‘Een moordgids voor antiekverzamelaars’ van C.L. Miller

Veertiger Freya werkt met plezier bij het Victoria en Albert Museum in Londen. Toch kijkt ze wel eens verlangend terug naar het begin van haar carrière, toen ze samen met Arthur, een vriend van haar tante Carole, op antiekjacht ging. Bij één zo’n jacht belandden ze in Caïro, waar haar vriendje Asim hen naar een fabriekje dat replica’s maakte leidde. Hij moest het met de dood bekopen, Freya vluchtte in paniek en Arthur was nergens te bekennen. Hierna heeft ze nooit meer met Arthur samengewerkt. 

Tante Carole

Maar nu belt haar tante Carole haar dat Arthur onder verdachte omstandigheden is overleden. Mogelijk was het een val van de trap, mogelijk is hij daarbij een handje geholpen. Of Freya met spoed naar Little Medlington wil komen. Eerst is Freya afwijzend, ze is verdrietig, haar dochter studeert sinds kort in de VS, de scheiding met haar man James wordt definitief nu hij hun gezamenlijke huis wil verkopen, Freya ziet haar toekomst somber in. Aan de andere kant kan ze tante Carole niets weigeren, haar tante stond altijd voor haar klaar en Arthur, die een antiekwinkel runde, is haar tantes beste vriend. 

Schone schijn

Tante Carole is verontwaardigd over de politie die de dood van Arthur af wil doen als een ongelukkige val van een oudere man. Zij is ervan overtuigd dat Arthur is vermoord. Ze wil dan ook samen met Freya op onderzoek uit. Freya sputtert eerst wat tegen maar gaat de volgende dag toch met tante Carole naar de tearoom van Agatha. Agatha is namelijk van alles wat er in het dorp omgaat op de hoogte. Hun verbazing is groot als ze van Agatha een brief krijgen, een brief van Arthur die hij een week geleden bij haar afleverde. De inhoud van de brief is verontrustend, Arthur weet zeker dat hij vermoord zal worden en geeft een aanwijzing hoe ze hun onderzoek kunnen beginnen.  Al snel zitten ze in een ingewikkelde zaak waarin schone schijn overheerst! 

Cozy crime

Cara Miller is de dochter van antiekkenner Judith Miller die verbonden is aan de BBC serie The Antique Roadshow. Zelf werkte ze ook in het antiek. Met deze kennis heeft ze een prima detective geschreven, cozy crime van de bovenste plank. Een tweede boek over Freya en tante Carole staat op de rol voor 2025.

‘Zij die achterbleef’ van Jean Kwok

Het is 2007, Jasmine is China en haar gewelddadige man ontvlucht en is op zoek naar een baantje. Zonder papieren is de kans op een degelijke baan uitzichtloos. Daarom loopt ze alle restaurants in Chinatown in New York af. Maar niemand zit te wachten op een serveerster of afwashulp. Bovendien verdient ze daar veel te weinig, ze moet haar schuld aan de slangenkoppen afbetalen. Als haar dat niet binnen afzienbare tijd lukt, zal ze voor hen moeten werken en dat is iets wat ze koste wat kost wil voorkomen. Tijdens haar strooptocht loopt ze Dawn tegen het lijf. Zij heeft dezelfde achtergrond en werkt in een beruchte nachtclub, gerund door Chinezen. Jasmine twijfelt, het lijkt haar vreselijk, maar het betaalt goed. Ze waagt het erop en solliciteert. 

Fifi

Rebecca werkt als redacteur voor de uitgeverij die ooit van haar vader was. Het is een keihard wereldje, grote auteurs binnenhalen, manuscripten redigeren, de concurrentie te slim af zijn, ze kan het maar het voelt lang niet altijd goed. Samen met haar man Brandon heeft ze een Chinees kindje geadopteerd. Brandon spreekt goed Chinees en omdat ze graag willen dat hun dochter Fifi haar wortels en culturele achtergrond leert kennen hebben ze een Chinese nanny in huis gehaald. Lucy, zo heet ze, is erg op zichzelf. Ze kan fantastisch met Fifi overweg maar buiten dat laat ze weinig van zichzelf zien. 

Wereld van verschil

Jasmine is een kiene jonge vrouw, ze is zich bewust van haar schoonheid, toch houdt ze die het liefst verborgen. Haar ex man Wen zal zeker naar haar op zoek zijn, ze vreest zijn toorn, ze weet hoe gewelddadig en berekenend hij is. 

Rebecca maakt de ene blunder na de ander, bovendien is er een oud-collega die haar bloed wel kan drinken. Als ze dan ook nog gaat twijfelen aan de huwelijkstrouw van haar man, raakt ze in een diepe poel van ellende. 

Ingenieus

Twee vrouwen in New York die niet meer van elkaar kunnen verschillen. Jean Kwok weet beide echt tot leven te brengen. Ze kent als insider de Chinese cultuur als geen ander, het zwijgen, de sociale controle, het gezichtsverlies. Ook de uitgeverswereld is haar na een aantal romans niet vreemd. Hoe ze de twee bij elkaar brengt is ingenieus en verrassend.

‘Rio’ van Jolanda Clément

Het is 1924 als inspecteur Eliades in een rustig district van São Paulo bij een lijk geroepen wordt, de man is duidelijk vermoord, doodgeschoten. Het is een dandyachtig type dat veel in de danshal te vinden was. Daar danste hij bijna dagelijks en Maria was zijn favoriete danspartner. Maar dat alles weet Eliades nog niet. De eerste dag tast hij nog in het duister. Als hij op weg naar huis zijn leven en kille huwelijk overdenkt, brengen zijn voeten hem ongemerkt naar het adres waar een jonge vrouw woont die mannen ‘ontvangt’. Na enig aarzelen belt Eliades aan, zij opent de deur en meldt hem dat het nu niet uitkomt. Maar binnenkort zal ze contact met hem opnemen. 

Danshal

Maria woont in een pension, vanuit haar kamer kan ze het huis van de doodgeschoten Rico zien. Vaak hebben ze samen gedanst en Maria heeft wel een oogje op hem. Ze heeft echter ook andere besognes, ze is op zoek naar haar vader die in Santos verdwenen is. Bovendien zoekt ze naar ander werk naast het dansen in de danshal waar ze voor betaald krijgt. Ze komt in een deftig huishouden terecht waar de vrouw des huizes de scepter zwaait. Eerst is het schoonmaakwerk maar als haar werkgeefster merkt dat Maria goed en netjes kan schrijven, veranderen haar werkzaamheden al snel in secretaressewerk. Ze vindt het geweldig. 

Heldhaftig

De rust in het district wordt ernstig verstoord als de jonge luitenants van het leger in opstand komen tegen het regime. Het politiebureau van Eliades, waar hij zich met zijn team heeft verschanst, wordt in puin geschoten. Na nog één heldhaftige daad besluit Eliades naar zijn fuzenda op het platteland te gaan. Zijn vrouw had hij weken ervoor al weggestuurd, niets staat hem in de weg iemand mee te nemen. En zo geschiedt het. 

Brieven

De twee verhaallijnen in deze roman lijken in het begin maar niet bij elkaar te komen. Dat is ongetwijfeld de opzet want de ontknoping en de verwevenheid van Eliades' wereld met die van Maria zijn zeer verrassend en zie je niet gelijk aankomen. Maria vertelt haar verhaal in haar dagboeken waarin ze brieven aan haar zus Artura schrijft. Eliades wordt door de auteur op de voet gevolgd. Al met al een heel bijzondere roman met een zeer verrassende ontknoping.

‘Het gat’ van Hye-young Pyun

Oghi opent langzaam zijn ogen en bedenkt dat hij in het ziekenhuis is. Samen met zijn vrouw is hij met de auto verongelukt, zij heeft het niet overleefd, hij ternauwernood. Hij kan niets in beweging krijgen, zijn armen niet, zijn benen niet, zijn mond is strak en stijf, lijkt wel dichtgesnoerd, alleen zijn ogen kan hij laten rollen. Een verpleegster neemt zijn bloeddruk op, hij ziet het, maar voelt niets. 

Tolk

De arts die hem onderzoekt drukt hem op het hart dat hij door wilskracht vooruit kan gaan, medisch gezien kunnen ze weinig voor hem doen. En zo belandt Oghi uiteindelijk weer in zijn eigen huis, onmachtig om te praten, alleen met het knipperen van zijn ogen kan hij communiceren.  Het is zijn schoonmoeder die alles voor hem regelt. Een inwonende verpleegster, fysiotherapie, iedereen praat tegen hem, antwoorden kan hij niet, zijn schoonmoeder neemt de taak van tolk op zich. 

Ambities

Al die tijd overdenkt Oghi zijn vorige leven. Hoe hij studeerde aan drie universiteiten in Zuid-Korea, hoe hij opklom in zijn vak als cartograaf, dankzij Google Earth steeds meer buiten zijn werk optrad als deskundige op congressen en gastcolleges gaf. Zijn vrouw had ook ambities. Ze wilde journalist worden, auteur, elke twee jaar was er een nieuwe poging iets tot stand te brengen, altijd mislukte het. Uiteindelijk stort ze zich op de tuin bij hun huis. Leest alles wat los en vast zit, maakt er haar paradijsje van. Met weemoed denkt Oghi eraan terug. 

Ommekeer

Nu is hij overgeleverd aan zijn schoonmoeder. Haar heeft hij in hun verkeringstijd leren kennen als een sophisticated lady, iemand die voor hem onbereikbaar was. Maar ze is veranderd, kan losgaan als een viswijf, brullen als een gewond kind. Oghi verbaast zich om die ommekeer, wat is er in haar gevaren? Toch blijft hij doorzetten, het zou hem toch moeten lukken eindelijk weer een hand of een been in beweging te krijgen. Hij wil weer terug naar zijn oude baan, in een rolstoel desnoods, hij geeft niet op! Nooit! 

Een heel bijzonder boek, dat is ‘Het gat’, merkwaardig hoeveel je van iemand, die niets meer kan, over het leven in Zuid-Korea opsteekt. Het gebeurt bovendien niet vaak dat je een uit het Koreaans vertaald boek leest. Het smaakt in elk geval naar meer.

‘Knieval’ van Henk Spaan

Notities bij het opkrabbelen, zo omschrijft Spaan zijn boek, en dat is letterlijk wat hij heeft gedaan na een lelijke val in zijn huis in Frankrijk. Hij klapte van een lullig klein trappetje af, twee treetjes tussen de woonkamer en de keuken. Meer was het niet, maar wel genoeg om de kniebanden en pezen van beide knieën af te scheuren. Hulpeloos en reddeloos ligt hij op de grond, kan niet in de benen komen, het enige dat erop zit is 112 te bellen. Het is bijna middernacht en in het weekend, de ambulance brengt hem naar het ziekenhuis in Tulle, er worden foto’s gemaakt, er is niets gebroken. Met wat morfine moet hij maar wat proberen te slapen. Zijn vrouw Harriët mag vanwege COVID niet bij hem zijn, angstig rijdt ze in een dichte mist naar huis. 

Gênant

Pas maandag begint het circus. Allereerst de Europeesche Verzekering die is ingelicht. Ontelbaar vele vragen hebben ze, maar goed, het meeste wordt vergoed. De orthopeed komt langs, de knieën zijn inmiddels opgezwollen tot dikke meloenen, Er moet geopereerd worden, twee chirurgen die elk een knie voor hun rekening nemen. Voor zijn hygiëne is hij helemaal overgeleverd aan het verplegend personeel. Plassen en poepen kan hij niet zonder hulp. Het voelt akelig en gênant, om voor elk wissewasje helpende handen in te moeten roepen. 

Stevig doorpakken

Na een tijd in het ziekenhuis gaat Spaan naar huis. Een ziekenhuisbed is geregeld, Harriët heeft de apotheek leeggekocht en een hele stoet hulpverleners komt langs. Thuiszorg, fysiotherapie, er wordt hard gewerkt. Vooral de fysiotherapie kost veel energie, is pijnlijk, er wordt geregeld gevloekt en gescholden. Maar het moet, wil Spaan nog ooit zijn knieën weer willen kunnen buigen (en kunnen lopen en autorijden), dan moet er stevig doorgepakt worden. 

Speels

Ondertussen blijft Spaan gewoon zijn stukjes voor de krant schrijven en maakt hij aantekeningen bij het genezingsproces. Door zijn ogen zien we hoe Harriët als mantelzorger bijna onderuitgaat, leren we de buren kennen, kijken met verbazing naar de schoonmaakster, kortom Spaan deelt het hele proces met ons.  Het is genieten van zijn speelse en soms sarcastische stijl, hij spaart zijn hulpverleners niet, maar kijkt ook kritisch naar zichzelf. Voor wie zelf revalideert of mantelzorger is, zijn deze notities zeker een aanrader.

‘Morisaki’s boekwinkel’ van Satoshi Yagisawa

Takako zit in zak en as, haar vriend en collega Hideaki kondigt doodleuk aan dat hij volgend jaar gaat trouwen met een meisje dat op een andere afdeling werkt. Takako is in shock. Uit schaamte en verdriet neemt ze ontslag, maar ja, hoe moet het dan verder? Geen inkomen meer, wel de dure huur betalen, dat gaat niet lukken. 

Zwarte schaap

Als ze schoorvoetend haar moeder over haar situatie vertelt krijgt ze twee opties: of weer naar huis komen of bij haar oom Satoru intrekken. Satoru, het zwarte schaap van de familie die na zwerftochten over de hele wereld uiteindelijk toch de boekwinkel van zijn vader overnam. Ze kiest voor het laatste. Vertrekt naar de wijk Jinbocho, een wijk vol met boekwinkels. De meeste antiquarisch, zo ook de winkel van oom Satoru. Als ze haar oom een handje helpt in de winkel, kan ze er gratis wonen. 

Radeloos

Veel omzet heeft de winkel niet, ze zit zich vaak te vervelen en pakt zo nu en dan een boek op om te lezen, die oude literatuur bevalt haar wel. Als oom Satoru in de loop van de dag verschijnt heeft ze interessante gesprekken met hem. Over de tijd dat hij in Parijs woonde, daar zijn vrouw Momoko ontmoette met wie hij nu al jaren getrouwd is. Maar ze is vertrokken, heeft hem radeloos achtergelaten, vijf jaar is ze al uit beeld. 

Spion

’s Avonds gaat ze vaak koffiedrinken in het buurtcafé. Ze heeft er mooie gesprekken met de chef, met de man in de keuken en met Wada. Knappe man, belezen, attractief. Met hem zou ze wel wat meer willen. Of toch ook niet? Na een halfjaar vertrekt ze helemaal opgeknapt naar een nieuwe bestemming. Het is maanden later dat haar oom haar opbelt, Momoko is terug. Out of the blue kwam ze de winkel binnenlopen en woont nu op de zolder boven de winkel. Takako is met stomheid geslagen maar ook vreselijk nieuwsgierig. Als een spion van oom Satoru probeert ze haar tante uit te horen. Waar ze al die tijd geweest is, wat ze gedaan heeft. Ze wordt niets wijzer. 

Morisaki’s boekwinkel is een boek waarvan je na twee bladzijden al weet dat je het met veel plezier uit gaat lezen. Lichte toon, krachtige zinnen, warme reflecterende karakters, mooie verhaallijn, een heerlijk boek.

‘De droom die we delen’ van Sadeqa Johnson

Philadelphia, eind jaren veertig van de vorige eeuw. Ruby groeit op in een achterstandswijk in het noorden van de stad. Haar moeder was heel jong toen ze haar kreeg, de eerste jaren van haar leven heeft ze bij haar grootmoeder gewoond. Maar die werd blind en op haar zesde ging ze terug naar haar moeder. 

Beurs

Ruby kan goed leren, als jonge tiener wordt ze toegelaten tot het We Rise programma, wat haar een beurs voor de universiteit op kan leveren. Dat betekent hard studeren en elke zaterdag naar school. Elke zaterdag met de bus naar het zuiden van de stad. Elke zaterdag, totdat haar moeder vergeet het busgeld klaar te leggen, Ruby het aan haar moeders vriend moet vragen en hij daar misbruik van maakt. Ruby wordt het huis uitgezet, naar tante Marie gestuurd. Daar leert ze Shimmy kennen, de zoon van hun huurbaas. Ze raken verliefd, ook al weten ze dat ze nooit met elkaar verder kunnen. 

Miskraam

Eleanor is opgegroeid in een kleine stad in Ohio. Haar ouders werken zich het schompes om haar aan de Howard Universiteit in Washington D.C. te laten studeren. Om zelf ook financieel bij te dragen werkt ze in de universiteitsbibliotheek. Daar leert ze William Pride kennen, hij zit vaak in de bibliotheek te studeren. Het klikt tussen hun tweeën, ze worden een stel. Maar wat Eleanor zich niet gerealiseerd heeft is dat William tot een invloedrijke familie behoort met een vader en grootvader als arts. Zijn moeder is tegen zijn omgang met een arm meisje, ze neemt elke gelegenheid te baat om haar mening te ventileren. Als Eleanor zwanger raakt trouwen ze, maar spoedig daarna is er een miskraam. Williams moeder blijft stoken, is hij mans genoeg om Eleanor te blijven steunen? 

Emancipatie

Sadeqa Johnson heeft de inspiratie voor deze roman gehaald uit het feit dat haar grootmoeder als veertienjarige zwanger werd van haar moeder.  Het overkwam veel meisjes in die tijd, de meesten werden naar een tehuis gestuurd om daar de bevalling af te wachten en hun baby gedwongen af te staan voor adoptie. Daarnaast ziet Johnson het als haar missie de geschiedenis en de emancipatie van zwarte vrouwen vast te leggen in romanvorm. Daarmee is ze met dit fascinerende en ontroerende verhaal meer dan geslaagd.

Jo’ van Judith Herzberg

“De allergrootste liefde van mijn hele leven, dat weet ik nu zo langzamerhand wel zeker, was de liefde voor Jo”. Dat is de openingszin van dit kleine pareltje van Judith Herzberg. Toen Herzberg in 1934 geboren werd, kwam Jo in haar leven. Jo was er om het eten te koken en het op te dienen, Jo maakte schoon, Jo waste de luiers, kortom Jo was er altijd. Jo gaf haar veel aandacht, zonder al te sentimenteel te worden. Jo was de vaste waarde in haar leven. 

Barneveld

Dat blijkt helemaal als de oorlog uitbreekt en Judith met haar ouders en grote broer en zus in het kamp De Biezen in Barneveld terecht komt. Elke dinsdag komt Jo vanuit Amsterdam om eten en andere dingen te brengen. Ze zien elkaar door het hek, altijd heeft Jo iets bijzonders weten te maken. Als in 1943 het kamp ontruimd wordt en de gevangenen naar Westerbork worden afgevoerd, weten Judith en haar grote zus en broer te ontsnappen. Ze liggen verstopt in een greppel, en Jo is die dag, het was geen dinsdag, spontaan naar Barneveld afgereisd. Op het station ziet ze Jaap, een boer uit de omgeving die ervoor zorgt dat de kinderen ergens kunnen overnachten. Jo neemt vervolgens Judith mee naar Amsterdam. 

Mien Ruys

Ze komen de oorlog door, maar een huis hebben ze niet meer. Ze worden uitgenodigd bij de zuster van Mien Ruys, van de tuinen in Dedemsvaart,  in Amsterdam te komen logeren. Langzaam komt het gewone leven terug, Jo is er nog steeds maar werkt nu bij Wiardi Beckman, haar rol in Judiths leven wordt kleiner.  Judith trouwt, krijgt twee kinderen en werkt aan haar literaire carrière. In 1991 krijgt ze een envelop van Jo. Daarin alles wat Jo uit Judiths kindertijd bewaard heeft. 

Vervaagd

Hertzberg denkt met grote dankbaarheid terug aan Jo. Aan haar heeft ze haar leven te danken. Maar waarom heeft ze niet meer gevraagd! Waarom niet aangedrongen nog eens bij Jo op bezoek te gaan? Ook al wilde Jo daar niets van weten. Nu zijn herinneringen vervaagd, niet meer duidelijk. Toch blijft Jo de belangrijkste figuur in haar leven. Niets of niemand zal daar ooit verandering in kunnen brengen!

‘Een plek om opnieuw te beginnen’ van Donna Ashcroft

Evie Stuart is na een vervelend afgelopen liefdesrelatie teruggegaan naar haar ouderlijk huis Buttermead Farm in de Schotse Hooglanden. Niet van plan daar ooit nog weer te vertrekken. Ze kan de starende en beschuldigende blikken van haar dorpsgenoten niet verdragen. Op de schapenboerderij voelt ze zich veilig. Bij haar ouders Fiona en Grant en haar wijze grootmoeder Agnes voelt ze zich tenminste werkelijk thuis. Maar haar zelfvertrouwen houdt niet over. 

Amerikaan

Tijdens haar dagelijkse zwempartij in het kleine binnenmeertje dat bij de boerderij ligt, gebeurt iets bijzonders. Niemand kent het plekje, het is dan ook verbazingwekkend een vreemde man op te zien duiken, veel te warm gekleed, die aan een uitgebreid bad begint. Stoere vent, maar hoe is hij hier zo terechtgekomen? Het blijkt een Amerikaan die één van de drie yoerten die de familie verhuurt aan vakantiegangers die de rust van de hooglanden zoeken, heeft gereserveerd. 

Zwanger

Callum Ryder is met een speciale missie naar Schotland gekomen. Hij is op zoek naar zijn onbekende grootvader. Enkel een paar brieven geadresseerd aan zijn onlangs overleden grootmoeder, zijn het bewijs van zijn bestaan. Zijn moeder is jong overleden, hij is opgevoed door zijn kille en afstandelijke grootmoeder. Hoe was het mogelijk dat zij als jonge twintiger zwanger raakte van een vlotte en hopeloos verliefde Schotse vent, zoals uit zijn brieven blijkt, maar er toch voor koos te trouwen met haar verloofde en haar gesettelde leven in Boston voort te zetten? 

Jampioenschap

Dan is er ook nog Meg, Evie’s hartsvriendin. Die een gooi gaat doen naar het plaatselijke Jampioenschap. Uitgedaagd door de Italiaanse Lilith die het op Megs souvenirwinkeltje heeft voorzien. Maar wat een pech, Meg brouwt er niets van en rekent op steun en hulp van Evie. Kruipt Evie uit haar schulp? Gaat Meg het schip in met haar beroerde brouwsels? Vindt Callum zijn grootvader? 

Heartbeat

Zie hier alle ingrediënten voor een zomers feelgood boek, licht en sfeervol van verhaal en toon. Dat ondanks de soms slechte vertaling, er zijn nogal wat anglicismen, en zetfouten, toch een aardige roman oplevert die op een zomerse middag best wel verpozing zal brengen. Ashcroft heeft al verscheidene titels op haar naam. Het boek maakt deel uit van de serie Heartbeat van Uitgeverij Bruna.

 Dit boek is alleen als E-book te leen bij de Online Bibliotheek. 

‘Europese natuurbelevenissen’ van Chiel Jacobusse en Cor Visser

Voor wie graag in het buitenland naar natuurgebieden gaat is dit een geweldig mooi boek. Deze natuurreizigers zijn bij fotograaf Chiel Jacobusse en auteur Cor Visser in goede handen. Na een degelijk voorwoord van medereiziger Ron Brouwer over de bewustwording van de waarde van de natuur en de veranderende kijk daarop, begint de reis op de Noordpool. Spitsbergen is de plaats waar ze aan land gaan. Cor per schip, de andere twee met het vliegtuig. Een bijzondere reisbestemming met een zeer ongewone flora, met temperaturen tussen de min veertien en plus zes als hoogste in de zomer. In een kleine twintig bladzijden worden alle feiten wat betreft flora en fauna belicht. De prachtige foto’s op groot en klein formaat van zowel planten, korstmossen als dieren zijn het bekijken meer dan waard. 

Jan van Gent

Na de Noordpool blijven nog wat in Noordse sferen, Schotland en de Farnes eilanden, Noorwegen en Helgoland worden bezocht. Jacobusse gaat bij de vogels voor spectaculaire foto’s. Op Helgoland is het een Jan van Gent in vlucht die de lezer priemend aankijkt, in Schotland een papegaaiduiker met wel tien visjes in de bek, in Noorwegen een zeearend die in volle vaart op het wateroppervlak afgaat. 

Verdronken Land van Saeftinghe

In Nederland zijn het Groene Hart en de zoute delta, misschien niet zo voor de hand liggend, niet zo spectaculair misschien maar ook op hun eigen wijze mooi. De grutto, de kievit, de roerdomp, futen en de purperreiger, zijn hier de smaakmakers. Een hoogwatervluchtplaats stikvol vogels levert een wel heel bijzonder plaatje op. Net als een birds view van het Verdronken Land van Saeftinghe, het grootste schorrengebied van de Delta. 

Reizigers en thuisblijvers

Zo trekken de mannen verder door Europa. De Ardennen met bloemen en vlinders, de Estuaria langs de Opaalkust in Frankrijk, de Zwitserse Alpen, de Spaanse wildernis van Extremadura, Het Hongaarse platteland, Mallorca, de Parel van de Balearen, om te eindigen op Lesbos in Griekenland. Elk gebied heeft zijn eigen charme, zijn eigen karakter en eigenaardigheden. Een uitgebreide tekst en een handige index waarin elke afgebeelde vogel, zoogdier, plant of boom vermeld staat vervolmaken dit natuurboek dat niet alleen een goede voorbereiding voor de reiziger is maar waarmee ook de thuisblijver menig uurtje kan zoekbrengen.

‘Liefde op donkere dagen’ van Ewald Arenz

Elias en Vera gaan een huis net buiten de stad bezichtigen. Dat doen ze wel vaker. Niet dat ze op zoek zijn naar een huis, financieel kunnen ze zich dat helemaal niet permitteren. Ze doen het voor de lol. Een leuk uitje. Aangekomen bij het huis zien ze dat het oud en niet erg goed onderhouden is. Romantisch is het wel met een veranda en rozenstruiken. De eigenaar staat hen al op te wachten: Clara, strak in het mantelpak, maakt gelijk een overweldigende indruk op Elias. Ze heeft iets waar hij bij Vera vergeefs naar zoekt. Zijn relatie met Vera is al lange tijd onevenwichtig. Vera houdt erg veel van hem, hij is op haar gesteld, maar daar houdt het voor Elias bij op. 

Standvastig

’s Avonds staat Elias weer op de planken, hij is toneelspeler, en deze avond is het de première van hun nieuwe stuk. In het publiek zit Clara, meegevraagd door een kennis, ze is ze stomverbaasd maar ook wel aangenaam verrast Elias te zien. Na afloop gaan ze samen wat drinken en flaneren door de stad. Er is een vonk, ze weten zeker dat ze elkaar vaker willen zien.  Elias verbreekt zijn relatie met Vera, het levert hem verbitterde verwijten op, toch is hij standvastig, hij gaat voor Clara. 

Tegenkrachten

Zeker, twijfels zijn er ook. Clara is een stuk ouder dan Elias. Ze is mantelzorger voor haar dementerende moeder, heeft net ontslag gekregen bij de krant, moet op zoek naar een nieuwe baan als fotograaf, is er wel plek voor een nieuwe liefde? Ook Elias twijfelt, Vera geeft zich niet zomaar gewonnen, hij heeft een dochter Jule, zit nog twee jaar vast aan het toneelgezelschap in de stad, hij kan dus ook niet gaan en staan zoals hij wil. Hoe kan dit koppel de tegenslagen het hoofd bieden? Is de liefde sterk genoeg? Of zullen de tegenkrachten het pleit winnen. 

Humor

Als je bovenstaande leest zou je denken dat het een simpele liefdesroman is. Niets van dit alles, Ewald Arenz brengt lichtvoetig, filmisch en met veel gevoel voor humor de geschiedenis van Clara en Elias over het voetlicht. Ze komen tot leven, het zijn allesbehalve platte karakters, het is een boek om in één ruk uit te lezen. Arenz won met een eerder boek de Duitse Boekhandelsprijs.

‘Umbrador’ van Marieke Smithuis

Op de dag voordat ze dertien wordt krijgt Jinna van haar tante Agaath te horen dat haar hond Scharrie, de hond waar ze zoveel van houdt, terug moet naar zijn fokker. Tante Agaath duldt geen tegenspraak. In de tijd dat Jinna nu bij haar woont, heeft ze nog nooit iets aardigs tegen Jinna gezegd. Tante Agaath is alleen maar boos en ontevreden, vooral omdat Jinna zich niet genoeg ontwikkelt in haar ogen. Het enige dat Jinna zelf beseft is dat ze geen schaduw heeft. Dat is raar! 

IJskast

Het is bijna middernacht als Jinna merkt dat Scharrie weg is, ze gaat hem zoeken en vindt hem vastgebonden in de kelder. Bovendien stormt en onweert het daar, hoe kan dit? Als Tante Agaath haar uit de kelder wil praten maakt Jinna in paniek de ijskast open. Tot haar verbazing ligt er niets in, het is de ingang naar een trap die naar beneden gaat. Samen met Scharrie vlucht ze weg en komt in een bos bij een vriendelijk huisje terecht. 

Zo begint haar avontuur in Umbrador. Het land met vier gewesten, voor elk seizoen één. De bewoners zijn schaduwwezens, elke bewoner heeft een eigen schaduw en ook bijzondere vaardigheden.  Doortje is degene die Jinna opvangt, ze kan samen met Scharrie bij haar wonen. Doortje leert Jinna over alles wat eetbaar is in de natuur, welke planten geneeskrachtig zijn, hoe ze zich alleen kan redden.   

Bondgenoot of verrader

Het gevaar komt van de Schaduwvorst Fulgis. Hij heerst over het Wintergewest maar wil ook de andere gewesten veroveren. Hij wordt daarbij geholpen door de draak Nizar die tegenstanders van Fulgis vernietigt en zo dood en verderf zaait. Ook Doortje en Jinna lopen gevaar. En dan komt de dag dat Jinna weer moet vluchten. Samen met Scharrie en de kat Filou die zich ongevraagd bij hen aansluit, begint ze aan een barre tocht die in de hoofdstad Agosta moet eindigen. Maar zal ze de hoofdstad wel bereiken? Wie kan ze onderweg vertrouwen? En Filou, is dat een bondgenoot of een verrader? 

Magisch

Marieke Smithuis werd met dit boek genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs. Helaas heeft ze die niet gewonnen maar ‘Umbrador’ blijft een heerlijk spannend, avontuurlijk en magisch boek voor iedereen vanaf ongeveer 10 jaar. Zeker voor liefhebbers van Harry Potter en andere magische literatuur.

‘De laatste duivel die sterft’ van Richard Osman

Een nieuw verhaal van De Moordclub (op donderdag), dat concept is inmiddels bekend. Vier bejaarden lossen op geheel eigen wijze moordgevallen en andere misdaden op. Cozy mystery, ik ben er dol op. Bovendien is er echt iets nieuws over deze serie te melden: het wordt verfilmd! Met Helen Mirren, Pierce Brosnan (James Bond) en Ben Kingsley in de hoofdrollen. Met deze wereldsterren kan er niets misgaan. De humor zal van het filmdoek spatten. Maar goed, de verfilming betreft het eerste deel, sindsdien is er veel gebeurd. 

Moordclub (op donderdag)

Om het geheugen op te frissen, Elizabeth, Joyce, Ron en Ibrahim wonen in een chique knarrenhof op het platteland van Kent. Door hun eerdere avonturen hebben ze de agenten Donna en Chris goed leren kennen, komt Bogdan (een Pool met een duister verleden) veel bij ze over de vloer en zijn de dames Pauline (hoort bijna bij Ron) en Patrice (moeder van Donna) tot de kennissenkring toegetreden. 

Doosje heroïne

Het avontuur begint als de antiquair Kuldesh Sharma op tweede kerstdag op een afgelegen landweggetje koelbloedig door het hoofd wordt geschoten. Hij was daar om een afspraak te maken over een af te leveren doosje vol heroïne. Het kost hem zijn leven, de heroïne had hij verborgen, de dader staat dus met lege handen.  Als bekend wordt wat er is gebeurd, wordt een groot aantal mensen heel erg zenuwachtig. Zij zitten in de keten die de heroïne aflegt en vrezen nu voor hun leven. Iemand zal moeten boeten voor de verloren gegane buit. 

Dement

Het zijn vooral Joyce, Ron en Ibrahim die zich met de zaak bezighouden, Elizabeth heeft andere zorgen. Haar man Stephen is dementerend en zijn toestand verslechtert met de dag. Een enkele keer heeft hij nog een helder moment, elke ochtend leest hij samen met Elizabeth de brief die hij aan zichzelf geschreven heeft toen hij nog in redelijk goede doen was. Iedereen is met hem begaan en probeert Elizabeth en hem te ondersteunen. 

Richard Osman weet in zijn o zo Britse stijl en met veel gevoel voor humor de oplossing van de misdaad tot een vakkundig einde te brengen. Waarbij hij een extra pluim verdient voor de wijze waarop hij de dementerende Stephen voor het voetlicht brengt. Invoelend en meelevend, iemand met een dementerende in zijn omgeving zal er veel in herkennen.

‘De ondergrondse leesclub’ van Annie Lyons

Het is 1911 als Gertie Bingham een leegstand pand in haar woonplaats omtovert tot een heerlijke boekwinkel. Samen met haar man Harry bedient ze de plaatselijke bevolking van hun Londense voorstadje Beecham. Zevenentwintig jaar genieten ze van hun winkel, van de boeken en van alle vrienden die de boekwinkel oplevert. Maar Harry overlijdt in 1938 na een kort ziekbed, Gertie staat er alleen voor en de lust om haar boekwinkel voort te zetten, vergaat haar nu ze het alleen moet doen. Ze wil met pensioen, huis en winkel verkopen, samen met hond Hemmingway naar het platteland. 

Koppige tiener

Maar zoals het soms gaat, wordt ze ingehaald door de tijd. Haar goede vriend Thomas vraagt haar een Joods kind uit Duitsland in huis te nemen. Hij regelt, met anderen, de kindertransporten en zo komt Hedy Fischer bij Gertie in huis. Het is geen succes. Hedy mist haar ouders en broer heel erg, heeft last van heimwee. Gertie weet niet wat ze met een koppige tiener aan moet. Die enkel met korte beleefde zinnen antwoordt en zich alleen maar terugtrekt op haar kamer. Hulp komt van Betty, eerste medewerkster in de boekwinkel en hoewel veel jonger, bevriend met Gertie. Zij neemt Hedy op sleeptouw. 

Schuilkelders

De angst om de oorlog met Duitsland wordt steeds groter, Gertie kan het allemaal nauwelijks aan. Als het echter zo ver is en de bombardementen op Londen beginnen, is de boekwinkel één van de eersten die getroffen wordt. Nu wil Gertie helemaal niet verder, ook niet met haar leven. Dagen blijft ze in bed, Hedy aan haar lot overlatend. Het is dat één van de medewerkers bij haar komt en haar uitdaagt mee te helpen de winkel weer op te bouwen. “Morgenochtend negen uur paraat staan”, Gertie kan er niet onderuit. Ze meldt zich en langzaam komt er een kentering in haar houding, begint ze weer van de boekwinkel te houden, voelt ze zich weer mens. Helemaal als ze een leesclub begint tijdens de lange nachten die ze in de schuilkelders moeten doorbrengen. 

Lyons levert met ‘De ondergrondse leesclub’ een puik boek af, warm en met veel gevoel voor literatuur geschreven. Ondanks de barre omstandigheden van WOII blijft de toon rustig en kalm, is er humor en liefde, vooral veel liefde. Een echt feel good boek.

‘Canon van de Nederlandse natuur’ van Dick de Vos

50 karakteristieke soorten planten en dieren vanaf drie miljard jaar geleden tot 2022 in onze contreien. Geosmine is de oudste karakteristiek die we nu ook nog kennen. Nu denkt u geosmine, wat is dat dan, daar heb ik nog nooit van gehoord. Toch kent u het, de geur die je ruikt na een zomerse regenbui, daar zit geosmine in. De geur heet petrichor en bevat naast geosmine plantaardige oliën en ozon.  Kamelen bijvoorbeeld kunnen geosmine op 75 km afstand ruiken. Het is voor de dierenwereld een heel belangrijke en voor ons vooral een lekkere geur. 

Bever

Via de mosasaurus, de vliegenzwam en het eikenmos komen we bij de Noordse woelmuis aan. 9000 voor Christus kwam deze muis met de IJstijd naar ons land. Een ruige borstelige vacht, kleine oren, eet alleen maar planten. Van de Noordse woelmuis is de veldmuis de bekendste. Ziet u er één, bedenk dan dat zijn voorvaderen met het ijs vanuit Scandinavië hierop aan kwamen. De grutto, onze nationale vogel, mag niet onbenoemd blijven. Maar ook het everzwijn, de ringslang, de vos, de struikhei, de haring en het konijn hebben een plek in de canon. Van sommige soorten kun je je bijna niet voorstellen dat ze nog maar sinds kort beschreven zijn. De Hollandse linde (1536), het sneeuwklokje (1770), de merel (1850), de paling (1886) en de paardenbloem (1906). Of er verdwijnt er één, de bever, in 1826 maar is nu weer volop terug. 

Max Verstappen

Hoe is de auteur tot zijn keuze gekomen? Die viel op vijftig soorten die sinds de ijstijd binnen de huidige landsgrenzen van Nederland voorkomen. Waarvan enkele alleen maar hier voorkomen, dan wel de grootste populatie in Nederland hebben. Van elke soort wordt in vier bladzijden met tekst en prachtige foto’s, kaartjes, prenten, schilderijen of tekeningen de geschiedenis, de botanische beschrijving en huidige stand van zaken uit de doeken gedaan. De laatste is de zandhagedis die het in 2022 moest afleggen tegen Max Verstappen. Een duidelijk voorbeeld van hoe de mens in Nederland voortdurend bezig is de natuur naar zijn hand te zetten. 

Cadeauboek

De Canon is een schitterend boek, niet om in één keer uit te lezen maar zeker om elke keer weer een plukje door te nemen. Ook een geweldig boek om iemand cadeau te geven, veel ontvangers zullen hier heel blij mee zijn.

‘De ondergrondse zon’ van Andrea Lundgren

 Mella is teruggegaan naar het huis van haar jeugd. Diep in de bossen van Zweden wil ze weer tot zichzelf komen. Het was heel bijzonder toen ze jong was, op een dag verdween ze uit het blikveld van haar moeder. Zelf zei ze dat ze in een steen verdwenen was. Toen haar moeder terugkwam op de plek waar Mella verdwenen was, was ze ook zomaar weer terug. Vreemd, raadselachtig, zoals er zoveel in haar leven vreemd en raadselachtig is. 

Bang

Mella houdt van de dieren, vooral de ondergrondse kunnen op haar aandacht rekenen. De aarde, de wormen, de kevertjes, het is haar allemaal even dierbaar. Het ‘echte’ leven is echter een hel voor haar. Bang voor alles en iedereen, toch verlangt ze naar vriendschap, soms lukt het om een tijd met iemand op te trekken. Maar het blijft moeilijk, liever is ze alleen, zonder starende blikken, zonder moeilijke conversaties. Ze gaat het uit de weg. Haar excuus is het boek dat ze schrijft. Dat heeft haar aandacht nodig. Ze reageert nergens op, alleen de telefoontjes van haar bezorgde moeder wil ze, met moeite, beantwoorden. 

Hond

Er komt een hond in Mella’s leven. Door iemand achtergelaten en vastgebonden aan een lantaarnpaal en vervolgens mee naar huis genomen door een vriendelijke voorbijganger.  Eigenlijk wil ze geen hond, het is ook nog een grote hond, hij maakt haar bang. Toch lijkt het een goede keuze, ze is veel alleen, ze heeft de ruimte, de hond kan haar goed doen. Als de hond bij de eerste keer dat ze buiten komt er vandoor gaat, slaat de schrik Mella om het hart. Gelukkig komt de hond binnen vier seconden terug. 

Dicht op de huid

Zo kruipen we als lezer in het hoofd van Mella. Daar schiet het alle kanten op, van haar kinderjaren naar het nu, naar haar tienertijd, de schoolgebeurtenissen. En altijd komen de aarde en de dieren weer in beeld. Onuitroeibaar in haar gedachten: “Een wonderlijk doorschijnend ogenblik lang ben ik dit alles. De zwarte ogen van de berk, de glinstering van de rivier. Het onwerkelijk groene gras. Het suizen van de wind. Ik blijf staan waar ik sta, alle bloedvaten in mijn hoofd trekken samen en mijn hoofd zit vol mieren, vol slaap”. Lundgren weet zo dicht op de huid van Mella te komen, heel bijzonder.

‘De stad in je hoofd’ van Tessa de Loo

Zaterdag 20 april was Tessa de Loo te gast in de Bibliotheek Ommen. In 1983 stapte De Loo op verpletterende wijze het Nederlandse landschap van de literatuur binnen met de verhalenbundel ‘De meisjes van de suikerwerkfabriek’.  Later gevolgd door vele titels waarvan ‘De tweeling’ het hartverscheurende oorlogsverhaal van twee jonge vrouwen, één van de bekendste is. Haar laatste roman is ‘De stad in je hoofd’. Tessa de Loo werd geïnterviewd door Roos ter Beek, het was een prachtige middag. 

Nijmegen

Twan is acht jaar als op 22 februari 1944 zijn stad Nijmegen door de geallieerden wordt gebombardeerd. Het gebeurt heel onverwacht, het bomalarm was net ingetrokken, de hemel weer helder als de vliegtuigen op de terugweg naar hun bases hun vernietigende lading loslaten. Twan, op weg naar school, moest nog even een boodschap voor zijn moeder doen. Zo kan hij op het laatste moment schuilen in een portiek, waar ook een peuter in een wandelwagentje op haar moeder staat te wachten. Alles om hen heen is kapot, de apotheek van Twans vader, zijn ouders en kleine zusje Fien zijn dood. 

Tekenen

Wanhopig gaat Twan met het meisje op weg naar zijn tante in de oude benedenstad. Ook daar chaos en wanhoop maar de meeste huizen zijn nog intact. Twan en het meisje, Paula heet ze, worden door de familie in huis genomen. Paula kan echter niet blijven, ze wordt bij de nonnen ondergebracht. Vanaf zijn zolderkamertje kan Twan het klooster waar ze is zien. Hij kijkt uit over de binnenstad, het maakt een verpletterende indruk op hem en zoals hij voor het bombardement ook al vaak deed, hij begint te tekenen. Alle huizen die hij ziet, zelfs de huizen die weg zijn, tekent Twan.  Zo houdt hij zijn herinneringen aan de verwoeste stad levendig. 

Strijd

We volgen Twan op weg naar volwassenheid, in zijn strijd om het behoud van de stad. De nieuwe tijd brengt plannen om de Benedenstad tegen de vlakte te gooien. Twan kan het niet verdragen. Samen met zijn dierbaren die hij in de loop der jaren heeft leren kennen probeert hij dit desastreuze verloop te keren. Redt hij dat of is het een vergeefse strijd tegen de macht, het geld en de ambtenarij?

‘Stad 40’ van Natasha Pulley’

De Russische biochemicus Valery Kolkhanov zit gevangen in de Goelag in Siberië. Tien jaar dwangarbeid heeft hij gekregen. De beschuldiging was vaag maar voor de rechtbank concreet genoeg hem daarnaartoe te verbannen. Het is 1963, zes jaar heeft hij van zijn straf uitgezeten en heeft het tot nu toe ternauwernood overleefd. Toch wordt híj, ondanks zijn kleine gestalte, gerespecteerd. Dagelijks mag hij de kampcommandant lesgeven in de natuurwetenschappen. Dat levert hem een karige maaltijd op, meer dan de anderen te eten krijgen. 

Stage in Berlijn

Stomverbaasd is hij als hij op een nacht opgehaald wordt en samen met een KGB-agente in een truck op weg gaat. Waarnaartoe? Hij heeft geen idee. Hij denkt zijn dood tegemoet! Na een tussenstop op een vliegveld, hij mag zowaar douchen, belandt hij in Stad 40. Hier treft hij de oud-promotor van zijn stageplek in Berlijn. Professor Elena Resovskaja werkte daar in 1937 op een instituut voor erfelijke biologie en rassenhygiëne. Hij mocht als jonge student met haar meelopen. Het is vreemd haar hier weer terug te zien. 

Omfloerst

Wantrouwen zit sinds zijn gevangenneming en verblijf in Siberië diepgeworteld in zijn systeem. De KGB heeft in Stad 40 duidelijk de touwtjes in handen, de studenten zijn er niet vrijwillig, de radioactiviteit is hoog, het instituut waar Valery nu woont en werkt is in alle opzichten verdacht. Bovendien zeggen de mensen voortdurend iets anders dan ze werkelijk bedoelen. Er wordt omfloerst gesproken, toch weet Valery een aantal feiten boven water te krijgen. Binnen de strenge restricties krijgt hij contact met een groep bewoners die weet van de sterke straling maar weer op hun oude woonplek is neergestreken. 

En dan is er Sjenkov, hoofd van de KGB, nietsontziend, schiet rustig een dwarse bewoner dood. Vriend of vijand?  Moet hij deze man vrezen of ligt het allemaal anders? 

Actueel

Stad 40 bestaat echt. Het ligt in de Kaukasus en er heeft in 1957 een kernramp plaatsgevonden. Afval van de fabriek werd in de rivier de Tetsja gedumpt waarmee de wijde omgeving besmet werd.  Ook nu nog staat er nog een opwerkingsfabriek waar onder andere polonium gemaakt wordt. Polonium waarmee in 2006 Litvinenko werd vergiftigd.  ‘Stad 40’ is niet alleen heel knap geschreven maar ook heel actueel nu het Rusland van Poetin steeds grimmiger en heimelijker wordt.

‘Bent u daar, God? Ik ben het, Margaret’ van Judy Blume

Begin dit jaar had ik me voorgenomen eens vaker een kinderboek te bespreken, nu is het drie maand verder en dit is pas nummer twee. Zo gaat het soms met goede voornemens.  En dit kinderboek van Judy Blume is ook niet de eerste de beste. In de VS al verschenen in 1970, vijf jaar later vertaald in het Nederlands en daarna nooit echt weggeweest. Een internationale everseller staat er op het boekkaft. Zo is het maar net. 

Verhuizen

Margaret is elf als ze met haar ouders van New York naar een slaapstadje in New Jersey verhuist. In haar beleving is het vooral omdat haar ouders haar verder van haar oma vandaan willen hebben. Margaret is namelijk haar enig kleinkind, oma gaat vaak met haar op stap naar musea en concerten en betaalt ook de dure privéschool voor haar. Vooral haar moeder, de schoondochter van oma, wil dat niet meer.  Zo komen ze in een rustige straat terecht, iets verderop woont Nancy die op de openbare school bij Margaret in de klas komt. 

Stoer of stom

Hoewel Margaret er erg tegenop ziet om naar een nieuwe school te gaan, valt het eigenlijk allemaal heel erg mee. Met Nancy, Janey en Gretchen is ze al snel bevriend, de jongens zijn stoer of stom, één meisje in de klas is al snel uit de gratie en de jonge onderwijzer Meneer Benedict laat zich niet in de luren leggen. 

Uitvogelen

Tot zover verschilt het verhaal niet veel van andere schoolverhalen. Wat het bijzonder maakt is de relatie die Margaret met God onderhoudt. Hoewel ze niet gelovig is, haar vader is joods opgevoed, haar moeder christelijk maar hebben beide het geloof achter zich gelaten, praat ze geregeld met God. Hem stelt ze vragen die ze nergens anders durft te stellen. Niet dat hij antwoordt, nee, ze moet het allemaal zelf uitvogelen. En dat lukt prima, zo verstrijkt haar laatste jaar op de basisschool eigenlijk zonder al te veel hobbels. 

Om in 2024 nog eens terug te kijken naar een opgroeiend meisje in 1970 is niet alleen nostalgisch, ondanks het grote tijdsverschil zijn de gevoelens van een elfjarige nog heel herkenbaar. Het ontbreken van sociale media zal de elfjarige van nu als een gemis zien, voor hun grootmoeders is dit boek echter een feest der herkenning.