.

‘Morgen en morgen en morgen’ van Gabrielle Zevin

Sadie en Sam leren elkaar op een bijzondere wijze kennen. Hij ligt in het ziekenhuis met een verbrijzelde voet, zij komt dagelijks in hetzelfde ziekenhuis waar haar zusje wordt behandeld voor kanker. Hij is twaalf, zij elf. Als haar ouders bij haar zusje zijn loopt Sadie zich te vervelen. Een receptioniste wijst haar op de speelkamer waar je ook kunt gamen. Daar komt ze Sam tegen. Hij is helemaal verslingerd aan de game die ze daar kunnen spelen. Het is midden jaren negentig van de vorige eeuw, veel is er nog niet op game gebied. Maanden spelen ze dagelijks hun spel. Tot Sam erachter komt dat Sadie het als vrijwilligerswerk beschouwt. Hij dacht dat ze vrienden waren, hij wil geen liefdadigheid zijn en verbreekt abrupt het contact. 

Hit

Zeven jaar later komen ze elkaar weer tegen. Beiden studeren inmiddels, maar ze laten hun studie schieten om samen een game te maken. Een game gebaseerd op hun culturele roots, Aziatisch (Koreaans) en Ashkenazi (Oost Europees Joods). Sams kamergenoot Marx wordt er ook bij betrokken. Hij is de producent, zorgt ervoor dat alle faciliteiten aanwezig zijn voor Sam en Sadie om ongestoord door te kunnen werken. De game wordt een hit. Hij is prachtig gemaakt, zijn tijd ver vooruit, zeker vergeleken met de tamelijk primitieve games van die tijd. 

Moeizaam

Sam is degene die de game gaat promoten, een groot bedrijf wil graag instappen om meer games te maken. Sadie voelt zich echter achtergesteld. Zij is degene die de game technisch heeft ontworpen, wil meer de artistieke kant op, Sam gaat daar niet in mee. Een groot succes wordt het wel, hun bedrijf wordt toonaangevend, iedereen wil graag bij hen werken. Met Sam en Sadie gaat het moeizaam, ze trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Het is Marx die de boel bij elkaar houdt. Maar kan hij de twee weer bij elkaar brengen? 

Drempel

‘Morgen en morgen en morgen’ is een fijn boek over drie gepassioneerde jonge mensen die niet goed weten hoe ze hun liefde voor het gamen en voor elkaar tot bloei kunnen laten komen. Voor wie weinig van gamen weet zijn de uitgebreide technische verhalen mogelijk een drempel. Maar je kan er ook overheen lezen en je aandacht geven aan de onderlinge relaties.

‘Nooit te laat’ van Clare Swatman

Anna is als verzorgende werkzaam in de wijk en komt bij een nieuwe cliënt, Grace over de vloer. Grace is oud en kwetsbaar maar heeft een interessant verleden waar ze graag over vertelt. Al snel verandert hun relatie van werk gerelateerd in vriendschap. Anna houdt van de verhalen van Grace. Over Roy, met wie ze een rustig, kalm en heel gelukkig huwelijk had. Voor Roy was er iemand anders, Arthur. Op hem was ze tot over haar oren verliefd. De teleurstelling was onvoorstelbaar groot toen hij haar voor het altaar liet staan, niet op kwam dagen voor hun trouwdag.  Maar Grace heeft zich erdoorheen geslagen, werkte voor een krant en daarna kwam Roy. 

Kostbaarheden

Anna heeft ook het nodige achter de rug. Haar relatie met Dan liep schipbreuk toen ze ontdekte dat hij vreemdging. Haar kinderwens viel in duigen, het grote fijne huis van hun beiden moest verkocht worden, nu zit ze bijna veertig jaar oud op een flatje en heeft naast haar werk weinig om handen. Haar beste vriendin Julia woont over ver, met haar kan ze alleen face timen. In uitgaan heeft ze geen zin, de beginnende vriendschap met Grace doet Anna opbloeien. Alleen de aanwezigheid van tantezegger Tom maakt het wel lastig. Hij lijkt te denken dat Anna een slaatje wil slaan uit haar vriendschap met Grace. Dat ze uit is op haar geld of kostbaarheden. 

Dagboek

Na ampele overwegingen besluit Anna de oude liefde van Grace op te sporen. Grace heeft inmiddels haar oude dagboek erbij gehaald, door wat ze voorleest heeft Anna voldoende aanknopingspunten om te gaan zoeken. Bovendien ziet ze dat Grace door de oude geschiedenis zeer is aangedaan. Hoe fijn zou het zijn dat Grace van Arthur zou kunnen horen wat zijn werkelijke beweegreden was om de benen te nemen. 

Levensgezel

Zo raken de levens van Grace en Anna steeds meer verweven. Ze vertellen elkaar hun hartsgeheimen, het grote leeftijdsverschil is voor hen geen enkel punt. Grace spoort Anna aan weer te gaan schilderen. En Grace zinspeelt ook op een mogelijke relatie tussen Anna en Tom. Anna moet er niet aan denken, die dwarse, norse en achterdochtige man kan echt geen levensgezel voor haar zijn. Grace heeft het vaak bij het rechte eind maar hiermee zit ze vreselijk mis.

Zwarte zeilen’ van Rebecka Edgren Aldén

Zweden, de zuidelijke scherenkust. Duizenden eilanden, bewoond en onbewoond. Hier hebben Joanna en Annika hun domicilies. Vijf dagen uit hun leven volgen we ze. Niet dat ze elkaar kennen, hun levens zijn zo verschillend. Toch zit er iets gemeenschappelijks in, hun liefde voor het water en de scheren. 

Schok

Joanna gaat met haar oudere broer Zack nog een keer zeilen. Vroeger hebben ze dat veel met hun ouders gedaan. Die leven echter niet meer, hun vader is al jong overleden, hun moeder veel later. Toen ze nog als familie zeilden waren ze bevriend met een andere familie, een gezin met twee dochters en een zoon. Vaak trokken ze op het water met elkaar op. Maar nu is alles anders. Joanna heeft veel te verstouwen gehad, Zack heeft haar overgehaald nog eens mee te gaan. Veel zin heeft Joanna er niet in. Maar haar verstand zegt dat het goed is met hem mee te gaan. Even de zinnen verzetten. Groot is de schok voor Joanna als ze het gezin, waar ze vroeger mee optrokken, op één van de eilanden tegenkomen. 

Stuurloos

Annika werkt bij de vrijwillige zeereddingsbrigade. Ze kan het goed combineren met haar werk als corrector voor een dagblad. Ze woont bij haar grootmoeder op één van de kleine eilanden in het werkgebied van de brigade. Al na korte tijd voelt ze zich helemaal thuis binnen het team. Er is veel werk aan de winkel. Een hittegolf teistert Zweden, het heeft veel meer mensen dan gewoonlijk naar het verkoelende water van de zee gebracht. Veel grote en kleine vaarproblemen worden door de zeeredders opgelost.  Kort nadat ze op een boot een mishandelde man aantreffen komt er een melding van een stuurloos ronddrijvende zeilboot. Samen met haar collega Nadia wordt Annika eropaf gestuurd. 

Licht

Joanna heeft veel tijd om te reflecteren. Zack, met zijn impulsieve karakter, bepaalt de koers en het tempo waarin ze varen. Annika heeft met haar zusje Sophie te stellen. Ze is nogal naïef, vooral in de keuze van haar vriendjes. Annika moet er geregeld op uit om haar te redden. Zo leren we Joanna en Annika steeds beter kennen, beter begrijpen in welk licht we sommige gebeurtenissen moeten zien. Of zet Aldén ons toch op het verkeerde been en blijkt alles anders dan het schijnt!

‘Briljante planten’ van Geert-Jan Roebers en Margot Westermann

‘Ga je weleens de natuur in? Naar de duinen of naar het bos? Geef maar toe dat valt vaak tegen”. Zo begint dit bijzondere plantenboek. Voordeel van de planten is dat je ze veelvuldig aantreft. Ze verschuilen zich niet, je ziet ze vaker dan konijnen, egels, herten, hermelijnen of vogels. Daarom alleen al zijn planten razend interessant. Een plant is veel meer dan een beeldschoon, gewoon of onooglijk uiterlijk.   

Bladgroen

De eerste vraag in het boek is: ‘wat is een plant (of boom)’? Een plant is een plant, een boom is een boom, als hij bladgroen heeft. Het spul dat de bladeren hun kleur geeft. Het vangt licht op en slaat de energie daarvan op. Het is als het ware een zonnepaneel met een eigen accu. Daar kunnen we nog veel van leren. 

Samenwerken

Planten en bomen hebben al een lange carrière. 140 miljoen jaar geleden was er de eerste bloem. Daarmee vergeleken is de mens nog maar een groentje. Planten hebben ook vrienden. Andere planten waar ze mee samenwerken. Dieren die helpen bij de bestuiving. Of die zaden eten en ze weer uitpoepen. Daar moeten planten wel wat voor doen. Bijvoorbeeld lekker ruiken of smaken. Zodat de juiste dieren aangetrokken worden.   

Mijlenver

Planten en bomen kunnen de aanval zoeken, anderen zijn goed in de verdediging. Er zijn survivors die heel lang kunnen onderduiken. Ze kunnen reislustig zijn, kokosnoten kunnen zelfs mijlenver over zee reizen. Wat we eigenlijk heel goed moeten onthouden over planten en bomen is dat we veel van ze kunnen leren, dat we ze broodnodig hebben, dat we van ze kunnen genieten, en dat ze geniaal zijn. 

Humoristisch

‘Briljante planten’ is niet het zoveelste plantenboek met mooie foto’s. De illustraties van Margot Westermann zijn geweldig maar niet altijd geheel natuurgetrouw. Het boek is in drie grote delen opgesplitst die elk met een soort stilleven beginnen, prachtig. Daarna gaat ze los met grappige en humoristische illustraties die de net zo gevatte als zeer begrijpelijke tekst volgen. Het boek is een lust voor het oog, je hoeft het niet van a tot z te lezen, elke keer een stukje dat je aanspreekt kan ook heel goed. De bioloog Geert-Jan Roebers heeft al tig publicaties op zijn naam die allemaal met de natuur te maken hebben. 

‘De beste tijd voor de liefde’ van Holly Williams

Violet, Albert en Rose zijn de hoofdpersonen in deze romantische sociale geschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw. Dat klinkt heel tegenstrijdig maar dat is het niet. Het begint in 1947. Violet, opgegroeid in een arbeidersfamilie in Abergavenny in Wales, krijgt bezoek van haar vriendin Rose. Ze hebben elkaar tijdens WOII in Londen leren kennen. In 1945 was dat afgelopen, Violet ging terug naar Wales, Rose naar haar adellijke familie in Yorkshire. Twee jaar hebben ze elkaar niet gezien, dat wordt dus bijpraten. 

Wandeltocht

Rose is op wandeltocht samen met haar broer Bertie. Violet en Bertie zijn op dezelfde dag geboren, dat schept in Violets ogen een band. Het klopt, ze worden verliefd, ondanks hun verschillende achtergronden kunnen ze het uitstekend met elkaar vinden. Houden ze het vol, wordt de druk vanuit hun beider families niet te groot, overwint de liefde alles? 

Hippie-tijd

Het is 1967, Violet is twintig en studeert aan de universiteit van Sheffield. Dat is niet misselijk voor een meisje uit Abergavenny. Het is de hippie-tijd, ze spendeert na een moeilijk eerste semester meer tijd aan frivole dingen dan dat ze colleges volgt. Zo leert ze Al kennen. Een kakker maar wel één met het hart op de goede plaats. Het wordt wat tussen die twee, gaat het ze lukken bij elkaar te blijven? Ook als het werk Al naar de VS brengt? 

Telefoonnummer

Het is 1987, de tijd van grote festivals, van pillen en lijntjes coke. Violet komt op zo’n festival Bez tegen. Ze kijken elkaar diep in de ogen, er is een klik, hij geeft haar zijn telefoonnummer, zij raakt het kwijt. Het duurt twee jaar voordat ze elkaar weer zien. Ze trekken elkaar aan, ze stoten elkaar af. Violet maakt naam als journaliste, Bez belandt in de alternatieve antikapitalistische scene. Past dat wel bij elkaar? Of zijn de verschillen te groot? 

Drie verhaallijnen, drie keer dezelfde hoofdpersonen, drie keer een fantastische beschrijving van een tijdperk. In 1947 gaat alles nog langzaam, formeel. Twintig jaar later is het revolutionair anders. En met de jaren tachtig is er de werkeloosheid, de teloorgang van Thatcher en de opkomst van New Labour. Razend knap om in een romantisch boek al die stromingen zo goed weer te geven. Een echte aanrader.

‘Mavoklanten’ van Jim Jansen en Pieter de Brock

Afgelopen week hebben weer duizenden leerlingen van groep acht hun laatste Citotoetsen gemaakt. Binnenkort krijgen ze de uitslag te horen. Maar naast die uitslag is er ook het oordeel van hun leerkracht. Zo kan het zijn dat een kind een goede score heeft gehaald maar de leerkracht toch het advies geeft voor een lagere onderwijsvorm. Vmbo in plaats van havo bijvoorbeeld. Omdat de ouders laagopgeleid zijn. Of een migratieachtergrond hebben. Mogelijk dat het ook andersom is. Lage Citoscore, toch een havo of vwo-advies. 

Minister

Dat de mavo of het vmbo geen belemmering hoeft te zijn voor een carrière in politiek, wetenschap of de kunsten bewijzen de “inspirerende interviews over een onderschatte school” van Jansen en De Brock. Lichtend voorbeeld is natuurlijk de huidige Minister van Onderwijs Dennis Wiersma. Opgegroeid in Friesland in een gezin met laagopgeleide ouders die toen hij nog jong was uit elkaar gingen. Een slechtere start lijkt niet mogelijk. Maar door hard werken, goede motivatie en stapelen lukte het hem zijn huidige positie te veroveren. Spijt van zijn lange omweg heeft hij niet. “Ik was gewoon iemand die op de mavo hoorde”. 

Fries meisje

Paul de Leeuw, Francis van Broekhuizen, Willie Wartaal, Dieuwertje Blok, Bettine Vriesekoop, Tim Knol, allemaal belandden ze om verschillende redenen op de mavo, allemaal hebben ze zich prima gered. Maar het kan nog gekker: Jeroen van der Waal verliet de mavo zonder diploma. Werd dekknecht op de binnenvaart. Begon na tien jaar en vele vaardiploma’s toch te twijfelen aan zijn loopbaan. Studeerde aan de Open Universiteit en is nu hoogleraar sociologie. En dan dat Friese meisje Ciska Wijmenga. Te vroeg geboren, een klein en tenger meisje. Haar ouders wilden haar niet elke dag kilometers laten fietsen, daarom ging ze ondanks een hoger advies naar de plaatselijke mavo. Nu is ze Rector Magnificus van de Rijksuniversiteit Groningen. 

Hulde

Jansen en De Brock hebben niet alleen de verhalen verzameld, tussendoor is er door deskundigen in hun vakgebied uitleg over de geschiedenis van de mavo, het puberende brein, vroegtijdige selectie en kansenongelijkheid en adolescentie en groepsprocessen. Het voorwoord is van Marcel van Roosmalen die hulde brengt aan iedereen die de mavo heeft overleefd, vooral de docenten. Al met al een zeer leesbaar en inspirerend boek voor iedereen die wel of geen mavo heeft gedaan.

‘Godmersham Park’ van Gill Hornby

Het is 1804 als Anne Sharp in dienst treedt bij de familie Austen. De familie woont op Godmersham Park, een buiten in de graafschap Kent. Lang heeft Anne gedacht dat het huis waar ze in betrekkelijke weelde opgroeide voorgoed haar thuis zou zijn. Het is echter anders gelopen. Haar moeder is overleden en haar vader leeft op afstand van zijn vrouw en kind. Nu haar moeder is weggevallen wil haar vader niets meer van Anne weten. Een jaarlijkse toelage, dat is het wat hij voor haar over heeft. De huur van het huis wordt opgezegd, Anne moet op zoek naar werk. De zaakwaarnemer van haar vader probeert Anne nog te strikken voor een huwelijk, maar Anne wijst hem rigoureus af. 

Zolder

Zo komt Anne via via bij de Austens terecht. Als gouvernante voor de oudste dochter Fanny. Het valt haar niet mee. Fanny is een leuk kind, met haar kan ze goed opschieten. Maar verder valt Anne tussen wal en schip. Ze hoort niet bij het personeel maar ook niet bij de familie. De zolder wordt haar domein, verwarming is er nauwelijks en haar eten is karig. Het is Fanny die haar opbeurt en het leven opfleurt. Helemaal als Fanny een correspondentie begint met haar tante Jane. 

Val

Oom Henry, broer van Fanny’s vader, komt geregeld naar Godmersham Park. Hij mag Anne graag een beetje bespotten, met haar flirten. Anne houdt hem op afstand, wil niet in de val van elke gouvernante lopen: een mannelijk lid van de familie te veel aandacht geven en daardoor in de problemen komen. Toch kan ze zich niet helemaal aan zijn charmes onttrekken. Maar ze blijft bij haar plan, zo lang mogelijk bij deze familie blijven en Fanny te zien opgroeien tot een intelligente en zelfstandige vrouw. 

Jane Austen

Anne Sharp heeft echt bestaan, ze werd de gouvernante van Fanny Austen en bleef nog lang nadat ze bij de Austens was vertrokken met Fanny corresponderen. Ook met Jane Austen, de auteur van menig klassieke Engelse roman, bouwde ze een vriendschap op. Dankzij Fanny, die tot op hoge leeftijd haar leven in dagboeken bleef noteren, weten we hoe het Anne verder is vergaan. Auteur Gill Hornby schreef hiervoor al een roman over Cassandra Austen, de oudere zus van Jane.

‘Het bericht’ van Doris Knecht

Ruth Ziegler woont op een schitterende plek aan de rivier die haar woonplaats in Oostenrijk doorkruist. Haar overleden man heeft het huis gebouwd, Ruth is er erg aan gehecht. Voor haar werk als scenarioschrijver voor film en tv kan ze thuis werken, enkel voor overleg gaat ze geregeld naar Wenen. Het is zondagmiddag als haar broer Wolf op bezoek is dat het eerste bericht op Facebook binnenkomt. “Weet je wel dat je mooie man een verhouding had?”. Ja natuurlijk wist ze dat. Toen hij overleed werd dat al snel duidelijk. Zelfs dat hij van plan was haar te verlaten. Maar de dood was hem voor. 

Haatberichten

De afzender verbaast haar. Hoe kan deze persoon iets weten over Ludwig’s  verhouding? Bovendien iemand die ze helemaal niet kent. Ze verbaast zich maar besteedt er weinig aandacht aan. Tot er een tweede bericht komt en een derde. Ook van mensen die ze niet kent. Daar blijft het niet bij. Ook vrienden en kennissen beginnen haatberichten te krijgen. Steeds met een andere afzender. Ruth wordt gestalkt zonder dat ze er iets aan kan doen. Het maakt haar onzeker en boos. Maar op wie? 

Vlotjes

Het zet ook haar prille relatie met Simon Brunner onder druk. Ze kent hem al wel wat langer, hij was de therapeut waar haar jongste zoon naar toe ging. Simon is een beroemdheid, Zwitser van geboorte en inmiddels een veel geciteerde psycholoog en televisiepersoonlijkheid. De relatie gaat al niet al te vlotjes, zo is Brunner het ene moment een lieve begrijpende vriend om daarna wekenlang niets van zich te laten horen. Ruth weet niet wat ze er van denken moet. Hoe komt ze van haar stalker af? Hoe zal het met Simon verder gaan? Wordt haar leven ooit weer rustig en kalm? Ruth wanhoopt maar laat zich ook niet klein krijgen. 

Naïef

Doris Knecht weet met ‘Het bericht’ een knappe intrige te creëren waarbij je als lezer ongemerkt op het verkeerde been wordt gezet. Ze beschrijft het leven van Ruth in ik-vorm minutieus met oog voor veel, soms verwarrende, details. Het geeft heel goed de gemoedsgesteldheid van deze dappere maar soms ook naïeve vrouw weer. Hoe deal je met nepnieuws en vrouwenhaat? Want dat is wat Ruth ervaart! En daar zal een eind aan moeten komen. Ruth gaat ervoor!

‘Schattige diertjes teken je zo!’ van Karin Luttenberg

Deze week een ‘doeboek’ met tekeningen van diertjes zoals Karin Luttenberg ze noemt. Zelf aan de slag met potlood, pen en papier. Wie dit boek doorgenomen heeft weet zeker een aardige kikker, een koddig varkentje of vrolijke mammoet te tekenen. Maar het boek begint zoals elk goed doeboek met de materialen. De must-haves als een fineliner, potlood, gum en promarkers. Bent u de weg al kwijt? Alle materialen worden toegelicht, er kan dus niets fout gaan. 

Cirkel

Dan het simpele begin, gezichten tekenen. Een cirkel is de basis, verdeeld in vier gelijke vlakken waarna oren, mond, neus en ogen toegevoegd worden. Op bladzijde twee komen de emoties al langs. Armen en poten zijn de volgende onderdelen, vervolgens worden de aanzichten getekend. Dus recht van voren of en profiel. Het lijf is de volgende stap, daarna de verhoudingen. 

Struisvogel

Na zeventien bladzijden waan je jezelf al een goede tekenaar. Hierna komen heel veel dieren langs. Eerst de dieren dichtbij, de huisdieren, boerderijdieren, insecten, waterdieren en zo verder tot en met de prehistorie. Soms is er een extra tip of opdracht. Elk dier kan met behulp van zes instructies getekend worden. Zoals bij de struisvogel: begin met potlood met het minirondje voor de kop, daaronder de lange nek. Voor het lijf gebruik je best een groot rondje. Teken de poten, daarna de snavel en ben je tevreden over je schets, trek dan de schets over met de fineliner. Als laatste voeg je de schaduw toe. 

Beeld voor beeld

Elke instructie is voorzien van een voorbeeld en zo wordt beeld voor beeld de struisvogel opgebouwd. Soms zijn er grappige aanvullingen, een zeeschildpad die bellen blaast, een wasbeer in een tobbe, een gewichtheffende eland of een dino op een éénwieler. Als laatste is er de instructie over het werken met promarkers. Een register op dier maakt het heel handig de voorbeelden terug te vinden. 

Tekenplezier

Dit tekenboek is ideaal voor ouders en grootouders die hun schermkijkende (klein-)kinderen wel eens iets anders voor willen schotelen. Met simpele middelen beginnen om te kijken of ze het leuk vinden en als ze wat verder gevorderd zijn de betere en duurdere materialen aanschaffen. Dit boek van Karin Luttenberg zal zeker bij die kinderen in de smaak vallen en staat garant voor heel veel tekenplezier.  

‘Meisje zonder hoop’ van Michael Robotham

Cyrus Haven, forensisch psycholoog, heeft het niet makkelijk. Zijn oudere broer Elias die twintig jaar geleden tijdens een psychose hun ouders en tweelingzusjes om het leven bracht komt mogelijk op vrije voeten. In principe heeft Elias levenslang tbs gekregen. Nu, na een jarenlange psychiatrische behandeling, heeft Elias om vrijlating gevraagd. Het is een lang proces, eerst op begeleid verlof, daarna een middagje alleen. Zo wordt het opgebouwd, weliswaar met een enkelband, maar toch. 

Evie Cormac

Cyrus is bereid Elias in huis te nemen. Daar woont ook al Evie Cormac, het meisje dat zich met behulp van Cyrus uit een uitzichtloze situatie heeft gevochten. Ze gaat nu naar school, hangt aan Cyrus en heeft er weinig vertrouwen in dat het met Elias wel goed zal gaan. Dan is er ook nog Mitch, die veroordeeld voor verkrachting van zijn buurvrouw zegt onschuldig te zijn. Maar is dat werkelijk zo? 

Intimidatie

Na de gruwelijke moord op een oudere man en de ontvoering van zijn dochter Maya wordt Cyrus door de politie in Nottingham ingeschakeld. Inspecteur Lenny Parvel heeft zijn hulp nodig, er zitten veel psychologische aspecten aan de moord en ontvoering. Haar collega Hoyle daarentegen probeert Haven zoveel mogelijk tegen te werken. Hij probeert Haven te intimideren, laat hem zelfs arresteren, wat is zijn belang bij deze acties? Alles komt in een stroomversnelling als het lichaam van Maya wordt gevonden. 

Glazenhaler

Onbedoeld speelt Evie ook een rol in de ontknoping. Mogelijk heeft zij de moordenaar gezien tijdens haar baantje als glazenhaler in een chique bar op Lace Market. Dat brengt ook haar in de problemen. Hoewel ze zelf ook een ster in het problemen veroorzaken is. Als ze wil bijdragen aan de oplossing en zelf acties onderneemt, gaat het geheid mis en belandt ze geregeld op het politiebureau. Waar Cyrus liefst de vrede bewaart, laat Evie alle alarmbellen rinkelen. 

Rasverteller

Michael Robotham heeft met dit derde deel over Cyrus en Evie weer een ijzersterke thriller afgeleverd. De rasverteller sleept je mee, schrijft met veel kennis over de forensische psychologie en laat je tot de laatste bladzijden gissen naar de ontknoping. Voorkennis van de eerste twee delen is niet noodzakelijk, de vele hints naar het verleden van Evie maken wel nieuwsgierig en het is zeker de moeite waard de eerdere delen ook te lezen.

‘De verdwijning’ van Catherine Steadman

Mia Eliot is een aankomende actrice in Engeland. Ze heeft al veel leuke rollen gehad als ze wordt genomineerd voor een Bafta Award, te vergelijken met ons Gouden Kalf. Alleen de nominatie levert al veel publiciteit op.  Maar Mia heeft grootsere plannen. Ze wil het gaan maken in de VS en gaat daarom naar Hollywood. Daar vindt altijd een soort audtitieseizoen plaats. In die paar weken worden grote rollen vergeven, je rent van de ene auditie naar de andere in de hoop een belangrijke rol te scoren. 

Nerveus

Mia voelt zich wel een beetje een buitenbeentje tussen al die Amerikaanse actrices. Toch is er één die haar heel aardig lijkt, Emily Bryant. Net zo nerveus als zij, maakt Emily een praatje met Mia. Ze is zelfs wat paniekerig, bang dat haar huurauto weggesleept zal worden als ze niet even wat geld in de meter stopt. Of Mia dat voor haar wil doen. Maar Mia wil dat niet, zij is het eerst aan de beurt voor de auditie, ze wil Emily niet voor laten gaan. Ze zal daar gek zijn. 

Wanhopig

Gehaast gaat Mia de castingroom binnen. Ze weet de auditie tot een goed einde te brengen, gaat weer naar de wachtkamer om Emily succes toe te wensen. Maar Emily is verdwenen. Haar auto staat nog wel op de parkeerplaats, de sleutel en haar tas liggen er nog in. Waar is ze gebleven. Mia doet wanhopige pogingen haar te vinden. Gaat het gebouw weer in, vraagt de receptioniste, loopt nog eens naar buiten naar de auto. Hoe vreemd is het dat Emily weg is. Als ze bij de auto zit komt er een man op haar af. Vanuit het tegenover gelegen gebouw heeft hij haar zien treuzelen en rondkijken bij de auto. Kan hij iets voor haar doen? 

Nachtmerrie

Mia weet niet beter dan een briefje bij de receptioniste achter te laten met haar telefoonnummer en het bericht dat zij de sleutels en tas meegenomen heeft. Maar ook na twee dagen hoort ze niks. Ja, die man van de overkant komt weer op haar pad. Maar hoe zou hij haar kunnen helpen Emily te vinden? Het blijft haar bezig houden, deze verdwijning. Hoe raadselachtig is het als iemand van de radar verdwijnt en niemand iets schijnt  te weten. Ze bijt zich erin vast en voor ze het weet bevindt ze zich in een nachtmerrieachtig scenario, erger dan een horrorfilm zou kunnen zijn

‘Kiek in het Vechtdal’ van Wim Eikelboom en Gijs Dragt

Vijftig verhalen over levend erfgoed langs de Overijsselse Vecht is de lange ondertitel van dit boek. Een ondertitel die de lading perfect dekt maar nog niets prijsgeeft van de grote variatie in verhalen en de prachtige foto’s. De Vecht is niet heel lang, is in de jaren twintig van de vorige eeuw ook nog eens dertig kilometer ingekort, maar herbergt vele bijzondere verhalen. 

Verdwenen

Neem nou de derde klok van de kerktoren in Ommen. Ooit hingen er drie in de toren maar op een dag was de derde klok weg. Verdwenen. Weggehaald door dieven? Vijandige troepen? Op weg naar een nieuwe eigenaar? In de Vecht getuimeld? Wie het weet mag het zeggen. Er werd gezocht in de buurt van de brug. Er werd koper gevonden. Maar een twaalf meter diepe klok opgraven? Dat doen ze echt niet in het Vechtdal. Veel te duur. 

Stroop

Ook tradities worden genoemd. Met Pasen eiertikken in Ommen, de versierde eieren in Gramsbergen, de paasvuren. De landhuizen en kastelen, archeologische vondsten, kunst langs de Vecht, de boerenmarkt in Vilsteren (terug van weggeweest), lekkernijen als de Dalfser mop, het Vechtdalbier, het komt allemaal ter sprake. Ooit kwam koning Lodewijk Napoleon door het Vechtdal op weg van Zwolle naar Coevorden. Het gezelschap had haast, Ommen reisde hem snel na. Bij Loozen werd hij ingehaald, Ommen smeerde flink met stroop en ging duizend gulden rijker terug naar huis. Het betere lobbywerk. 

Goutbeek

Al deze kostelijke verhalen, zoveel informatie over het Vechtdal, waar hebben de auteurs ze vandaan? Een belangrijke, bijna onuitputtelijke bron is Ab Goutbeek uit Dalfsen. Amateurarcheoloog, vlinderverzamelaar (zijn collectie is nu in museum Naturalis in Leiden), deskundige wat betreft hooibergen en met 1600 lezingen achter de rug een bekende voor iedereen met belangstelling voor de streek. 

Cadeau

Tegenwoordig is het Vechtdal vooral bekend door het toerisme. Met Krishnamurti kwamen begin twintigste eeuw de eerste reizigers, gevolgd door de scouts van de Baron van Pallandt. De laatsten komen nog steeds, ook wemelt het van de campings, de kronkelige rivier blijft bezoekers trekken. Toch zijn er nog mooie rustige plekken waar het goed toeven is. Lees dit boek en trek eropuit. Bezoek al die mooie locaties in het prachtige rivierlandschap. Neem het boek, dat ook een perfect cadeau is, mee als gids of geniet na met de prachtige foto’s. 

‘Alles op alles’ van Marijke Vos

Nadja Tolens heeft haar baan opgezegd om een sabbatical jaar in te lassen. Na haar studie communicatie is ze via allerlei baantjes bij een bank terecht gekomen. Haar baan als teamleider vergt veel van haar, eigenlijk te veel, een sabbatical is daarom broodnodig. Nog maar een paar weken onderweg krijgt ze een telefoontje van haar vader, haar oudtante Ella is met een beroerte in het ziekenhuis opgenomen. Omdat tante Ella alleen en afgelegen woont op het Engelse platteland, zou het fijn zijn als Nadja haar bij zou kunnen staan. 

Landgoed

Zo vertrekt Nadja naar het landgoed waar tante Ella het koetshuis bewoont. Hoe vaak is ze hier als kind niet geweest. Elk jaar werd tante Ella bezocht, samen met haar ouders en zusje Britt. Na het overlijden van hun moeder zijn ze nog één keer met hun vader geweest, daarna was het over, haar vader kon het niet meer aan. En nu staat Nadja weer in de tuin van het koetshuis, heeft de zorg voor het huis, de koe, de kippen en de kat. Morgen gaat ze tante Ella bezoeken in het ziekenhuis. 

Zuurstokroze

Nadja hoopt dat het niet al te slecht met Ella gaat, maar haar hoop is tevergeefs. Ella herkent haar wel, maar haar toestand is erg fragiel. De verpleging is blij dat er familie van Ella is, belangrijk voor haar is rust, rust, rust. Nadja moet dus niet te vaak komen. Om de tijd te doden koopt Nadja schilderspullen. In de winkel wordt ze door de ietwat bijzondere eigenaar uitgenodigd schilderlessen te komen volgen. Zo komt ze in contact met een paar dorpelingen. Hier hoort ze over de plannen die een projectontwikkelaar heeft met het landgoed waar Ella woont. Alles eraf schuiven en een hypermodern appartementengebouw neerzetten. In zuurstokroze, een aanslag op het prachtige landschap. 

Heilloos

Al snel ontmoet ze de uitvoerder van het project, de slopers zullen, volgens hem, binnen een week aan het werk gaan. Hoe kan dit heilloze plan nog gestopt worden? Wie kan haar daarbij helpen? Krijgt ze steun van de schilderclub? Of is het die charmante dokter die de helpende hand biedt. 

‘Alles op alles’ is een heerlijk feel good boek. Mooie karakters, een geweldige setting, een pittoreske huisje, prachtig voorjaarsweer, je waant je zo in het Engeland van tante Ella.

De Britannica listopedia’ van Andrew Petit

Een boek vol met lijstjes, driehonderd om precies te zijn. Lijstjes over heel veel onderwerpen, van de ruimte tot bijzondere mensen, dino’s en uitvindingen, Andrew Petit heeft de bijzonderste gegevens opgeduikeld. Alles wetenschappelijk verantwoord, er is een enorme literatuurlijst en een lijst van nuttige woorden. Iedereen die van bijzondere feiten houdt komt met dit boek aan zijn trekken. 

Sneeuwvlokken

Wat weet u bijvoorbeeld van sneeuw? Enig idee hoeveel verschillende soorten sneeuwkristallen er zijn? Vijfendertig om precies te zijn. Elk met een andere omschrijving. Van simpele prisma’s tot berijpt, van kogelrozetten tot gekruiste plaatjes. Zo zijn geen twee sneeuwvlokken gelijk, zoals op de verduidelijkende tekeningetjes is te zien. 

Zandkorrel

Wat weet u bijvoorbeeld van grijze celletjes? Enig idee hoe snel informatie door hersenen kan reizen? De maximumsnelheid is 431 kilometer per uur. Dat kan dan een reis zijn door de 86 miljard neuronen en de 1 miljard verbindingen in een stukje hersenen ter grootte van een zandkorrel. 

Magnetisch

Wat weet u bijvoorbeeld van flitsende treinen? Enig idee hoe snel de snelste trein ter wereld gaat? Wel bijna net zo snel als de informatie door de hersenen. De trein gaat 1 kilometer per uur langzamer. Het is de Shanghai maglev in China. Een trein die zweeft op een magnetisch veld tussen trein en treinbaan. Zonder wielen dus. 

Gazelle

Wat weet u bijvoorbeeld van globetrotters? Dieren die lange afstanden afleggen door de lucht, over land of door de zee? Zo vliegt de Noordse stern 90.000kilometer, de grauwe pijlstormvogel komt tot 74.000 en de noordelijke zeeolifant 21.000. De lederschildpad doet weinig voor de zeeolifant onder, de Mongoolse gazelle komt met 3460 kilometer echt achteraan. 

Luiaard

Wat weet u van zoete dromen? De dromen van dieren die elke dag graag lang slapen. De koala spant met 22 uur per dag de kroon op de voet gevolgd door de kleine bruine vleermuis. De luiaard, waarvan je zou verwachten dat hij bovenaan zou staan, slaapt echter maar 14,5 uur per dag, nog minder dan de eekhoorn. 

Neuzen

U ziet het, met dit boek kunt u uw eigen ‘Slimste Mens’ spelen. Maar niet alleen daarvoor is het geschikt. Het is vooral een boek voor nieuwsgierige mensen van 9 tot 99 om lekker in te neuzen en steeds weer andere nieuwe feitjes te ontdekken.

‘Valwind’ van Maria Adolfsson

Doggerland, rechercheur Karen Eiken Hornby geniet van haar zwangerschapsverlof. Haar dochtertje Selma is nu acht maand oud. Ze mist haar werk niet. Door de coronaepidemie is het leven wel ingewikkelder geworden. De plannen die haar man Leo heeft om op een landtong bij de hoofdstad Dunker een oude fabriek om te toveren in een restaurant hebben flink vertraging opgelopen. Als dan het huis van haar moeder afbrandt en zij daarom tijdelijk bij Karen moet intrekken, vlucht die met man en kind naar een oude villa op het fabrieksterrein. 

Stomp

Ook onder het politiepersoneel heeft corona toegeslagen, veel zitten ziek thuis. Als binnen 48 uur twee jonge mensen onder verdachte omstandigheden om het leven komen wordt Karen door haar chef gebeld. Ze hebben haar nodig. Samen met haar stille maar keurige collega Astrid onderzoekt ze de dood van een jongen die in het water terechtgekomen is. Mogelijk met een stomp voorwerp om het leven gebracht. Al met al schiet het onderzoek gewoon niet op. Getuigen zijn er niet, het gebied waar het slachtoffer te water is geraakt is zo groot, het had overal kunnen zijn. En een verband met de andere moordzaak wil de leiding van de recherche niet zien. Karen en Astrid modderen zonder veel resultaat verder. 

Keurig

Wel leren ze elkaar wat beter kennen. Astrid verbergt achter haar keurige uiterlijk een vermoeide en soms wanhopige vrouw. Ze heeft tot ieders verbazing ontslag genomen, zelf weet ze dat ze deze onregelmatige uren niet langer vol kan houden. Als alleenstaande moeder van twee jonge kinderen, klemgezet door haar ex en daarbovenop een drammende moeder en zus, het wordt haar te veel. Maar niemand zal er iets over horen, Astrid knapt haar eigen zaakjes op. Dat het onderzoek daardoor mogelijk in gevaar komt realiseert ze zich niet. Is het daarom Karen die de zaak tot een goed einde brengt? Of is het Astrid die de genadeklap uitdeelt. 

Afzonderlijk

‘Valwind’ is het vijfde deel in de serie Doggerland waarin Adolfsson je meeneemt naar dit fictieve land tussen Scandinavië en West-Europa. Het kan ook heel goed afzonderlijk gelezen worden. Wie echter de smaak te pakken krijgt en wil weten hoe Karen zich ontwikkeld heeft van een onafhankelijke wat wilde politievrouw tot liefhebbende en iets minder wilde moeder, kan het best met deel één,‘Misleiding’, beginnen.

‘Voetbaldochter’ van Marc Oosterhout

Marc Oosterhout is een jonge vader als zijn achtjarige dochter Rosa hem op een dag vertelt dat ze op voetbal wil. Zowel Marc als zijn vrouw zijn stomverbaasd, ze hebben zelf niets met voetbal en hun drie andere kinderen net zomin. Maar Rosa houdt vol en zo geschiedt het dat ze in een jongensteam van de plaatselijke club gaat spelen. 

Solorush

Ze vindt het geweldig dat ze op voetbal zit maar tevreden is ze niet. De jongens weigeren naar haar over te spelen, samenspelen kunnen ze ook niet, het liefst gaan ze in een solorush richting het doel van de tegenstander. Er zit voor Rosa niets anders op dan de bal zelf te veroveren en dan ook maar op het doel af te gaan. 

Spraakzaam

Rosa heeft maar één idool en dat is Messi. Ze wil net zo goed worden en als ze groot is in Oranje spelen. Ze heeft heel veel talent, gaat naar een voetbalschool, wordt door een profclub gescout en komt steeds hoger te spelen. En paps maar rijden, eerst alleen op zaterdag, daarna ook doordeweeks, op zondag naar de voetbalschool, er worden heel wat kilometers afgelegd. Erg spraakzaam is Rosa ook al niet. Vooral als het niet zo goed gegaan is of als ze op de bank moet zitten is ze niet te genieten. Het zegt alles over haar fanatisme, ze moet en zal de top bereiken. 

Rijbewijs

Ondanks haar zwijgzaamheid geniet Marc toch van het samen op pad zijn. Zelfs zijn voetbalkennis gaat erop vooruit, maar de finesses begrijpen zoals Rosa dat kan, dat ontbeert Marc toch echt. Wel wordt hij ook steeds enthousiaster. Ergerde hij zich aanvankelijk wild aan brullende ouders langs de lijn, helemaal onschuldig is hij op dat vlak ook niet meer. Een speelster van de tegenpartij uitschelden, Rosa heeft het gehoord, Marc deed het echt. En dan wordt Rosa achttien, krijgt haar rijbewijs en paps hoeft niet meer mee. 

Inhaalslag

‘Voetbaldochter’ gaat echter niet alleen over vader en dochter. Het gaat ook over de achterstelling van het vrouwenvoetbal, over de inhaalslag dankzij de Leeuwinnen van Oranje, over het gebrek aan vrouwelijke commentatoren (hoewel bij het laatste WK van de mannen er elke dag wel één aanschoof). Er is nog een wereld te winnen voor de voetbalvrouwen!

‘Ik wens je het allerbeste’ van Mason Deaver

Ben de Backer is bijna achttien als hij zijn ouders vertelt dat hij non-binair is. Hij heeft er heel lang over nagedacht of hij het ze wel of niet zal vertellen. Ben hoopt en vertrouwt erop dat zijn ouders hem zullen begrijpen. Maar niets is minder waar. Zijn moeder valt helemaal stil, zijn vader begint te schreeuwen. Schreeuwt dat hij het huis uit moet, dat hij Ben nooit meer wil zien. Ben rent weg, zwalkt uren door de buurt, wat kan hij doen? Veel opties heeft hij niet, er rest hem niets anders dan zijn zus te bellen. 

Hannah

Al tien jaar heeft hij haar niet meer gezien. Zijn grote zus Hannah. Gelijk na haar eindexamen is ze vertrokken en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Het enige wat hij van haar heeft is een telefoonnummer. En dat is nu zijn reddingsboei. Hannah springt in de auto en binnen het uur is zij bij hem. Ze neemt hem mee naar huis, stelt hem voor aan zijn zwager Thomas. Ben kan bij hen blijven, ze regelt school voor hem, zorgt voor nieuwe kleding, een nieuwe frisse start. 

Hen/ hun

Ben treft het op zijn nieuwe school. Er wordt veel aan kunst gedaan, Ben schildert graag en goed en wordt al snel de lieveling van lerares Liu die hem in dit vak alle vrijheid geeft. Ben is erg bezig met zijn identiteit. Veel hulp daarbij krijgt hij van Mariam. Hij heeft hen gevonden op een platform voor lhbti’ers. Nu Ben bij zijn zus woont wil hij ook graag met hen/hun aangesproken worden.   

Buddy

Op school is Ben het liefst op zichzelf. Dat zou ook prima gelukt zijn als niet Nathan daar geweest was. Nathan is Bens buddy op school. Hij dringt zich niet op maar laat zich ook zeker niet aan de kant schuiven. Ben ontkomt niet aan hem en de vriendschap laat niet lang op zich wachten. Gaan hun gevoelens verder dan vriendschap? Houden Bens ouders zich koest? Kan Ben bij Hannah blijven? Vragen, vragen, vragen. 

Mason Deaver heeft met deze debuutroman een verpletterende indruk gemaakt. Young adult readers lopen met hem weg. En terecht. Wie zo mooi en ontroerend de hobbelige weg naar eigen identiteit en volwassenheid kan verwoorden verdient een plek op elke boekenplank.