‘Boerenkool met stokjes: opgroeien tussen twee culturen’ van Aki Watano

De ouders van Aki Watano leren elkaar in Europa kennen. Haar moeder werkt als au pair in Frankrijk, haar vader is als designer naar Amsterdam gekomen. Aki wordt in 1972 in Amsterdam geboren, ze is een Japanse Nederlander of een Nederlandse Japanner. Het is maar net hoe je het bekijkt. Ze groeit op in Amsterdam Noord, gaat er naar de basisschool en heeft veel vriendinnetjes. Ze komt veel bij hen over de vloer, logeert er, eet Hollandse kost, dat deel van haar jeugd verschilt weinig van dat van haar leeftijdgenoten. Om Japan en de cultuur beter te leren kennen gaat ze naar de Japanse school. Aki begrijpt weinig van de formele en starre stijl die daar gehanteerd wordt. De Japanse juf treitert haar tot het uiterste, als haar ouders het door krijgen mag ze gelijk stoppen. 

Bergen

Haar vader gaat vaak op zakenreis naar Japan, in de zomervakanties gaan ze soms als gezin. Ze logeren dan bij haar vaders familie in de grote stad. Eén keer gaat ze naar het geboortehuis van haar moeder. Na een lange reis komen ze in de bergen aan. Verstoken van alle comfort logeren ze bij oma. Het maakt een onuitwisbare indruk op de jonge Aki. 

Juf op bezoek

Daar is haar moeder dus opgegroeid. Haar gesloten moeder met wie ze het niet goed kan vinden. Haar moeder die veel tennist, niet naar schoolavonden komt, nooit een tienminutengesprek bijwoont. Haar vader, met wie ze het heel goed kan opschieten, doet dat overigens ook niet. Dat contact is er niet. Totdat een doortastende juf op huisbezoek komt. Er wordt een feestmaal bereid, Aki mag er niet bij zijn. 

IJkpunten

We volgen Aki tijdens de middelbare school, haar studententijd en haar huwelijk met Martijn. IJkpunten in haar leven zijn de overlijdens van haar vader, betrekkelijk jong, en tien jaar later haar moeder. Met het verdriet komen de herinneringen. Haar vader die haar alles is, haar moeder die kil en afstandelijk overkomt. Toch komt er begrip voor haar moeder, hoe moeilijk het voor haar geweest moet zijn om zich in Nederland te handhaven. 

‘Boerenkool met stokjes’ is vaardig en met de nodige humor geschreven. Watano kijkt kritisch naar haar omgeving maar spaart zichzelf ook niet.  Een sympathiek boek over het opgroeien in twee culturen.

‘We hebben het over je gehad’ van Stéphanie Hoogenberk

Vriendschap. Wie zei het ook alweer? Vriendschap is een illusie. Daar is Stéphanie Hoogenberk het echt niet mee eens. Vriendschap is juist zoveel meer dan dat. Vriendschap kan voor het leven zijn. Het kan ook kortdurend zijn. Je kunt je lelijk vergissen in een vriendschap. Dat je denkt goede vriendinnen gevonden te hebben, blijkt het heel anders te zijn. In zes lange hoofdstukken laat Hoogenberk zien hoe het kan lopen. 

Regeltjes

Je bent al vanaf de basisschool met elkaar bevriend. Zij was altijd degene die de leiding nam. Jij volgde. Tot grote ergernis van jouw moeder. Die zag het hoofdschuddend aan. Na 22 jaar begint het je tegen te staan. Haar houding. Zoals ze naar jouw leven kijkt. Al die snerende opmerkingen. Al die regeltjes van haar.  Je belt haar op en vertelt wat je dwars zit. Het vindt geen weerklank. Je weet dat er nog maar één ding op zit. Er een eind aan maken. Maar hoe doe je dat? Een vriendschap beëindigen? 

Opdrachten

Je gaat studeren in Maastricht en wilt graag bij een dispuut. Zo’n clubje jonge vrouwen, studenten, waar je je hele leven mee bevriend kunt zijn. Je meldt je aan en dan volgt de ontgroening. Het begint rustig, dat kun je wel aan. Denk je. Al snel volgen de opdrachten elkaar in zo’n rap tempo dat je begint te twijfelen. Je roept hulp in. Van je moeder. En ook van je vader. Je zet door. Maar is het dat allemaal wel waard? 

Klik

Het kan ook anders. Alleen op vakantie gaan naar Palermo en zoveel aardige vriendelijke mensen tegenkomen dat je het nog eens gaat doen. Op je werk via een collega kennismaken met twee andere leuke vrouwen.  Met elk van de drie heb je een goede klik. Toch loopt het heel anders dan je gehoopt en verwacht had. 

Openhartigheid

Hoogenberk schrijft puntig, humoristisch en met de nodige zelfspot. Haar verhalen spreken tot de verbeelding en als lezer heb je al snel de neiging om de vergelijking te maken met je eigen vriendschappen. Niet doen, haar aanpak is uniek, niet te overtreffen. Lees, bewonder en geniet van haar openhartigheid! 

Hoogenberk is vooral bekend van losse verhalen in tijdschriften als Linda, Hard Gras en Volkskrant Magazine. ‘We hebben het over je gehad’ is haar eerste verhalenbundel.   

‘Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda’ van Bibi Dumon Tak

Een boek waarin dieren een spreekbeurt houden over een ander dier. Je moet het maar bedenken. Bibi Dumon Tak draait er de hand niet voor om. Ze heeft heel veel boeken op haar naam staan, bijna allemaal over dieren. Heeft al veel prijzen gewonnen waaronder de Theo Thijssenprijs voor haar hele oeuvre, de Woutertje Pieterseprijs voor het spreekbeurtenboek en de Zilveren Griffel. Het zou me niets verbazen als die Zilveren Griffel in oktober tijdens de Kinderboekenweek goud wordt. 

Zomergast

Komende zondag is Bibi Dumon Tak de Zomergast in het gelijknamige programma van de VPRO. Theo Maassen, die haar gaat interviewen, was bij het lezen van haar boeken gelijk verkocht. ‘Ze zijn gevoelig, grappig en leerzaam’. En dat niet alleen. In het geval van ‘Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda’ zijn ze ronduit cabaretesk. 

All-inclusive

De eerste spreekbeurt is van de poetsvis en het gaat over de haai. Alle vissen zijn bang voor de haai, zo niet de poetsvis.  Zij maakt de haai schoon en heeft dus niets te vrezen. Omdat haaien zo groot zijn werkt de poetsvis vaak samen met soortgenoten. Dan hebben ze een soort van wasstraat en geven de haai een all-inclusive beurt. Soms wordt een poetsvis per ongeluk toch opgegeten, dat is het risico van het vak. Na een kort vragenrondje is het volgende dier aan de beurt. 

Kerkuil en de duivel

Zo komen er twintig dieren aan het woord. De halsbandparkiet (die alleen maar kan schreeuwen) over de door hem benijde zangvogels. De zebra over de enkel zwart-witte dieren (dat zijn er niet veel). De sneeuwpanter over zichzelf omdat hij zo onzichtbaar is. De vos over de gans (die voornamelijk een smakelijk hapje is) en de kerkuil over de Tasmaanse duivel. Je leert van alle dieren evenveel, zowel van de verteller als het dier dat besproken wordt.   

Voorlezen

Voor wie is dit boek nu eigenlijk? Wat mij betreft voor iedereen van 9 tot 99 jaar. Het is een fantastisch boek om voor te lezen. In de klas en thuis, door de meester of de juf, vaders, moeders, grootouders en iedereen die van voorlezen houdt. Het is net cabaret, wie het goed aanpakt krijgt zeker de lachers op zijn hand. En zonder dat je er erg in hebt, steek je ook nog eens heel wat op.

‘Hey Frits.: 12 korte roadtrips door Nederland’ door Manon van den Oort

Wie denkt dat Nederland te klein is voor meerdaagse roadtrips heeft het bij het verkeerde eind. Dat bewijst Manon van den Oort met dit aantrekkelijke boek met daarin maar liefst 12 meerdaagse trips door ons eigen land. Te beginnen in de Achterhoek. Net als elk hoofdstuk in het boek begint het met een route op de kaart (globaal, niet tot op de laatste meter beschreven, iedereen kan zijn eigen route volgen tussen de genoemde plekken) en de indeling over drie dagen. 

Venetië van de Achterhoek

In de Achterhoek is het startpunt Ruurlo met zijn kastelen en museum More. Van daar gaat het naar het Boerderijmuseum ‘De Lebbenbrugge’ om vervolgens via het Venetië van de Achterhoek (Borculo) in Zutphen te belanden. Daar wordt overnacht. Er zijn suggesties voor accommodaties maar iedereen is vrij iets anders op te zoeken. In Hanzestad Zutphen is een keur aan kleine interessante winkeltjes. Ook is er de oudste bibliotheek van Nederland, de Librije, waar dagelijks rondleidingen worden gegeven. 

Dwars door Utrecht

Zo gaat het verder met onder andere tips de silokunst rond Aalten te bezoeken, te picknicken tussen de koeien of een proeverij in een wijngaard te regelen. Elke streek wordt volgens dezelfde indeling besproken. Zuidwest-Friesland, Langs de Hanzesteden, Rondje Noord-Brabant, de Provincie Groningen, Uitwaaien in Zeeland en Dwars door Utrecht, om er een paar te noemen. 

Maandag en dinsdag dicht

Van den Oort geeft veel tips om het navigeren nog makkelijker te maken. Zelf maakt ze gebruik van Google Maps en Waze. Vermijd de snelwegen, neem de tijd. Voor stadswandelingen beveelt ze izi.travel en Komoot aan. Gratis apps en makkelijk te downloaden op de telefoon. Boek in het hoogseizoen van tevoren de overnachtingen en bedenk dat op maandag en dinsdag veel (kleinere) winkels en bezienswaardigheden gesloten zijn. Om de kosten te drukken kan beter buiten het centrum van een stad geparkeerd worden. En vergeet niet de blauwe parkeerschijf mee te nemen. 

Ontdek je plekje 2.0

Met al deze handige tips en de prachtige ondersteunende foto’s van de auteur zelf, ze is ook fotograaf, kun je heel wat onbekend Nederland gaan ontdekken.  Drie dagen heerlijk rondstruinen in streken waar je nog nooit geweest bent, ontdek je plekje 2.0.

‘Neem me met je mee’ van Courtney Walsh

Emily Ackerman is terug op het eiland van haar jeugd, Nantucket. Tot haar elfde bracht ze elke zomer hier door. Samen met haar moeder en haar grootouders. In die ene zomer, achttien jaar geleden, voltrok zich het noodlot. Haar alleenstaande moeder kwam om bij een auto-ongeluk. Kort daarop pakten haar grootouders hun biezen, namen Emily mee en vertrokken naar North Carolina. Nu is haar grootvader overleden en hij heeft Emily het strandhuis nagelaten. Inclusief genoeg geld om het weer op te knappen. 

Jolie

Emily heeft in de laatste jaren overal en nergens als actrice gewerkt. Haar laatste productie flopte, ze is blij dat ze naar haar geliefde strandhuis kan. De eerste dag al loopt ze Jolie tegen het lijf. Ze blijkt de dochter van haar oude buurjongen Hollis te zijn. Van het gezin waar ze vroeger zoveel mee optrok. Ze zijn allemaal op Nantucket, de broer en zus van Hollis, zijn ouders. Emily wordt warm door het gezin onthaald. Hollis heeft een succesvolle carrière als honkballer achter de rug, stiekem heeft Emily dat wel gevolgd. Maar van de dochter wist ze niets. 

Brieven

De chemie tussen Emily en Hollis is er nog steeds. Emily laat zich echter leiden door de nagelaten brieven van haar moeder. ‘Wees voorzichtig, geef je hart niet zomaar aan iemand, blijf trouw aan jezelf’ zijn enkele van haar uitspraken. En Emily houdt zich daaraan vast. Niet beseffend dat haar moeders leven een paar keer een wending nam die niets met voorzichtigheid te maken had. 

Twijfel

Als Emily gevraagd wordt in het cultureel centrum een kindermusical te leiden twijfelt ze eerst. Maar het enthousiasme van haar buurmeisje Jolie trekt haar over de streep. Zelf heeft ze de liefde voor acteren ook op die manier gekregen. Ze krijgt veel hulp uit onverwachte hoek, de verbouwing van het strandhuis vordert gestaag, toch blijft de twijfel aan haar eigen kunnen.  En dan is er nog Hollis. Ze blijven om elkaar heen draaien, zal het ooit nog wat worden met die twee?! 

‘Neem me met je mee’ is het eerste deel in een nieuwe serie van Courtney Walsh. Romantiek met een religieus tintje in een Amerikaanse setting. Plezierig om te lezen met genoeg spanning om de afloop te willen weten.

‘Het jaar dat ik mijn haar verloor’ van Barbara van Beukering

Barbara van Beukering is februari 2020 te gast bij een aflevering van DWDD om haar net verschenen boek ‘Je kunt het maar één keer doen, een persoonlijke zoektocht naar sterven’ te promoten. Als ze vooraf bij de kapper is maakt die een opmerking over een kaal plekje in haar dikke haarbos. Nog niet echt kaal, het plekje is wat minder dicht begroeid, maar misschien toch goed om het bij een arts te laten zien. Barbara neemt het advies ter harte en komt bij een dermatoloog terecht. 

Biopt

Daar krijgt ze de geijkte vragen, heeft u stress, is er iets bijzonders gebeurd in uw leven? Er wordt een biopt gedaan en de uitslag is negatief op alopecia areata (een auto-immuunziekte met ontstekingsreacties rond de haarwortels en kaalheid als gevolg). Wat een opluchting. Toch zet het kaal worden door. Er volgen meer plekken. Ze kan wel janken bij de gedachte dat ze haar haar zal verliezen. 

Friesland

Het is 2020, kort na de eerste ‘foute’ diagnose breekt corona uit en volgt de lockdown. Barbara en haar twintig jaar oudere echtgenoot verhuizen naar hun huis in Friesland. Amsterdam, waar ze een appartement huren in de binnenstad, wordt hun te spooky. En of de toestand van haar haar en de toestand van het land nog niet erg genoeg is krijgen ook haar (schoon-)kinderen te maken met ellende en narigheid. 

Zorgenkinderen

Haar zoon die in de filmproductie werkt raakt werkloos, zijn vrouw heeft een depressie en hun driejarige zoon komt (ondanks de lockdown) geregeld bij opa en oma. Een dochter heeft een restaurant dat moet sluiten en een relatie die niet botert. En al zijn ze volwassen, het blijven haar kinderen waar ze zich zorgen om maakt. 

Geheim

Een goede vriendin en haar schoonzus overlijden kort na elkaar aan kanker, Twee doden in eigen kring terwijl corona om zich heen grijpt. Ondertussen beseft Barbara dat ze toch alopecia heeft. Haar haar valt steeds meer uit, ze wil het niet weten. Verstopt haar overgebleven haar onder een bandana, neemt een haarstuk en vertelt niemand over haar ziekte. Een geheim dat groter en groter wordt. 

In korte hoofdstukken neemt Van Beukering ons mee door haar rampjaar. Met een grote dosis humor maar ook eerlijk en open over haar ontreddering.

‘Een date met de dood’ van Julia Chapman

Delilah Metcalfe woont in Bruncliffe in de Engelse Dales. Haar huwelijk is op de klippen gelopen, het IT-bedrijf dat ze samen met haar ex had heeft ze gehouden net als hun huis. Hij was maar import, Delilah is een echte Dalesvrouw. Wel is ze nu naast haar IT-bedrijf een datingbureau begonnen, DDB. Ze organiseert speed date avonden die goed bezocht worden. De schrik slaat haar echter om het hart als twee mannen die daar aanwezig waren onder verdachte omstandigheden om het leven komen. 

Undercover

Samson O’Brien is ook opgegroeid in Bruncliffe maar niet een echte Dalesman. Zijn ouders kwamen van elders, Samson hoorde er nooit helemaal bij. Bovendien was zijn vader een drinkebroer die alle inkomsten van hun boerderij er in de kroeg doorjoeg. Doodarm waren ze en als zijn moeder al jong overlijdt zit het gezin echt in de vernieling. Samson groeit op voor galg en rad totdat een dorpsgenoot hem wijst op een vacature bij de politie. Hij laat de Dales achter zich, doet de politieopleiding, werkt als undercover en is na een misgelopen deal op zoek naar een veilige plek: Bruncliffe. 

Zwart zaad

Om toch wat inkomsten te hebben begint hij een detectivebureautje op de benedenverdieping van een kantoorpand. DDB is de naam. In hetzelfde pand zit ook Delilah en het is dat O’Brien zes maand huur vooruit wil betalen (zij zit op zwart zaad), anders had zij hem er linea recta uitgekickt. Samson was de beste vriend van haar in Afghanistan omgekomen broer. Nooit heeft Samson iets van zich laten horen toen dat gebeurde. Heel Bruncliffe kent dat verhaal en kijkt hem daarom met de nek aan.  Kunnen de tegenpolen Samson en Delilah samenwerken als het op moordzaken aankomt? Of zit de haat te diep en trekt elk zijn eigen plan. 

Humor

Julia Chapman is met ‘Een date met de dood’ een nieuwe detectiveserie begonnen. Dit eerste deel smaakt zeker naar meer. Je proeft de sfeer van een plattelandsdorp in de Dales. Er is veel Engelse humor, er is romantiek en de karakters worden liefdevol beschreven. Een heerlijk boek voor in de vakantie. Chapman heeft al drie vervolgdelen geschreven maar die zijn helaas nog niet in het Nederlands vertaald.

'Een date met de dood' is als luisterboek verkrijgbaar bij de Bibliotheek Online. 

‘Welke vogel hoor ik? Van Dominic Couzens

Vogelzang, je hoort het elke dag, waar je ook bent. Wandelend in het bos of op de hei, in de stad of op het platteland. Veel vogels die wij kennen zingen. Maar ze zingen niet voor ons. Nee ze zingen om een partner te imponeren. Om hun territorium af te bakenen. Om alarm te slaan. Maar dan heet het niet zingen, dan is het de roep. Wat is het verschil hiertussen? De roep is aangeboren, het zingen voor velen voor een deel aangeleerd. 

Bescheiden

Sommigen zijn echte imitators, beroemd daarom is de spotlijster van het Noord-Amerikaanse continent. Er zijn gedichten over hem geschreven en zelfs een boek draagt zijn naam als titel. Zijn bescheiden neefje de rosse spotlijster zingt echter vele malen mooier, heeft meer variatie en imiteert beter. Maar laat zich zelden zien, zo blijkt maar dat brutaliteit een grote bekendheid kan genereren. Het valt sowieso op dat onder de 52 vogels (voor elke week één) veel lijsters zitten. 

Zomer

Van alle continenten komen ze. De trekvogels horen vaak bij twee werelddelen, zijn ze hier uitgezongen, gaan ze in Afrika verder. De merel blijft hier, hij is de vogel die de lente aankondigt. Na de merel is de nachtegaal in het voorjaar te horen. Net terug uit Afrika doet hij zijn uiterste best om aandacht te krijgen. Ook terug uit Afrika is dan de rietzanger. Naarstig op zoek naar een vrouwtje vliegt hij al zingend de lucht in. Op het hoogtepunt van de zomer horen we de veldleeuwerik, zomerser kan het niet. 

Kraanvogels in koor

En dan is er nog het roodborstje. Prachtig zingend en hondsbrutaal. Vindt dat niemand in zijn territorium mag komen, zelfs het vrouwtje niet. Bij de meeste vogelsoorten is het het mannetje dat zingt, vrouwtjes kiezen dan aan de hand van dat gezang een partner. Om al die vogelgeluiden te leren (her)kennen is er bij elk hoofdstuk een QRcode toegevoegd. Met je telefoon scan je de code en kom je op de website van de uitgever waar alle vogelgeluiden te beluisteren zijn. Maar ook op Youtube zijn de geluiden te vinden. Ook het mijns inziens allermooiste geluid: dat van de kraanvogels. Zij zingen in koor. De mooie illustraties van Madeleine Floyd completeren de interessante informatie over deze zangvogels.  

‘Tante Poldi en de zang van de sirenen’ van Mario Giordano

Tante Poldi is een Beierse dame, weduwe van een charmante Italiaanse man. Op haar zestigste besluit ze naar zijn geboorte-eiland Sicilië te verhuizen en zich daar dood te drinken. Tante Poldi houdt wel van een lekker drankje. Op Sicilië heeft ze zich inmiddels gesetteld. Met haar vaak bemoeizuchtige schoonfamilie heeft ze een goede band, haar neef die schrijver wil worden, houdt een oogje in het zeil. Van dooddrinken is het nog niet gekomen (al doet ze op sommige dagen erg haar best), wel heeft ze al allerlei gevaarlijke avonturen beleefd. 

Maria

En kennisgemaakt met inspecteur Vito Montana. Ze zijn inmiddels verloofd en hebben trouwplannen. In september stappen ze in het huwelijksbootje, half Sicilië wordt uitgenodigd, neeflief wordt met de tafelschikking opgescheept. Ondertussen is Favarotta, de meest onbetrouwbare zakenman van het eiland maar eigenlijk gewoon een maffiosi, van de radar verdwenen. Tante Poldi wordt door zijn vrouw ingeschakeld om hem op te sporen. Ze komt er al snel achter dat een professional, iemand die het ‘verdwijnen’ tot in de puntjes beheerst, hier aan het werk is. Tante Poldi kent maar één persoon die dat zou kunnen zijn: haar tweelingzus Maria. 

Liefje

Als er dan ook nog een jonge vrouw dood wordt aangetroffen op het strand raakt Tante Poldi’s onderzoek in de hoogste versnelling. De drenkelinge blijkt namelijk het liefje van Favarotta. De grote vraag is dus of Favarotta nog in leven is en of hij verantwoordelijk is voor de dood van zijn liefje. Tante Poldi bijt zich erin vast, iedereen in haar omgeving wordt ingeschakeld en helpt mee. De bruiloft raakt op de achtergrond, gaat er nog wel getrouwd worden? Of drijft dit avontuur een definitieve wig tussen Poldi en Montana. 

E-book en luisterboek

De avonturen van tante Poldi zijn komisch en onderhoudend. Naast de vele personen in het boek heeft ook Sicilië een hoofdrol. Er wordt met liefde over het eiland geschreven. De boeken van Tante Poldi, vijf inmiddels, zijn ook als e-book en als luisterboek te leen bij de Online Bibliotheek. Ideaal voor in de vakantie, helemaal als de reis naar Italië gaat.

‘De droomfabriek’ van Gerwin van der Werf

Josie, tweeëndertig en haar werk bij een datacenter zat, solliciteert naar een baan in het voortgezet onderwijs. Bij de Wijcker Scholengemeenschap afdeling VMBO. Haar sollicitatiegesprek verloopt al wonderlijk, conrector Peter van Oomen is positief over alles. Over Josies kwaliteiten als leerkracht (ze heeft nog nooit voor de klas gestaan!), over de leerlingen, over collega docent Ludo die de eindexamenklassen wiskunde geeft. Josie kan de volgende dag gelijk beginnen. 

Diep respect

Dat de positiviteit van Van Oomen zwaar overdreven is ondervindt Josie aan den lijve. Klas 3a, die vreselijk achterloopt met wiskunde, wordt haar klas. Maar zestien leerlingen, hoe moeilijk kan het zijn. Heel moeilijk, Josie weet de klas niet te boeien, de leerlingen keten, doen precies waar ze zin in hebben. Tot Van Oomen binnenkomt. Dan draaien ze als een blad aan een boom om. Diep respect hebben ze voor hem. Hoe doet hij dat? Na een week wil Josie het al opgeven. Van Oomen praat haar om, hij ziet dat ze oog voor de leerlingen heeft, dat is belangrijk. 

Deprimerend

Zo zien we Josie verder modderen. Een paar leerlingen mag ze wel, Yasmina die eigenlijk een Havoniveau heeft, Amir die wel wat ambitie heeft, Carmen met haar 60.000 volgers op Instagram, de rest is onmogelijk. Josies persoonlijke omgeving is ook al zo deprimerend, ze woont in het huis van haar overleden grootvader. Alles is nog zoals het vijftig jaar geleden was. De enige die haar wat op kan fleuren is haar neef Eddy. Maar die geeft ook vaak niet thuis. 

Ondergang

Het begint te kantelen als Josie Carmen bijles gaat geven. Bij Josie thuis. Dat is de voorwaarde van Carmen. Hoever wil Josie gaan met bijles? Kan Carmen zich losmaken uit haar milieu? Is Josie op weg een held te worden door haar betrokkenheid? Of bewandelt ze het onomkeerbare pad naar de ondergang! 

Rugzak

Van der Werf, docent, columnist en recensent van het Dagblad Trouw, heeft zelf ooit op een school als het W.S. gestaan en weet dan ook een levendig beeld van een achterstandsschool te treffen. Waar elke leerling een rugzak heeft en ouders meestal onverschillig over de vorderingen van hun kinderen zijn. Een school waar de Josies van deze wereld niet echt passen.  

‘Diepe gronden’ van Nicolet Steemers

Het is zeer tegen haar zin dat Laura de nieuwe relatie van goede vriend Joris meeneemt op een vierdaagse trip naar Roemenië. Vooral haar partner Wessel dringt erop aan dat ze Martine meevraagt. Hij hoopt dat Laura en Martine net zo bevriend zullen raken als hij en Joris al vanaf hun middelbareschooltijd zijn. Laura weet zeker dat dat er niet in zit. Ze mag Martine, die koel en afstandelijk is, niet. 

Karpaten

In Roemenië worden ze onthaald door Gabi die jarenlang in de schoolvakanties bij Laura en haar ouders logeerde. Gabi is haar Nederlands nog niet verleerd en is dolblij Laura weer te zien. Ook met Martine lijkt ze goed op te kunnen schieten. Met zijn drieën vertrekken ze naar een uitloper van de Karpaten. Vier dagen zullen ze door de wildernis trekken, daarna reist Martine door naar Hongarije en brengt Laura nog wat tijd met Gabi door. 

Schrik

Het valt Laura erg tegen de eerste dag. Het klimmen, de vele kilometers naar hun eerste stop, Gabi en Martine die gezellig kletsen en zij hobbelt erachteraan. Maar ’s avonds wordt het al een stuk beter, met wat drank en een joint is het makkelijk in slaap vallen. Groot is dan ook de schrik als Laura bij het wakker worden ontdekt dat Gabi is verdwenen. En dat niet alleen, ze heeft ook hun telefoons en geld meegenomen. Niets is er meer om zich te oriënteren. 

Strijd

Gelukkig is Martine een ervaren militair die zich op missies in Afghanistan ook altijd wist te redden. Met haar kennis moet het een makkie zijn terug te komen in de bewoonde wereld. Maar na een dag lopen zijn ze weer bij hun slaapplaats, hoezo ervaren militair? Laura wordt steeds achterdochtiger, houdt Martine haar voor de gek? Moet ze haar volgen? Of gaat ze de strijd met haar aan. Wie is de sterkste van hun twee? Martine, gehard als militair of Laura de psycholoog met 0,0 ervaring in het hiken maar des te meer in het lezen van iemands karakter. 

Steemers weet door kleine brokjes informatie rond te strooien de lezer tot aan de verrassende ontknoping van deze spannende Nederlandse thriller op het verkeerde been te zetten.

‘Dola: over haar schrijven en de hele mikmak’ van Mirjam van Hengel

Dola de Jong is achtentwintig aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Duitsland is Polen al binnengevallen en heeft Engeland de oorlog verklaard. Door haar connecties in de danswereld is ze goed op de hoogte van de ontwikkelingen in Duitsland. Ze dringt er bij haar Joodse familie dan ook op aan Nederland te ontvluchten en een veilig onderkomen te zoeken. 

Tanger

Maar ze vindt geen gehoor bij haar ouders en broers Hans en Jan*. Zelf begint ze in januari 1940 haar maatregelen te treffen. Paspoort, visa, geld opnemen. Het lukt Dola via Frankrijk en Spanje naar Tanger te reizen. Daar trouwt ze met de kunstschilder Jan Hoowij met wie ze al een tijd een relatie had. Hij is met vrienden naar Tanger gezeild. Ze blijven er ruim een jaar. Tanger is de inspiratie voor haar boek ‘En de akker is de wereld’, over een stel gevluchte Joodse kinderen die met een jong stel Tanger bereiken. 

Miskend

Het lukt Dola en Jan een visum voor de VS te krijgen. Dola is vastbesloten haar schrijverscarrière door te zetten. Voor de oorlog publiceerde ze al in Nederland, onder andere kinderboeken. Dola bouwt na de oorlog in de VS een enorm netwerk op, pleit er voor de Nederlandse literatuur, voelt zich vaak miskend maar twijfelt ook aan haar kwaliteiten als schrijver. Terwijl haar boeken goede recensies krijgen. Van Hoowij is ze dan al lang gescheiden, met haar Amerikaanse man Robert krijgt ze haar zoon Ian. 

Literaire erfenis

Ook leert ze Leo en Tineke Vroman kennen. En het is via de literaire erfenis van die twee dat Mirjam van Hengel op brieven van Dola de Jong stuit. Haar belangstelling is gewekt, Van Hengel krijgt veel meer brieven van Dola in handen, documenteert zich uitgebreid en brengt zo heel leesbaar het leven van een bijzondere, recalcitrante en vrijgevochten schrijfster in kaart. 

Kamp Erika

*De ouders en broertje Jan komen om in een vernietigingskamp. Haar broer Hans overleeft dankzij onderduik de oorlog. Ook Jan was ondergedoken, op het laatst in Lemele waar hij opgepakt wordt bij een razzia. Hij verblijft twee dagen in Kamp Erika bij Ommen, wordt naar de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam gebracht en komt via Westerbork in Sobibor terecht. In Amsterdam schrijft hij nog een briefje aan een vriend dat later bij Dola terecht komt.

‘Morgen en morgen en morgen’ van Gabrielle Zevin

Sadie en Sam leren elkaar op een bijzondere wijze kennen. Hij ligt in het ziekenhuis met een verbrijzelde voet, zij komt dagelijks in hetzelfde ziekenhuis waar haar zusje wordt behandeld voor kanker. Hij is twaalf, zij elf. Als haar ouders bij haar zusje zijn loopt Sadie zich te vervelen. Een receptioniste wijst haar op de speelkamer waar je ook kunt gamen. Daar komt ze Sam tegen. Hij is helemaal verslingerd aan de game die ze daar kunnen spelen. Het is midden jaren negentig van de vorige eeuw, veel is er nog niet op game gebied. Maanden spelen ze dagelijks hun spel. Tot Sam erachter komt dat Sadie het als vrijwilligerswerk beschouwt. Hij dacht dat ze vrienden waren, hij wil geen liefdadigheid zijn en verbreekt abrupt het contact. 

Hit

Zeven jaar later komen ze elkaar weer tegen. Beiden studeren inmiddels, maar ze laten hun studie schieten om samen een game te maken. Een game gebaseerd op hun culturele roots, Aziatisch (Koreaans) en Ashkenazi (Oost Europees Joods). Sams kamergenoot Marx wordt er ook bij betrokken. Hij is de producent, zorgt ervoor dat alle faciliteiten aanwezig zijn voor Sam en Sadie om ongestoord door te kunnen werken. De game wordt een hit. Hij is prachtig gemaakt, zijn tijd ver vooruit, zeker vergeleken met de tamelijk primitieve games van die tijd. 

Moeizaam

Sam is degene die de game gaat promoten, een groot bedrijf wil graag instappen om meer games te maken. Sadie voelt zich echter achtergesteld. Zij is degene die de game technisch heeft ontworpen, wil meer de artistieke kant op, Sam gaat daar niet in mee. Een groot succes wordt het wel, hun bedrijf wordt toonaangevend, iedereen wil graag bij hen werken. Met Sam en Sadie gaat het moeizaam, ze trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Het is Marx die de boel bij elkaar houdt. Maar kan hij de twee weer bij elkaar brengen? 

Drempel

‘Morgen en morgen en morgen’ is een fijn boek over drie gepassioneerde jonge mensen die niet goed weten hoe ze hun liefde voor het gamen en voor elkaar tot bloei kunnen laten komen. Voor wie weinig van gamen weet zijn de uitgebreide technische verhalen mogelijk een drempel. Maar je kan er ook overheen lezen en je aandacht geven aan de onderlinge relaties.

‘Nooit te laat’ van Clare Swatman

Anna is als verzorgende werkzaam in de wijk en komt bij een nieuwe cliënt, Grace over de vloer. Grace is oud en kwetsbaar maar heeft een interessant verleden waar ze graag over vertelt. Al snel verandert hun relatie van werk gerelateerd in vriendschap. Anna houdt van de verhalen van Grace. Over Roy, met wie ze een rustig, kalm en heel gelukkig huwelijk had. Voor Roy was er iemand anders, Arthur. Op hem was ze tot over haar oren verliefd. De teleurstelling was onvoorstelbaar groot toen hij haar voor het altaar liet staan, niet op kwam dagen voor hun trouwdag.  Maar Grace heeft zich erdoorheen geslagen, werkte voor een krant en daarna kwam Roy. 

Kostbaarheden

Anna heeft ook het nodige achter de rug. Haar relatie met Dan liep schipbreuk toen ze ontdekte dat hij vreemdging. Haar kinderwens viel in duigen, het grote fijne huis van hun beiden moest verkocht worden, nu zit ze bijna veertig jaar oud op een flatje en heeft naast haar werk weinig om handen. Haar beste vriendin Julia woont over ver, met haar kan ze alleen face timen. In uitgaan heeft ze geen zin, de beginnende vriendschap met Grace doet Anna opbloeien. Alleen de aanwezigheid van tantezegger Tom maakt het wel lastig. Hij lijkt te denken dat Anna een slaatje wil slaan uit haar vriendschap met Grace. Dat ze uit is op haar geld of kostbaarheden. 

Dagboek

Na ampele overwegingen besluit Anna de oude liefde van Grace op te sporen. Grace heeft inmiddels haar oude dagboek erbij gehaald, door wat ze voorleest heeft Anna voldoende aanknopingspunten om te gaan zoeken. Bovendien ziet ze dat Grace door de oude geschiedenis zeer is aangedaan. Hoe fijn zou het zijn dat Grace van Arthur zou kunnen horen wat zijn werkelijke beweegreden was om de benen te nemen. 

Levensgezel

Zo raken de levens van Grace en Anna steeds meer verweven. Ze vertellen elkaar hun hartsgeheimen, het grote leeftijdsverschil is voor hen geen enkel punt. Grace spoort Anna aan weer te gaan schilderen. En Grace zinspeelt ook op een mogelijke relatie tussen Anna en Tom. Anna moet er niet aan denken, die dwarse, norse en achterdochtige man kan echt geen levensgezel voor haar zijn. Grace heeft het vaak bij het rechte eind maar hiermee zit ze vreselijk mis.

Zwarte zeilen’ van Rebecka Edgren Aldén

Zweden, de zuidelijke scherenkust. Duizenden eilanden, bewoond en onbewoond. Hier hebben Joanna en Annika hun domicilies. Vijf dagen uit hun leven volgen we ze. Niet dat ze elkaar kennen, hun levens zijn zo verschillend. Toch zit er iets gemeenschappelijks in, hun liefde voor het water en de scheren. 

Schok

Joanna gaat met haar oudere broer Zack nog een keer zeilen. Vroeger hebben ze dat veel met hun ouders gedaan. Die leven echter niet meer, hun vader is al jong overleden, hun moeder veel later. Toen ze nog als familie zeilden waren ze bevriend met een andere familie, een gezin met twee dochters en een zoon. Vaak trokken ze op het water met elkaar op. Maar nu is alles anders. Joanna heeft veel te verstouwen gehad, Zack heeft haar overgehaald nog eens mee te gaan. Veel zin heeft Joanna er niet in. Maar haar verstand zegt dat het goed is met hem mee te gaan. Even de zinnen verzetten. Groot is de schok voor Joanna als ze het gezin, waar ze vroeger mee optrokken, op één van de eilanden tegenkomen. 

Stuurloos

Annika werkt bij de vrijwillige zeereddingsbrigade. Ze kan het goed combineren met haar werk als corrector voor een dagblad. Ze woont bij haar grootmoeder op één van de kleine eilanden in het werkgebied van de brigade. Al na korte tijd voelt ze zich helemaal thuis binnen het team. Er is veel werk aan de winkel. Een hittegolf teistert Zweden, het heeft veel meer mensen dan gewoonlijk naar het verkoelende water van de zee gebracht. Veel grote en kleine vaarproblemen worden door de zeeredders opgelost.  Kort nadat ze op een boot een mishandelde man aantreffen komt er een melding van een stuurloos ronddrijvende zeilboot. Samen met haar collega Nadia wordt Annika eropaf gestuurd. 

Licht

Joanna heeft veel tijd om te reflecteren. Zack, met zijn impulsieve karakter, bepaalt de koers en het tempo waarin ze varen. Annika heeft met haar zusje Sophie te stellen. Ze is nogal naïef, vooral in de keuze van haar vriendjes. Annika moet er geregeld op uit om haar te redden. Zo leren we Joanna en Annika steeds beter kennen, beter begrijpen in welk licht we sommige gebeurtenissen moeten zien. Of zet Aldén ons toch op het verkeerde been en blijkt alles anders dan het schijnt!

‘Briljante planten’ van Geert-Jan Roebers en Margot Westermann

‘Ga je weleens de natuur in? Naar de duinen of naar het bos? Geef maar toe dat valt vaak tegen”. Zo begint dit bijzondere plantenboek. Voordeel van de planten is dat je ze veelvuldig aantreft. Ze verschuilen zich niet, je ziet ze vaker dan konijnen, egels, herten, hermelijnen of vogels. Daarom alleen al zijn planten razend interessant. Een plant is veel meer dan een beeldschoon, gewoon of onooglijk uiterlijk.   

Bladgroen

De eerste vraag in het boek is: ‘wat is een plant (of boom)’? Een plant is een plant, een boom is een boom, als hij bladgroen heeft. Het spul dat de bladeren hun kleur geeft. Het vangt licht op en slaat de energie daarvan op. Het is als het ware een zonnepaneel met een eigen accu. Daar kunnen we nog veel van leren. 

Samenwerken

Planten en bomen hebben al een lange carrière. 140 miljoen jaar geleden was er de eerste bloem. Daarmee vergeleken is de mens nog maar een groentje. Planten hebben ook vrienden. Andere planten waar ze mee samenwerken. Dieren die helpen bij de bestuiving. Of die zaden eten en ze weer uitpoepen. Daar moeten planten wel wat voor doen. Bijvoorbeeld lekker ruiken of smaken. Zodat de juiste dieren aangetrokken worden.   

Mijlenver

Planten en bomen kunnen de aanval zoeken, anderen zijn goed in de verdediging. Er zijn survivors die heel lang kunnen onderduiken. Ze kunnen reislustig zijn, kokosnoten kunnen zelfs mijlenver over zee reizen. Wat we eigenlijk heel goed moeten onthouden over planten en bomen is dat we veel van ze kunnen leren, dat we ze broodnodig hebben, dat we van ze kunnen genieten, en dat ze geniaal zijn. 

Humoristisch

‘Briljante planten’ is niet het zoveelste plantenboek met mooie foto’s. De illustraties van Margot Westermann zijn geweldig maar niet altijd geheel natuurgetrouw. Het boek is in drie grote delen opgesplitst die elk met een soort stilleven beginnen, prachtig. Daarna gaat ze los met grappige en humoristische illustraties die de net zo gevatte als zeer begrijpelijke tekst volgen. Het boek is een lust voor het oog, je hoeft het niet van a tot z te lezen, elke keer een stukje dat je aanspreekt kan ook heel goed. De bioloog Geert-Jan Roebers heeft al tig publicaties op zijn naam die allemaal met de natuur te maken hebben. 

‘De beste tijd voor de liefde’ van Holly Williams

Violet, Albert en Rose zijn de hoofdpersonen in deze romantische sociale geschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw. Dat klinkt heel tegenstrijdig maar dat is het niet. Het begint in 1947. Violet, opgegroeid in een arbeidersfamilie in Abergavenny in Wales, krijgt bezoek van haar vriendin Rose. Ze hebben elkaar tijdens WOII in Londen leren kennen. In 1945 was dat afgelopen, Violet ging terug naar Wales, Rose naar haar adellijke familie in Yorkshire. Twee jaar hebben ze elkaar niet gezien, dat wordt dus bijpraten. 

Wandeltocht

Rose is op wandeltocht samen met haar broer Bertie. Violet en Bertie zijn op dezelfde dag geboren, dat schept in Violets ogen een band. Het klopt, ze worden verliefd, ondanks hun verschillende achtergronden kunnen ze het uitstekend met elkaar vinden. Houden ze het vol, wordt de druk vanuit hun beider families niet te groot, overwint de liefde alles? 

Hippie-tijd

Het is 1967, Violet is twintig en studeert aan de universiteit van Sheffield. Dat is niet misselijk voor een meisje uit Abergavenny. Het is de hippie-tijd, ze spendeert na een moeilijk eerste semester meer tijd aan frivole dingen dan dat ze colleges volgt. Zo leert ze Al kennen. Een kakker maar wel één met het hart op de goede plaats. Het wordt wat tussen die twee, gaat het ze lukken bij elkaar te blijven? Ook als het werk Al naar de VS brengt? 

Telefoonnummer

Het is 1987, de tijd van grote festivals, van pillen en lijntjes coke. Violet komt op zo’n festival Bez tegen. Ze kijken elkaar diep in de ogen, er is een klik, hij geeft haar zijn telefoonnummer, zij raakt het kwijt. Het duurt twee jaar voordat ze elkaar weer zien. Ze trekken elkaar aan, ze stoten elkaar af. Violet maakt naam als journaliste, Bez belandt in de alternatieve antikapitalistische scene. Past dat wel bij elkaar? Of zijn de verschillen te groot? 

Drie verhaallijnen, drie keer dezelfde hoofdpersonen, drie keer een fantastische beschrijving van een tijdperk. In 1947 gaat alles nog langzaam, formeel. Twintig jaar later is het revolutionair anders. En met de jaren tachtig is er de werkeloosheid, de teloorgang van Thatcher en de opkomst van New Labour. Razend knap om in een romantisch boek al die stromingen zo goed weer te geven. Een echte aanrader.

‘Mavoklanten’ van Jim Jansen en Pieter de Brock

Afgelopen week hebben weer duizenden leerlingen van groep acht hun laatste Citotoetsen gemaakt. Binnenkort krijgen ze de uitslag te horen. Maar naast die uitslag is er ook het oordeel van hun leerkracht. Zo kan het zijn dat een kind een goede score heeft gehaald maar de leerkracht toch het advies geeft voor een lagere onderwijsvorm. Vmbo in plaats van havo bijvoorbeeld. Omdat de ouders laagopgeleid zijn. Of een migratieachtergrond hebben. Mogelijk dat het ook andersom is. Lage Citoscore, toch een havo of vwo-advies. 

Minister

Dat de mavo of het vmbo geen belemmering hoeft te zijn voor een carrière in politiek, wetenschap of de kunsten bewijzen de “inspirerende interviews over een onderschatte school” van Jansen en De Brock. Lichtend voorbeeld is natuurlijk de huidige Minister van Onderwijs Dennis Wiersma. Opgegroeid in Friesland in een gezin met laagopgeleide ouders die toen hij nog jong was uit elkaar gingen. Een slechtere start lijkt niet mogelijk. Maar door hard werken, goede motivatie en stapelen lukte het hem zijn huidige positie te veroveren. Spijt van zijn lange omweg heeft hij niet. “Ik was gewoon iemand die op de mavo hoorde”. 

Fries meisje

Paul de Leeuw, Francis van Broekhuizen, Willie Wartaal, Dieuwertje Blok, Bettine Vriesekoop, Tim Knol, allemaal belandden ze om verschillende redenen op de mavo, allemaal hebben ze zich prima gered. Maar het kan nog gekker: Jeroen van der Waal verliet de mavo zonder diploma. Werd dekknecht op de binnenvaart. Begon na tien jaar en vele vaardiploma’s toch te twijfelen aan zijn loopbaan. Studeerde aan de Open Universiteit en is nu hoogleraar sociologie. En dan dat Friese meisje Ciska Wijmenga. Te vroeg geboren, een klein en tenger meisje. Haar ouders wilden haar niet elke dag kilometers laten fietsen, daarom ging ze ondanks een hoger advies naar de plaatselijke mavo. Nu is ze Rector Magnificus van de Rijksuniversiteit Groningen. 

Hulde

Jansen en De Brock hebben niet alleen de verhalen verzameld, tussendoor is er door deskundigen in hun vakgebied uitleg over de geschiedenis van de mavo, het puberende brein, vroegtijdige selectie en kansenongelijkheid en adolescentie en groepsprocessen. Het voorwoord is van Marcel van Roosmalen die hulde brengt aan iedereen die de mavo heeft overleefd, vooral de docenten. Al met al een zeer leesbaar en inspirerend boek voor iedereen die wel of geen mavo heeft gedaan.