‘De schoonmoeder’ van Sally Hepworth

Lucy en haar schoonmoeder hebben vanaf het begin geen klik met elkaar. Lucy vindt Diana afstandelijk, betweterig, zakelijk, kortom allesbehalve een aangenaam persoon.  Ze begrijpt ook niet goed wat haar vrolijke, opgeruimde schoonvader Tom in Diana ziet. Alhoewel het wel overduidelijk is dat die twee dol op elkaar zijn. Ook Lucy’s man Ollie is stapelgek op zijn moeder. Net zoals hij geen kwaad bij haar kan doen. En dan is er nog Ollie’s zusje Nettie. Die heeft het samen met haar flierefluitende man Patrick moeilijk met hun kinderloosheid. Lucy en Ollie hebben daarentegen drie kinderen die dol zijn op hun oma Diana.  Een complexe familie.

Raadsel

Als Lucy en Ollie tien jaar bij elkaar zijn komt het schokkende bericht dat Diana is overleden. Twee politieagenten komen thuis bij hen de boodschap brengen. Er is wat aan de hand met de dood van Diana. Het lijkt op zelfdoding maar er zijn ook wat losse eindjes. Er wordt weliswaar een brief gevonden waarin Diana meldt dat ze na haar diagnose van borstkanker en na het overlijden van haar man Tom  niet verder wil en kan met haar leven. Uit de autopsie blijkt echter dat ze helemaal niet ziek was. De familie staat voor een raadsel, hoe goed kenden ze Diana eigenlijk? En welke rol spelen ze zelf in dit drama?

Karakter

Langzaam maar zeker wordt de raadselachtige aanloop naar de dood van Diana ontrafeld. Hoe ze zo betrokken geraakt is bij de humanitaire hulp aan vluchtelingen. Hoe ze zo hard geworden is, voor zichzelf en voor haar kinderen. Hoe ze toch altijd voor de kleinkinderen klaar staat. Welke geheimen ze meedraagt.  Lucy krijgt soms een beetje inzicht in het karakter van Diana. En met het inzicht komt ook het begrip dat haar relatie met haar schoonmoeder een volwassen relatie is en niet als van een moeder en dochter.

Hoofdmoot

Hepworth vertelt de verhalen van Diana en Lucy afzonderlijk waarbij sommige gebeurtenissen van twee kanten belicht worden.  Hun relatie is de hoofdmoot  van dit lezenswaardige boek, het moordthema speelt wat meer op de achtergrond.  Een fijn boek om op een slecht-weer-zondag in één ruk uit te lezen.

‘De storm’ van Jens Christian Grøndahl

Adam Huus is schrijver. Twintig romans heeft hij op zijn naam staan maar sinds een jaar of vijf is de inkt opgedroogd. Adam heeft geen inspiratie meer.  Dat heeft ook financiële consequenties en nu zijn vrouw Harriët besloten heeft haar lucratieve baan bij een ministerie op te zeggen moeten ze zich beraden op de toekomst. Urgenter is echter de toestand van Harriet’s vader. Hij dementeert en kan eigenlijk niet meer alleen wonen. Adam en Harriët pakken de auto en rijden, ondanks een stormwaarschuwing, van Kopenhagen naar Noord-Jutland.  

Verward

En of het nog niet genoeg is wordt Adam gebeld met het bericht dat zijn dochter uit zijn eerste huwelijk, Rebecca, in verwarde toestand vanuit Tel Aviv vertrokken is naar Denemarken. Ze bivakkeert nu ergens op een Europees vliegveld in de waan dat ze achtervolgd wordt, moeizaam krijgt Adam contact met haar. Hij regelt een ticket zodat ze naar Kopenhagen kan vliegen. Om haar op te halen maakt hij, zodra ze bij Hariiet’s vader zijn, gelijk rechtsomkeer om nogmaals de storm het hoofd te bieden. Met haar veilig in de logeerkamer denkt Adam dat de rust eindelijk weergekeerd is, maar niets is minder waar. Er steken nog een paar stormen op die hij zal moeten trotseren!

Schrijver schrijft over schrijver

In de Volkskrant stond onlangs een rijtje boeken van schrijvers die over een schrijver schrijven. ‘De storm’ stond er niet bij, maar hoort er zeker in thuis. Grøndahl overpeinst  het leven van een schrijver, laat een criticus zeggen dat de fictieve schrijver zo empathisch is, dat de schrijver zo goed de gedachten van zijn hoofdpersonen weer kan geven.  Dat klopt precies en slaat niet alleen op de hoofdpersoon Adam Huus maar ook op Grøndahl zelf.

Netvlies

De uitgewerkte karakters, de filosofische Adam, de praktische Harriët, de wisselvallige Rebecca, de overige personen, ze blijven op je netvlies staan.  Grøndahl schept een wereld waarin je graag een paar uur verblijft. Veel blijkt uiteindelijk een storm in een glas water te zijn. Maar voor dat besef doordringt hebben we kunnen genieten van deze sterke roman.

‘Keizerlijk geel’ van Lucas Zandberg

China is in de negentiende eeuw nog een keizerrijk. De Qing dynastie heerst over het Rijk van het Midden en al haar vazalstaten. Omdat er een nieuwe jonge ongehuwde keizer is kiest zijn stiefmoeder, de  Keizerlijke Gemalin, tien concubines voor hem uit. Eén daarvan is Cixi. Zij wordt ingedeeld in de op één na laagste klasse. Maar Cixi is ambitieus, ze wil het met haar heldere verstand ver schoppen in het leven. Op handige wijze weet ze zich via de Tweede Echtgenote, de favoriete van de keizer, in de kijker te spelen. Cixi raakt zwanger en baart hem een zoon. Als de Keizer in 1861 na een vlucht voor de invallende barbaren overlijdt is het haar zoon die zijn opvolger wordt.

Regentes

Omdat haar zoon nog minderjarig is wordt Cixi samen met de kinderloze Keizerin Niuhuru regentes. Cixi neemt al snel de touwtjes in handen, in feite is zij het die het rijk bestuurt. Als haar zoon op twintigjarige leeftijd overlijdt aan pokken, zorgt Cixi dat er weer een familielid tot opvolger wordt aangewezen. Deze Zaitan is nog erg jong maar getuigt al snel van een pienter karakter. In hem heeft Cixi meer vertrouwen dan ze in haar eigen, ietwat kinderlijke zoon had. Toch lijkt het de verkeerde kant op te gaan. De invloed van de westerse staten en Japan wordt steeds groter, het verzet in eigen land neemt hand over hand toe. Lukt het  Cixi het rijk bijeen houden, de tegenstanders het hoofd te bieden en de Qing dynastie aan de macht houden? De geschiedenis zal het leren.

Intriges

Zandberg geeft een levendig beeld van het leven van Keizerin Cixi. Geschreven als een autobiografie beleven we door haar ogen de intriges aan het hof, de Chinese zeden en gewoonten rond de keizerlijke familie, de invloed van de eunuchen, de denkwijze van het negentiende-eeuwse China. De wreedheden waarbij het doel de middelen heiligt, de  tactische zetten van Cixi, haar berekenende en soms misrekenende strategie om de macht in handen te houden.  ‘Keizerlijk geel’ is een roman, zoals Zandberg in het nawoord benadrukt maar wel een roman waarin hij de geschiedenis geen geweld wilde aandoen.  Een fascinerend boek over een fascinerende vrouw.

‘Adje doet heel druk’ van Adriaan van Dis en Lotte Klaver

Adje is een druk jongetje.  Bij alles wat hij doet slaat zijn fantasie op hol. Een sinaasappelschil verandert in een slang, de mensen staan voor hem in de rij en buigen diep. Hoort hij muziek, gaat hij voor de spiegel staan en wordt  een beroemde dj.  Aan tafel is hij een ridder, hij trekt per ongeluk het tafelkleed van tafel en al het eten komt mee. Onder de douche is hij een vis, bij het afdrogen een ijsbeer.  En altijd druk, druk, druk, druk.

Losbarsten

Ook op school gaat het zo. Adje is altijd alles kwijt. En als het niet kwijt is, lekt het wel, of het zit los of het wiebelt. Adje wiebelt vrolijk mee. Maar juf is niet zo blij met hem: ‘Adje doet heel druk’ schrijft ze in zijn rapport. Dat klopt precies, Adje is ook heel druk. Altijd bezig, altijd met zijn hoofd ergens anders, altijd ver weg met zijn gedachten. Voor juf niet fijn, voor mama niet fijn. Iedereen wil altijd iets van hem: ‘kleed je aan, sta rechtop, doe gewoon’! Adje wordt er gek van, knettergek. Soms groeit de woede diep in hem, Adje wordt groter en groter, een worstelaar.  Zal hij losbarsten?  Of is er nog hoop voor hem?

Knieval

‘Adje doet heel druk’ is uitgebracht als luxe Gouden Boekje, bedoeld voor kinderen vanaf een jaar of vier. Het is het debuut van Adriaan van Dis als kinderboekenschrijver. Ook al is het bedoeld voor kinderen het is en blijft een echt ‘Adriaan van Dis’ boek. Van Dis maakt geen knieval voor zijn jonge lezers, taalgebruik en verhaallijn zijn niet kinderachtig, je hoort als je goed ‘luistert’  Van Dis het boek voorlezen. Helemaal in zijn eigen stijl. De levendige illustraties van Lotte Klaver ondersteunen niet alleen de tekst, ze vertellen het verhaal nog eens in beeldvorm. ‘Adje is heel druk’ is kortom een heerlijk boek voor iedereen van vier tot honderd en een prima uitleg wat druk zijn voor het betreffende kind betekent.

‘Het Vrouwenpaleis’ van Laetita Colombani

De Parijse Solène is advocate, een behoorlijk succesvolle. Ze leeft voor haar werk; haar relatie, haar familie, voor niemand heeft ze tijd. Al wat telt is de verdediging van dure cliënten die van het chique kantoor waar ze werkt gebruik maken. Haar wereld stort echter in als één van die chique lui na een onvoordelig vonnis zich in haar aanwezigheid en plein public om het leven brengt.  Burn-out is de conclusie van haar behandelend psychiater.  Als ze wat opknapt raadt hij haar aan vrijwilligerswerk te zoeken.

Publiek schrijver

“Gevraagd: publiek schrijver. Neem voor meer informatie contact met ons op”.  Na alle advertenties voor vrijwilligerswerk die Solène niet aanstaan, ziet deze oproep er veelbelovend uit. Ze meldt zich bij Het Vrouwenpaleis voor een intake. Aan de ene kant wil ze het graag, schrijven is helemaal haar ding,  maar ze ziet toch ook veel beren op de weg. De eerste weken lijkt ze gelijk te krijgen, de vrouwen die in Het Vrouwenpaleis wonen pruimen haar niet.

Elke donderdag zit Solène aan haar tafeltje te wachten, vaak vergeefs, maar langzaam komen de verzoeken op haar af. Een brief aan een zoon in Afrika, een brief aan koningin Elizabeth, hulp bij een sollicitatiebrief, het opleuken van een cv. Al schrijvend begint Solène zich beter te voelen en krijgt ze belangstelling voor de levensverhalen van de vrouwen en voor de geschiedenis van Het Vrouwenpaleis.

Leger des Heils

Blanche Peyron, heilsoldate vanaf haar vroege jeugd, weet in 1925 met behulp van veel geldschieters, een leegstaand gebouw met meer dan 700 kamers voor het Leger des Heils aan te kopen.  In dit gebouw wil ze vrouwen aan de onderkant van de samenleving een plek geven om te wonen en een nieuwe start te maken.  Nu bijna honderd jaar later wonen er nog steeds 400 vrouwen.  Met hun verschillende achtergrond geeft dat fricties, niet altijd is het er rustig en vredig. Toch beantwoordt het nog steeds aan het oorspronkelijke doel: een veilige plek voor vrouwen.

Fictie en werkelijkheid
Colombani verweeft het fictionele verhaal van Solène met de ware geschiedenis van Blanche en Het Vrouwenpaleis. Op enigszins zakelijke en soms wat afstandelijke toon komen de twee verhalen die nog niets aan actualiteit hebben ingeboet heftig binnen. Laat je door het saaie uiterlijk van het boek niet afschrikken, dit is echt een aanrader.

‘Perfecte resten’ van Helen Fields

Inspecteur Luc Callanach is na een akkefietje bij zijn vorige werkgever  Interpol overgestapt naar de recherche van Edinburgh.  Hij wordt er allesbehalve hartelijk ontvangen, het feit dat hij half Frans en half Schots is en spreekt met een Frans accent zet kwaad bloed bij zijn nieuwe ondergeschikten. Zij hadden liever een ‘echte’ Schot op zijn stoel gezien.  Alleen inspecteur Ava Turner treedt hem welwillend tegemoet.

Ontvoering

De eerste zaak die zich aandient is een lijk dat hoog in de bergen in het binnenland wordt gevonden. Eigenlijk niet het werkterrein van de Edinburgse politie maar het slachtoffer is uit hun stad afkomstig en blijkt te zijn ontvoerd. Het is een hoogopgeleide jonge vrouw,  een uitstekende advocate. Helaas is  haar lichaam ernstig verbrand en restten er alleen  een paar flinters bewijs dat ze het werkelijk is. De zaak komt op dood spoor, tot er weer een ontvoering plaats vindt.

Kerk

Dit maal is het een domina, voorgangster in een protestantse kerk. Ze is alom geliefd, ook bekend bij een aantal politiemensen. De kerk stelt geld beschikbaar voor een profiler. Deze Harris, zelfgenoegzaam en overtuigd van zijn kunnen, trekt al snel conclusies die bij de politieleiding een willig oor vinden.  Callanach zit dus niet alleen met dwarse ondergeschikten, ook de politieleiding en de profiler zien andere aspecten aan de zaak en werken hem tegen. Zij werken linea recta naar een snelle voor de hand liggende oplossing.  Maar Callanach laat het er niet bij zitten en bijt zich vast in de zaak. De moordenaar zal er niet mee weg komen, daar is Callanach van overtuigd. Vroeg of laat maakt hij een fout en dan is het spel over en uit.

Geslepen

‘Perfecte resten’ is een ongemeen spannende thriller. Vanaf de eerste bladzijde is duidelijk dat er een geslepen moordenaar aan het werk is. De tweede verhaallijn met een schandaal in de Rooms Katholieke Kerk waar inspecteur Turner mee bezig is, maakt het verhaal extra actueel. Dat Fields je bovendien mee laat kijken met de moordenaar geeft een extra dimensie aan de roman waardoor je het in één ruk uit wilt lezen.

‘De vrouwen in het zwart’ Madeleine St. John

Sydney, de jaren vijftig, de confectieafdeling van het warenhuis F.G.Goode’s.  Alle verkoopsters van die afdeling dragen zwarte jurken, het is de bedrijfskleding. Door hun sobere kleding lijken de cocktailjurken en exclusieve modellen die in de rekken hangen nog prachtiger.  Heel verschillend zijn de verkoopsters, Magda van de exclusieve modellen komt oorspronkelijk uit Hongarije. Met haar verfijnde continentale uitstraling staat ze veraf van de meer gewone dames van de cocktailjurken.

Vast patroon

Fay, hopeloos op zoek naar een geschikte echtgenoot,  Patty die vast zit in een kinderloos huwelijk met een schapenkop (scheldwoord voor een plattelander) , Marga die feestjes afloopt en de exclusieve Magda,  ze  werken in een vast patroon, de dagen lijken op elkaar en de onderlinge verhoudingen liggen vast. Dat verandert met de komst van de scholiere Lisa. Zij wordt voor de drukke dagen rond kerst tijdelijk aangesteld.

Lisa

Zonder dat Lisa het zelf in de gaten heeft schudt ze de kussens op, met grote gevolgen voor sommigen van hen. Ze raakt bevriend met de berekenende Magda.  Samen met Fay wordt ze op een feestje bij de uitbundige Magda thuis uitgenodigd, met grote gevolgen voor Fay. Patty beleeft een vreselijke nacht met haar schapenkop, waarna hij de benen neemt en zij ziek achterblijft. Marga blijft feesten, ze begrijpt niets van de veranderingen die plaats vinden. En onderwijl spant Lisa met haar moeder samen om een beurs voorde universiteit te krijgen.

Madeleine St. John

‘De vrouwen in het zwart’ is al in 1993 verschenen. De aanleiding voor deze herdruk is de verfilming van het boek. De film heb ik niet gezien maar het boek belooft alle goeds daarvoor.  Auteur St. John zet met scherpe pen en rake karakters een minisamenleving neer, zoals die in het warenhuis heerst.  De afdeling is luxe, calme et volupté, in haar woorden, maar er zindert van alles. Die sfeer, dat gevoel, weet St. John meesterlijk over te brengen in deze geestige en levendige roman.

‘Het sprookje van de eeuwige zomer’ van Susan Crandall

Tally James ziet op het landelijke nieuws dat haar jongere broer Walden van moord wordt verdacht. Hij zou samen met twee anderen en onder invloed van een sekteleider brand gesticht hebben waarbij een man omgekomen is. Tally is in alle staten, ze kan zich niet voorstellen dat haar eens zo zachte broertje in een moordenaar veranderd is. Ze reist onmiddellijk af naar Mississippi om hem bij te staan.

Weggelopen

Het is 1972,  Tally is al negen jaar niet meer in haar ouderlijk huis geweest. In 1963 nam ze als zestienjarige de benen. Het  disfunctionele gezin waar ze in opgroeide viel na de dood van haar vader uit elkaar.  Alleen haar oude grootmoeder, die de eer van de familie en van het familiebezit, de Pearl River Plantation, hoog probeert te houden, woont nog in Mississippi. En Walden, die nu in staat van beschuldiging is gesteld. Haar moeder, haar grote broer Griff en haar kleine zusje Dharma, allemaal zijn ze verdwenen, zoals zij zelf ook verdween naar Californië.

Buien

Haar oude vriend Ross, die haar ooit het leven redde, is de eerste waar Tally zich meldt. Hij is bereid Tally te helpen. Allereerst gaan ze op zoek naar grootmoeder Gran, daarna moet er een advocaat voor Walden geregeld worden. Terwijl Tally daarmee bezig is gaan haar gedachten steeds weer terug naar het gezin waarin ze groot geworden is.

Een vader met buien, vreemde buien die Tally niet begrijpt maar er zo goed mogelijk mee om probeert te gaan. Een moeder die meer belang heeft bij vrienden die het goede doel, ver weg of dichtbij huis, nastreven dan bij haar man en kinderen. Een grootmoeder die angstvallig een familiegeheim bewaart. En een stadje waar de familie James eigenlijk uitgespuugd is door de plaatselijke bevolking. Het is Tally die de vrede tussen al die mensen probeert te bewaren. Tot zij het ook niet langer aankan en zonder bericht vertrekt.

Broeierig

Susan Crandall vertelt op meeslepende wijze het verhaal van een jong meisje verstrikt in een hopeloze situatie waar ze toch steeds het beste van probeert te maken. De broeierige sfeer die zowel in het gezin als in het stadje heerst, de botsing tussen lang geleden en heden, tussen kinderverdriet en volwassen begrip, dat zijn de kernwoorden voor deze uitstekende roman.

’t Verrukkelijke kinderbakboek’ van Rutger van den Broek & Mark Haayema

Het seizoen van Heel Holland Bakt loopt al weer aardig richting de finale. Het blijft een publiekstrekker, de kijkcijfers liegen er niet om. Ook de winnaars van eerdere afleveringen laten nog steeds van zich horen. Zo heeft Rutger van den Broek, winnaar van seizoen 1, samen met ‘onze’ Mark Haayema* een kinderbakboek geschreven. In dit verrukkelijke boek neemt de familie Bakker de kinderen mee het jaar door  en maakt bij elk seizoen de lekkerste taarten, cakes, koekjes, broodjes, pannenkoekjes en wat al niet meer.

Recepten

Rutger is van de recepten, in een heldere en niet kinderachtige stijl geeft hij de recepten.  Alle ingrediënten worden duidelijk en in volgorde genoemd en vooraf is er een korte instructie over de oven, bakvormen bekleden, technieken en gaarheid. En niet onbelangrijk, Rutger vertelt ook heel duidelijk waar en wanneer de jonge bakkers de hulp van een volwassene in  moeten roepen.  Als alles is verzameld kan het bakken beginnen. Yoghurtcake, rozijnenbolletjes, muisjesschuim, kokosbollen en niet te vergeten een heuse verjaardagstaart. Het ziet er allemaal heerlijk uit op de prachtige foto’s van Saskia Lelieveld.

Verhalen

Mark Haayema is niet echt van het bakken, hij komt niet verder dan het aflikken van de gardes. Mark is van de verhalen, de gedichten, de weetjes. Als kinderboekenschrijver is hem dat uiteraard toevertrouwd. Grappige kleine verhaaltjes van soms maar 1 pagina. Veel gedichtjes, zoals van de koe met de hik. Die schrikt niet van een boe.  Gevolgd door een aantal ‘hikweetjes’ over hoe je zelf van de hik af kan komen. Als je dan eens moet wachten tot iets gaar is, heb je gelukkig veel leuks om te lezen.

Speels

Tekst en recepten wisselen elkaar af. Dat maakt het boek heel speels. Samen met de grappige illustraties van Emanuel Wiemans verlevendigen ze op een humoristische wijze dit mooie en handzame bakboek waar niet alleen kinderen met plezier uit zullen bakken. Ook voor volwassenen staat er genoeg origineels in om mee aan de gang te gaan.

*Mark Haayema is geboren en getogen in Ommen. Hij is een veelzijdige kinderboekenschrijver, acteur, poppenspeler en tekstschrijver van liedjes. Hij werkt onder andere mee aan Sesamstraat en de Boterhamshow.  

‘Terug naar Cliffrock Castle : belevenissen op een Schots kasteel’ van Josephine Rombouts

Josephine Rombouts werkt (nog steeds) op het kasteel op het afgelegen deel van een Schots schiereiland.  Ze denkt haar draai wel gevonden te hebben, zeker nu ze is gepromoveerd tot Personal Assistant.  Haar positie lijkt een stuk steviger, toch blijft het spitsroeden lopen in haar contact met de kasteelvrouw. Mevrouw uit voortdurend wensen, meestal in bedekte termen en het is aan Josephine om daar concreet gevolg aan te geven.  Met een grote verbouwing van de bijgebouwen en een renovatie van de kasteelkamers, liggen de gevaren van elkaar niet goed begrijpen dagelijks op de loer. 

Personal Assistant

Nu ze als PA werkt is ook haar contact met de factor ( de rentmeester) veranderd. Hij gaat over het budget, de uitvoerende taken laat hij aan Josephine over.  Dat betekent aanvaringen met de huishoudster, de kok, de loodgieter, de schilder, de bouwvakkers en ook nog eens met de wildbeheerders van het grote landgoed. Zij zijn  het namelijk die alle dure, kostbare en antieke meubels in het kasteel moeten verslepen als er een kamer opgeknapt wordt. Het is niet hun favoriete werk en dat zal Josephine weten ook! Zo langzamerhand voelt Josephine zich gepiepeld tussen alle partijen. Hoewel ze het werk fantastisch vindt en het kasteel werkelijk op haar duimpje kent, begint het toch te kriebelen. Misschien tijd voor een nieuwe uitdaging?

Diepte

In dit tweede boek over Cliffrock Castle gaat Rombouts meer de diepte in. Haar observaties van de mensen en de gebruiken op het kasteel krijgen, nu ze zich verder verdiept in de geschiedenis en de cultuur van Schotland, meer kleur en achtergrond.  De functie van de clans, de uitgebreide jachtgebruiken, de houding van de landgoedeigenaars,  ze beschrijft het allemaal met de welwillende blik van een meer dan geïnteresseerde medewerker.  Die echter, ook al noemen ze haar ‘one of us’,   nooit helemaal bij de club zal horen,  Niet bij de eigenaars, niet bij de pachters en niet bij het andere personeel.  Hoewel dit tweede deel over het ‘Downton Abbey’ van de eenentwintigste eeuw afzonderlijk gelezen kan worden is het aan te raden eerst deel één te lezen.

‘Acti€f besparen’ van Adrianne Hooimeijer-Mourits

Het is half januari, Blue Monday komt eraan en de portemonnee is bijna leeg? Dan is het tijd om dit bespaarboek eens door te lezen. Inspiratie en tips voor een rijk leven met een klein budget, aldus de uitgever. Niet alleen om te bezuinigen of omdat je maar  weinig te besteden hebt. Vooral ook om duurzamer met je dagelijkse leven om te gaan.

Mission impossible

Adrianne Hooimeijer, ook bekend als blogster Aad, stelde zichzelf een paar jaar geleden de uitdaging om met haar gezin een jaar lang met € 50 per week rond te komen. Dat leek aanvankelijk een mission impossible, toch zag ze ook al snel hoe creatief ze met geld om kon gaan. Niet iets vervangen als het kapot, kwijt, niet meer bruikbaar is, eerst rondkijken of er een alternatief is. Kliekjes niet weggooien maar in de diepvries bewaren en aan het eind van de week een restjesdag invoeren.  Zelf dingen repareren.  En bovenal kritisch kijken naar aanbiedingen, de folders de deur uitdoen en alles op een rijtje blijven zetten.

Praktisch

Het boek bestaat niet alleen uit aanbevelingen maar staat ook boordevol echt praktische voorbeelden. Hoe maak je een eenvoudig budgetoverzicht,  hoe maak je zelf je wasmiddel, hoe neem je je vaste lasten onder de loep. Hoe voer je een gesprek met een energieaanbieder, zorgverzekering,  iemand die je iets aan wil smeren.  Hoe voorkom je impulsaankopen. En maak aan het eind van elke maand de rekening op. Heb ik het goed gedaan of sta ik weer in de min? Denk aan wat je zou kunnen doen met het bespaarde geld. Stel je een doel waar je naartoe werkt. Zo hou je de moed erin.

Tijd

Aad schrijft heel toegankelijk, er wordt flink met tips gestrooid, hier en daar staat er een tegeltjeswijsheid, soms is het allemaal wat kneuterig maar de tips zijn heel handzaam en goed uit te voeren. Wat wel een factor is is de tijd die je eraan kwijt bent. Met een drukke baan naast een druk gezin lijken niet alle tips even haalbaar. En in het geval van Aad, is het vooral zij die aan alle tips de uitvoering geeft. Manlief staat erbij en kijkt ernaar. Maar dat neemt niet weg dat er veel bruikbaars instaat. Zeker een aanrader voor wie wil of moet bezuinigen.

‘Tussen kunst en kader, mijn leven op kasteel het Nijenhuis 1974-2002’ door Albert Steenbergen

Kasteel ‘Het Nijenhuis’ , gelegen in het hart van Salland, is wijd en zijd bekend als onderdeel van het Museum De Fundatie. Het kasteel en zijn bewoners  zijn hoofdpersoon in dit boek van oud-werknemer Albert Steenbergen. In 1974 gaan hij en zijn vrouw Vivian  aan het werk bij Dirk Hannema, de toenmalige bewoner van het kasteel. Hannema is er eind jaren vijftig  met zijn kunstcollectie neergestreken,  in 1967 heeft de Provincie Overijssel het kasteel en omringend park en huizen aangekocht en het personeel van Hannema overgenomen.  De Steenbergens  gaan wonen in de kelder van het kasteel, ze zijn krap behuisd maar dat zijn ze na jaren op een binnenschip gewoond te hebben wel gewend.  Ze gaan als tuinman en huishoudster / kok aan het werk.

Begrafenis

Gelijk de eerste dag valt Steenbergen met zijn neus in de boter.  Kazack, de enorm grote hond van Hannema is dood gegaan en moet begraven worden achter het kasteel. Samen met de huisknecht George sleept Steenbergen het dier op een platte wagen naar zijn graf.  Een bizarre vertoning.  Huisknecht George wordt Steenbergens leermeester,  hij leert hem de fijne kneepjes die een butler nodig heeft en wijdt hem in in de geheimen van de moes- en bloementuin.  Steenbergens vrouw Vivian heeft een dagtaak aan alle maaltijden die bereid moeten worden, voor zowel de kasteelheer als hun eigen gezin en het personeel dat dagelijks op het kasteel is.

Kunstcollectie

De kunstverzameling van Hannema wordt voor een deel in de bouwhuizen van het kasteel tentoongesteld, het grootste deel staat echter in het kasteel zelf.  De bouwhuizen zijn vrij toegankelijk voor het publiek, Hannema verzorgt zelf rondleidingen in het  hoofdgebouw.  In 1977 worden al 50.000 bezoekers geteld,  het tentoonstellen van de collectie wordt steeds professioneler aangepakt.  Ook hier krijgt Steenbergen mee te maken. Hij kent onderhand alle ins en outs van kasteel en bewoners. Het overlijden van Hannema zet de deur naar verdere professionalisering van de verzameling wagenwijd open.  Nieuwe inzichten en frisse winden waaien door Het Nijenhuis maar niet alles  wordt met evenveel enthousiasme begroet. In 2002 gaat Steenbergen met pensioen, de grote veranderingen die daarna plaats vinden ( de groei naar Museum de Fundatie)  stipt hij nog kort aan.

Ironie

Op licht ironische toon vertelt Steenbergen over zijn jaren bij Het Nijenhuis. Hij noemt daarbij vrijwel iedereen bij naam en toenaam,  voor velen zal het boek een feest der herkenning zijn. En een interessante aanvulling op wat al bekend is over Het Nijenhuis en zijn bewoners.

‘We moeten dapper zijn’ van Frances Liardet

Ellen Parr is negentien en net getrouwd als ze in 1940 in haar dorp Upton een klein meisje alleen aantreft in een bus met evacuees uit Southampton. Het meisje ligt opgerold op de achterbank, er is niemand die haar begeleidt.  Er zijn vrouwen in de bus die zeggen dat de moeder van het meisje met een andere bus vertrokken is, maar niemand weet het zeker. Ellen tilt het meisje op en neemt haar mee naar huis.  Haar man Selwyn is er niet blij mee, ze hebben al drie geëvacueerde jongens in huis, er is eigenlijk geen plek en ook niet voldoende eten voor het meisje. Zelf kunnen Ellen en Selwyn geen kinderen krijgen, hij is in WOI zo gewond geraakt dat dat geen optie is.

Boerengezin

Na een paar dagen zal het meisje, Pamela heet ze, naar een boerengezin gaan. Als ze haar wegbrengen zien ze dat het daar niet goed voor Pamela zal zijn, het kind blijft dus bij de Parr’s in huis. Inmiddels weten ze dat de moeder van Pamela bij een bombardement omgekomen is, van de vader is niets bekend. Ellen hecht zich meer en meer aan Pamela. Ze herkent veel van zichzelf in het meisje.  Haar eigen geschiedenis komt steeds weer boven drijven: een gezin in de steek gelaten door de vader, door zijn toedoen aan de bedelstaf geraakt, haar moeder in barre omstandigheden overleden, haar broer die naar zee gaat en Ellen die er alleen voor staat. “Ik was net zo’n kind als zij. Een kind dat niemand meer op de wereld heeft”.

Vader

Toch is het met Ellen goed gekomen. Dankzij en paar lieve en behulpzame mensen in het dorp. En nu ze Pamela onder haar hoede heeft, lijkt het geluk haar toe te lachen. Hun band wordt sterker en sterker. Alles gaat goed totdat na ruim drie jaar de vader van Pamela opduikt. Hij wil zijn dochter naar zijn zuster in Ierland sturen, daar zal ze veilig zijn. Ellen beseft dat het nooit de bedoeling was dat Pamela zou blijven. Maar hoe kan ze haar laten gaan?  Haar alles, haar oogappel, haar eigen kleine meisje?

Onverwoestbaar

‘We moeten dapper zijn’ is een emotioneel en ontroerend boek.  De sterke liefde van Ellen voor haar pleegdochter Pamela is onverwoestbaar, toch moet ze haar laten gaan. Wat dat allemaal met Pamela doet, lezen we in het laatste deel. Daarvoor zijn we door het leven van Ellen gehopt, niet chronologisch, soms langzaam, dan weer in sneltreinvaart.  Het is een roman waar je moeilijk afscheid van neemt, je zou nog veel meer over deze twee mensen te weten willen komen.

‘Uit het zuiden’ van Carine Crutzen

Het is net na het overlijden van haar moeder dat actrice Carine Crutzen in haar geboortestad  ‘De Kersentuin’ van Tsjechov speelt. In de laatste scene van het stuk neemt ze op het toneel met haar collega als broer en zus afscheid van het ouderlijk huis. Het moment grijpt haar aan, het lijkt zo veel op haar werkelijke leven. Ook haar beide ouders zijn nu overleden. De komende twee weken zal ze hun appartement leeghalen. Al hun bezittingen gaan door haar handen, alles roept herinneringen op. Als de laatste spullen verdeeld of ingepakt zijn sluit Carine het appartement af en vertrekt in de auto van haar moeder naar huis.

Alarmstand

De laatste tien, twaalf jaar zijn zwaar geweest voor Carine.  Vader had met Parkinson een nare ziektegeschiedenis, na zijn overlijden duurt het niet lang voor moeder ook ziek wordt.  Carine stond voortdurend in de alarmstand, als er weer iets aan de hand was 200 kilometer rijden, soms voor niets, meestal om wat langer te moeten blijven.  Nu ze er niet meer zijn voelt het ook als een opluchting. Maar ze mist ze ook zo erg.  

Dubbele gevoelens.  Beelden, geuren, zinnen van vroeger buitelen over elkaar heen.  Ze besluit het op papier te zetten, zo afstand te nemen en af te ronden. Ze vertrekt voor een tijd naar Zuid-Limburg, alleen. Zo kan ze haar herinneringen verwerken en haar kind-zijn afronden: “Herinneringen van een dochter die opgroeide in het zuiden, met een moeder die trouwde met een weduwnaar met kind”.  

Eerlijk

Carine is heel eerlijk over haar gevoelens, alles wat ze schrijft voelt authentiek aan. Ook zichzelf ontziet ze niet. Gevangen tussen gezin, werk, ouders,  heeft ze vaak heel negatief over zaken gedacht. Dat geluid laat ze ook horen. Ook de wanhoop als het allemaal niet lukt, of de blijdschap over een mooi moment. Zo ontrafelt ze haar jeugd, haar volwassen worden en de periode dat ze voor haar vader en moeder soms meer ouder dan kind is.  Ze neemt je mee in korte, stevige zinnen, soms bijna staccato. Korte hoofdstukjes, hooguit drie of vier bladzijden lang. Elk woord is raak, er staat geen enkele overbodige letter in het boek. Een heerlijk boek met veel stof om over na te denken. Zeker herkenbaar als je in dezelfde fase van het leven verkeert.

‘101 mythes over gezondheid’

Tegenwoordig is iedereen een expert op het gebied van gezondheid.  Noem een klacht of een kwaaltje en de buurvrouw, een vriendin of de sportleraar lepelen een middeltje op ter bestrijding van het ongemak. Maar hoe werkzaam zijn die middeltjes? Kun je ervan op aan dat ze niet gevaarlijk zijn of misschien zelfs het tegengestelde effect hebben? De Oostenrijkse Consumentenbond heeft 101 mythes onderzocht, de Nederlandse Consumentbond heeft hier voor een vertaling gezorgd.

Meditatie

Wat wordt er zoal besproken. Bijvoorbeeld of meditatie helpt bij chronische pijnklachten? Ja, er is een indicatie dat meditatie helpt beter met de pijn om te gaan. Is tandpasta met fluoride schadelijk voor de gezondheid? Nee, er is geen bewijs voor ernstige bijwerkingen bij normaal gebruik.   Is spierpijn een indicatie van een geslaagde training?  Nee, spieren worden beter door trainen, dat kan heel goed zonder spierpijn te krijgen.  Helpt oogtraining bij bijziendheid?  Helaas, hier valt geen verbetering te verwachten.

Desillusie

Het zijn niet alleen desillusies, gelukkig staan er ook onderzoeken in waarbij wel baat te vinden is. Voor de komende winter is het fijn te weten dat thijm een antibacteriële en schimmeldodende werking heeft. Maar urine niet helend is  bij wintertenen, dan hoef je daar niet aan te beginnen.  Misschien beter een stel extra warme sokken te kopen?  Dat een griepprik de kans op griep verkleint maar geen garantie is. Dat de volle maan niet verantwoordelijk is voor slecht slapen, nou ja, behalve dat het in die nachten extra licht is. Zo is er voor werkelijk van alles en nog wat een conclusie. En mocht iets niet werken wordt vaak een alternatief genoemd waar je wel baat bij kunt hebben.

Blauw licht

‘101 mythes over gezondheid’ is vooral een ontnuchterend boek, een goed antwoord op ophemelende artikelen op internet en sociale media. Beetje jammer is dat de gids  oorspronkelijk al in 2014 is verschenen en nu pas vertaald is. Het zou dus kunnen dat er nieuwe inzichten zijn. Zoals bij blauw licht dat slecht zou zijn bij het inslapen.  Gebruikers van smartphones en tablets hebben waarschijnlijk eerder last van bijziendheid. Maar helaas voor hen, de oogtraining werkt dus niet! Meer informatie en een literatuurlijst is te vinden op https://www.consumentenbond.nl/gezondgids/gezondgids-uitgelicht/gezondheidsmythes 

‘De fantastische meneer Willughby : de eerste echte ornitholoog’ van Tim Birkhead

Het is in het voorjaar van 1663 dat de jonge Francis Willughby samen met zijn acht jaar oudere vriend en leraar John Ray een reis begint die hen beiden door heel West-Europa zal voeren. De twee zijn op zoek naar vogels, vissen en insecten. Tijdens hun opleiding aan de Universiteit van Cambridge zijn ze gebiologeerd geraakt door deze dieren. In de 17^e eeuw was nog weinig bekend over hun bouw en eigenschappen. Waar ze vooral ook mee bezig zijn is de classificatie; het ordenen en het bijeenbrengen van verwante  groepen.

Reizen

Nu is het in de zeventiende eeuw zo dat er nog heel veel vogels gegeten worden. Zo treffen ze op de markten in Italië wel veertig verschillende soorten aan. De vogels, en ook de ruim aanwezige vissen, worden gekocht, op uiterlijk beschreven en vervolgens ontleed. Baanbrekend werk verrichten ze tijdens deze anderhalf jaar durende reis.  Om daarna ook nog eens Engeland te doorkruisen.  De oogst is indrukwekkend, genoeg om na jaren het naslagwerk Ornithologiae te doen verschijnen.

Overlijden

Helaas maakt Willughby dit niet meer mee. Tijdens zijn reizen werd hij al wel eens koortsachtig ziek, eenmaal gesetteld op het landgoed van zijn voorvaderen, getrouwd en vader van drie jonge kinderen, komen de koortsen steeds vaker terug. In juli 1672 overlijdt hij op zesendertigjarige leeftijd. Zijn compagnon zet zijn werk voort en geeft Willughby de credits die hij voor zijn aandeel in het standaardwerk verdient.

Specialistisch

Tim Birkhead beschrijft het leven en werk van Willughby levendig en geeft uitgebreid verslag van de ontdekkingen van deze uiterst nieuwsgierige ‘bioloog’. In zijn woorden: “Willughby en Ray hebben de wereld veranderd zonder zelf schokkende ontdekkingen te doen. Hun systematische onderzoeken en classificatie hebben echter wel een manier gecreëerd om de wereld van de natuur te bestuderen”. ‘De fantastische meneer Willughby’ is een redelijk specialistisch boek dat echter door schrijfstijl en de persoonlijke geschiedenis van de hoofdpersoon ook voor niet vogelaars goed te lezen is. Het boek heeft als extra een tijdlijn van Willughby’s leven, een register, een uitgebreid notenapparaat en is verluchtigd met foto’s en tekeningen.  

‘De achtste dag’ van Annemarie Haverkamp

Egbert woont met zijn meervoudig gehandicapte zoon Adam in een dijkhuisje bij een grote rivier. Egbert heeft onlangs in het ziekenhuis gehoord dat hij niet lang te leven heeft. Longkanker in het laatste stadium. Zijn grootste zorg is wie, als hij er niet meer is, voor zijn zoon Adam kan zorgen. Adam is blind, bijna doof, niet mobiel en verstandelijk zeer beperkt. Eigenlijk ziet Egbert geen toekomst voor zijn zoon. Voor een  treurig verblijf in een instelling wil hij hem behoeden. Egbert ziet maar één uitweg.

Emma

Als hij met deze oplossing bezig is komt er een kink in de kabel. Egbert wordt gedwongen de situatie opnieuw te bezien.  Acht dagen geeft hij zichzelf, acht dagen waarin zoveel gebeurt dat zijn perspectief compleet kantelt. Acht dagen waarin zijn leven aan hem voorbijtrekt. De ontmoeting met zijn vrouw Emma, hun huwelijk en haar tragische einde. De geboorte van Adam, de schok van zijn handicaps, de manier waarop ze hun leven aan hem aangepast hebben.  Zijn werk als timmerman, de liefde voor het vak.

Adam

Maar voor alles gaat het over Adam. Egberts onvoorwaardelijke liefde voor zijn zoon.  Hij kent hem als geen ander, weet precies wanneer Adam zich senang voelt, wat hij moet doen om hem gerust te stellen. Of soms in bedwang te houden, als Adam nachtmerries heeft. Adam bepaalt zijn dagritme, Adam bepaalt zijn hele leven. Hoe moet het nu verder, nu hij geen perspectief meer heeft? Acht dagen die lijken op een gewone week maar zo vreselijk beladen zijn. Deze laatste acht dagen zijn cruciaal voor zijn uiteindelijke beslissing.

Koortsachtig

Annemarie Haverkamp weet waarover ze het heeft in deze roman. Zelf moeder van een meervoudig gehandicapt kind, schrijft ze uit ervaring. Daarnaast heeft ze in het AD een rubriek waarin ze mensen interviewt die terminaal ziek zijn. ‘De achtste dag ‘ begint in een rustige stijl maar meer naar het einde toe worden de zinnen korter en komt het bijna koortsachtig over. Zo ervaar je als lezer de urgentie die Egbert voelt om tot een besluit te komen. Een prachtig boek, beklemmend, je wordt er niet vrolijk van maar vergeten zal je het ook niet snel.

‘Polderpolonaise : Nederland getekend’ van Merel Corduwener

Illustratrice Merel Corduwener wilde een boek maken over Nederland. Een prentenboek voor volwassenen.  Ze stapte daarvoor in de trein en doorkruiste het hele land. Vanuit het raam ziet ze het landschap aan zich voorbijtrekken, soms recht als een liniaal, dan weer verstedelijkt. In de trein observeert ze de medereizigers en via een enquête ontlokte ze meer dan 1200 mensen antwoorden op 31 vragen. Die namen geen blad voor de mond, openhartig gaven ze hun mening over Nederland en over elkaar.  Het resultaat is een fantastisch boek met prachtige tekeningen en grappige weetjes.

Start

Corduwener begint in Flevoland waar in 2014 precies evenveel mannen als vrouwen woonden (weetje). Vervolgens een tekening over twee pagina’s van de NS trein die door de Oostvaardersplassen rijdt (tekening). Dan kijken we vervolgens in de trein, in de stiltecoupé waar iedereen druk zit te kletsen en te bellen (stripvorm). Vervolgens weer een beeld vanuit de trein (tekening) met ganzen op de voorgrond. Gevolgd door de 20 meest voorkomende vogels in Nederland (tekening). Zo gaan we door naar Friesland met Elfstedentocht en een cursus Fierljeppen.  Elke provincie komt aan bod,  voor Overijssel zijn het Deventer ( oudste huis van Nederland, weetje) en Enschede  (Balengebouw, tekening).

IJssel

Tussendoor het commentaar van de Nederlanders op het land en op elkaar. Op de vraag “Wat vind je typisch Nederlands” komen als antwoorden onder andere de treurwilg, zeuren over de buren, vitrage , dronken op de fiets kruipen en klagen en er niets aan doen.  En op de vraag “Wat vind je de mooiste plek in Nederland” antwoordt een jonge vrouw in Olst: “De IJssel, waar ik elke dag langskom. Ieder uur ziet het er anders uit door de spectaculaire luchten erboven.  Elk seizoen een ander landschap waar de rivier doorheen meandert”. Daar kunnen we ons vast in vinden.

Cadeau

‘Polderpolonaise’ is een heerlijk boek waarin we soms een spiegel voorgehouden krijgen, soms heel erg om elkaar kunnen lachen, leuke weetjes lezen, elkaar op de hak nemen en ons verwonderen over al die verschillende mensen. Een boek waarin het gewone bijzonder wordt. En een prachtig boek om cadeau te geven met de feestdagen.

‘De Batavier’ van Ted Polet

Jonge dertiger Mark Schouten moet zijn zeemansleven gedwongen opgeven. Een darmkwaal dwingt de stuurman aan wal te blijven, het is niet de eerste tegenslag in zijn leven. Als tiener verliest hij zijn ouders en zusje bij een brand, hij wordt in huis genomen door zijn oom Ko, een ruwe zeeman met het hart op de juiste plek. Het is oom Ko die hem aanmoedigt naar de zeemansschool te gaan. Al snel blijkt dat Mark talent heeft voor het zeemansbestaan. De darmafsluiting en de onfortuinlijke nasleep daarvan dwingen hem echter zijn toekomst opnieuw te bepalen.

Testament

Zoals wel vaker gebeurt, komt pech niet alleen, in dezelfde periode overlijdt zijn oom Ko.  Ruim na de begrafenis krijgt Mark post van een notaris. Of hij langs wil komen, hij is opgenomen in het testament van zijn oom.  Met weinig verwachtingen gaat Mark ernaar toe. Tot zijn grote verbazing erft hij een groot aantal huizen, met behulp van de notaris kan hij er via een beheersstichting royaal van leven. Mark koopt vervolgens een oude tweemaster, knapt het schip op en vertrekt voor een lange reis naar de Middellandse Zee.

Leila

Griekenland en Turkije zijn de bestemming. Hij raakt er ongewild betrokken bij de hulp aan bootvluchtelingen, hij vist meer dan twintig drenkelingen uit zee. Onder hen is Leila, een jonge kinderarts uit Aleppo. Mark valt als een blok voor haar. Een week zijn ze bij elkaar, daarna scheiden hun wegen. Zij gaat naar een opvangkamp bij Athene, Mark keert uiteindelijk terug naar Nederland. Vergeten kan hij haar niet en hij blijft pogingen doen om haar terug te vinden.

Heldhaftig

‘De Batavier’ is in de eerste plaats een stoer zeemansboek. De vele scheepstermen ( er staat een verklarende lijst achterin het boek) geven je het gevoel mee te reizen op de tweemaster. Daarnaast geeft het een goed beeld van de vluchtelingencrisis in Griekenland. Het gesol met asielzoekers, de mensonterende omstandigheden in de vluchtelingenkampen, de invloed die het heeft op de plaatselijke bevolking wordt op een zeer betrokken wijze verteld. Het verhaal van Leila is schrijnend, haar moed en heldhaftige doorzettingsvermogen worden met liefde weergegeven.  Deze roman leest als een spannend jongensboek, het liefdesverhaal is boeiend, kortom een boek om in één ruk  uit te lezen.

‘Ooit zul je het begrijpen’ van Virginie Grimaldi

De jonge psychologe Julia zit in een vreselijke dip. Haar vader is onlangs plotseling overleden,  haar grootmoeder is door een ongeluk getroffen en last but not least verbreekt haar verloofde Marc hun relatie.  Julia huist nu al bijna een half jaar op de bank bij haar vriendin Marion en leeft er maar wat op los. Als ze op een katterige ochtend een vacature ziet in bejaardentehuis Les Tamaris in de buurt van Biaritz  besluit ze te solliciteren en zo Parijs en haar verdriet achter zich te laten. 

Warme plek

Tot haar grote verbazing wordt ze aangenomen, het eerste gesprek ging vreselijk slecht, toch krijgt ze de baan. Tot haar nog grotere verbazing lijkt het te klikken met de oudjes in het tehuis. Vooral de licht dementerende Louise krijgt een warm plekje in Julia’s hart. Ook Gustave die alsmaar grapjes maakt, het stel Pierre en Elisabeth dat al zestig jaar samen is maar door een heupfractuur van elkaar gescheiden wordt, de dames van het Omaclubje en zelfs de norsige Léon, ze laten Julia niet onberoerd.

Contract

Maar ja, het contract is tijdelijk, na acht maanden zal Julia weer moeten vertrekken. Hoe zal haar leven eruit zien zonder al deze hartelijke mensen? Zonder haar collega’s Greg en Marine met wie ze meer dan bevriend is geraakt? Zonder Raphaël, de zoon van nieuwe bewoonster Rosa met wie ze zo goed kan praten? Komt tijd, komt raad,  dat heeft Julia inmiddels wel van haar hoogbejaarde cliënten geleerd. Maar soms moet je het lot een handje helpen!

Hendrik Groen

‘Ooit zul je het begrijpen’ is een mooie mix van een romantisch boek en het leven van Hendrik Groen. Geen zielige oude mensen die weg dutten in een suf appartement. Op hoge leeftijd zijn de bewoners van Les Tamaris nog weerbaar. Grimaldi beschrijft het allemaal op een innemende en soms licht ironische wijze. Mooi zijn de wijze woorden die door haar cliënten gesproken worden, woorden die Julia uiteindelijk op het goede spoor brengen om haar leven weer op de rit te krijgen.

‘De weekendmiljonair’ van Abdelkader Benali

Osama is elf jaar en woont met zijn vader en moeder in Rotterdam. Het is begin jaren tachtig, het huis dat ze bewonen is schimmelig en heeft talrijke mankementen. Toch zijn ze erg blij als ze er intrekken, de vorige huisvesting was nog erbarmelijker.  Al snel maken ze kennis met buurvrouw Loes. Een ras Rotterdamse met het hart op de tong. Loes heeft haar huis wel op orde, Osama is dikwijls jaloers op haar onderkomen. Loes dendert hun familieleven binnen, aanvankelijk wordt ze door Osama’s ouders wantrouwend bejegend.  Als Loes echter een oude Singer naaimachine brengt is het ijs tussen haar en Osama’s moeder gebroken.

Habbekrats

Osama lijdt aan een fysieke ontwikkelingsstoornis, hij groeit veel te hard voor zijn leeftijd, heeft eeuwig honger en groeit elke drie maanden uit zijn kleren. Zijn ouders hopen op een behandeling in Zwitserland,  daar moet veel geld voor op tafel komen. Osama’s vader begint daarom een handeltje in oude meubels, voor een habbekrats afgedankte spullen ophalen en voor een leuk bedrag verkopen.  In een rode Ford Transit, herkomst onbekend,  doorkruist hij Rotterdam terwijl Osama op de bijrijdersstoel de stratenatlas beheert. Hij dirigeert zijn vader langs de adressen en helpt mee sjouwen. Onderweg vertelt zijn vader over zijn jeugd in het Atlasgebergte, filosofeert over alle facetten van het leven en houdt Osama voor hoe hij moet leven.

Pienter

Osama is echter een pientere jongen met een eigen mening. Hij bekijkt zijn vader met frisse ogen en heeft zo zijn eigen ambities. Osama wil in Rotterdam blijven. Hij wil het liefst een normaal leven, voetballen en niet meer torenhoog, hij is bijna twee meter en heeft schoenmaat 45,  boven zijn leeftijdgenoten uitsteken. Niet elke drie maand naar het ziekenhuis, niet bij elk klein beetje koorts opgenomen worden.  Loes helpt hem net iets luchtiger naar zijn leven te kijken en coach Anna, ja hij heeft een privécoach vanwege zijn ziekte, blijft in hem geloven. Samen met zijn moeder zijn het deze twee vrouwen die een belangrijke rol spelen in zijn ontwikkeling.

Levenswijsheid

‘De weekendmiljonair’ zit vol met levenswijsheden, vaders levenswijsheden, Osama denkt er het zijne van. “Voor ons op het dashboard ontvouwde zich zijn ( vaders) wereld, met alle strijd die hij gevoerd had…” Benali vertelt dit alles op meesterlijke wijze, beeldend en meeslepend.  

‘Vergiffenis’ van Donna Leon

Commissario Brunetti, al jaren werkzaam bij de Venetiaanse politie, zit met een moeilijk geval in de maag. Een collega van zijn vrouw bezoekt hem op het bureau om haar zorgen te uiten over haar zoon. Ze denkt dat de jongen, hij zit op een dure particuliere middelbare school,  aan de drugs is. Brunetti vindt de informatie te mager en schuift de zaak in een la. Maar als korte tijd later de vader van de jongen onder aan een brug bewusteloos aangetroffen wordt, bedenkt hij zich en pakt de zaak weer op. 

Doodlopend spoor

Samen met collega Claudia Griffoni en signorina Elettra loopt Brunetti de gangen van een lokale drugsdealer na.  Al snel lijkt dat een doodlopend spoor te zijn, het hele onderzoek moet van voren af aan opnieuw gedaan worden. Bureaucratie levert frustratie, hoewel Brunetti inmiddels zijn weg daar wel gevonden heeft. Signorina Elettra is daarbij een onmisbare hulp. Ze weet bronnen aan te boren in het ict netwerk en zo Brunetti te voorzien van alle nodige kennis omtrent verdachten en getuigen. Dat Elettra zelf verdachte is van een lek vanuit het politiebureau, maakt haar illegale praktijken niet makkelijker. Toch vindt ze samen met Brunetti die ene aanwijzing waardoor de ware dader in zicht komt. En dan blijkt dat goede bedoelingen en schuld soms heel dicht bij elkaar liggen.

Bedaard

Zo bedaard als Brunetti is, zo bedaard is dit boek geschreven. Veel aandacht voor Venetië en haar schoonheden. Veel aandacht voor Brunetti’s gezinsleven. Veel aandacht voor zijn filosofieën  over de zaak,  over de klassieken, over literatuur en over het leven in het algemeen. De veel gebezigde Italiaanse woorden als questura, commissario, professoressa verhogen de Italiaanse sfeer nog eens. ‘Vergiffenis’ is geen flitsende thriller, wel een gedegen detective met hier en daar literaire trekjes.

‘Moederland, een vrouwenleven in twee culturen’ van Inge de Bever

In 1980 trouwt de dan twintigjarige Inge de Bever met haar Turkse medestudent  Ilhan.  Samen wonen ze in een studentenflat in Leiden, aanvankelijk allebei op hun eigen kamer, het is niet makkelijk een woning te krijgen. Beiden komen uit een hoogopgeleid en seculier gezin, ze hebben allebei een universitaire opleiding, hebben allebei een baan, toch moet haar moeder moet eraan te pas komen om een flat te bemachtigen. Het is tekenend voor de argwaan die ‘officieel’ Nederland heeft. Gelukkig zijn beide families hartelijker voor het jonge stel.

Familie

Op bezoek in Ankara wordt Inge met Turkse hartelijkheid en veel thee onthaald. Ze moet kennis maken met de hele familie en dat zijn er niet een paar, nee alle ooms, tantes, nichten, neven en ook vrienden van haar schoonouders willen haar leren kennen. Dat Inge bovendien  Turks spreekt maakt haar een bezienswaardigheid, een soort van ‘openbaar kunstbezit’.  Waar ze met haar schoonvader vanaf het begin goed op kan schieten,  blijft haar schoonmoeder afstandelijk.  Inge kan er niet doorheen prikken, hoe graag ze ook wil.

Cadeau

Wel realiseert ze zich dat ze weliswaar voor Ilhan heeft gekozen maar dat ze er een hele wereld bij cadeau krijgt. Een familie, een taal, een land vol onbekende mensen en vreemde gebruiken. Soms verafschuwt ze dat allemaal. Maar meestal is ze vooral nieuwsgierig naar al die onbekende zaken, staat ze open voor andere gewoontes en weet die ook te waarderen. Samen met Ilhan gaat ze door moeilijke tijden van ziekte en narigheid. Het maakt hun band alleen maar sterker, na de komst van hun zoon Osman helemaal.  En als in Nederland het tij keert met de komst van Fortuyn en Wilders is het vooral Inge die zich daar vreselijke zorgen over maakt terwijl Ilhan en Osman  het nogal luchtig opnemen. Zij laten zich niet discrimineren.

Positief

Inge de Bever laat met ‘Moederland’ zien dat leven in twee culturen prima kan. Dat het een verrijking van je leven is, tenminste als je open durft te staan voor de leefwijze van anderen.  Dat je respect kunt hebben [ en krijgen]  en mee kunt doen zonder je eigen identiteit op te geven. Heel herkenbaar voor iedereen die ook in een relatie in twee culturen leeft, hoe die culturen er ook uit mogen zien.

‘Beste Mevr. Bird’ van A.J. Pearce

London 1940. Emmy woont met haar vriendin Bunty  in West-Londen.  Samen hebben ze een appartement. Veel gelegenheid om daar tijd door te brengen hebben ze niet, Bunty werkt als secretaresse op het ministerie van oorlog, Emmy verdeelt haar tijd tussen een saai advocatenkantoor en de vrijwillige brandweer. Vooral tijdens de bombardementen van de Duitsers is het razend druk bij de brandweer.  Emmy neemt met de andere vrijwilligers de telefoontjes aan.  Overdag op kantoor en ’s nachts bij de brandweer, het is slopend.

Mevr. Bird

Als Emmy op een dag een vacatureadvertentie ziet voor een dagblad solliciteert ze onmiddellijk. Ze droomt ervan om oorlogscorrespondent te worden, maar ze wil best als jongste verslaggever beginnen. De sollicitatie verloopt voorspoedig en ze wordt aangenomen. Maar het werk blijkt totaal anders dan ze gedacht had.  Ze moet voor een vragenrubriek in een tanend vrouwentijdschrift brieven van lezers beantwoorden. Haar eindredacteur, Mevr. Bird,  is superstreng,  de meeste vragen vindt ze ongepast en veel te modern, die verdwijnen allemaal in de prullenbak.  Dat gaat Emmy aan het hart,  ze leeft erg mee met de vragenstelsters die door de oorlog in penibele omstandigheden verkeren en zich geen raad meer weten.  Stiekem begint Emmy de afgewezen brieven uit naam  van Mevr. Bird te beantwoorden.  Ze weet dat het illegaal is, ze weet dat ze haar baan kwijt is als het uitkomt, toch kan ze het niet laten.

Escapades

De vriendschap tussen Emmy en Bunty lijkt sterk en onvoorwaardelijk. Ze zijn samen opgegroeid, ze kennen elkaars familie, elkaars vriendjes, ze kennen elkaar door en door. Maar als Emmy Bunty over haar escapades bij de krant vertelt, krijgt ze, tot haar grote teleurstelling,  weinig begrip voor haar handelswijze. Emmy komt wat alleen te staan en na een aanvaring met Bunty’s vriend, lijkt het of de vriendschap een lelijke deuk heeft opgelopen. Hoe kan Emmy het goedmaken?  Wat moet ze doen om het vertrouwen van haar vriendin terug te winnen?  Emmy is ten einde raad.

Kolossaal

 ‘Geestig, ontroerend en hartverwarmend’ noemt auteur John Boyne dit boek. Dat klopt helemaal maar er is nog een kleine aanvulling: soms is het net een ouderwets meisjesboek met kreten als ‘mieters’, ‘kolossaal’ en ‘blozen’.  Dat doet echter niets af aan de sfeer van deze roman : inderdaad geestig, ontroerend en hartverwarmend. 

‘Moederdag’ van Nele Neuhaus

Theodor Reifenrath is een nogal onaangename man, alleen zijn buurmeisje heeft veel contact met hem en weet ook veel van zijn dagelijkse gang van zaken.  Als Theo door de krantenbezorger dood wordt aangetroffen  is zij een bron van informatie voor rechercheur Pia Sander. Het eerste waar het meisje naar vraagt is hoe het met de oude hond van Theo gaat. Omdat die nog niet gezien is worden het grote oude huis, eens was het een klooster,  en het terrein uitgekamd. Niet veel later wordt in de kennel de hond gevonden. Doodgehongerd, het beest heeft in zijn wanhoop nog geprobeerd een gat in de vloer te maken. Bij nader onderzoek vinden de agenten onder de kennel menselijke resten, drie vrouwenlichamen worden opgegraven.

Profiler

Een heel team wordt bij de politie opgetuigd. Hoofd van de recherche Oliver von Bodenstein haalt er zelfs een profiler bij.  Al snel komen ze tot de overtuiging dat ze met een seriemoordenaar te maken hebben. Jarenlang is er rond Moederdag een vrouw verdwenen en in veel van deze vermissingszaken was de modus operandi van de dader hetzelfde. Het leven van Theo Reifenrath wordt uitgepluisd, hij en zijn vrouw hadden jarenlang pleegkinderen in huis. Voor het oog van de wereld ging dat prachtig maar achter de voordeur was er veel leed. Moeten de onderzoekers in deze richting zoeken? Of zien ze iets over het hoofd en ligt het motief niet in het verleden van de dader?

Fiona

Parallel aan de speurtocht loopt het verhaal van de Zwitserse twintiger Fiona. Na het overlijden van haar moeder ontdekt ze dat ze illegaal geadopteerd is.  Pienter als ze is komt ze  al redelijk snel achter de identiteit van haar biologische moeder. Haar zoektocht brengt haar naar Duitsland, daar lijkt haar speurwerk te stokken en staat ze op het punt het op te geven. Ze waagt er nog een allerlaatste poging aan, een schot in het duister, die haar duur komt te staan.

Meeslepend

‘Moederdag’ is een spannende psychologische thriller, Neuhaus neemt echter wel de tijd om karakters en omstandigheden te introduceren. Dat geeft je al snel het gevoel het team en de locaties te kennen. Bovendien weet ze het verhaal op een boeiende en meeslepende manier te vertellen, het doet ergens wel denken aan Ruth Rendell maar dan in Duitsland gesitueerd.  Een heerlijk boek, wat mij betreft een nieuwe favoriet.