‘Kusje erop’ van Tijn Elferink en Rutger Verhoeff

“Bitter in de mond maakt het hart gezond, van op hoge hakken lopen wordt je incontinent, dik zijn is je eigen schuld, het weer is een voorspeller van pijnlijke gewrichten en walnoten zijn goed voor je hersenen”. De auteurs van ‘Kusje erop’ zijn op zoek gegaan naar de waarheid achter deze en 65 andere gezondheidsmythes. Elferink als gezondheidsjournalist en Verhoeff als huisarts. 

Bitter

Om op dat eerste terug te komen, bitter is eigenlijk een waarschuwingssein. Voor planten is het een verdedigingsmechanisme. Je zou dus denken dat het helemaal niet zo gezond is. Toch zijn er bittere planten / vruchten die we zijn gaan waarderen. Zoals cacao, olijfolie en koffie en thee. Die hoge hakken, daar zijn de geleerden nog niet over uit. Er is wel een standsverandering van de voeten die de activiteit van de bekkenbodemspieren zou kunnen veranderen. Maar of dat incontinentie tot gevolg heeft?!

Vierkante ogen
Zo gaan de twee auteurs zeventig mythes langs. Sommige mythes zijn al eeuwen oud, andere een stuk recenter. De vierkante ogen die je van televisiekijken krijgt, is zo’n nieuwe. Veel op een klein scherm turen heeft zeker (negatieve) invloed op het oog. Maar vierkant worden ze er echt niet van. Dik zijn is meestal niet je eigen schuld. Er zijn zoveel factoren die daarbij een rol spelen. Onder andere zelfcontrole. Je hebt pech als die niet goed ontwikkeld is. Toch ben je niet verloren. Met de tips van dit tweetal heb je in elk geval een goed begin. 

Kusje erop
De mythes worden volgens twee vaste patronen beschouwd. Een aantal wordt in één pagina afgedaan, andere krijgen een uitgebreide behandeling. Zoals het kusje erop. Dat hielp altijd, zeker toen we klein waren. Als we groter worden, wordt het vaak vervangen door wrijven. En ook dat helpt. Door op hetzelfde moment een ander gevoel te ervaren wordt de pijn minder. Er zijn drie theorieën hierover, elk even plausibel. 

Elferink en Verhoeff hebben grondig onderzoek gedaan, veel bronnen bestudeerd en ook Dr. Google geconsulteerd. Hoewel de laatste niet erg betrouwbaar is, zo zeggen ze zelf. Een prettige schrijfstijl en een humoristische toon maken ‘Kusje erop’ een plezierig boek om door te nemen.

‘Het lichtschip’ van Mathijs Deen

Lammert is in de jaren zeventig van de vorige eeuw kok op het lichtschip de Texel* dat voor de kust bij Den Helder ligt. Vier weken op, twee weken af.  Lammert  is als het lichtschip zelf, een baken in de keuken. Hij kookt lekker, is onberispelijk en bedient de bemanning op volgorde van dienstjaren. Het is de vaste regelmaat van de maaltijden die het saaie leven aan boord dragelijk maken. De bemanning is verantwoordelijk voor het lichtbaken, de misthoorn, noteert alle langsvarende schepen en doet metingen voor het KNMI. 

Onrust
Op een dag in juni voelt Lammert echter een onrust. Het begint met een schip dat veel te dicht langs de Texel vaart. Het lichtschip beweegt mee op de golf die wordt veroorzaakt. Vanaf dat moment verandert er iets in zijn hoofd. Op verlof thuis haalt hij weer eens het kookboek van zijn moeder tevoorschijn. Een kookboek gemaakt in een kamp in Indonesië. Waar hij samen met zijn moeder zat.  Eén recept springt eruit, het recept van het stoofvlees van een geitenbokje. Lammert gaat naar de plaatselijke boerin en vraagt naar een bokje. Hij krijgt het van haar. Gratis en voor niets. 

Stoofpot
Lammert smokkelt het bokje mee naar de Texel. Het is een vrolijk jong diertje, de jongste matroos geeft hem twee keer per dag de fles. Het bokje eigent zich het schip toe, overal is hij te vinden, van het ruim tot aan de stuurhut. Hij vertedert, maar zijn lot staat vast, hij zal eindigen in de stoofpot waar Lammert zo naar uit kijkt. 

Zee, zon, wind
Deen beschrijft in heldere, beeldende taal het leven op het lichtschip. Hoe velen in een eigen wereldje vertoeven als ze er aan het werk zijn. Hoe het geitenbokje de verhoudingen onderling doet veranderen. Het voelt alsof jezelf aan boord bent, je ruikt de zee, je voelt de zon en de harde wind laat je haar wapperen. 

*Een lichtschip is een lichtbaken op volle zee, op de plaats waar een vuurtoren zou moeten zijn, maar waar de bouw hiervan niet mogelijk is. Vaak liggen lichtschepen in de omgeving van zandbanken of andere voor de scheepvaart gevaarlijke gebieden. Lichtschepen kunnen zowel bemand als onbemand zijn.

‘De kaasfabriek’ van Simone van der Vlugt

Simone van der Vlugt viert haar vijfentwintigjarig schrijfjubileum met de roman ‘De kaasfabriek’. Niet een thriller maar een historische roman die eind negentiende en begin twintigste eeuw speelt. Wel een roman met een geheim, eigenlijk wel meer geheimen. In die zin valt er voor de lezer dus wel wat te gissen en te speuren. 

Erfenis
Lydia Oorthuys is nog jong als allebei haar ouders overlijden. Haar vader als laatste. Ze is enig kind, erft een aanzienlijk vermogen en grote huizen. Haar vader heeft het financieel gezien uitstekend gedaan. Ze behoren tot de welgestelden in Amsterdam, niet adellijk maar het scheelt niet veel. Met een aantal families is ze hecht bevriend, haar toekomst zal waarschijnlijk zijn dat ze op stand trouwt, kinderen krijgt en een rustig leven gaat leiden. 

Wilsonbekwaam
Maar Lydia wil dat niet. Ze heeft de ondernemingszin van haar vader geërfd. Als ze in zijn nalatenschap aantekeningen over de ontwikkeling van een kaasfabriek vindt, wordt ze enthousiast en gaat ermee aan de slag. Haar vader was al zover dat hij een bedrijfsleider op het oog had, Huib Minnes. Een kaasmakende boer in Purmerend met een uitstekende reputatie. 

Lydia trekt de stoute schoenen aan en gaat naar hem toe. Aanvankelijk is hij niet al te enthousiast. Wel over een kaasfabriek maar niet over het samenwerken met een vrouw. Zij is immers wilsonbekwaam, kan geen contracten tekenen. Toch weet Lydia hem over te halen en de eerste kaasfabriek in Noord Holland is een feit.   

Kapstok
Van der Vlugt maakt ‘De kaasfabriek’ de kapstok waar ze heel veel historische feiten en gebeurtenissen aan ophangt. Op een heel vanzelfsprekende manier komen zo de industrialisatie eind negentiende eeuw, vrouwenkiesrecht, sociale hulporganisaties, en in het tweede deel van het boek de Eerste Wereldoorlog met al zijn verschrikkingen langs. Ze heeft zich uitstekend gedocumenteerd, van veel zaken en personen wordt achterin het boek nadere uitleg gegeven en er is een uitgebreide bronnenlijst. Toch blijft het een heel plezierig boek om te lezen, je leeft mee met de hoofdpersonen, ook al kijk je met de ogen van de eenentwintigste eeuw naar de gebeurtenissen van toen. 

PS. De dame op het omslag is Simone van der Vlugt zelf.

‘Het huis van mijn moeder : een Egyptisch- Nederlandse familiegeschiedenis’ van Maria Farag

Maria Farag, telg uit een Egyptische koptische familie, groeit op in Nederland. Haar moeder Elham is in de jaren zestig als negentienjarige samen met haar zusje naar Nederland gekomen. Een oudere broer is hier dan al. Elham gaat aan het werk bij de Wereldomroep. Haar uitstekende kennis van het Engels en het Arabisch heeft haar de baan bezorgd. Hoewel Elham plannen had naar Canada door te reizen is het daar nooit van gekomen. Ze trouwt, krijgt kinderen, doet een doctoraal studie, werkt, kortom, ze gaat op in de Nederlandse samenleving. Maar zonder haar culturele achtergrond   en haar geloof te verloochenen. 

Grootvader

Maria is vooral nieuwsgierig naar haar grootvader, naar zijn beweegredenen  om al zijn kinderen aan te moedigen naar het buitenland te vertrekken. Niet één bleef er in Egypte. Was dat vanwege het geloof? Zag hij voor hen betere kansen buiten Egypte? Er zijn brieven van hem bewaard gebleven, vooral uit de tijd dat hij verliefd-verloofd was met Maria’s grootmoeder. Maar ook brieven die hij aan zijn dochter Elham schreef. Maria gaat ermee aan de slag. 

Assiut
De beste manier om antwoorden te vinden is door naar Egypte af te reizen en de familie te bezoeken. In haar jeugd is Maria vaak op vakantie geweest, dat is wezenlijk anders dan de zoektocht die ze nu gaat ondernemen. Tot Maria’s verbazing laat  Elham weten dat ze mee wil. Samen vertrekken ze eerst naar de familie in Assiut, een koptisch-christelijk bolwerk waar het verhaal van haar grootouders begon. 

Ze worden hartelijk onthaald. De familie is groot en rommelig. Er zijn oude buren, vrienden, kerken waar de familie kerkte of nog steeds komt. Er zijn veel mensen die herinneringen aan haar grootouders en moeder hebben. En wat zo mooi is, de meesten steken hun mening niet onder stoelen en banken. Er wordt vrijuit gesproken, over de kerk, over het geloof, over het bewind. 

Warm bad
Farag neemt de lezer zo mee op haar (her-)ontdekkingsreis door Egypte. Waar zij steeds meer waardering voor mens en land krijgt, neemt haar moeder afstand.  Als lezer krijg je een beeld voorgeschoteld dat mogelijk een aantal aannames onderuithaalt. Niet een rigide regime maar een warm bad met schurende randjes. Heel prettig om te lezen en heel geschikt om een mooie docureeks van te maken. Dus VPRO, kom maar op!

‘Het geheim van het Nachtegaalbos’ van Lucy Strange

Soms kom je een boek tegen waarvan je denkt dat veel mensen het zouden moeten lezen. Niet een nieuw boek, uitgekomen in 2017,  niet een actueel boek, ook niet een roman maar een kinderboek. Een debuut, ook nog eens. Maar zo prachtig, je blijft lezen! 

Henrietta
Het is 1919  als Henrietta met haar moeder en babyzusje vanuit Londen naar het platteland vertrekt. Ook juffie Jane, de kinderjuf gaat mee. Ze betrekken een huis niet ver van zee. Henrietta’s vader is voor zijn werk in het buitenland. Er is iets mis met haar moeder,  ze ligt almaar op bed, dokter Hardy komt om de haverklap en Henrietta wordt bij haar weggehouden.  Het heeft vast te maken met haar overleden broer Robert. Die is toen ze nog in Londen woonden gestorven. 

Verhuizing
Haar moeder is daarna ingestort, een verhuizing naar het platteland zou haar goed doen. Nu ze daar zijn probeert Henrietta de draad weer op te pakken. Maar ze mist haar broer zo vreselijk, soms lijkt het net of hij bij haar is. Dan hoort ze zijn stem en praat ze met hem. En ze mist haar moeder. Waarom wordt ze maar niet beter? Waarom komt de dokter zo vaak? Hoe komt het dat de dokter haar moeder wil laten opsluiten in een gesticht? Henrietta is ten einde raad. 

Sprookjeswereld
Op haar zwerftochten door het bos, komt ze een zwerfster tegen. Mot, zo noemt Henrietta haar, woont diep verscholen in de bossen in een woonwagen, niemand ziet haar, niemand kent haar. Alleen Henrietta heeft contact met haar. Niemand wil haar dan ook geloven als ze iets over Mot vertelt. Henrietta leeft in een sprookjeswereld, zo zegt de dokter. Het is vast een erfelijke vorm van krankzinnigheid. Het is ook beter als babyzusje Biggetje, wie geeft een kind zo’n krankzinnige naam!, een tijdje bij de dokter komt wonen. 

Ultieme poging
Alle pogingen van Henrietta om haar moeder en zusje te redden lijken tevergeefs. Tot ze, geïnspireerd door Mot en met instemming van Robert een radicale beslissing neemt. Daarbij krijgt ze uit onverwachte hoek hulp om in een ultieme poging haar moeder uit de handen van dokter Hardy en zijn handlangers te bevrijden. 

Van Lucy Strange is in 2020 een tweede boek verschenen: ‘Ons kasteel aan zee’.

‘Kwaad bloed’ van Robert Galbraith

Cormoran Strike is op bezoek bij zijn pleegouders, tevens oom en tante in Cornwall. Hij is daar omdat zijn tante Joan ernstig ziek is, mogelijk zelfs terminaal. Samen met zijn zus Lucy staat hij haar bij in de lange reeks van chemokuren en andere behandelingen. Als hij met zijn jeugdvriend een biertje drink in de plaatselijke pub wordt hij benaderd door de veertigjarige Anna. Zij vraagt Strike, nadat ze zich flink moed in gedronken heeft, of  hij nog eens naar de verdwijningszaak van haar moeder wil kijken. 

Verdwijning
Haar moeder Margot is bijna veertig jaar geleden van het ene op het andere moment verdwenen, echt in het niets opgelost. Niets maar dan ook helemaal niets is er van haar teruggevonden. De politie in die tijd schreef haar verdwijning toe aan een seriemoordenaar die het op jonge vrouwen had gemunt. De man is kort na de verdwijning opgepakt en zit een levenslange straf uit. Over Margot heeft nooit iets losgelaten. 

Identiteit
Hoewel Strike in principe geen cold cases doet en überhaupt omkomt in het werk is er toch iets dat hem triggert naar de zaak te kijken. Hij spreekt met Anna af dat hij een jaar zal nemen om, tussen het gewone werk door,  het onderzoek nog eens door te nemen. Samen met zijn zakenpartner Robin Ellacott gaat hij terug in de tijd, spoort betrokkenen op, legt verbanden, verbaast zich over de werkwijze van de inspecteur veertig jaar geleden, graaft dieper en dieper. Het levert  wel antwoorden op maar de identiteit van de dader blijft helaas lang duister. 

Strubbelingen
Galbraith ( pseudoniem van J.K. Rowling, van de Harry Potterboeken) weet in dit vijfde boek over Strike en Robin weer enorm te boeien.  Niet alleen de verhaallijn van de cold case, ook de strubbelingen in de privérelaties van de twee, de verwarrende gevoelens die ze voor elkaar hebben, de ziekte van zijn tante, de ambivalente band die hij met zijn zus heeft, de afkeer van zijn biologische vader, spelen een grote rol. En net als in de voorgaande vier delen, blijkt achteraf dat het helemaal klopt. Al die subtiele aanwijzingen die je als lezer niet opgepikt hebt, leiden tot de zeer verrassende ontknoping.

‘Meisje zonder leugens’ van Michael Robotham

Cyrus Haven is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de politie. Hij onderzoekt plaatsen delict maar heeft ondertussen ook contact met een tiener die zeven jaar geleden onder raadselachtige omstandigheden is gevonden.  Het meisje, Evie, is door een hulpagente  in een schuilplaats in een Noord Londens huis ontdekt.  Ze  verschuilde zich daar voor de mensen die naar haar op zoek waren, alleen zij weet wat ze haar hebben misdaan. 

Sacha
Samen met kruimeldief Boland woonde ze in het pand.  Hun relatie was al net zo raadselachtig. Was hij een pedofiel? Waarom ging Boland met haar in dit veel te grote huis wonen? Waar had hij het geld vandaan om een half jaar vooruit te betalen? En wie heeft hem op beestachtige wijze vermoord? Cyrus wil er meer van weten en gaat in eerste instantie op zoek naar de hulpagente die Evie gevonden heeft. Hij vindt Sacha na lang zoeken in een kustplaats in Cornwall waar ze op een heel afgelegen plek woont. Cyrus wacht haar op en weet haar aan de praat te krijgen. Elk detail dat ze vertelt leert hem iets meer over Evie. 

Doorzien
Ondertussen wordt Evie’s verblijf in de jeugdinrichting steeds hachelijker. Dat komt door haar recalcitrante gedrag, ze mag graag de boel op stelten zetten. Bovendien heeft ze de gave om leugens te doorzien. Niet iedereen kan dat op prijs stellen, het maakt haar leven nog ingewikkelder. Ondertussen denkt ze steeds vaker aan wat haar is overkomen. Hoe ze in de handen van een geraffineerde Oom terechtkwam. Het chique maar geheime leven dat ze had. Haar ontsnapping en de gevolgen daarvan. En nu zit ze in die inrichting. Als het goed is, is ze daar veilig. Maar een garantie is er niet. Ze zal haar hele leven op haar hoede moeten zijn. 

Heldenrol
Robotham introduceert met Cyrus Haven een nieuwe speurder, psychologisch onderlegd en zeer vasthoudend. Een lichte heldenrol zoals ook in de boeken van  Dick Francis het geval is. Sympathiek, kundig, alert, samen met Sacha vormt hij een prima duo dat de misdaad wel aan kan. Schil voor schil wordt het drama rond Evie afgepeld, kleine brokjes krijgt de lezer toegespeeld, samen vormen ze een fantastisch plot met een onverwachte finale. Een thriller op zijn allerbest, je moet doorlezen.

‘De 3 bestaat niet: een wandeling’ van Gerbrand Bakker

Sinds Corona in het land is en we ook nog eens in een strenge lockdown zitten wordt er meer dan ooit gewandeld. Iedereen die een frisse neus wil zoekt de bossen, een park of een ander natuurgebied op. Wandelen is heerlijk om te doen, lezen over wandelen is ook erg aantrekkelijk. Aan de hand van een schrijver door een natuurgebied gaan, op een regenachtige dag is het een mooi alternatief voor het fysieke buitenzijn. 

Eifel

Zo neemt Gerbrand Bakker ons mee naar de Eifel. Achter zijn huis daar loopt de wandelroute 1. Een mooie route, alleen ontbreken op veel plekken de markeringen. Waar moet ik afslaan, waar de weg vervolgen, voor de wandelaar is de kans om hier te verdwalen levensgroot. Bakker besluit daarom de route opnieuw van markeringen te voorzien. Maar waar haal je de bordjes en pijlen? Hoe bevestig je ze op respectievelijk bomen, paaltjes, verkeersborden? 

Vager
Er blijken regels te zijn, de Eifelverrein weet er alles van. Zij zijn blij met het aanbod van Bakker. Ze verschaffen hem de schildjes, de lijm moet hij zelf maar zien te krijgen. Spijkeren mag namelijk niet meer, dat zou de bomen teveel belasten. En zo tuigt Bakker aan het werk. Al lopend ontmoet hij zijn buren, ontwijkt hun (soms blaffende en bijtende) honden, baant zich al snoeiend een weg door dichtgegroeide stukken. “Tijdens het wandelen gaan mijn gedachten in een andere stand, wordt alles vager en ongedwongener…… Als je loopt (en tuiniert) ben je eigenlijk even van de wereld”.   

Genieten
Zo lopen we met Gerbrand Bakker over zijn route 1. Genietend van het kalme leven, van zijn vriendschappen, van zijn rustgevende blik op zijn omgeving. Van zijn adagio je te verwonderen over zaken die je niet kent of begrijpt. Zonder gelijk te oordelen. En achteraf eens hartelijk te lachen om de dingen die verkeerd zijn gegaan! 

Terloops
‘De 3 bestaat niet’ is uitgekomen in de reeks Terloops van Uitgeverij Van Oorschot. Inmiddels zijn er nog drie delen verschenen: van Bregje Hofstede ‘Bergje’ ( Dolomieten), Marjolein de Vos, ‘Je keek te ver’ ( Groningen) en Thomas Rosenboom, ‘De grote ronde’ (Amsterdam).

‘Brave honden halen de Zuidpool niet’ van Hans-Olav Thyvold

Tassen is een bovenmaatse schoothond. Zwart met een witte vlek op de neus, die vlek hoort daar niet te zitten. Daarom is hij onverkoopbaar, alle kopers kiezen een andere pup uit het nest waarin hij geboren is.  Zelfs als het volgende nest aan verkoop toe is, blijft hij achter. Tot de Majoor komt. De Majoor ziet de grote pup, vraagt wat er mis met hem is, hoort van de vlek, biedt de halve prijs, cash, en Tassen is van hem. 

De Majoor
Zo komt de hond bij de Majoor en zijn vrouw terecht. Jaren leven ze samen, de Majoor leest zijn oorlogsboeken, zijn vrouw alle andere. Zij is bibliothecaresse geweest en weet daar heel veel van. Nu is het zover dat de Majoor vertrekt. Eerst naar het zieke huis, daarna soms weer thuis, een andere keer midden in de nacht weer naar het zieke huis. Tot op de dag dat de Majoor niet meer terugkomt. Vanaf dan moet Tassen het met de vrouw van de Majoor doen, Mevrouw Thorkildsen. Hij heeft er niet veel vertrouwen in. 

Drakenwater
Tot zijn grote verrassing blijkt Tassen met Mevrouw Thorkildsen te kunnen praten. Ze verstaan elkaar. Het gaat niet goed met haar. Ze drinkt veel te veel drakenwater.  Dat scoren ze samen  in een grot in de stad. Het haalt haar onderuit. En ze vergeet Tassen uit te laten. Soms komt Pup met zijn Teef. Die twee willen Mevrouw Thorkildsen uit haar huis halen. Niet dat het ze lukt. Tassen en zijn mevrouw blijven bij elkaar. 

Zuidpool
Zij begint hem het verhaal van Amundsen te vertellen. De man die met 200 honden naar de Zuidpool trok. Tassen kan zich niet voorstellen hoeveel dat er zijn. Zij knipt er honderd voor hem uit. Samen houden ze zo de moed erin. Genieten van hun wekelijkse uitstapje naar de Bibliotheek. En naar het Café dat erbij hoort. Voor Tassen mag het zo blijven. Maar wie heeft het eeuwige leven? Mevrouw Thorkildsen in elk geval niet. 

Onbekommerd
Een roman geheel uit het perspectief van een hond, er zijn er niet veel. Niet zomaar een hond, nee een filosofisch en humoristisch exemplaar. Verfrissend en onbekommerd becommentarieert hij de wereld om hem heen. Genieten dus van dit buitengewone verhaal.

‘Een web van leugens’ van Ian Rankin

Oud inspecteur John Rebus van de politie in Edinburgh is al jaren met pensioen. Toch wordt hij nog wel eens ingezet bij een cold case en verder houdt zijn oud collega Siobhan Clarke hem over het algemeen goed op de hoogte van lopende zaken. Ze mag graag met hem sparren. Als vier schooljongens op een landgoed een autowrak vinden met daarin de overblijfselen van een mens, wordt er een speciaal team opgezet. Het gaat namelijk om een vermiste man, al meer dan veertien jaar van de radar. 

Privédetective
Onder verdachte omstandigheden verdwenen, John Rebus weet nog precies om wie het gaat, Stuart Bloom. Een privédetective die werkte voor een filmproducent. Zijn familie bleef de trom roeren over zijn verdwijning. Zijn moeder is nu dan ook de eerste die samen met een jonge journalist, bij het politiebureau om opheldering staat te roepen.  Er is in 2006 al een onderzoek geweest, maar het lichaam van het slachtoffer is toen niet gevonden. Ook weet Rebus dat het onderzoek niet al teveel voorstelde. Het werd snel afgerond, elke betrokken politiemedewerker had zo zijn redenen om niet al te ijverig te zijn. 

Oudgedienden
Zo komt het dat er nu niet alleen een groot team wordt samengesteld om de moord op Stuart Bloom in kaart te brengen, ook duikt de afdeling zware misdrijven in het onderzoek van 2006. Michael Fox, een oude bekende van Rebus, wordt daarmee belast. Maar ja, wie kent Rebus niet van de oudgedienden. Van elke inspecteur, rechercheur en uniformagent uit zijn loopbaan weet Rebus wel het één en ander. 

Onderwereld
Hetzelfde geldt voor de maffiabazen. Rebus kent het spel om de knikkers, om de drugs, om de dranklokalen, om hun invloed binnen het korps. Al deze kennis zet hij in om ervoor te zorgen dat de dader gepakt wordt. Met zijn onorthodoxe aanpak, zijn tegendraadse bemoeienis met het lopende onderzoek en zijn connecties in de onderwereld stuurt hij het onderzoeksteam de goede richting in. 

Uitlezen
Ian Rankin levert met dit 21^e John Rebus deel weer een puike detective af. Spannend, strakke verhaallijnen, uitgewerkte karakters, je wil maar één ding bij dit boek: uitlezen!

Klik hier om naar de onlinebibliotheek.nl te gaan. 

‘Het meisje in de witte kimono’ van Ana Johns

De vader van Tori Kovač  is ernstig ziek. Als oud-marineman mag hij gebruik maken van een militair ziekenhuis. Tori wijkt daar niet van zijn zijde. Haar moeder is al lang geleden overleden, als enig kind staat ze er alleen voor.  Haar vader heeft haar altijd verteld dat hij voor hij haar moeder leerde kennen een andere grote liefde had. Maar verder noemde hij er niet veel over.  Na een kort ziekbed overlijdt hij, zonder Tori precies te vertellen wat er in zijn diensttijd is gebeurd. 

Brief retour
Tori is dan ook heel verbaasd als ze in de post een niet bestelbare retour aantreft,  een brief die haar vader naar Japan gestuurd heeft. “Mijn liefste Krekel. Ik hoop dat deze brief je weet te bereiken…” zo is de aanhef. De ondertekening is nog geheimzinniger: ‘Hajime’, is dat de naam van haar vader? Als ze later ook nog foto’s vindt, staat haar besluit vast. Tori vertrekt naar Japan om de geschiedenis van haar vader te ontdekken. 

Krekel

Haar vader was als marinier rond 1957 in Japan. Als onderdeel van de naoorlogse bezetting. Hij maakte daar kennis met een jong Japans meisje. Zij groeit op in een redelijk welvarend maar conservatief gezin. Daar is geen plek voor een Yankee. Krekel, zo heet ze, zet haar zin door en trouwt (onofficieel) met Hajime. Haar familie verstoot haar. Ze komt vreselijk in de problemen als haar Hajime niet terugkeert van een missie en zij zwanger blijkt te zijn. Hoe moet ze in haar eentje een kind, een half Amerikaans  ‘bastaardkind’ notabene, groot brengen? Zonder geld, zonder steun van wie dan ook? 

Schrijnend
Twee verhaallijnen, één in het verleden en één nu.  De zoektocht van Tori levert een mooi beeld op van een vader-dochter relatie. Met openheid, liefde, maar ook een zekere schroom om dingen te vertellen dan wel te vragen. Als journaliste is Tori gewend onderzoek te doen, maar haar eigen vader bevragen blijkt toch van een andere orde. De verhaallijn in Japan in 1957 is zeer verschillend van de lijn in het nu. Het taalgebruik is plechtiger en verrijkt met Japanse uitdrukkingen, de verhoudingen in een Japans gezin lijken goed getroffen en de werkelijkheid van een gewenste zwangerschap in een ongewenste omgeving is schrijnend. Al met al een prachtige roman, gebaseerd op feitelijkheden uit de Japanse geschiedenis. 

‘De kluizenaar’ van Jørn Lier Horst

Door de lockdown zijn de bibliotheken alleen nog open als afhaalpunt voor reserveringen. Wat heerlijk dat je dan gebruik kunt maken van E-books. Met je bibliotheekabonnement kun je daarvoor inloggen bij onlinebibliotheek.nl. Klik hier om alvast een kijkje te nemen. 

Kluizenaar
Een man wordt dood aangetroffen in zijn eigen huis. Al maandenlang geleden overleden, doodsoorzaak onduidelijk. Voor de televisie zat hij, in de gids de programma’s aangekruist die hij wilde gaan kijken. William Wisting, inspecteur van politie in Noorwegen,  wordt op de zaak gezet. De man, Viggo Hansen,  woonde notabene bij hem in de straat. Tot zijn schande moet hij bekennen dat hij hem niet gemist heeft.  Een dag later wordt een tweede dode gevonden, op een boerderij waar kerstbomen verkocht worden ligt tussen de sparren het lijk van een man. 

VS
Al snel blijkt het een Amerikaan te zijn, in zijn binnenzak een flyer met daarop de vingerafdruk van een twintig jaar geleden spoorloos verdwenen Amerikaanse seriemoordenaar.  De politie raakt in de hoogste staat van paraatheid, hulp vanuit Amerika is onderweg, de pers ruikt een grote zaak.  Wisting moet alle zeilen bijzetten om alles in het gareel te houden. 

Artikel
Het zijn de donkere dagen voor kerst, sneeuw en kou hebben een deken over het land gelegd. Wistings dochter Line, journaliste voor een grote landelijke krant, wil de hectiek van alle dag even ontvluchten en de Kerstdagen bij haar vader doorbrengen. Als ze hoort van de dood van hun oude buurman , ziet ze een mooie kans een artikel te schrijven over eenzaamheid, hoe het kan dat iemand maandenlang niet gemist wordt. Dat je zelfs in de gedachten van andere mensen niet meer bestaat. 

Angst
Ze krijgt toegang tot het huis van Hansen en gaat op zoek naar oude bekenden van hem. Dat valt niet mee, Viggo Hansen leefde als een kluizenaar, kwam weinig buiten, niemand in de buurt kende hem goed.  Toch krijgt Line langzaam maar zeker inzicht in het leven van Hansen. Hij was niet alleen graag op zichzelf, hij was ook bang. Wie of wat maakte hem zo angstig dat hij alleen in het donker naar buiten durfde? Ze wil en zal het antwoord vinden. 

Degelijk
‘De kluizenaar’ is het derde deel in een serie over William Wisting. Jørn Lier Horst heeft veel van zijn eigen ervaring als hoofd van de recherche in het district Vestfold in Noorwegen in deze politieroman verwerkt. Degelijk politiewerk, realistisch, spannend en met oog voor de karakters van de hoofdrolspelers geschreven. 

‘Mijn vader is een vliegtuig’ van Antoinette Beumer

Door de lockdown zijn de bibliotheken alleen nog open als afhaalpunt voor reserveringen. Wat heerlijk dat je dan gebruik kunt maken van e-books. Daarom deze week een e-book in Boek van de Week. Met je bibliotheekabonnement kun je daarvoor inloggen bij onlinebibliotheek.nl. Klik hier om alvast een kijkje te nemen. 

Moeder
Eva is eind dertig als het bericht komt dat haar moeder Willemien in Argentinië onverwacht is overleden.  Druk als ze is met relatie, kinderen en eigen zaak, wacht Eva als enig kind ook nog de taak haar moeders uitvaart te regelen.  Eigenlijk past het helemaal niet in haar schema, ze is enorm druk met een nieuwe grote pitch voor haar reclamebureau waar veel vanaf hangt. 

Verhuizen
Bovendien hebben ze een nieuw huis gekocht en gaan ze binnenkort verhuizen. Gelukkig kan ze veel door haar werknemers laten regelen,  de planning verloopt bijna als een reclamecampagne.  Toch roept de voorbereiding  veel herinneringen op aan haar jeugd en aan haar vader die toen ze nog jong was van het toneel is verdwenen.  

Gekte
De gedachtestroom wordt steeds sterker, Eva is niet meer in staat feit en fictie te scheiden. Bang als ze is gek te worden verlaat ze man en kinderen en trekt tijdelijk in haar ouderlijke huis dat nu toch leeg staat.  De oude buurvrouw staat gelijk klaar om haar bij te staan maar op die hulp zit ze niet te wachten. Eva wil op zoek naar haar vader,  via hem wil ze erachter komen waarom haar moeder indertijd bij hem weggegaan is. Ondanks de tegenwerking van de psychiatrische instelling waar haar vader al meer dan dertig jaar opgenomen is weet Eva de desastreuze gebeurtenissen uit het verleden stukje bij beetje te reconstrueren.  Een zoektocht die haar niet echt gelukkig maar wel wijzer maakt. 

Verstoord
Antoinette Beumer is regisseur en  tv en filmproducent. Ze werkte voor tv onder andere met  ‘Goede tijden, slechte tijden’ en ‘Goudkust’, regisseerde  films als  ‘De gelukkige huisvrouw’,   ‘Jackie’ en ‘Soof’.  ‘Mijn vader is een vliegtuig’ is haar debuutroman.  Ze heeft in het boek veel van haar eigen geschiedenis verwerkt,  een deel van de  gebeurtenissen in de roman zijn gerelateerd aan haar eigen leven.  Aangrijpend beschrijft Beumer de  speurtocht van Eva naar de verloren liefde van haar vader en hoe dit Eva's leven heeft beïnvloed. 

‘De moordclub (op donderdag) van Richard Osman

Vier bewoners van Coopers Chase, een luxueuze oudeknarrenhof op het platteland van Kent, vormen met elkaar een moordclub. Eens per week komen ze (op donderdag) bij elkaar. Dat is namelijk de enige dag dat ze ongestoord in de recreatieruimte terecht kunnen. Ze krijgen oude dossiers van Penny die vroeger bij de politie werkte. Helaas is Penny nu ernstig ziek en kan ze niet meer mee doen.  Maar Elizabeth, aanvoerder van de club met connecties over het hele land die haar van informatie kunnen voorzien, gaat nog dagelijks naar haar toe om haar bij te praten. 

Nieuwkomer

Penny’s plek wordt ingenomen door nieuwkomer Joyce. Oud-verpleegkundige en met een goede kijk op dodelijke verwondingen en andere medische zaken. Oud vakbondsman Ron, nogal heetgebakerd, en oud psychiater Ibrahim, tikkeltje ijdel maar  verder de rust en kalmte zelve, completeren de club van vier. Als op een dag politieagente Donna naar de knarrenhof komt om over inbraakpreventie te praten, wordt ze al snel door de moordclub gekaapt om heel andere dingen te bespreken. 

Donna

Met de moord op één van de eigenaren van de knarrenhof  begint  voor de moordclub een spannend onderzoek. Agent Donna wordt hun liaison bij de politie, Elizabeth weet het zelfs zo te spelen dat Donna aan de recherche wordt toegevoegd. Zo is informatie uit de eerste hand gegarandeerd. Niet lang na de eerste moord wordt ook de tweede eigenaar, die grootse plannen voor uitbreiding van Coopers Chase had, tijdens een schermutseling voor de ogen van bijna alle bewoners omgebracht. Een dodelijk injectie fentanyl. Wie kan aan dit verdovingsmiddel komen? Wie zit achter beide moorden? Heeft het criminele  verleden van de slachtoffers ermee te maken? De moordclub gaat onvervaard aan de slag, eindelijk een echte zaak waar ze aan kunnen werken, eindelijk laten zien wat in hun mars hebben! 

Onderkoeld
Richard Osman, televisieproducent en presentator van het programma Pointless bij de BBC,  debuteert met ‘De moordclub’ als auteur. Een goed debuut, het is een prima detectiveverhaal, maar vooral is het heel erg Brits en humoristisch. Als presentator houdt hij van een ingehouden grap, zo komt het boek ook over. Bij het lezen moet je dan ook geregeld grinniken om de onderkoelde humor. 

‘De beentjes van Sint-Hildegard’ van Johan Nijenhuis

Jan en Gedda zijn al 35 jaar bij elkaar. Ooit heeft Gedda Jan gered van de ondergang. Na een ongeluk waarbij zijn vrouw en dochtertje omkwamen kwam Jan Gedda tegen. Ze greep hem bij de lurven, regelde alles in zijn leven en zette hem weer op het goede spoor. Maar nu zijn schoonvader is overleden ziet Jan waartoe de verregaande bemoeienis van zijn vrouw en schoonmoeder kunnen leiden: tegen zijn wil wordt zijn schoonvader begraven in plaats van gecremeerd. Want het kerkhof is zo makkelijk dichtbij en dan kan schoonmoeder elke dag even naar het graf toe. Ondanks Jan’s tegensputteren gaat het zo als de vrouwen bedisseld hebben. 

Begeleid wonen

Het opent Jan de ogen. Hij kan niet langer in dit huwelijk dat veel weg heeft van begeleid wonen ( maar daar heb je misschien nog meer vrijheden dan Jan nu ervaart) blijven hangen. Maar scheiden wil Jan ook niet. Gedda heeft hem tenslotte gered, ze houdt veel van hem, daarvan is hij overtuigd. Hoe ontkomt hij aan haar bedilzucht zonder haar voor het hoofd te stoten? 

Alzheimer
Op de kinderboerderij krijgt hij een ingeving: Alzheimer is zijn nooduitgang. Jan veinst dummelig te worden, nog wel iets erger dan dat, van het ene op het andere moment is hij de weg kwijt. Gedda regelt opvang en Jan komt op de gesloten afdeling van een verpleeghuis terecht. Daar komt hij zijn oude makker en studiegenoot Anton tegen. Die trapt niet in zijn leugenachtige dementie. Jan krijgt een week om orde op zaken te stellen. Een week waarin Jan de laatste wens van zijn schoonvader laat uitkomen. Maar is een week lang genoeg om zijn huwelijk te redden? Jan hoopt er het beste van. 

Ondertiteling
De film ‘De beentjes van Sint-Hildegard’ heeft al een groot publiek in de bioscoop getrokken. Dik kans dat u de film al heeft gezien. Toch blijft het de moeite waard nog eens te kijken. De hoofdrolspelers Herman Finkers en Johanna ter Steege, beiden geweldige acteurs.  De bijrollen met daarin een keur aan  bekende Twentenaren als Leonie ter Braak, Erik Dijkstra, Nathalie Baartman, Thea Kroese en Daphne Bunskoek. Ook spelers die in ‘Van jongeleu en oale groond’ en bij ‘Hanna van Hendrik’ voorbijkwamen. Iedereen kent in zijn of haar omgeving wel een Gedda. Het is zo herkenbaar. En voor wie geen Twents spreekt, geen zorgen, er is ondertiteling ( heeft Gedda geregeld!). 

‘Noem haar naam’ van Jorie Horsthuis

Jorie is een halve tweeling. Haar tweelingzusje is tijdens hun geboorte in 1981 levenloos ter wereld gekomen. Tot ze zes is weet Jorie het niet. Op een dag vertelt haar moeder haar in tranen dat ze de helft van een tweeling is. Omdat Jorie ziet hoeveel verdriet haar moeder daarbij heeft brengt ze het gegeven van tweeling zijn in haar jonge jaren nog nauwelijks ter sprake.  Na de tweeling zijn er al snel twee broertjes geboren, het jonge, drukke gezin wordt opgeslorpt door de dagelijkse bezigheden en het verloren zusje raakt ogenschijnlijk op de achtergrond. In haar tienerjaren verdringt Jorie het bijna maar als volwassene kijkt ze er anders tegenaan. ’Ze gaat op zoek naar een zusje dat er nooit is geweest'. 

Pijnlijk
Allereerst gaat ze het gesprek met haar ouders aan. Pijnlijk vindt ze dat. Ze informeert haar inmiddels volwassen broertjes, de één is positiever dan de ander. Ze gaat zich inlezen, heeft gesprekken met deskundigen op het gebied van doodgeboorte en verlies. Ze neemt contact op met het ziekenhuis waar ze geboren zijn (Hengelo), met de gemeente, met het crematorium. Ze spreekt de gynaecoloog en de vroedvrouw en prijst zich gelukkig dat  beiden haar te woord willen staan. Ondertussen spookt nog steeds de angst van vroeger door haar hoofd,  heb ik mijn zusje in de buik vermoord? 

Naam
Haar zoektocht naar wat er gebeurd is in 1981 en in het gezin waar ze opgegroeid is geeft Jorie niet alleen inzicht in haar eigen gevoelens maar gaat het hele gezin aan. Jorie neemt ze mee op haar pad, haar ouders reageren elk heel anders maar lopen wel samen met Jorie op. De zoektocht brengt verdriet, bezorgdheid, boosheid, opluchting en openheid waar in het verleden het stilzwijgen de overhand had. Uiteindelijk wordt de naam genoemd, de naam van haar tweelingzusje waar ze zo weinig van wist maar die steeds eigener wordt.  Het zusje dat, ook al is ze er nooit fysiek geweest, helemaal bij hen hoort. 

Monumentje
Het is een monumentje voor haar tweelingzusje, dit boek waarin Jorie naar haar op zoek gegaan is. Het verhaal ontroert je, houdt je bezig, roept bewondering op. Bewondering voor de wijze waarop Jorie Horsthuis het thema opgepakt heeft, bewondering voor haar doorzettingsvermogen en de stijl waarin ze het gegoten heeft. Journalistiek , soms zakelijk, kritisch op zichzelf, maar bovenal buitengewoon eerlijk over haar gevoelens die haar zoektocht opriep.

‘De kinderen van het klooster’ van Sandrine Destombes

Parzival Benoit, gendarme in Crest, staat nog maar aan het begin van zijn carrière als hij bij een vreemd incident betrokken raakt. Op straat houdt hij een jonge vrouw in een auto aan omdat zij een kind naast zich heeft zitten. Benoit spreekt de chauffeuse vermanend toe, ze moet haar dochter achterin laten zitten. Als het meisje vervolgens zegt dat dit haar moeder niet is en iets begint te brabbelen over 6-6-b, geeft de vrouw vol gas en vliegt ervandoor.  Benoit is stomverbaasd, hij heeft er een unheimisch gevoel bij.  Nog akeliger wordt het als de auto iets verderop uit de bocht vliegt en bij een brug tegen een boom terecht komt. De vrouw is op slag dood, het meisje gaat zwaar gewond naar het ziekenhuis. Van beiden is onbekend wie ze zijn. 

Rivier
Om de zaken nog ingewikkelder te maken wordt drie uur later een lijk in de rivier gevonden. Hier is de identiteit makkelijker vast te stellen, een crimineel die al elf jaar van de radar is. Een speciaal opsporingsteam wordt vanuit Parijs ingevlogen. Benoit, stiekem hopend op een loopbaan bij de recherche, praat zichzelf het team binnen. Zijn kennis van de plaatselijke bevolking kan de mensen uit Parijs tot grote hulp zijn. 

Spelletje
En die kennis is broodnodig. Een plaatselijk klooster, en vooral de geestelijk leidster ervan, speelt een grote rol in de gebeurtenissen die op de twee incidenten volgen. Er worden meer verminkte mannenlichamen gevonden, er is een ontvoering uit het ziekenhuis, er wordt gelekt vanuit het onderzoeksteam.  Wie is nog te vertrouwen, wie speelt er een spelletje met de politie, hoe kan er een einde komen aan de reeks geweldsincidenten? Benoit doet wat hij kan om bij te dragen maar de bizarre ontknoping van dit drama zien hij en zijn collega’s echt niet aankomen. 

Geraffineerd
Een echte Franse policier, die krijgen we niet zo vaak meer onder ogen. Strakke rangen en standen, van de meeste teamleden krijgen we alleen de achternaam te horen, Benoit is de uitzondering. Toch is het niet een ouderwets boek. De technieken en strategieën die de politie toepast zijn uiterst modern, er worden psychologische verhoortactieken gebruikt en geprofileerd. Ondanks de wat zakelijke en afstandelijke verteltrant is het een spannend boek met een geraffineerde ontknoping.

‘Een rooie aan de kant van de weg’ van Anne Tyler

Micah Mortimer leidt een rustig en aangenaam leven. Hij heeft het warme maar chaotische gezin waarin hij opgroeide achter zich gelaten. Zelf houdt hij van rust, reinheid en regelmaat.  Zijn studie heeft hij niet afgemaakt, hij heeft een baantje als conciërge in een appartementengebouw,  met gratis wonen in het souterrain, en heeft een eigen bedrijfje in de ic. Zo nu en dan is er een vriendin, nu is dat Cass. Maar de relatie begint wel wat te haperen. Zijn interesse in haar loopt langzaam terug. 

Zoon
De komst van Brink, zoon van een oud studiegenootje Lorna, zet zijn leven op de kop. De jongen denkt dat Micah zijn vader zou kunnen zijn, Micah weet wel beter. Dat vaderschap is onmogelijk, Lorna was tijdens hun samenzijn nogal preuts, het was er dus nooit van gekomen.  Het verblijf van Brink is echter maar kort, als de jongen weigert zijn moeder te bellen zet Micah hem op straat. 

Vriendin
Maar daarmee is het probleem niet opgelost. Zijn vriendin  Cass is boos op hem, hij geeft een wildvreemde jongen onderdak terwijl zij mogelijk uit huis gezet wordt. Zij vertrekt boos, de relatie is over! De hele familie en Lorna gaan zich vervolgens overal mee bemoeien, het rustige, regelmatige leven is echt voorgoed voorbij.  Hoe krijgt hij weer rust? Is zijn relatie definitief naar de knoppen? Heeft zijn familie gelijk en moet hij wat losser worden? Vragen, vragen, vragen waarop Micah geen antwoord heeft. 

Zielenroerselen
Anne Tyler is werkelijk geniaal in het beschrijven van de zielenroerselen van Micah. Een ritje met de auto levert zoveel gedachten en gedetailleerde waarnemingen op dat het lijkt of je zelf in de auto zit. Die waarnemingen worden kort en krachtig geformuleerd, zoals bijvoorbeeld een opmerking over Lorna: “Dwingende vrouw. Ze dirigeerde hem met haar neus, hield hem in de houdgreep met haar blik”. Het levert een heerlijk boek op, literair en  toegankelijk. Anne Tyler (1941) heeft een aantal prachtige romans op haar naam staan, waarvan ‘Klokkendans’ uit 2018 ook in Boek van de Week besproken is. 

‘Het verbrande huis’ van Bodil de la Parra

Bodil bezoekt, ze is dan zes, in 1970 samen met haar ouders en broertje voor het eerst de familie in Suriname. De familie van haar vader die al vanaf de achttiende eeuw daar woont.  Eerst op de Jodenplantage, later in Paramaribo. Haar vader Pim is er geboren, zijn moeder Mavis is jong overleden maar opa en de tantes Jet, Pop en Gus beheren en bewonen een apotheek met woonhuis in de Zwartenhovenbrugstraat. Opa is een brommerige man, nors en nukkig. De tantes zijn het tegendeel, vriendelijk, hartelijk en altijd in voor een praatje. 

Vrijpostig
Ze blijven twee maanden en leren de familie goed kennen. De ondeugende neefjes met wie ze altijd op zal blijven trekken. De neefjes die zoveel over de familie weten, dingen die Bodil soms nauwelijks kan geloven. De manier waarop mensen met elkaar omgaan, ze kijkt haar ogen uit. In Amsterdam waar ze is opgegroeid heeft ze veel vrijheid gehad. Mocht van alles zeggen, dat komt haar duur te staan als ze die woorden in het bijzijn van de familie herhaalt. “Tante Gus kijkt alsof de Surinamerivier buiten haar oevers is getreden…Meteen naar bed meisje! …Je bent vrijpostig! De rest van de dag zit Bodil op haar kamer. 

Zanderij
De bezoeken blijven zich herhalen, niet jaarlijks maar wel geregeld. Elke keer als ze landt op Zanderij komt het gevoel van thuiskomen boven. De warme familie, ook al worden ze ouder,  blijft hetzelfde. Maar Suriname verandert. Onafhankelijkheid en daarna in 1982 de decembermoorden. Het is voor de la Parra’s niet meer veilig om te gaan, het duurt jaren voordat Bodil weer naar haar familie kan. Ondertussen is haar vader na een tweede relatie en de geboorte van een tweede dochter weer in Suriname gaan wonen. Hij verzorgt opa die oud en warrig is. Bodil kijkt met bewondering hoe zorgvuldig, handig en geduldig haar ooit stoethaspelige vader met hem omgaat. 

Boeiend
‘Het verbrande huis’, je moet echt doorlezen tot het eind om de titel te begrijpen, is een boeiend verhaal over een grote warme Surinaamse familie. Met Bodil kijk je met Nederlandse ogen naar de gebruiken, mores en ongeschreven regels zoals die bij de la Parra’s gelden. De tantes worden je lief, over opa verbaas je je en die neven, die wil elke familie wel hebben!

‘Het zwijgen van Maria Zachea’ van Judith Koelemeijer

Deze maand is het ‘Nederland Leest’, de maand waarin de Bibliotheek een boek cadeau geeft aan haar gebruikers. Het thema dit jaar is ‘Kleine geschiedenis, grote verhalen’ en het cadeauboek is ‘Het zwijgen van Maria Zachea'. 

Broers en zussen
Twaalf broers en zussen verzorgen hun moeder die in 1989 een hersenbloeding heeft gehad, toen geopereerd is en vervolgens naar een verpleeghuis zou gaan. Maar daar steken de kinderen Koelemeijer een stokje voor. Tenminste een aantal. Zij bedisselen dat moeder weer naar huis komt en dat de kinderen de verzorging op zich nemen, hun vader is al jaren geleden overleden. En zo geschiedt het. Er worden roosters gemaakt, iemand neemt deze taak op zich, een tweede beheert de financiën en het logboek is de rode draad. 

Privétijd
Ze hadden echter niet verwacht dat moe, zoals ze hun moeder noemen, nog jaren zou leven. Ze gaat steeds meer achteruit en wilde ze in het begin nog wel eens een zinnetje zeggen, met het verstrijken van de jaren hult ze zich in stilzwijgen. Het wordt een bijzondere tijd voor elk van hen. Privétijd met moeder, iets wat in hun jeugd zelden voor kwam. Vaak gaan de gedachten daarnaar terug. 

Kieskeurig
De drukte van het grote gezin, voor de één een zegen, voor de ander een ramp. Het overlijden van hun oudste broer Jos die in zijn diensttijd omkomt en met militaire eer wordt begraven. Jos en Maarten die als eersten naar het gymnasium mogen. De drie jongere broers die in de zaak, een hoveniersbedrijf, mee moeten werken. De oudste dochters die kieskeurig elke vrijer de deur wijzen. Op zondagmorgen samen koffiedrinken. En de jongsten die alles zoveel anders beleven dan de grotere broers en zussen ( de oudste is van 1934, de jongste wordt in 1953 geboren). 

Tijdsbeeld
Kleindochter Judith heeft de twaalf kinderen Koelemeijer geïnterviewd en uit die gesprekken deze roman geconstrueerd. Een tijdsbeeld van Nederland over meer dan een halve eeuw. In chronologische volgorde komt elk kind aan bod. Niet alleen over zichzelf maar juist ook over de anderen. Op deze manier krijg je als lezer een prachtige inkijk in hun karakters en in hun reflectie op hun jeugd. Inderdaad ‘een kleine geschiedenis maar een groot(s) verhaal’.

‘De verdwenen brieven van Esther Durrant’ van Kayte Nunn

De Australische dertiger Rachel heeft al een afwisselend en reizend leven achter de rug als ze in 2018 op de Scilly-eilanden voor de kust van Engeland aan het werk gaat. Ze is onderwaterwetenschapper en gaat onderzoek doen naar een schelpensoort.  Het is een pittige kennismaking met haar nieuwe werkplek. Was ze hiervoor in de Stille Zuidzee met heerlijke temperaturen, de Scilly-eilanden zijn in het voorjaar nog kil en koud. 

Storm
Op haar eerste verkenningstocht op zee komt ze in een storm terecht en belandt, gewond, op een minuscuul klein eilandje met maar één bewoner. Leah, die daar een teruggetrokken leven leidt, redt Rachel van verdrinking en neemt haar in huis. Blij dat ze onderdak is scharrelt  Rachel rond in het huis en stuit op zes liefdesbrieven, gericht aan E. Durrant in Londen. Gestempeld maar nooit verstuurd. De brieven ontroeren haar. Haar nieuwsgierigheid is gewekt, het is  haar er alles aan gelegen E. Durrant te vinden. 

Esther
Het is 1951 als John zijn jonge vrouw Esther naar de Scilly-eilanden brengt. Zij is in de veronderstelling dat ze op vakantie gaan, hij weet wel beter. Esther heeft een nare periode achter de rug en moet aansterken, zowel fysiek als geestelijk. Ze wordt opgenomen in een opvanghuis met maar een viertal patiënten, zijzelf en drie mannen die elk een oorlogstrauma hebben opgelopen. Een psychiater en een verpleegkundige hebben de leiding, samen met een kokkin verzorgen zij de bewoners. Andere bewoners zijn er niet op het eiland. Esther is ontdaan, ze wil niet blijven, maar er is geen weg terug. Pas als de psychiater zegt dat ze genezen is kan ze haar leven met man en kind weer oppakken. 

Vrede
Twee verschillende verhaallijnen in twee verschillende tijdperken. Het verhaal van Rachel is van deze tijd: wat romantiek, een zoektocht, je plek vinden in een nieuwe omgeving, wereldburger zijn. De verhaallijn van Esther lijkt gedateerd maar is veel aansprekender.  Hoe hou je je staande in een kleine gemeenschap, hoe kun je eerlijk naar jezelf kijken en vooral, hoe sluit je vrede met jezelf. Nunn is in deze verhaallijn op haar best. In het Engels verschenen al een zestal romans van Nunn. Dit is de eerste in het  Nederlands vertaalde titel en het smaakt zeker naar meer.

‘In eigen hand’ van Linda Jansma

Drie jaar geleden was Nicky Benjamins nog een gewaardeerd lid van het team grootschalige opsporing van de Amsterdamse politie. Maar met haar fysieke uithaal naar commissaris Broese ( ze gaf hem een vuisttoot in zijn gezicht) heeft ze zichzelf buitenspel gezet. Ontslag volgde en nu werkt ze als particulier rechercheur. ‘Overspelige echtgenoten begluren’ zoals een buurtgenoot het noemt.  Nicky is dan ook hoogst verbaasd als oud collega Ferry bij haar aanklopt. Hij is op hetzelfde moment als Nicky vanwege corruptie en schenden van het dienstgeheim het korps uitgeschopt. 

In volle vaart
Ferry’s zoon Max is bij een auto-ongeluk om het leven gekomen. Hij is in volle vaart  en zonder te remmen frontaal op een boom gebotst.  Het wordt door de politie als zelfdoding afgedaan. Maar Ferry is er van overtuigd dat het geen ongeluk was. Dat er opzet in het spel was, dat er bewijzen zijn weggemoffeld. Of Nicky er eens naar wil kijken. Nicky gaat op zijn verzoek in maar moet al snel concluderen dat ook zij niets boven water kan krijgen. Zelfs niet als Jack, de rechercheur waarmee ze nog steeds bevriend is, in het dossier gaat neuzen. Geen enkel aanknopingspunt. 

Anoniem
Dat verandert als Nicky anoniem een foto toegeschoven krijgt. Een foto van de dode Max in de verongelukte auto, net nadat het  ongeluk heeft plaats gevonden. Nog voordat de politie er is. Wie heeft die foto gemaakt? En wie is de man die de auto doorzoekt? Hij is duidelijk in beeld. Het zet Nicky op het spoor van een drugsbaron. Maar wat heeft een jongen als Max, twintig jaar oud en met een ongeschreven strafblad met een doorgewinterde misdadiger te maken? En de vrienden van Max, zijn zij er ook bij betrokken?  Nicky weet dat haar tegenstander een nietsontziend persoon is, ze heeft al haar vaardigheden en trucs nodig om deze zaak tot een goed eind te brengen. 

Onbezonnen
‘In eigen hand’ is een spannende thriller, vlot geschreven en met aansprekende karakters: een licht eigengereide hoofdpersoon, nietsontziende misdadigers, corrupte agenten, onbezonnen jongelui en een sfeervol Amsterdam zijn de ideale mix voor deze uitstekende misdaadroman.

‘Het geheim’ van Kathryn Hughes

Mary Roberts is gelukkig. Eindelijk, eindelijk is ze zwanger. Thomas en zij hebben zo vaak tevergeefs geprobeerd zwanger te worden, en nu lijkt het raak te zijn. De dokter heeft het bevestigd. Ze wil het Thomas wel dadelijk vertellen, maar dat gaat niet, hij werkt in een steenkoolmijn en zit diep onder de grond.  Het is 1975, er heerst grote werkeloosheid in Engeland, hij moet blij zijn dat hij werk heeft. Als Mary de volgende nacht om rond drie uur gebeld wordt, weet ze het al. Er is iets mis bij de mijn, Thomas zal nooit meer terugkomen! Ze staat er alleen voor. Gelukkig heeft ze haar pension in Blackpool nog, financieel zal ze het wel redden. 

Uitstapje
Een jaar later, in de hete zomer van 1976, gaat een groep mensen uit de volkswijk van Manchester een dagje naar zee, naar Blackpool.  Ze hebben er een leuke, gezellige dag. Alleen is er aan het eind van de middag, kort voor ze weer naar huis gaan, een klein incident. De 18-karige Petula is ziek geworden, gelukkig zijn er de moeders Daisy en Barbara om haar te helpen. Iets verlaat vertrekt de bus, iedereen is present, maar wat ze niet weten is dat Manchester verder weg is dan ze ooit hadden kunnen bedenken. 

Donor
Beth en Michael zitten in 2016 aan het ziekbed van hun vijfjarige zoon Jake. Hij heeft vanaf zijn geboorte een ernstige nieraandoening. Om de haverklap ligt hij in het ziekenhuis, de werking van zijn nieren gaat zienderogen achteruit. Een donornier zou een uitkomst zijn. Maar met zijn ouders heeft hij geen match en grootouders zijn er niet meer. En dat steekt. Vooral omdat de moeder van Beth nooit aan haar heeft willen vertellen wie haar vader was. Ze heeft dat geheim mee het graf in genomen. Beth en Michael zijn wanhopig. Wie zal hun zoon kunnen redden? Zullen ze ooit achter de identiteit van Beth’s vader komen? Of zijn ze afhankelijk van een toevallige match. 

Vlot geschreven
Kathryn Hughes weet alle stukjes van de puzzel in deze vlot geschreven familieroman  goed te doseren, waarna alles in de laatste hoofdstukken duidelijk wordt. De hoofdpersonen worden mooi geportretteerd en ook de kleinere rollen komen tot hun recht.  Hughes schreef eerder al ‘De sleutel’, dat boek is ook in uw bibliotheek aanwezig. 

‘De kolonieman’ van Angelie Sens

Johannes van den Bosch ( 1780-1844), volksverheffer in de naam van de koning. Dat is de ondertitel van dit kloeke boek over de bedenker en stichter van de Maatschappij van Weldadigheid met kolonies in Drenthe, België en Ommen ( De Ommerschans). Maar Johannes van den Bosch heeft veel meer op zijn conto staan. Vanaf zijn twintigste was hij bij kolonisatie betrokken, in de Oost, in de West en in de Nederlanden.

Indonesische Archipel
Johannes groeit als kind van een welgestelde familie op in Herwijnen. Hij kiest voor een militaire opleiding bij de genie en komt als zodanig in 1799 in Indonesië ( toen Indië) terecht.  Al snel weet hij op te klimmen op de maatschappelijke ladder daar en trouwt in 1804. Na wisselende successen op Java, vertrekt het gezin, er zijn inmiddels een paar kinderen geboren, in 1809 hals over kop naar Nederland. Na een kort onvrijwillig verblijf in Engeland komen ze in 1810 in Nederland aan. Van den Bosch wordt ingezet bij de bestrijding van Napoleon, ook hier wisselende successen, maar in 1815 is de strijd gewonnen. Van de Bosch begint een volgend groot project uit te denken. 

Weldadigheid
In 1818 is het zover, de plannen voor de start van de Maatschappij van Weldadigheid worden uitgevoerd. Van den Bosch heeft met zijn snelle geest en intelligentie een blauwdruk geschreven voor de vorming van een instituut waar mensen die in armoedige omstandigheden leven tot betere mensen verheven kunnen worden. Tot 1827 is hij er intensief mee bezig maar dan wordt hij door Koning Willem I tot commissaris generaal van de West benoemd. Na een reis door deze koloniën stuurt koning Willem I hem gelijk door naar Indonesië, drie jaar is hij daar Gouverneur-generaal om in 1834  uiteindelijk als Minister van Koloniën te worden aangesteld. 

Kolonieman
Johannes van den Bosch was dus echt een kolonieman. Land, kapitaal en arbeid, later nog aangevuld met water, dat waren zijn ingrediënten om een gezonde  kolonie op te bouwen. Of dat nu in Drenthe of in Suriname was. Angelie Sens geeft hem een menselijk gezicht, laat heel veel stemmen horen die hem om zijn stellingname bewonderden of minachtten. Ook veel inzicht in zijn familieleven en de vrienden en vijanden die hij maakte. Alles heel goed gedocumenteerd met een groot notenapparaat en bibliografie. Het boek is genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs.

‘Dagboek van een verloskundige’ van Marlies Koers

Marlies Koers is midden twintig als ze in een verloskundigenmaatschap in Deventer stapt. Na haar opleiding heeft ze anderhalf jaar invalwerk gedaan, nu is het tijd voor een vaste stek. Het is wel even wennen, ook eindverantwoordelijk zijn voor de hele gang van zaken. Maar het gaat haar goed af. Wel komt ze doodmoe thuis elke dag. Daar is haar partner Martan die haar opvangt en bij wie ze uit kan razen, huilen, lachen, of net wat ze nodig heeft. 

Passie
Marlies heeft passie voor haar werk. Dat proef je in alle verhalen die ze vertelt. Of het nu gaat over een bevalling in een piepklein oververhit kamertje met aanstaande oma en kraamhulp erbij, over de kraamsuites in het ziekenhuis of de keren dat ze op het nippertje het ziekenhuis halen, onder alle omstandigheden weet ze de moed erin te houden.  Het omgaan met al die verschillende ouders, van de advocaat van de zuid-as ( nothing but the best for our child), tot de bevalling in oosterse relaxte wierooksferen, ook daar haalt ze haar plezier en energie uit. Gebroken nachten en onregelmatige werktijden, ze kan ermee omgaan. Maar het verdriet om een geboorte met fatale afloop, dat gaat niet in de koude kleren zitten. Ook dan moet je de ouders tot steun zijn. 

Duidelijk beeld
In al die verhalen geeft ze tussen neus en lippen door heel veel informatie over zwangerschappen en de begeleiding. Vaktermen legt ze uit, procedures worden helder, de samenwerking met de gynaecologen en andere verloskundigen, je krijgt een duidelijk beeld wat je als verloskundige meemaakt. Wie zwanger is kan veel leren van dit boek. Maar misschien is het dan wel iets teveel van het goede.  Wie erover denkt om de opleiding te gaan doen moet dit boek zeker lezen. En wie al kinderen heeft, kan in dit boek heel veel herkennen maar ook veel lezen wat je zelf gelukkig niet hebt meegemaakt! 

Aanstekelijk
Al met al vertelt Koers op aanstekelijke wijze, ook over haar privéleven, waardoor je alleen maar zin hebt om telkens weer nog een verhaal te lezen. Meer informatie over deze enthousiaste verloskundige die ook lezingen geeft en docent is aan een fysiotherapieopleiding is te vinden op www.marlieskoers.nl 

‘Twee fonkelrode sterren in de blinkend witte sneeuw’ van Davide Morosinotto

Het is deze week Kinderboekenweek met als thema ‘En toen…’  en het is oktober, Maand van de Geschiedenis.  Om deze twee zaken te combineren deze week een historische roman voor jongeren. Het thema is ‘Het beleg van Leningrad’ van 1941.  Dat klinkt misschien allemaal niet erg aanlokkelijk, toch is ‘Twee fonkelrode sterren..’ een waanzinnig spannend boek over een gruwelijke episode van de Tweede Wereldoorlog. 

Evacuatie
Als het Duitse leger optrekt naar Leningrad besluit de regering alle kinderen uit de stad te evacueren. Met treinen vol vertrekken ze richting Oeral. De twaalf jaar oude tweeling Nadja en Viktor  moeten ook mee. Hun vader en moeder, beide werkzaam bij de Hermitage, blijven in de stad. Ze krijgen elk schriftjes en potloden mee om een dagboek bij te houden. 

Uit elkaar
Aangekomen op het perron krijgen alle kinderen een stempel, Nadja 76, Viktor 77. Beiden hebben geen idee wat het betekent, maar als ze in moeten stappen blijkt dat ze elk in een andere trein geplaatst zijn. Nadja’s trein vertrekt als eerste, Viktor kort daarna. Viktor die goed oplet, ziet al snel dat ze Nadja’s trein voorbij gaan. Ook al voelt hij paniek, hij probeert zijn verstand erbij te houden.  De hele reis naar Kazan blijft hij alert. Maakt vrienden in de wagon waarin hij zit en hij besluit om hoe dan ook op zoek te gaan naar Nadja. 

Noodlottig
Nadja’s trein komt met horten en stoten niet verder dan 30 kilometer. De trein blijft op een verlaten perron  staan, vanwege de hitte slapen de meesten niet in de trein maar op een veld ernaast. Dat is hun geluk, er breekt brand uit in de trein en zo ontkomen ze aan een noodlottig einde. De overlevenden worden naar een volgende stad gedreven en worden in een kerk opgesloten. Het vijandelijke leger komt steeds dichterbij. Zal Nadja aan de Duitsers kunnen ontkomen? Zal ze haar tweelingbroer ooit terug zien? Zal Leningrad vallen?  En hoe gaat het met haar ouders?

Verbijsterend 
‘Het verbijsterende verhaal van de tweeling Viktor en Nadja’ berust op ware feiten en gebeurtenissen, terwijl het verhaal van de tweeling volkomen fictioneel is. Beklemmend, spannend, een echte pageturner, je moet doorlezen.  Voor alle tieners die van lezen houden, maar ook voor volwassenen een heerlijk boek.