Korte tip: 'Ochtend op Denmark Hill' van Matthijs Eijgelshoven

Een kunstopleiding in Bilbao brengt Sebastian in contact met een galeriehouder die zijn schilderijen  wil exposeren. Samen met de mysterieuze Eugenio werkt hij dag in dag uit in het atelier. De expositie zal hen bekendheid brengen maar het loopt anders dan verwacht.

Intrigerend boek over de liefde voor de schilderkunst waarin de beeldend kunstenaar vertelt over zijn studententijd, zijn inspiratie, zijn dips, zijn liefdes en vriendschappen, maar vooral ook over zijn schilderijen.

Klik hier voor een uitgebreide recensie op de website Tzum.   

‘Mevrouw C.’ van José Fernanda

“Vrienden kies je, familie niet” is het motto van deze roman.  Sophie en Constance zijn zussen.  Als Sophie net vijf is en Constance elf, verongelukken hun ouders.  Een oom en tante nemen de opvoeding van de twee op zich, zonder enige liefde en alles volgens de regels worden de meisjes grootgebracht.  Op hun achttiende worden ze geacht  het huis te verlaten, oom en tante vinden dat hun taak is volbracht. Constance zoekt haar heil in vormelijkheid, uiterlijk vertoon en het geloof.  Sophie is meer opstandig, ze volgt met goed gevolg een opleiding aan de kunstacademie.  Begin dertig krijgt ze een inzinking, de inspiratie is weg, vrienden laat ze links liggen, Sophie vereenzaamt.

Dialyse patiënt

In deze periode doet Constance een beroep op haar.  Als dialyse patiënt heeft Constance het zwaar. Drie maal per week moet ze spoelen, het trekt een zware wissel op haar gezondheid. Constance is hard voor zichzelf en voor haar omgeving. Met kille hand bestiert ze haar riante huishouden in een kasteel bij Brussel.  Geld als water, dankzij de erfenis van haar overleden man, maar zelfs het contact met haar tienerzoon is te veel.  Constance vraagt Sophie om haar gezelschap te houden.  Nu Sophie in een dip zit en weinig om handen heeft lijkt het haar een goed moment haar zuster beter te leren kennen. Maar de strenge regels, de ijzige verstandhouding met het personeel, de dwingende katholieke moraal, het staat Sophie al snel tegen. Medelijden en boosheid met haar zus strijden om voorrang. Het vertellen en tekenen van een symbolisch verhaal helpen Sophie enigszins tot  haar zus door te dringen, de komst van de knappe zwager Alain zet de verhoudingen  echter weer op scherp.

Karakters

José Fernanda, zelf beeldend kunstenaar, zet de mooi uitgewerkte karakters in dit bondig geschreven boek stevig neer.  We zien Sophie gaandeweg het boek weer opbloeien,  Constance, haar zoon Emile, zwager Alain en de overige bijfiguren worden stuk voor stuk uitgediept. Een boek om in één adem uit te lezen. Fernanda heeft met ‘Mevrouw C.’ drie romans op haar naam staan waarvan de eerste twee sterk autobiografisch zijn. Verder maakte ze een prentenboek voor jonge kinderen.

Korte tip: 'Charlie en ik' van Mark Lowery

In het vervolg ook een aantal korte tips in deze blog. Er komen zoveel mooie nieuwe boeken uit die ik niet onbesproken wil laten. Vandaag de eerste korte tip.

Martin (13) en zijn jongere broertje Charlie maken stiekem een treinreis om het hoogtepunt van hun vakantie van vorig jaar nog eens te beleven. Ze hebben toen dolfijnen gezien aan de zuidkust van Engeland. Vanuit Preston gaan ze op pad om nogmaals naar de dolfijnen te kijken. Maar de treinreis verloopt niet zo voorspoedig als Martin gehoopt heeft. Ontroerend verhaal, aangrijpend, je zult het niet snel vergeten. Voor jongeren vanaf 13 jaar en voor volwassenen.

Klik hier voor een uitgebreide recensie op de site van Jaapleest.

‘De stilte van het water’ van Norman Jansen

Haïti, begin 2000. Ladymia is net bevallen van haar tweede kind. Na een jongetje heeft ze nu ook een dochter. Haar man Jean is er speciaal voor uit de hoofdstad Port-au-Prince overgekomen.  Ondanks de armoedige omstandigheden op het platteland waar ze wonen kunnen ze met zijn inkomsten net rondkomen.  Al snel moet hij echter terug naar zijn werk, Ladymia is nu weer op haar moeder aangewezen.  Korte tijd later treft het noodlot Haïti. Terwijl Ladymia het eten aan het voorbereiden is begint de aarde te beven. In paniek grijpt ze haar dochtertje, haar zoontje ziet ze niet. Ternauwernood ontsnapt ze aan het instortende huis, haar zoontje vindt ze even later bij de waterput. Niets heeft ze meer, haar moeder, haar man, haar familie, allemaal zijn ze omgekomen. Alleen een zus en haar kind hebben net als zij de grote aardbeving overleefd.

Gouden bergen

Haïti is veranderd in één grote rampplek. Ladymia en haar zus grijpen alles aan om er weg te komen. Er zijn mannen die hen gouden bergen beloven, ze zullen de vrouwen naar Amerika brengen.  Dat kan echter alleen via een ander Franstalig eiland,  ze belanden op valse papieren samen met hun kinderen in Guadeloupe.  Ze worden tewerkgesteld in een bordeel, hun papieren worden ingenomen, het is werken, werken, werken. Na drie maanden moeten ze weer verder, hun toeristenvisum is verlopen.  Ze vliegen naar Sint Maarten, de kinderen worden in een huis opgesloten, de moeders belanden in nog slechtere omstandigheden.  Ladymia voelt zich schuldig, zij heeft haar zus overgehaald Haïti te verlaten,  opgelucht haalt ze adem als ze werkelijk naar een Amerikaans eiland zullen vertrekken. Eindelijk kunnen ze deze vreselijke tijd achter zich laten en zijn ze op weg naar een normaal leven.

Gelukzoekers

Norman Jansen werkt bij de Koninklijke Marechaussee en is een expert op het gebied van mensenhandel en mensensmokkel. Hij heeft het waargebeurde verhaal van Ladymia van dichtbij meegemaakt. In het Caraïbisch gebied viert de mensenhandel nog steeds hoogtij. Grote armoede, ongelijke kansen en de aantrekkingskracht van de VS doet mensen besluiten hun land te verlaten en het geluk elders te zoeken. Voor de meesten eindigt het desastreus, overgeleverd aan maffiose bazen en mensensmokkelaars belanden velen in de prostitutie of worden gedwongen  slavenarbeid te verrichten.  ‘De stilte van het water’ is een voorbeeld van hoe het gruwelijk mis kan gaan.

‘Johannes de parkiet’ van Mark Haayema en Medy Oberendorff

Johannes heeft een prettig rustig leven. Zijn kooitje bij Gijs is zijn wereld, op tijd eten en drinken, meer hoeft hij niet. Maar Gijs wil wel meer, hij bouwt een prachtige grote volière.  Johannes heeft geen idee wat hem te wachten staat, Gijs zet zijn kooi in de grote volière,  langzaam went Johannes een beetje aan zijn omgeving en voorzichtig stapt hij uit zijn kooi. Na een paar dagen zet Gijs een grote doos in de kooi, er komen allemaal piepgeluiden uit. Vreemd. Onheilspellend. Paniekerig vliegt Johannes door de grote kooi.  De piepers komen uit de doos, vijf zebravinken, ze pikken alles van Johannes in en eten rare dingen. Johannes is boos, ontstemd, wat moeten ze in zijn kooi?!

Volle bak

Het blijft niet bij de zebravinken, er komen twee ara’s, diamantduiven, Japanse meeuwen, Chinese dwergkwartels, zijdehoenders en een pauw bij.  Johannes beweegt niet meer, drinkt niet meer, eet niet meer. Als de honger toeslaat en hij toch een graantje gaat pikken, zit er als hij terugkomt een vreemde snoeshaan op zijn stok. Johannes ontploft van woede, hij begint te tieren en te schelden, iedereen moet opzouten, hij was het eerst in de kooi.  Het gegniffel van de andere vogels maakt hem nog bozer, in zijn woede valt hij een hoen aan.  Dan grijpt Gijs in en zet hem terug in het kleine kooitje. Daar zit hij dan, gevangen terwijl de andere vogels vrij rondscharrelen, hoe zal het ooit nog goed met hem komen?

Boodschap

De boodschap in dit prachtige prentenboek is duidelijk, soms vraagt het wat tijd en een open mind, maar vogels van verschillende pluimage kunnen aan elkaar wennen.  Wat in de volière geldt gaat ook in de mensenwereld op.  Mark weet op zijn bekende speelse manier het zware thema van discriminatie en uitsluiting van alle kanten te belichten.  De prachtige tekeningen van Medy Oberendorff verrijken het verhaal nog eens extra. Medy is wetenschappelijk illustratrice, elk veertje van elke vogel zit op de juiste plek. Toch weet ze ook de emoties goed te treffen, ik heb zelden een zo nukkige en boze parkiet gezien. En Gijs die we alleen op zijn rug zien, is daar enige gelijkenis met Herman van Veen?

'Anders mooi: leven met Pippa’ van Marlies Kieft

Journaliste en tekstschrijver Marlies Kieft en haar man Edwin zijn behoorlijk ondersteboven na de geboorte van hun eerste kind. Dochter Pippa heeft het syndroom van Down, vanaf dag één heeft Marlies het gevoel niet gewoon moeder te kunnen zijn, ze is moeder van een heel speciaal kind en wordt ook zo benaderd.  Talrijk zijn de lieve felicitaties bij de geboorte maar er zijn ook kaartjes met vreselijke missers, opmerkingen die haar door de ziel snijden. Marlies sluit Pippa gelijk in haar hart, Edwin heeft er wat meer moeite mee, hetgeen Marlies razend kan maken. Ze verwerken het beiden op hun eigen manier, het begrip voor de ander wordt zwaar op de proef gesteld, een verwijdering lijkt onvermijdelijk.

Vijftien

Inmiddels is Pippa vijftien, zijn er een jonger zusje en broertje, zijn Marlies en Edwin nog steeds bij elkaar, tijd om terug te kijken en te reflecteren.  De zorg voor Pippa was vaak zwaar, met de komst van zusje Jo werd het lichter. Jo haalde Pippa al snel in, Pippa kon zich echter goed aan Jo optrekken.  Voor Marlies werd het ook anders, ze werd naast een moeder met een speciaal kind nu ook een gewone moeder met een gewone dochter en later een gewone zoon.  Het veranderde ook haar relatie met Edwin, na een paar moeilijke en ingrijpende periodes van verwijdering bracht relatietherapie verheldering en verdieping in hun samenzijn. Ze functioneren nu als een goed geoliede machine als het op de gezondheid van de kinderen aankomt. De metgezellen ‘schuldgevoel’ en ‘niet goed genoeg’ staan echter maar zelden niet aan haar zijde, het leven met een kind met down blijft zwaar, het kost Marlies jaren om dat toe te geven. 

Trouw

Marlies kreeg van de redactie van Trouw het verzoek een artikel te schrijven over hoe het nou echt is om een kind met down te hebben.  Ze besloot in dat artikel haar ziel bloot te leggen, het mooie maar ook het rauwe te laten zien. Enorm veel reacties kreeg ze daarop, een aanmoediging haar verhaal ook in boekvorm te publiceren.  In een journalistieke en bondige stijl laat Marlies in ‘Anders mooi’ heel veel van zichzelf zien.  Boosheid, verdriet, onmacht, vreugde, vechtlust, het zelfportret van een jonge moeder die zich de onbekende wereld van down eigen moet maken ontroert en stemt tot nadenken.

‘Onder de paramariboom’ van Johan Fretz

Johannes Fretz gaat voor het eerst naar zijn moederland Suriname. Als kind van een Duits-Nederlandse vader en een Surinaamse moeder was hij altijd op Nederland gefocust, het heeft lang geduurd voor hij een gedachte aan Suriname wilde wijden. De wankele geestesgesteldheid van zijn ouders en hun vijandige houding naar elkaar maken bovendien dat hij al jong weet dat hij weinig steun van hen kan verwachten, hij is op zichzelf aangewezen. Nu hij eind twintig is en  beginnend schrijver en cabaretier, wordt hij uitgenodigd in Paramaribo net voor de verkiezingen een optreden te verzorgen. Het zal zijn eerste kennismaking met zijn moederland zijn. En zoals hij zijn moeder ooit beloofd heeft, zij zal hem op deze trip vergezellen. Voor haar is het een weerzien na veertig jaar. 

Identiteit

Suriname overweldigt hem, alle dagen dat hij er is dompelt hij zich in verwondering onder in de kleurrijke en relaxte  Surinaamse cultuur.  Hij maakt kennis met zijn familie daar, gaat  met zijn moeder op onderzoek naar de familiegeschiedenis, verkent de stad en omstreken, verbaast zich over de verkiezingscampagnes en over nog veel meer. Toch voelt Suriname, tot zijn grote verbazing, ook als thuis. Veel momenten roepen herinneringen op aan zijn jeugd, aan zijn kiftende ouders, aan de ongemakkelijkheid van vervelende vragen als  ‘Waar kom je echt vandaan’.  De reis wordt één grote verkenning van zijn identiteit: “Ik heb mijn leven evenzeer te danken aan barmhartigheid als aan tirannie, aan de kolonisten en aan de slaven, door mijn lichaam stroomt het bloed van bezetters, maar ook dat van de bevrijders”.

Lichtvoetig

Nu klinkt het net alsof ‘Onder de paramariboom’ een heel zwaar boek is, niets is minder waar.  Het is lichtvoetig geschreven, in vlotte, korte hoofdstukken,  soms leest het bijna als een cabareteske tekst. Hoe biografisch het is, is niet echt duidelijk, de scheidslijn tussen feit en fictie is voor de lezer moeilijk te maken in dit zeer lezenswaardige boek.

‘Het appartement aan Central Park’ van Fiona Davis

Het is 1884 als de dertigjarige Engelse Sara Smythe gevraagd wordt naar New York te emigreren. Als hoofd van de huishouding van een vooraanstaand Londens hotel heeft ze grote indruk gemaakt op één van de gasten, de Amerikaanse Theodore Camden. Hij is betrokken bij de bouw van het Dakota Building en denkt dat Sara geknipt is om daar dezelfde functie te gaan bekleden. Omdat weinig Sara aan Londen bindt en ze bovendien niet als haar moeder,  die als bijzit van een adellijke heer haar dochter alleen heeft grootgebracht en nu in een aftands huisje verpietert, wil eindigen, neemt ze het aanbod aan.  Groot is haar teleurstelling als ze de desolate ligging van het gebouw ziet, niets geen levendigheid van een grote stad. Dat verandert met de komst van de bewoners al snel, Sara krijgt het druk, niet alleen met het werk maar ook met de gehuwde Camden met wie haar relatie steeds hartelijker wordt.

Berooid

Honderd jaar later neemt Bailey Camden een baantje aan bij haar nicht Melinda. Bailey zit totaal aan de grond, een jaar in een afkickkliniek heeft haar weliswaar ontnuchterd, haar jarenlange gebruik van drank en drugs heeft haar wel berooid achtergelaten.  Haar goedbetaalde baan als interieurdesigner is ze kwijt, het aanbod van Melinda om het familieappartement in het Dakotagebouw op te knappen komt dan ook als geroepen.  Melinda heeft als telg uit de Camdenfamilie samen met haar broer het appartement geërfd, binnenkort krijgt ze ook de beschikking over een riant trustfonds. Aan geld ontbreekt het dus niet, wel aan goede smaak. Omwille van het geld gaat Bailey toch akkoord, het appartement wordt gestript en alles gaat op de kop. Tussen de relikwieën uit het verleden doet Bailey een interessante ontdekking, één die de fundamenten van de familie Camden zal doen schudden en Baileys leven voorgoed verandert.

Historische setting

Het Dakotagebouw is in 1884 naar het ontwerp van de architect Henry J. Hardenbergh voor de beter gesitueerden in New York gebouwd. Het gebouw staat er nog steeds, dicht bij Central Park, John Lennon woonde er op het moment van zijn overlijden.  De twee verhaallijnen van Sara en Bailey zijn dus in een kloppende historische setting geplaatst.  Het geeft een extra dimensie aan deze romantische familieroman waarin verraad, hartstocht en teleurstelling de hoofdrol spelen.  

‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti

‘De acht bergen’ is het verhaal van twee vrienden die deels samen opgroeien. Pietro is een stadsjongen, groot geworden in een buitenwijk van Milaan. Zijn ouders komen oorspronkelijk van het Italiaanse platteland, zijn vader heeft een grote liefde voor de bergen. Als Pietro een jonge tiener is gaat het gezin in de zomervakantie voor het eerst naar het bergdorp Grana in de Alpen. Daar ontmoet Pietro Bruno, zoon van een bouwvakker, een stille op zich zelf aangewezen jongen. Samen beleven ze de zomer van hun leven. Ze trekken de bergen in, Bruno kent de hellingen op zijn duimpje, Pietro ontdekt de aantrekkingskracht van het gebergte, de bossen, het riviertje dat in een wilde stroom kan veranderen en op de achtergrond altijd de besneeuwde bergtoppen.

Ommekeer

Pietro’s ouders zijn zeer begaan met het lot van Bruno. Ze proberen zijn ouders over te halen Bruno in de winter bij hen in Milaan te laten wonen en een goede opleiding te volgen.  Maar de vader van Bruno ontsteekt in woede over dit plan, zijn zoon is een kind van de bergen, die heeft niets in de stad te zoeken. Even lijkt het of de vriendschap tussen de twee jongens bekoelt, maar het jaar erop blijkt dat er niets veranderd is. Jaren gaat het zo, elke zomer samen, elke zomer leren ze elkaar beter kennen. Maar het leven is grillig, als jongvolwassene begint Pietro zijn geluk elders te beproeven, Bruno en de bergen raken in het vergeetboek.  De dood van zijn vader brengt  echter de ommekeer, Pietro ervaart dan dat de bergen definitief bezit van hem hebben genomen en dat Bruno daar onvoorwaardelijk bij hoort.

Bergwandeling

‘De acht bergen’ is als een bergwandeling, het vraagt enige inspanning, het resultaat is fantastisch. Een reis door het leven van twee zeer verschillende vrienden die elk de liefde voor de bergen zo diep in zich voelen dat ze elkaar en het gebergte nooit meer los kunnen laten. Een tocht naar volwassenheid, een tocht naar hun lotsbestemming, een tocht die je als lezer niet licht vergeet.  

Zomerleesclub

‘De acht bergen’ is één van de drie boeken die in de Zomerleesclub in de Bibliotheek Ommen worden besproken. De andere twee titels zijn ‘De heilige Rita’ van Tommy Wieringa en ‘Je ziet mij noot meer terug’ van Sonja Barend. Heb je zin om mee te doen met de Zomerleesclub, meld je dan via deze link aan.

‘Een ketting van hoop’ van Karen Halvorsen Schreck

‘Druiven der gramschap’ van John Steinbeck is een inspirerend boek. Eind vorig jaar besprak ik  ‘En verlos ons van het stof’ van SusieFinkbeiner, zij haalde de inspiratie voor haar roman over de Dust Bowl bij Steinbeck. Ook voor Karen Halvorsen Schreck is Steinbecks roman de inspiratiebron. Zelfde periode, zelfde streek van de VS, toch een heel ander boek.  Hoofdpersoon is wel weer een jonge vrouw, Ruth, net twintig en gelukkig getrouwd met Charlie. Hij werkt in de nieuwe olie-industrie in Texas, zij doet het huishouden en geeft de buurkinderen les.  Beiden hebben ze een droom, studeren aan de universiteit. Op aandringen van Miss Berger, de plaatselijke bibliothecaris in hun geboortedorp, doen ze beiden toelatingsexamen voor de universiteit in Pasadena, California.  Voor ze zelfs maar de uitslag weten slaat het noodlot echter toe,  Charlie komt bij een bedrijfsongeval om het leven.

Universiteit

Ruth gaat terug naar haar ouderlijk huis in Oklahoma. Aarden kan ze daar niet meer, haar strenge godvruchtige vader gedraagt zich vaak als een tiran. Miss Berger heeft echter goed nieuws, Ruth is toegelaten tot  de universiteit, augustus 1935 vertrekt ze met een beurs voor vier jaar naar Pasadena.  Een heel nieuwe wereld gaat voor haar open, studeren, kamergenotes, feesten en een baan als assistent van professor Tobias.  Ruth werkt zich drie slagen in de rondte, zo ontkomt ze aan  de zwarte mist die het verdriet om Charlie oproept.  De eerste kerstdagen brengt zij bij vrienden van haar moeder door, hun zoon Thomas trekt zich het lot van de Mexicaanse immigranten aan. Velen van hen worden uitgebuit, in kampen gehuisvest en vervolgens gedeporteerd.  Met een avondschool hoopt Thomas in elk geval de kinderen te kunnen helpen. Ruth voegt zich na een incident aan de universiteit bij hem en samen hopen ze het lot van deze mensen te kunnen verbeteren.

Sociaal bewogen

‘Een ketting van hoop’ beschrijft drie periodes uit het leven van Ruth, haar tijd met Charlie, de tijd aan de universiteit en de periode met de Mexicaanse immigranten. Het beschrijft tegelijk de ontwikkeling van Ruth, in korte tijd verandert ze van een vrolijke wat naïeve jonge twintiger tot een volwassene, gepokt en gemazeld door de heftige zaken die haar zijn overkomen.  Met de stem van Miss Berger benoemt de auteur de schrijnende sociale misstanden in jaren dertig in de VS en trekt in deze sociaal bewogen roman een parallel met de huidige tijd.

‘Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey’ van Mary Ann Shaffer en Annie Barrows

Het is 1946 als de jonge schrijfster Juliet Ashton een brief krijgt van een zekere Dawsey Adams die op het eiland Guernsey woont. Hij is haar naam tegengekomen in een boek van de  schrijver Charles Lamb dat hij per ongeluk in handen heeft gekregen.  Hij is onder de indruk van het boek en vraagt Juliet de naam van een boekenwinkel in London zodat hij meer boeken van Lamb kan bestellen. Op Guernsey zijn alle boekwinkels tijdens de bezetting door de Duitsers verdwenen, net als zoveel andere zaken.

Literair

Juliet Ashton voldoet graag aan het verzoek van Dawsey, ze laat niet alleen een boek sturen maar begint ook een correspondentie met hem.  Dawsey vertelt haar over het ontstaan van het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey, hoe hij op een dag door zijn buurvrouw uitgenodigd wordt karbonade te komen eten, samen met nog een stel andere bewoners van het eiland. Hoe het veel te laat werd en ze na spertijd staande gehouden worden door een Duitse patrouille,  hoe één van hen ter plekke het genootschap verzint en hoe ze daar mee weg komen. Daarom zijn  ze echt boeken gaan verzamelen en een leesclub begonnen.  Juliet begint met meer leden van de club te corresponderen, ze verwerkt hun verhalen in een artikel voor de Times en besluit zelf naar Guernsey te gaan om met de mensen te spreken. Al snel voelt ze zich thuis, verovert een plek  in de gemeenschap en gaat op zoek naar de rol die de door de Duitsers opgepakte en sindsdien vermiste Elizabeth in de oorlog heeft gespeeld.

Verfilmd

‘Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey’ is niet alleen  een heerlijk boek om te lezen, het is inmiddels ook verfilmd. In de hoofdrollen de Nederlander Michiel Huisman en Lily James, onder andere bekend van Downton Abbey.  Wie de film gezien heeft zal misschien nieuwsgierig zijn naar het boek, ga het lezen! De brievenroman leest als een trein, de karakters zijn prachtig uitgewerkt, verdriet, angst, liefde, humor en loyaliteit strijden om voorrang in dit ontroerende boek.  De roman is zowel fysiek als als e-book te leen in de bibliotheek.  

‘Mijn vader is een vliegtuig’ van Antoinette Beumer

Eva is eind dertig als het bericht komt dat haar moeder Willemien in Argentinië onverwacht is overleden.  Druk als ze is met relatie, kinderen en eigen zaak, wacht Eva als enig kind ook nog de taak haar moeders uitvaart te regelen.  Eigenlijk past het helemaal niet in haar schema, ze is enorm druk met een nieuwe grote pitch voor haar reclamebureau waar veel vanaf hangt. Bovendien hebben ze een nieuw huis gekocht en gaan ze binnenkort verhuizen. Gelukkig kan ze veel door haar werknemers laten regelen,  de planning verloopt bijna als een reclamecampagne.  Toch roept de voorbereiding  veel herinneringen op aan haar jeugd en aan haar vader die toen ze nog jong was van het toneel is verdwenen. 

Gekte

De gedachtestroom wordt steeds sterker, Eva is niet meer in staat feit en fictie te scheiden. Bang als ze is gek te worden verlaat ze man en kinderen en trekt tijdelijk in haar ouderlijke huis dat nu toch leeg staat. De oude buurvrouw staat gelijk klaar om haar bij te staan maar op die hulp zit ze niet te wachten. Eva wil op zoek naar haar vader,  via hem wil ze erachter komen waarom haar moeder indertijd bij hem weggegaan is. Ondanks de tegenwerking van de psychiatrische instelling waar haar vader al meer dan dertig jaar opgenomen is weet Eva de desastreuze gebeurtenissen uit het verleden stukje bij beetje te reconstrueren.  Een zoektocht die haar niet echt gelukkig maar wel wijzer maakt.

Verstoord

Antoinette Beumer is regisseur en  tv en filmproducent. Ze werkte voor tv onder andere met  ‘Goede tijden, slechte tijden’ en ‘Goudkust’, regisseerde  films als  ‘De gelukkige huisvrouw’,   ‘Jackie’ en ‘Soof’.  ‘Mijn vader is een vliegtuig’ is haar debuutroman.  Ze heeft in het boek veel van haar eigen geschiedenis verwerkt,  een deel van de  gebeurtenissen in de roman is gerelateerd aan haar eigen leven.  Aangrijpend beschrijft Beumer de  speurtocht van Eva naar de verloren liefde van haar vader en hoe dit Eva's leven heeft beïnvloed. 

‘Harry Bannink, toonzetter’ door Ton Ouwehand

“Harry Bannink was een briljant componist, een fantastische pianist. Hij was zeer aimabel, correct, vriendelijk, bescheiden en verlegen”. Dat is de conclusie van alle mensen die aan het woord komen in dit biografische boek over de in Enschede geboren en getogen Harry Bannink [1929-1999].  Journalist Ton Ouwehand, werkzaam bij de Twentsche Courant Tubantia, noteerde al de gesprekken over Bannink en steekt zijn eigen bewondering voor de componist niet onder stoelen of banken. Harry is als kind gefascineerd door de piano van de buren, na de oorlog koopt zijn moeder een piano voor hem en krijgt hij les. In 1953 begint hij zijn studie aan het conservatorium in Den Haag. Tijdens een talentenjacht van de KRO, de radio is in die tijd naarstig op zoek naar artiesten, wordt hij, terwijl hij zijn buurmeisje en latere vrouw Jenny begeleidt,  gespot. Een contract volgt, het begin van een glansrijke carrière.

Eerst de tekst

Meer dan 5000 liedjes heeft Bannink gecomponeerd. Vrijwel allemaal muziek bij liedteksten. De tekst was voor hem leidend, moest goed te verstaan zijn en mocht niet ondergaan in de muziek. Bescheiden als hij was vond hij dat hij niet componist genoemd kon worden, hij toonzette de liedteksten, dat was zijn metier. Dat kon hij vlug en to the point. Teksten riepen vanzelf een melodie bij hem op, zelfs als hij de krant las, hoorde hij een melodietje bij de woorden.  Zijn samenwerking met Annie M.G. Schmidt was legendarisch,  ze verstonden elkaar als geen ander en  het leverde prachtige klassiekers op.  Zijn aandeel aan de Film van Ome Willem, Sesamstraat, De Stratemaker op zee show en andere televisieprogramma’s blijft onovertroffen.  Claudia de Breij, Jenny Arean, Aart Staartjes, Joost Prinsen, Tonny Eijk en al die anderen spreken met grote liefde en respect over Bannink. Toch is het allesbehalve een saai boek, door de verhalen leer je de toonzetter echt kennen.

Podcast en theatertour

Harry Bannink staat sowieso weer flink in de belangstelling. Journalist en bewonderaar Gijs Groenteman maakt voor de VPRO een biografische podcast met tweewekelijks een  aflevering waarin telkens een andere artiest in de hoofdrol. Naar aanleiding hiervan gaat Gijs met Frank Groothof en Dick van der Stoep op theatertour door Nederland.  Op zaterdag 6 april  treden ze op in Theater Carrousel in Ommen. Noteer de datum en mis deze prachtige voorstelling niet!

‘Kinderen van de rivier’ van Lisa Wingate

Baltimore, Maryland, 1939. Een jonge vrouw bevalt van haar doodgeboren kind. Gek van verdriet is ze, het is niet het eerste kind dat ze verliest.  Haar man weet niet meer wat hij ermee aan moet. Hoe kan hij zijn vrouw troosten?

Weeshuis

Memphis, Tennessee, 1939, Queenie de moeder van Rill Foss staat op het punt van haar zesde kind te bevallen. Samen met haar man en vijf kinderen woont ze op een boot op de rivier, zo varen ze met de seizoenen de rivier op en neer. De vorige bevallingen gingen vlot maar nu is er iets vreselijks aan de hand, Queenie moet naar het ziekenhuis, haar man Briny gaat met haar mee. Rill het oudste meisje past op de jongere kinderen. De volgende dag komt niet haar vader hen ophalen maar worden ze door de politie opgepakt en in een weeshuis geplaatst.

Politiek

Aiken, South Carolina, heden.  Avery, werkzaam als openbaar aanklager,  is de jongste dochter van Senator Stafford, een gerespecteerd politicus. Gezondheidsproblemen dwingen de senator het wat kalmer aan te doen maar met de verkiezingen over een jaar in het verschiet kan dat eigenlijk niet. Avery komt hem te hulp, de drill van het politieke circuit staat haar echter al snel tegen. Geleefd worden door een agenda, een spindokter en een dominante moeder, het is niet haar cup of tea. Toch levert het politieke werk een bijzondere ontmoeting op, in een verzorgingshuis ontmoet Avery een oude dame die beweert haar oma gekend te hebben. Het triggert Avery om op zoek te gaan naar antwoorden die haar dementerende grootmoeder Judy niet meer kan geven.  

Adoptie

De karakters uit ‘Kinderen van de rivier’ zijn weliswaar verzonnen, de feiten waar de roman op gebaseerd is zijn helaas maar al te waar.  Vanaf de jaren twintig tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw runde Miss Georgia Tann in Memphis een organisatie die verweesde kinderen verkocht aan rijke gezinnen. Dat ging onder de mom van adoptie en verweesd betekende in dit geval meestal dat de kinderen geroofd waren. Hun vaak niet geletterde ouders werden met valse voorwendselen overgehaald papieren te tekenen waardoor hun kinderen in de macht van Miss Tann kwamen. Lisa Wingate heeft deze feiten op sublieme wijze in deze roman verwerkt, met de afzonderlijke stemmen van Avery en Rill vertelt ze het aangrijpende verhaal van de verloren kinderen van Memphis.

‘Camino’ van Graeme Simsion en Anne Buist

Zoë is Amerikaans, moeder van twee jong volwassen dochters, haar tweede man is een paar weken geleden met zijn auto verongelukt. Verdrietig en verward vlucht ze naar haar oude studievriendin Camille in Frankrijk.  Maar ook hier kan ze haar draai niet vinden en in een opwelling besluit ze de Camino, het Sint Jacobs pelgrim pad te gaan lopen.  Ze meldt zich bij Monsieur Chevallier, de plaatselijke contactpersoon voor deze pelgrimage. Van hem ontvangt ze de nodige paperassen en goede raad, wat te doen met blaren en “alles wat je gratis ontvangt op de Camino moet je accepteren”. “En aan het einde van de reis zul je vinden wat je bent kwijtgeraakt” voegt hij daaraan toe. Het klinkt Zoë allemaal iets te zweverig. Ze zal wel zien wat er op haar pad komt.

Vechtscheiding

Martin is Engelsman, heeft net een vechtscheiding achter de rug waar zijn tienerdochter de dupe van is geworden. Hij houdt daarom angstvallig afstand tot zijn ex en dochter Sarah.  In Frankrijk heeft hij een tijdelijke baan aan een technische school gehad, maar zijn contract is afgelopen. Tijdens zijn aanstelling bij de school heeft hij een hulpkarretje voor wandelaars ontworpen. Er is al wat belangstelling van fabrikanten om het te gaan ontwikkelen maar eerst moet de kar getest worden. En wat is een betere test dan de Camino, een lange voettocht door Frankrijk en Spanje, de ultieme beproeving voor zijn buggy.  Goed voorbereid met GPS en smartphone begint Martin aan zijn tocht. Nog voor hij goed en wel vertrokken is ziet hij Zoë in een plaatselijke winkel. Zij ziet hem aan voor een winkeldief, hij vindt haar een rare Amerikaanse. Hun wegen blijven elkaar kruisen en langzaam maar zeker ontstaat er een zekere waardering voor elkaar. Maar of er meer in zit?

Karakter

‘Camino’ is een beetje als de Camino zelf, het komt wat langzaam op gang maar als je er eenmaal inzit wil je het einde halen, liefst zo snel mogelijk. Zoë en Martin ontmoeten veel andere pelgrimgangers, de vier Braziliaanse vrouwen met elk hun eigen karakter die de tocht niet allemaal even serieus nemen. De jonge Duitser Bernhard die wel een heel bijzondere manier van overnachten heeft en bovendien ijzerenheinige kritiek op het zo doordacht geconstrueerde karretje van Martin blijft leveren. De zes Spaanse heren, de Amerikanen, ieder heeft zijn eigen opvatting over de Camino. Veel van die karakters hebben de auteurs op hun eigen pelgrimage in 2011 en 2016 ontmoet.  Het levert een hartverwarmende roman op, met veel humor en hier en daar wat romantiek.

‘En de akker is de wereld’ van Dola de Jong

Soms ga je op vakantie en heb je geen gelegenheid veel boeken mee te nemen. Dan is de  e-book  service van de bibliotheek een uitkomst. Met je betaalde abonnement van de lokale bibliotheek kun je maximaal 10 boeken downloaden.  Wel handig om te weten is dat je ze niet zelf weer af kunt voeren van je boekenplank, ze blijven er drie weken op staan.  Neem daarom niet gelijk tien titels in gebruik, als het tegenvalt zit je eraan vast en moet je wachten tot de vervaldatum voor je nieuwe kunt binnenhalen. Voordeel van deze service is dat je eens heel andere titels onder ogen krijgt. Zo las ik het boek ‘En de akker is de wereld’ van Dola de Jong. Vroeger had ik wel eens een jeugdboek van haar gelezen, deze titel uit 1948 was me echter onbekend.  Een aangrijpend boek, als eerste gelezen tijdens een vakantie, een boek dat lang in je gedachten blijft.

Dorre akker

Eind jaren dertig vertrekken Lies en Aart met een woonwagen vanuit Nederland richting Tanger. Beducht voor het naderende Nazigevaar pikken ze her en der in Europa ouderloze joodse kinderen op en belanden zo in Noord-Afrika.  Daar huren ze een droge akker die ze samen met de kinderen eindeloos bewerken, tevergeefs hopend op een goede oogst. Uitgelachen en nauwelijks getolereerd door de plaatselijke bevolking komt er aan de schier vruchteloze arbeid geen einde.  Maar dan wordt Aart door de politie opgepakt en neemt één van de oudste kinderen, de tiener Hans, de touwtjes in handen.  Het lijkt dat het lot hen nu weer toelacht maar niets is minder waar.

Tanger en New York

Dola de Jong, zelf joods, vlucht in het voorjaar van 1940 met haar verloofde Jan Hoowij naar Tanger.  Op 9 mei 1940 trouwen ze daar.  Tanger is een havenstad onder internationaal protectoraat, het krioelt er van de vluchtelingen en van Duitse spionnen. Een jaar na hun aankomst kunnen Dola en haar man mee met een passagiersschip naar New York. Daar schrijft ze haar eerste boek over de oorlog, The Level Land, een kinderboek over een Nederlands gezin dat een Joods vluchtelingetje uit Duitsland opneemt. Het boek wordt alom geprezen in de VS. In 1948 volgt het boek ‘En de akker is de wereld’.  In de e-bookversie is een uitgebreide biografie van Dola de Jong opgenomen.

‘Witte lichamen’ van Jane Robins

De tweelingzussen Callie en Tilda verschillen als dag en nacht van elkaar.  Callie is bescheiden,  graag op de achtergrond of aan de zijlijn. Ze geniet van haar rustige baan bij een grote boekhandel in Londen. Tilda daarentegen staat het liefst in het middelpunt van de belangstelling, het mag dan ook geen wonder heten dat ze actrice is geworden.  Callie is dan ook hogelijk verbaasd dat haar zus een relatie begint met Felix, een hedgefonds hotemetoot,  die duidelijk de touwtjes in handen neemt en Tilda overschaduwt.  Felix nodigt Callie zelfs uit voor uitstapjes, iets wat Tilda nooit zou doen, zij gunt Callie nauwelijks een inkijkje in haar dagelijkse leven.

Dominant

Callies verbazing slaat al snel om in wantrouwen als Felix zich dominanter en agressiever gaat gedragen.  Als Tilda magerder wordt en blauwe plekken begint te krijgen kan Callie het niet laten daar iets van te zeggen. Het stel begint haar te mijden en Callies angst om Tilda wordt steeds groter.  Ze gaat zoeken op internet en komt op een webforum van vriendinnen van mishandelde vrouwen terecht. Daar kan ze haar zorgen uiten en krijgt ze raad hoe met de situatie om te gaan. Alles neemt een vreemde wending als Felix dood aangetroffen wordt in een hotel in een andere stad.  Hij was toch degene die het voor het zeggen had in de relatie? Hoe kan het dat hij nu dood is? Een hartinfarct terwijl hij zo’n gezond leven leidde? Callie is blij voor Tilda dat het beter met haar gaat maar haar angsten en zorgen om haar tweelingzus zijn nog lang niet over.  Zeker niet als zich nog een duister geval van onverwacht overlijden voordoet.

Adoratie

‘Witte lichamen’ is de debuutroman van Jane Robins.  De intrige met twee getormenteerde zusters waarbij Tilda niet zonder de adoratie van Callie kan en Callie niet zonder de bevestiging van Tilda, houdt de aandacht gevangen en leidt naar een onverwachte ontknoping.  

‘Voor ik je loslaat’ van Marieke Nijkamp

Wie in Lost Creek in Alaska woont, woont echt aan het eind van de wereld.  Een kleine gesloten gemeenschap waar geen ruimte is voor andersdenkenden, waar iedereen iedereen kent, of denkt te kennen, waar je als ondernemende tiener niet echt je ei kwijt kunt.  Kyra en Corey groeien er samen op, hartsvriendinnen, ondanks Kyra’s bipolaire stoornis die als ze ouder wordt zich steeds meer manifesteert. Ze kennen elkaar door en door, accepteren elkaar zoals ze zijn. Maar Corey verhuist met haar moeder naar Winnipeg, terwijl Kyra juist zo graag Lost Creek was ontvlucht. Ze voelt zich belemmerd en onbegrepen door de dorpelingen.  Corey heeft Kyra op het hart gedrukt rustig te blijven, in de kerstvakantie komt ze zeker bij haar logeren.

Geheimen

Het loopt anders, twee dagen voordat Corey naar Lost Creek zal  afreizen krijgt ze een telefoontje van haar moeder, Kyra is dood onder het ijs van een meer aangetroffen, zelfmoord is de conclusie. Corey vertrekt toch naar Lost Creek,  ze kan bij de ouders van Kyra logeren en zo afscheid van Kyra nemen.  Nu Corey al een tijd elders woont en met andere ogen naar het dorp en de bewoners kijkt, ziet ze dat er geheimen  in het dorp zijn, sinistere zaken die ze eerder nooit opgemerkt heeft. Hebben die geheimen met de dood van Kyra te maken? Heeft het dorp zich tegen haar gekeerd? Of moet Corey het in een heel andere richting zoeken en is er iets meer persoonlijks met Kyra  gebeurd? Zes donkere en koude dagen en nachten duurt het voor Corey  weet hoe de puzzelstukjes in elkaar vallen.

Sinister

De Hengelose Marieke Nijkamp werd in één klap bekend met haar debuut ’54 minuten’ over een schietpartij op een middelbare school in de VS. Het oorspronkelijk in het Engels geschreven boek belandde bij het uitkomen gelijk in de gerenommeerde bestsellerlijst van de New York Times. Ook haar tweede roman heeft een duidelijk kader, een klein dorp omringd door wilde ondoordringbare natuur,  de hoofdpersonen lukt het nauwelijks zich daar aan te onttrekken. In deze setting wordt het spannende en bij tijd en wijle sinistere verhaal van de twee tieners verteld.  Een aanrader voor lezers in Young Adult groep.

‘Een engel in Rome’ van Amy Harmon

Maart 1944, de Via Ardeatina naar Rome.  De jonge priester Angelo komt langzaam bij zinnen. Hij is voor dood achtergelaten door de Nazi’s, zwaar gewond gaat hij in de nachtelijke uren op weg naar Rome.  Daar wacht hem een onaangename verrassing. Eva, de joodse jonge vrouw met wie hij opgegroeid is, is drie dagen daarvoor door de Duitsers meegenomen.  Wanhopig gaat hij op zoek naar haar, half Europa trekt hij door om haar terug te vinden, de twee hebben namelijk een heel bijzondere band.  Angelo, geboren in de VS, komt na het overlijden van zijn moeder in 1929 naar Italië, het land van zijn vaders voorouders.  Als elfjarige, gehandicapte jongen is het erg wennen, de ouders van Eva nemen hem echter liefdevol in hun gezin op. Angelo en Eva groeien op als broer en zus.

Klooster

Eind jaren dertig wordt het allemaal anders, Italië komt in de ban van het fascisme, Mussolini krijgt de macht en de vrijheden van de joodse bevolking worden net als in Nederland steeds verder ingeperkt.  In de jaren erna beginnen de deportaties naar de concentratiekampen in Duitsland en Polen. Eva weet de dans lang te ontspringen,  ze komt naar het klooster waar Angelo woont, weet een baantje te bemachtigen binnen de gemeenschap, zo valt ze niet zo op. In het laatste oorlogsjaar loopt het toch nog mis, voor haar niet de bevrijding maar een transport naar Bergen Belsen.  Angelo kan echter niet zonder haar, met haar viool op de rug volgt hij de terugtrekkende Duitse troepen in de hoop Eva ooit nog terug te zien.

Historisch

Veel romans zijn er over de Tweede Wereldoorlog geschreven, niet vaak spelen ze in Italië. ‘Een engel in Rome’ laat zien dat ook daar een wrede strijd gestreden is, dat er mensen in de katholieke kerk waren die hun leven op het spel zetten om joodse landgenoten uit de handen van de Nazi’s te redden.  En dat alles nog ingewikkelder was  vanwege Mussolini’s bondgenootschap met Duitsland.  Hoewel deze roman fictie is, zijn veel van de beschreven gebeurtenissen wel historisch waar. Deze  boeiende oorlogsroman is het Nederlandse debuut van de in de VS al veel gelezen auteur.

‘Samuel: kroniek van een ongewoon gezin’ van Willem Vissers

In juni 2000 bij de geboorte van hun tweede zoon heeft Vissers’ vrouw Bernique vanaf het begin het gevoel dat er iets niet klopt. Hoe en wat weten ze dan nog niet maar al snel wordt duidelijk dat Samuel zich niet als een gemiddelde baby ontwikkelt. Hij maakt geen oogcontact, rolt niet, gaat niet kruipen, zitten of lopen, begint niet te praten, is niet echt gevoelig voor pijnprikkels. Een lange weg langs artsen en andere deskundigen volgt tot in 2013 een diagnose komt: Samuel heeft het Kleefstrasyndroom, een afwijking in het DNA. Simpel gezegd mist hij 1 letter in zijn DNA alfabet. Maar dat gemis heeft verstrekkende gevolgen, Samuel, inmiddels zestien, blijft een baby van 15 maanden in het lijf van een puber.  

Autist

Het ritme in het gezin Vissers wordt door Samuel bepaald.  Als autist in hart en nieren wil Samuel het liefst dat elke dag identiek verloopt.  Dat trekt een zware wissel op de andere gezinsleden, hoewel ze allemaal erg veel van Samuel houden, is het voortdurend naar muziek kijken op de tv of alweer meedoen met het dansje van Kabouter Plop soms teveel. Maar als het gezin een keer zonder Samuel naar Griekenland op vakantie gaat, missen zijn twee broers, er is na Samuel nog een zoon geboren, hem toch wel heel erg. In 2016 komt de epilepsie om de hoek kijken, kort na elkaar drie hevige aanvallen terwijl vader Willem op dat moment als verslaggever bij het WK Voetbal in Brazilië is. Het is kantje boord en benadrukt nog eens het feit dat Samuel die eigenlijk weinig ziek is toch een kwetsbare gezondheid heeft.

Toverstaf

In wekelijkse columns in de Volkskrant volgt de lezer dit ongewone gezin dat door de handicaps van zoon Samuel beperkt is in hun doen en laten. Maar dat is niet hun motto, juist niet, Willem en zijn vrouw Bernique kijken altijd naar de mogelijkheden en kansen die er zijn. Ze accepteren dat het leven niet altijd makkelijk is, als ze met een toverstaf Samuel zouden kunnen veranderen in een gewone jongen zouden ze dat misschien doen, maar wel na lang aarzelen want Samuel is Samuel. De toon van de verhalen is liefdevol met veel gevoel voor humor,  de columns van Hugo Borst over zijn moeder waren leidend voor de manier waarop Vissers zijn verhalen wilde vormgeven.

‘Het lange afscheid’ van Raymond Chandler

Terry Lennox, alcoholist, oorlogsslachtoffer en getrouwd met miljonairsdochter Sylvia Potter, wordt beschuldigd van moord op zijn vrouw. Omdat alles erop wijst dat hij het gedaan heeft doet Lennox een beroep op privé detective Philip Marlowe om hem vanuit Los Angeles de grens met Mexico over te brengen. Marlowe,  een oude vriend van Lennox, voldoet aan het verzoek , wordt  bij terugkomst door de politie opgepakt en drie dagen in de cel gegooid vanwege betrokkenheid bij een misdaad.  De zaak wordt vervolgens in de doofpot gestopt, Marlowe komt op vrije voeten en Lennox pleegt in Mexico zelfmoord. Case closed, zo lijkt het, ware het niet dat Marlowe overtuigd is van Lennox’ onschuld. Als Marlowe vervolgens op verzoek van een New Yorkse uitgever een oogje in het zeil houdt bij een meestentijds beschonken bestsellerauteur en Jan en alleman zich met de zaak begint te bemoeien, er oude lijken uit de kast komen en de vrouw van de bestsellerauteur Marlowe probeert in te palmen, lijkt alles gierend uit de hand te lopen.

Maatschappijkritiek

Het bijzondere aan  ‘Het lange afscheid’ is dat het  vol staat met snoeiharde maatschappijkritiek. Chandler had het niet zo op de decadente levenswijze van de nieuwe en oude rijken in California. Het rechtssysteem, de klassenjustitie, het feit dat een rijke krantenmagnaat een moordonderzoek in de doofpot kan doen belanden, corruptie, maffiapraktijken, het stuit hem tegen de borst.  In zijn hoofdpersoon Marlowe, een gesjeesde politieagent die nu als privédetective werkt kan hij die kritiek en observaties spuien.

1953

‘Het lange afscheid’ is al in 1953 geschreven en nu heruitgegeven in de reeks Klassiek van LJ Veen Uitgeverij. Het staat tussen titels van Dostojewski, Tolstoi, Kipling, Hemingway en Jane Austen. Vraag is dan, wat is er zo klassiek aan een detectiveboek uit de jaren vijftig van de vorige eeuw.  Chandler [ 1888 -1959] was één van de grondleggers van de hard-boiled detectivegenre, in dat opzicht is al zijn werk klassiek te noemen.  Geboren in de VS groeide hij op in Engeland en verwierf de Britse nationaliteit, studeerde in Frankrijk en Duitsland en keerde in 1912 terug naar Amerika. Al met al schreef hij maar zeven misdaadromans en een aantal korte verhalen.  In het Nederlands is nog maar weinig van hem verkrijgbaar, deze heruitgave is dan ook meer dan welkom.

‘Liever horen we onszelf’ van Renate Dorrestein

Mila is zesentwintig als ze Dennis voor het eerst ontmoet.  Hij is vier jaar jonger, een vrijbuiter en heeft weinig zin zich te binden. Mila’s gedistingeerde ouders vinden Dennis maar een kneus. Mila’s probleem is dat ze op tekortkomingen valt, aldus haar vader: “Hondjes met manke poten. Katten met één oog. Roodborstjes zonder raam. Dat soort werk, daar valt ze op”. Het is duidelijk dat Dennis voor haar ouders in die categorie valt. Maar Mila trekt zich er niets van aan en volhardt in haar liefde voor Dennis.  Ze doet alles om hem gelukkig te maken, ook al is hij vaak nukkig en boos. De ultieme verrassing is dat ze zwanger is.

Spoorloos

Dat trekt Dennis niet, hij verdwijnt met een zeilschip, de boot  wordt later zonder bemanning teruggevonden, Dennis is spoorloos.  Is hij werkelijk verongelukt? Of heeft hij zijn verdwijning zelf geënsceneerd? Mila weet het niet, ze twijfelt vreselijk over Dennis bedoelingen. Om klaarheid te vinden gaat ze naar schoonmoeder Janne die als een kluizenaar in de bossen bij Arnhem woont.  Janne heeft vreselijk de pest aan Mila, is recht door zee en recht voor zijn raap. Op mededogen hoeft Mila bij haar niet te rekenen.  Toch zoekt Mila haar gezelschap ook al kan ze de confrontatie met wat er echt gebeurd is eigenlijk niet aan.

Sylvia Weve

‘Liever horen we onszelf’ is oorspronkelijk verschenen als luisterboek.  Nu is er een licht aangepaste fysieke versie met als bijzonderheid de illustraties van Sylvia Weve die het verhaal heerlijk ondersteunen. De katten van de schoonmoeder die Mila hautain als loeders ontvangen,  de boze schoonmoeder zelf, de kopjes thee, de zeug met dertien en één biggen, de naakte Dennis, je vergeet ze niet snel.  Het maakt het liefdesverhaal met zijn bijzondere wendingen nog spannender en aantrekkelijker.

‘Wat je gelooft is waar: wijze woorden uit het leven van een heer’ van Pim Oosterheert

Een heer van stand heeft altijd zijn woordje klaar. Dat blijkt wel uit dit omvangrijke boek over Olivier B. Bommel.  Pim Oosterheert geeft na een inleiding over de verschillende rollen van heer Bommel [ opvoeder, vriend, omgang met het andere geslacht],  Rommeldam en zijn bewoners [ het kapitaal, de geleerdigheid, de zielszorg] en Het donkere Bomenbos en de Zwarte Bergen honderden citaten van Bommel en de overige bewoners van de strips. Al die citaten komen uit de hoed van schrijver en tekenaar van de Bommelstrips Marten Toonder.  Toonder heeft met de Bommelsaga heel veel nieuwe woorden en uitdrukkingen in het Nederlands gebracht: minkukel, denkraam, bovenbazen,  kommer en kwel zijn enkele voorbeelden.  Het leverde hem de literaire Tollensprijs op en in 1995 werd hij benoemd tot erelid van het Genootschap Onze Taal.  

Bommelmuseum

Oosterheert ordent de citaten aan de hand van een aantal hoofdonderwerpen, beginnend met ‘gezag, ambtenarij, recht en onrecht’ en eindigend met wijze uitspraken. Tussendoor zijn dan onder andere vervoer, status en standsbesef, Bijbeltaal, geweld en misdaad aan de orde geweest. Veel citaten worden vergezeld van de  bijbehorende striptekening en een verwijzing naar verhaalnummer en bladzijde. Een overzicht van alle 177 Bommelstrips en een literatuurlijst van boeken over Marten Toonder en Olivier B. Bommel vervolmaken dit brede citatenoverzicht. Oosterheert is de stichter en beheerder van het Bommelmuseum in Zoeterwoude.

Vermakelijkheidstaxatie

En om bij de actualiteit van vandaag, de gemeenteraadsverkiezingen te blijven een paar citaten die politici mogelijk kunnen gebruiken. Voor een burgemeester:  “laat mij maar begaan. Ik druk hem wel naar de achtergrond. Dat soort dingen ben ik gewend in mijn ambt”. Of “Moeilijkheden zijn er altijd. Wet is wet. Maar men moet op de mazen letten”. Voor politici aan het roer:  “Goed is wat de meerderheid denkt. Slecht is wat de minderheid denkt. Maar als de meerderheid iets slecht vindt, is het slecht, zelfs als het goed is”.  In Bommeliaanse taal : het is bepaald geen consideratiebevorderende overheidscommunicatie maar wel een voorbeeld van abusievelijk verkeerd gekalendeerde afzetbelasting die met een betere vermakelijkheidstaxatie van de zorgdrempel de limitatieve leefbaarheid van een gemeente had kunnen verhogen.

‘Het huis met de Judasboom’ van Laura McVeigh

Soms heeft een boek niet zo’n aansprekende omslag.  De tekst “indrukwekkende roman over oorlog, veerkracht en hoop” en de aanbeveling  “een verhaal dat doet denken aan ‘De vliegeraar” op de voorkant waren de reden het boek toch op te pakken. Een goede keuze, bleek al snel. Het verhaal dat hoofdpersoon Afsana vertelt houdt de aandacht van begin tot eind vast.  Afsana is zes als de Sovjettroepen zich terugtrekken uit Afghanistan. Samen met haar ouders, drie oudere kinderen en een jonger broertje woont ze in een prachtig huis in Kaboel. Het huis is van de vriend van haar vader Arsalan,  hij wordt kort na de terugtrekking van de Sovjets dood aangetroffen. Dat is het teken voor de ouders, liberaal en beiden gestudeerd aan de universiteit, om te vluchten, het gezin vertrekt naar de grootouders van Afsana die in de bergen wonen.

Bergdorp

Daar is het erg wennen, de bergbewoners hebben een totaal ander levensritme, vooral Afsana’s in Kaboel geboren moeder moet vaak slikken. Maar Afsana is een kind en past zich snel aan. Aanvankelijk voelt ze zich heel vrij. De geruchten over de Taliban worden echter steeds sterker, als deze strijders het bergdorp bezoeken en hun wrede gezicht laten zien, slaat het gevoel van vrijheid al snel om in grote angst. Niemand durft zich nog uit te spreken over kwesties, helemaal niet als grote broer Javad zich het hoofd op hol laat brengen door de plaatselijke talibanleraar. Opnieuw moet er gevlucht worden, Afsana, inmiddels vijftien, belandt uiteindelijk in de Trans Siberië Express. Op zoek naar vrijheid begint ze het verhaal te schrijven zoals het haar en haar familie is overkomen.

Wreed

Auteur Laura McVeigh  is jarenlang voorzitter geweest van PEN International, de wereldwijde organisatie ter verdediging van de vrijheid van meningsuiting en bevordering van de literatuur, heeft gewerkt als hoofd van het Global Girls Fund en is hartstochtelijk pleitbezorger voor onderwijs aan meisjes.  In deze hoedanigheden heeft ze inspiratie opgedaan voor haar debuutroman ‘Het huis met de Judasboom’. Het boek grijpt je aan,  soms lijkt het een koortsachtige droom die niet waar kan zijn. Afsana’s werkelijkheid, wreder dan je voor mogelijk houdt, is het lot van veel vluchtelingen en blijft tot de dag van vandaag actueel.  

‘Jij, ik en de zee’ van Sandy Taylor

Mary en Dottie zijn hartsvriendinnen sinds ze op de lagere school bij elkaar in de klas kwamen. Dottie was altijd een beetje een buitenbeentje, werd veel geplaagd omdat ze dik was. Als Mary dan bij haar in de klas komt en besluit vriendinnen met haar te worden, zijn ze onafscheidelijk.  Inmiddels zijn ze allebei zeventien en werken bij de vestiging van het grote warenhuis Woolworth in hun woonplaats Brighton.  Het is 1963, de Beatles  en de Rolling Stones maken furore,  Dottie en Mary begeven zich voor het eerst in het uitgaansleven.  Mary heeft grote toekomstplannen, ze kan heel goed tekenen en wil naar de kunstacademie in Parijs. Dottie is meer down to earth, haar lijkt een gezin met veel kinderen een prima toekomstperspectief.

Twee vrienden

Bij het uitgaan komen ze twee vrienden tegen, Elton en Ralph. Elton speelt in een bandje, Ralph zorgt voor de techniek. Mary raakt tot over haar oren verliefd op Elton, Dottie vindt Ralph wel okay, pas later wordt hun band hecht en worden ze een stelletje. Mary vergaat het minder goed,  ze kan Elton niet voor zich winnen, hij lijkt een losbol met elke week een andere vriendin.  Ondanks de verliefdheden blijven Mary en Dottie close, maar door een vreselijk incident wordt hun vriendschap wel heel zwaar op de proef gesteld.

Jaren zestig

‘Jij, ik en de zee’ is een bijzonder warm en soms ook heel humoristisch boek over twee opgroeiende tieners in de jaren zestig. Een moeder die thuis is, lekker kookt en altijd tijd voor je heeft, een soms brommerige vader, een grote getrouwde zus en een bijdehand broertje, Dottie heeft het heel erg getroffen met het gezin waarin ze opgroeit. Maar ook Mary, met zes broers, wie heeft dat tegenwoordig nog, een altijd drukke moeder en een eigen slaapkamer vanwege al die broers, je ziet de gezinnen voor je. Sandy Taylor weet de sfeer bijzonder goed te treffen in wat haar debuutroman was. Inmiddels zijn er in Engeland twee vervolgdelen verschenen,  hopelijk worden die snel in het Nederlands vertaald.

‘De sneeuwengel’ van Lulu Taylor

In de jaren zestig van de vorige eeuw kan Cressida Fellbridge niet erg van haar bevoorrechte positie in een rijk Londens gezin genieten. Een dominante vader en een ziekelijke moeder beperken haar enorm in haar vrijheid. Toch probeert ze eruit te breken. Ze gaat vrijwillig aan de slag op een middelbare school maar helaas is dat geen succes. Het tij keert pas als ze de kunstschilder Ralph Few leert kennen. Hij schildert haar portret, ze worden verliefd op elkaar, een onmogelijke liefde vanwege zijn vrouw Catherine.  Samen vluchten Cressie en Ralph naar het buitenhuis van de Fellbridges op het platteland van Cumbria. 

Bankroet

Ruim veertig jaar later komt Emily bijna om het leven bij een ernstig auto-ongeluk, haar man Will ligt ten gevolge daarvan in een diepe coma.  De impact van het ongeluk is groot, nog groter is de schok die Emily krijgt als ze er achter komt dat Will enorme fouten heeft gemaakt bij zijn zakelijke keuzes. Hij heeft al hun geld geïnvesteerd in een hedgefonds waar hij zelf werkzaam was. Zijn zakenpartner heeft het fonds bewust op de fles laten gaan, geld weg, baan weg, met andere woorden Emily en Will zijn vrijwel bankroet.  Emily staat er met haar twee jonge kinderen alleen voor  als er van een notaris een brief komt dat een oude dame haar iets heeft nagelaten. Emily maakt een afspraak, ze verwacht dat ze iets kleins zal erven, een schilderij of zo, en is stomverbaasd als ze hoort dat het een huis met een flinke lap grond betreft.  Ze vertrekt zo snel als kan naar haar nieuwe behuizing om een nieuw leven te beginnen. Maar het verleden laat zich niet zo makkelijk uitwissen, de geheimen van het huis en haar eigen grote geheim blijven haar leven bepalen.

Mysterieus

Lulu Taylor is na een studie Engelse literatuur als redacteur in de uitgeverswereld terecht gekomen. Na tien jaar begon het te kriebelen om zelf een roman te schrijven. Aanvankelijk waren dat romans over ‘the rich en famous’. Met haar gang naar een andere uitgever is ook haar genre veranderd. Nu richt ze zich meer op het mysterieuze met hier en daar een donker randje.  ‘De sneeuwengel’ is dan ook een spannend boek vol geheimen en bijzondere verwikkelingen dat vierhonderd pagina’s lang weet te boeien.